Artikel 86

Artikel 86 - Conceptgrondwet van de staat van het kalifaat | Quran Course

Dit artikel wordt beperkt door de vraag of de benoeming van de Muhtasib het recht inhield om afgevaardigden voor hem aan te stellen; of met andere woorden, het recht om anderen aan te stellen. Dit is indien hij was benoemd door de kalief. Echter, indien de benoeming was gedaan door de Hoogste Rechter, moet de clausule eerst worden goedgekeurd, en daarnaast moet de benoeming door de Hoogste Rechter een clausule bevatten die hem de macht geeft om de rechters die hij benoemt toe te staan anderen te delegeren om namens hen te handelen, met andere woorden, om hen het recht te geven plaatsvervangers te hebben. Indien de Hoogste Rechter niet over een dergelijke macht beschikt, dan zou hij niet in staat zijn om een dergelijke delegatie goed te keuren, waardoor de Muhtasib geen plaatsvervangers mag hebben; met andere woorden, hij zou niet het recht hebben om te delegeren. De macht van de rechter om namens hem te delegeren, hetzij het de Muhtasib is, de rechter (Qadi) of de rechter van de Rechtbank van Onrechtvaardigheden (Madhalim), ligt niet in handen van de rechter, tenzij de kalief hem toestaat dit te doen of indien de toestemming om rechters te werven en degenen die benoemd zijn toe te staan te delegeren, is gegeven aan de Gouverneur van de Rechtspraak, met andere woorden, de Hoogste Rechter. Dit komt doordat de rechter wordt benoemd voor de rechtspraak, met andere woorden, een specifiek type rechtspraak, namelijk de Hisbah. Daarom, indien hem niet het recht is gegeven om te delegeren, met andere woorden, het recht om een plaatsvervanger voor zichzelf aan te stellen, zou hij dan niet de verplichte macht bezitten om iemand aan te stellen. Dit geldt voor de rechter (Qadi) en de rechter van de Rechtbank van Onrechtvaardigheden (Madhalim), aangezien elk van hen zou worden benoemd voor de rechtspraak volgens de benoemingsclausule, en zij geen enkele andere macht bezitten, met andere woorden, zij hebben niet de macht om rechters aan te stellen, tenzij dit werd vermeld in het contract van hun benoeming. Om deze reden heeft hij niet het recht om plaatsvervangers aan te stellen om de taken van Hisbah namens hem uit te voeren, tenzij dit deel uitmaakte van zijn contract. Hetzelfde geldt voor de Hoogste Rechter.

This article is restricted by whether the appointment of the Muhtasib included the right to appoint delegates for him; or in other words, the right to appoint others. This is if he had been appointed by the Khalifah. However, if the appointment was made by the Supreme Judge, the clause must be approved first, and in addition to this, the appointment of the Supreme Judge must include a clause that gives him power to allow the judges that he appoints to delegate others to act on their behalf, in other words, to give them the right to have deputies. If the Supreme Judge did not have such power, then he would not be in a position to approve such delegation, thus the Muhtasib would not be allowed to have deputies; in other words, he would not have the right to delegate. The power of the judge to delegate on his behalf, whether it be the Muhtasib, the Qadi (judge) or the judge of the Court of Injustices (Madhalim), is not in the hands of the judge unless the Khalifah allows him to do so or if the permission to recruit judges and to allow those appointed to delegate were given to the Governor of the Judiciary, in other words, the Supreme Judge. This is because the judge is appointed to the judiciary, in other words, a specific type of judiciary, which is the Hisbah. Therefore, if he were not given the right to delegate, in other words, the right to appoint a deputy for himself, he would not then possess the mandatory power to appoint anyone. This applies to the Qadi and the judge of the Court of Injustices (Madhalim), for each of them would be appointed to the judiciary according to the appointment clause, and they do not possess any other power, in other words, they do not have the power to appoint judges unless it was mentioned in the contract of their appointment. For this reason, he does not have the right to appoint deputies to perform the duties of Hisbah on his behalf, unless this was part of his contract. The same applies to the Supreme Judge.

» وَاغْ دُ يَا أُنَ يْسُ - رجل من أسلم - إِلَى امْرَأَةِ هَذَا، فَإِنِ اعْ تَ رَفَتْ فَارْجُمْهَا «. “O Unais! Ga naar de vrouw van deze (man) en als zij bekent (dat zij overspel heeft gepleegd), steen haar dan dood.” (overgeleverd door Abu Hurayrah en Zayd Bin Khalid), wat aangeeft dat de rechter een afgevaardigde namens hem kan sturen om een kwestie te beoordelen die hij voor hem heeft gespecificeerd, en op dezelfde manier kan dit gelden voor de Muhtasib aangezien hij een rechter is. De rechter moet zijn plaatsvervanger echter toestaan om de zaak als geheel af te handelen; met andere woorden, hij moet de mogelijkheid krijgen om het onderzoek naar de klacht te doen en zelf een oordeel te vellen, indien de aanstelling als plaatsvervanger als geldig moet worden beschouwd. Dit komt doordat de rechtspraak het overbrengen van de regel is die vervolgens bindend is, dus in deze context kan het niet worden opgesplitst, en daarom kan hij hem niet enkel aanstellen om te onderzoeken zonder te oordelen, maar de aanstelling moet volledig zijn zodat hij een rechter wordt en zijn oordeel geldig wordt. Zelfs als hij feitelijk geen oordeel uitspreekt, zou zijn werk geldig zijn, aangezien het geen voorwaarde is dat hij als rechter handelt – een rechter zou een zaak kunnen onderzoeken, en voordat hij zijn werk voltooit en zijn oordeel uitspreekt, zou hij van zijn taken kunnen worden vrijgesteld, waarna de zaak naar een andere rechter wordt verwezen die het oordeel zal vellen. Hetzelfde geldt voor de plaatsvervanger van de rechter – het is geen voorwaarde dat hij een oordeel velt, maar hem moet het recht worden gegeven om te onderzoeken en een oordeel te vellen wanneer hij is aangesteld; met andere woorden, hij moet worden aangesteld als een volledige rechter, met alle verplichte bevoegdheden die aan een rechter zijn toegekend. Hetzelfde geldt voor de Muhtasib – hij stelt plaatsvervangers aan met de bevoegdheid om te onderzoeken en te oordelen in de zaken die hij aan hen toewijst, of in de gebieden waarin hij hen plaatst, indien hem de macht is gegeven om plaatsvervangers aan te stellen. De voorwaarden voor degenen die de rechter als zijn afgevaardigden aanstelt, zijn dat zij moslim, vrij, rechtvaardig, volwassen en in het bezit van kennis van de jurisprudentie moeten zijn in de zaken die hij zal behandelen; met andere woorden, de afgevaardigde van de Muhtasib heeft dezelfde voorwaarden als de Muhtasib, aangezien zij beiden rechters zijn.

.» وَاغْ دُ يَا أُنَ يْسُ - رجل من أسلم - إِلَى امْرَأَةِ هَذَا، فَإِنِ اعْ تَ رَفَتْ فَارْجُمْهَا «. “O Unais! Go to the wife of this (man) and if she confesses (that she has committed illegal sexual intercourse), then stone her to death.” (agreed upon from Abu Hurayrah and Zayd Bin Khalid), which indicates that the judge can send a delegate on his behalf to judge upon an issue that he has specified for him, and in the same way this can be for the Muhtasib since he is a judge. However, the judge must allow his deputy to deal with the case as a whole; in other words, he must be allowed to look into the complaint and pronounce judgement himself, if the appointment to deputise is to be considered valid. This is because the judiciary is the conveying of the rule which is then binding, so in this context it cannot be split, and ,therefore, he cannot appoint him to merely investigate without judging but rather the appointment must be complete so that he becomes a judge and his judgement becomes valid. Even if he did not actually pronounce a judgement, his work would be valid, since it is not a condition for him to act as a judge - a judge could look into a case, and before completing his work and pronouncing his judgement, he could be relieved of his duties, and then the case would be referred to another judge who would pass judgement. The same applies to the judge’s deputy - it is not a condition for him to pass judgement, but he must be given the right to investigate and pass judgement when appointed; in other words, he must be appointed as a full judge, holding all the mandatory powers given to a judge. The same applies to the Muhtasib - he appoints deputies with powers to investigate and judge in the cases he assigns for them, or in the areas in which he places them, if he has been given the power to appoint deputies. The conditions for those whom the judge appoints as his deputies are that they must be Muslim, free, just, adult and possessing knowledge of jurisprudence in the issues which he will be looking into; in other words, the deputy of the Muhtasib has the same conditions as the Muhtasib since they are both judges.