De rechter kan alleen een vonnis wijzen tijdens een rechtszitting, en elk bewijs en elke eed kan alleen tijdens de rechtszitting worden overwogen.

The judge can only give a verdict in a court session, and any evidence and oaths can only be considered in the court session.

Het bewijs hiervoor is wat is overgeleverd door ‘Abd Allah Bin Al-Zubayr, die zei:

Its evidence is what is narrated by ‘Abd Allah Bin Al- Zubayr who said,

.» أَنَّ الْخَصْمَيْنِ يَ قْعُدَانِ بَ يْنَ يَدَيِ الْحَكَمِ قَضَى رَسُولُ اللَّهِ « .

.» أَنَّ الْخَصْمَيْنِ يَ قْعُدَانِ بَ يْنَ يَدَيِ الْحَكَمِ قَضَى رَسُولُ اللَّهِ « .

“De Boodschapper van Allah ﷺ beval dat de twee procespartijen voor de rechter (tussen zijn handen) moesten zitten.” (overgeleverd door Ahmad en Abu Dawud met de bewoording van Abu Dawud). Deze overlevering legt de vorm uit waarin het oordeel wordt uitgevoerd, en het is op zichzelf een rechtmatige vorm. Er moet een specifieke vorm zijn waarin het gerechtelijke proces wordt gevoerd, namelijk dat de twee strijdende partijen voor de heerser zitten, en dit zou de rechtszitting zijn. Daarom is dit een voorwaarde voor de geldigheid van het gerechtelijke proces, wat betekent dat het noodzakelijk is dat er een specifieke vergadering is waar het oordeel wordt uitgevoerd opdat het een geldig oordeel is, en dit zou zijn dat de twee strijdende partijen voor een heerser zitten. Dit wordt ondersteund door de overlevering van Ali (vrede zij met hem) toen de Boodschapper van Allah ﷺ tegen hem zei:

“The Messenger of Allah (pbuh) commanded that the two litigants sit in front of the judge (between his hands) .” (reported by Ahmad and Abu Dawud with the wording from Abu Dawud). This narration explains the form in which judgement is carried out and it is a lawful form in itself. There must be a specific form in which the judicial process be conducted, which is for the two disputing parties to sit before the ruler, and this would be the court session. Therefore, this is a condition for the validity of the judicial process i.e. it is imperative that there be a specific assembly where the judgement is to be conducted for it to be a valid judgement and this would be for the two disputing parties to sit before a ruler. This is supported by the narration of Ali (ra) when the Messenger of Allah (pbuh) said to him:

. يَا عَلِيُّ، إِذَا جَلَسَ إِلَيْكَ الْخَصْمَانِ فَلاَ تَ قْضِ بَ يْ نَ هُمَا حَتَّى تَسْمَعَ مِنَ الآخَرِ « » كَمَا سَمِعْتَ مِنَ الأَوَّلِ .

. يَا عَلِيُّ، إِذَا جَلَسَ إِلَيْكَ الْخَصْمَانِ فَلاَ تَ قْضِ بَ يْ نَ هُمَا حَتَّى تَسْمَعَ مِنَ الآخَرِ « » كَمَا سَمِعْتَ مِنَ الأَوَّلِ .

“O ‘Ali, wanneer twee procespartijen voor u zitten, oordeel dan niet totdat u heeft gehoord wat de ander te zeggen heeft, zoals u heeft gehoord wat de eerste te zeggen had.” (gerapporteerd door Ahmad), wat ook de specifieke vorm met zijn woorden uitlegt.

“O ‘Ali, When two litigants sit in front of you, do not decide till you hear what the other has to say as you heard what the first had to say.” (reported by Ahmad), which also explains the specific form with his words.

. إذَا جَلَسَ إيليكَ الخَصْمَا ي ن .

. إذَا جَلَسَ إيليكَ الخَصْمَا ي ن .

“wanneer twee procespartijen voor u zitten”. De rechtzitting is dus een voorwaarde voor de geldigheid van het vonnis, en op dezelfde wijze is het een voorwaarde voor de overweging van de eden, vanwege de woorden van de Boodschapper ﷺ.

“when two litigants sit in front of you”. So the court session is a condition for the validity of the judgement, and in the same manner it is a condition for the consideration of the oaths, due to the words of the Messenger (pbuh).

. » وَلَكِنَّ الْيَمِينَ عَلَى الْمُدَّعَى عَلَيْهِ « .

. » وَلَكِنَّ الْيَمِينَ عَلَى الْمُدَّعَى عَلَيْهِ « .

“en de eed rust op degene die beschuldigd wordt (de beklaagde)” (overeengekomen door Ibn Abbas), en hij zou deze eigenschap, de eigenschap van het beschuldigd worden, niet hebben behalve in een rechtbankzitting. Op dezelfde manier zou er geen rekening worden gehouden met bewijs, tenzij dit in een rechtbankzitting wordt gepresenteerd, vanwege de woorden van de Boodschapper ﷺ.

“and the oath is upon the one who was accused (defendant)” (agreed upon from Ibn Abbas), and he would not have this attribute, the attribute of being accused, except in a court session. In the same manner, there would be no consideration for evidence unless given in a court session, due to the words of the Messenger (pbuh).

. » الْبَ يِّ نَةُ عَلَى الْمُدَّعِي « .

. » الْبَ يِّ نَةُ عَلَى الْمُدَّعِي « .

“De bewijslast ligt bij de eiser” (overgeleverd door Al-Bayhaqi met een authentieke keten, zoals Ibn Hajar zei), en deze eigenschap zou niet worden toegekend behalve tijdens de rechtbankzitting.

“The onus of proof is upon the claimant (plaintiff)” (reported by Al-Bayhaqi with an authentic chain as Ibn Hajar said), and this attribute would not be given except in the court session.