Dit hoofdstuk is automatisch vertaald uit het Engels en kan fouten bevatten. Lees het origineel
Article 137
Er zijn drie categorieën van publiek eigendom:
There are three categories of Public Ownership:
a. Openbare voorzieningen, zoals de openbare ruimten in de steden.
a. Public utilities, such as the open spaces in the towns.
b. Enorme minerale hulpbronnen, zoals olievelden.
b. Vast mineral resources, like oil fields.
c. Zaken die door hun aard eigendom door individuen uitsluiten, zoals rivieren.
c. Things which, by their nature, preclude ownership by individuals, such as rivers.
Het bewijs van het artikel is het bewijs voor artikel 129, en dus is het bewijs voor clausule: “c” de bevestiging van de Boodschapper ﷺ dat de mensen gezamenlijk eigenaar zijn van de openbare paden, en zijn woorden:
The evidence of the article is the evidence for article 129, and so the evidence for clause: “c” is the affirmation of the Messenger (pbuh) upon the people sharing the ownership of the public pathways, and his words:
.» مِنًً مُنَاخُ مَنْ سَبَقَ « .
.» مِنًً مُنَاخُ مَنْ سَبَقَ « .
“Mina is een rustplaats voor wie het eerst aankomt,” overgeleverd door Al-Tirmidhi van Aisha (ra), en hij zei dat het Hasan Sahih is, en Ibn Khuzaymah die het authenticeerde; met andere woorden, Mina, wat de beroemde plaats op het schiereiland is, is publiek eigendom voor alle mensen. Dus wie er het eerst is en daar rust, heeft daar het recht op.
“Mina is a resting place for whoever arrives first” reported by Al-Tirmidhi from Aisha(ra), and he said it is Hasan Sahih, and Ibn Khuzaymah who authenticated it; in other words, Mina, which is the famous place in the Peninsula, is a public property for all the people. So whoever gets there first and rests there, they have the right to it.
Wat betreft clausule: “b”, het bewijs hiervoor is wat is overgeleverd van ‘Amru b. Qays van zijn vader van Abyad bin Hammal, die zei:
As for clause: “b”, its evidence is what was reported from ‘Amru b. Qays from his father from Abyad bin Hammal who said:
. مَعْدِنَ الملِْحِ بَِِأْرِبَ فَأَقْطَعَنِيهُ، فَقِيلَ: يَا رَسُولَ اللهِ، إِنَّهُ اسْتَقْطَعْتُ رَسُ ولَ اللهِ « » فَلاَ إِذَنْ :بَِِنْزِلَةِ الْمَاءِ الْعَدِّ -يعنِ أنه لا ينقطع- فَقَالَ رَسُولُ اللهِ .
. مَعْدِنَ الملِْحِ بَِِأْرِبَ فَأَقْطَعَنِيهُ، فَقِيلَ: يَا رَسُولَ اللهِ، إِنَّهُ اسْتَقْطَعْتُ رَسُ ولَ اللهِ « » فَلاَ إِذَنْ :بَِِنْزِلَةِ الْمَاءِ الْعَدِّ -يعنِ أنه لا ينقطع- فَقَالَ رَسُولُ اللهِ .
“Ik vroeg de Boodschapper van Allah ﷺ om mij een met zout beladen land als leen toe te wijzen, en hij verleende het aan mij. Er werd gezegd: O Boodschapper van Allah ﷺ, het is vergelijkbaar met een onuitputtelijke waterbron – met andere woorden, het raakt niet uitgeput – en de Boodschapper van Allah ﷺ zei: “In dat geval: nee”” (gerapporteerd door Al-Nasa’i), en het grondwater is datgene wat niet uitgeput raakt, en dus werd het met zout beladen land vergeleken met het grondwater dat niet uitgeput raakt. De bedoeling hier is niet het zout, maar eerder de mineralen, het bewijs zijnde dat toen hij wist dat het niet-uitputtelijk was, hij het verbood, hoewel hij aanvankelijk wist dat het zout was, en het land aanvankelijk verleende, en dus is het verbod te wijten aan het feit dat het een uitgestrekte minerale bron is. Abu ‘Ubayd zei:
“I asked the Messenger of Allah (pbuh) to assign me a salt laden land as a fief and so he granted it to me. It was said: O Messenger of Allah (pbuh) , it is comparable to a countless water – in other words, it does not deplete – and so the Messenger of Allah (pbuh) said: “In such a case: no”” (reported by Al-Nasa’i), and the groundwater is that which is not depleted, and so the salt laden land was compared to the groundwater which is not depleted. The intention here is not the salt but rather the minerals, the evidence being that when he knew that it was non-depleting he prohibited it, though he initially knew that it was salt, and granted the land initially, and so the prohibition is due to it being a vast mineral resource. Abu ‘Ubayd said:
. فِي الكَلأِ أَنَّهُ مَاءٌ عَدٌ ارْتَََعَهُ مِنْهُ، لأَنَّ سُنَّةَ رَسُولِ الله فَلَمَّا تَبَيََّ لِلْنَبِِِّ « » وَالنَّارِ وَالْمَاءِ أَنَّ النَّاسَ جَِْيعاً فِيهِ شُرَكَاءُ، فَكَرِهَ أَنْ يََْعَلَهُ لِرَجُلٍ يَحُوزُهُ دُونَ سِواه .
. فِي الكَلأِ أَنَّهُ مَاءٌ عَدٌ ارْتَََعَهُ مِنْهُ، لأَنَّ سُنَّةَ رَسُولِ الله فَلَمَّا تَبَيََّ لِلْنَبِِِّ « » وَالنَّارِ وَالْمَاءِ أَنَّ النَّاسَ جَِْيعاً فِيهِ شُرَكَاءُ، فَكَرِهَ أَنْ يََْعَلَهُ لِرَجُلٍ يَحُوزُهُ دُونَ سِواه .
“Toen de Profeet ﷺ besefte dat het grondwater inhield (dat niet uitgeput raakt), herriep hij het in; het is de profetische traditie (Sunnah) van de Boodschapper van Allah ﷺ met betrekking tot weidegrond, vuur en water, om alle mensen mede-eigenaar te maken van hun bezit. Hij wenste het immers niet dat bezit beperkt werd tot één persoon met uitsluiting van anderen.” Dienovereenkomstig wordt elk mineraal dat niet uitgeput raakt, oftewel waarvan de omvang niet als een kleine hoeveelheid wordt beoordeeld, beschouwd als publiek eigendom. Indien het beperkt zou zijn tot een kleine hoeveelheid, dan wordt het niet als publiek eigendom beschouwd, zoals blijkt uit de overlevering.
“When the Prophet realised it included ground water (does not deplete), he revoked it, it is the Sunnah of the Messenger of Allah (pbuh) in relation to pasture, fire and water, to make all the people partners in their possession. So he disliked limiting possession to one person at the exclusion of others”. Accordingly, every mineral which is non-depleting, i.e. its size is not evaluated as a small quantity, is considered to be a public property. Had it been limited to a small amount then it is not considered to be a public property, as evidenced by the narration.
Wat betreft clausule: “a”, het bewijs hiervoor zijn de woorden overgeleverd door een van de metgezellen van de Profeet ﷺ, Abu Kharras, die zei: de Boodschapper ﷺ zei:
As for clause: “a”, its evidence is the words reported by one of the companions of the Prophet Abu Kharras who said: the Messenger (pbuh) said:
. » الْمُسْلِمُونَ شُرَكَاءُ فِي ثَلاَثٍ: الْمَاءِ وَالْكَلإِ وَالنَّارِ « .
. » الْمُسْلِمُونَ شُرَكَاءُ فِي ثَلاَثٍ: الْمَاءِ وَالْكَلإِ وَالنَّارِ « .
“Moslims hebben een gemeenschappelijk aandeel in drie zaken: water, weidegronden en vuur” (gerapporteerd door Ahmad), en zijn woorden:
“Muslims have common share in three: water, pastures and fire” (reported by Ahmad), and his words:
.» ثَلاثٌ لا يَُْنَعْنَ: الْمَاءُ وَالْكَلأُ وَالنَّارُ « .
.» ثَلاثٌ لا يَُْنَعْنَ: الْمَاءُ وَالْكَلأُ وَالنَّارُ « .
“Drie zaken mogen niet worden ontzegd (aan iemand): water, vuur en weidegronden” (overgeleverd door Ibn Maja van Abu Hurayrah). Deze overlevering heeft een grondreden (Illah) dat het verbod erop komt doordat zij behoren tot de publieke voorzieningen. De Boodschapper ﷺ heeft dus individueel eigendom van water in Al-Ta’if en Khaybar toegestaan, en zij bezaten het ten koste van anderen om hun gewassen en tuinen te irrigeren; indien er sprake was van absolute gemeenschappelijkheid in water, zou hij individuen niet hebben toegestaan het te bezitten. Daarom volgt uit de woorden van de Boodschapper ﷺ dat moslims een gemeenschappelijk aandeel hebben in drie zaken: water…”, en: “drie zaken worden niet ontzegd”, samen met zijn toestemming voor individuen om water te bezitten, kan een grondreden (Illah) worden afgeleid dat de gemeenschappelijkheid in water, weidegronden en vuur te wijten is aan het feit dat zij publieke voorzieningen zijn waar het publiek niet zonder kan leven, en dus is alles wat als een publieke voorziening wordt beschouwd, zoals de openbare ruimte in de steden, de gebieden voor hout en de graasweiden, allemaal publiek eigendom.
“Three can not be denied (to anyone): water, fire and pastures” (reported by Ibn Maja from Abu Hurayrah). This narration has an Illah that its prevention is because they are from the public utilities. So the Messenger (pbuh) permitted individual ownership of water in Al-Ta’if and Khaybar, and they owned it at the expense of others in order to irrigate their crops and gardens, and so if there was absolute partnership in water, he would not have allowed individuals to own it. Therefore, from the words of the Messenger (pbuh) Muslims have common share in three: water…”, and: “three are not denied” along with his permission for individuals to own water, an Illah can be deduced that the partnership in water, pastures and fire, is due to the fact that they are public utilities that the public cannot live without, and so anything that is considered to be a public utility such as the open space in the towns, the areas for wood and the grazing pastures are all public property.
Dit is het bewijs voor publiek eigendom.
This is the evidence for public ownership.
Wat betreft het feit dat deze drie alleen al publiek eigendom vormen, dit is het resultaat van onderzoek. Door het onderzoek naar de bewijzen met betrekking tot publiek eigendom is gebleken dat deze beperkt zijn tot deze categorieën, en zo is het bewijs voor dit artikel vervolgens duidelijk gemaakt.
As for the fact that these three alone constitute publicly owned property, this is from examination. Through the examination of the evidences regarding public ownership, it was found that they were limited to these categories, and so subsequently the evidence for this article has been made clear.