Artikel 142

Article 142

door Sheikh Taqiuddin An-Nabahani14 min. lezen198 keer bekeken

Het oppotten van rijkdom is verboden, zelfs als er armenbelasting (Zakah) over wordt betaald.

Hoarding of wealth is prohibited, even if Zakah is paid upon it.

Het bewijs hiervoor zijn de woorden van Allah (SWT):

Its evidence is the words of Allah (swt):

“En degenen die goud en zilver oppotten en het niet uitgeven in de weg van Allah (SWT) — kondig hen een pijnlijke straf aan.” (TMQ 9:34), wat een bewijs is voor het onbeperkte verbod op het oppotten van rijkdom. Hoewel dit vers werd geopenbaard met betrekking tot de Mensen van het Boek, zijn de woorden ervan algemeen, en worden wij hiermee aangesproken, zoals duidelijk blijkt uit het begin van het vers dat zegt:

“And those who hoard gold and silver and spend it not in the way of Allah (swt) - give them tidings of a painful punishment.” (TMQ 9:34), which is an evidence for the unrestricted forbiddance of hoarding wealth. Though this verse was revealed to do with the People of the Book, its words are general, and we are addressed by them as is clear from the beginning of the verse which says:

“O jullie die geloven, voorwaar velen van de geleerden en de monniken verteren het vermogen van de mensen onrechtmatig en leiden [hen] af van de weg van Allah (SWT). En degenen die goud en zilver oppotten.” (TMQ 9:34).

“O you who have believed, indeed many of the scholars and the monks devour the wealth of people unjustly and avert [them] from the way of Allah (swt). And those who hoard gold and silver.” (TMQ 9:34).

Het bewijs dat het vers het oppotten van goud en zilver verbood op een algemene, onbeperkte wijze, ongeacht of de armenbelasting (Zakah) erover was betaald of niet, is als volgt:

The evidence that the verse forbade the hoarding of gold and silver in a general, unrestricted way irrespective of whether the Zakah had been paid upon it or not is as follows:

Ten eerste: de algemeenheid van dit vers. De tekst van het vers, zowel in bewoording als in begrip, is een bewijs dat het verbod op het oppotten van rijkdom in de vorm van goud en zilver een alomvattend verbod is. Dus is de mening dat het oppotten is toegestaan na het betalen van armenbelasting (Zakah) een afwijking van de uitspraak van het vers, waarvan de aanwijzing definitief is. Dit kan niet worden aanvaard, behalve met een bewijs dat de betekenis van het vers zou veranderen of het zou opheffen, en er is geen authentieke tekst die het van de oorspronkelijke betekenis afwijkt, en het is niet mogelijk dat er een bewijs zou kunnen zijn dat het van de oorspronkelijke betekenis afwijkt aangezien het een definitieve aanwijzing heeft. Er blijft dus niets over dan dat er een bewijs zou kunnen zijn dat het opheft, en er is geen bewijs dat het opheft. Daarom blijft de uitspraak ervan bevestigd, namelijk het verbod op het oppotten van rijkdom, zelfs als er armenbelasting (Zakah) over was betaald; met andere woorden, het onbeperkte verbod op het oppotten.

First: the generality of this verse. The text of the verse, from both its wording and understanding, are evidence that the prohibition of hoarding wealth from gold and silver is a comprehensive prohibition. So, the opinion of permitting hoarding after the payment of Zakah is departure from the ruling of the verse whose indication is definite. This cannot be accredited except with evidence which would change the meaning of the verse or abrogate it, and there is no authentic text which takes it from its original meaning, and it is not possible that there could be evidence which takes it from its original meaning since it has a definite indication. So nothing remains except that there could be evidence which abrogates it, and there is no evidence which abrogates it. Therefore, its ruling remains confirmed, which is the forbiddance of hoarding wealth, even if Zakah was paid upon it; in other words, the unrestricted forbiddance of hoarding.

Tende: Ahmad rapporteerde met een authentieke keten van Abu Umamah, die zei:

Second: Ahmad reported with an authentic chain from Abu Umamah who said:

. كيَّةٌ، توُُفيَِّ رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ ال صفَّةِ، فَوُجِدَ فِي مِئْزَرِهِ دِينَارٌ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ « » كَيَّتَانِ :قَالَ: ثُمَّ توُُفيَِّ آخَرُ فَوُجِدَ فِي مِئْزَرِهِ دِينَارَانِ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ .

“Een man uit de Ahl Al-Suffah stierf, en er werd een Dinar in zijn kleding (wikkeldoek) gevonden; de Boodschapper van Allah ﷺ zei: ‘hij zal verbrand worden’, toen stierf een ander en er werden twee Dinars bij hem gevonden, en de Boodschapper van Allah ﷺ zei: ‘hij zal twee keer verbrand worden’”, en dit betekent dat het volledig verboden is om goud en zilver te oppotten, zelfs als het slechts twee of zelfs maar één Dinar was, zolang het maar wordt opgepot, met andere woorden, het opslaan van rijkdom zonder een behoefte waaraan het uitgegeven zou worden. En de Boodschapper ﷺ zei dit met betrekking tot deze twee mannen omdat zij behoorden tot degenen die van aalmoezen leefden en toch goud bij zich hadden, en dus zei hij: “hij zal verbrand worden” en: “hij zal twee keer verbrand worden”, verwijzend naar Zijn (SWT) woorden: “De Dag waarop het in het vuur van de Hel wordt verhit en daarmee hun voorhoofden, hun zijden en hun ruggen zullen worden dichtgebrand.” (TMQ 9:35), wat deel uitmaakt van de verzen over het oppotten; met andere woorden, hij verwees naar de verzen betreffende het oppotten. Dit is een bewijs voor het volledige, allesomvattende verbod op het oppotten, ongeacht of het de waarde bereikte waarover armenbelasting (Zakah) betaald moet worden of niet, en ongeacht of armenbelasting (Zakah) erover betaald was of niet; dus elke vorm van oppotten is verboden. Derde: Het voegwoord in Zijn (SWT) woorden: “En geef het niet uit in de weg van Allah (SWT).” (TMQ 9:34) staat in contrast met Zijn (SWT) woorden: “En degenen die goud en zilver oppotten.” (TMQ 9:34) en geeft daarmee aan dat het vers twee regels omvat: de eerste zij het oppotten van rijkdom en de tweede het gebrek aan uitgeven in de weg van Allah (SWT). De tekst van het vers duidt op de dreiging van een zware straf verbonden aan deze twee kwesties - met andere woorden, voor degenen die goud en zilver oppotten en degenen die het niet uitgeven in de weg van Allah (SWT), kondig aan hen een zware straf aan. Daarom wordt duidelijk dat hij die niet oppot, maar ook niet uitgeeft in het pad van Allah (SWT), wordt omvat door de waarschuwing, en evenzo degene die uitgeeft in het pad van Allah (SWT) maar toch rijkdom oppot, wordt eveneens omvat door de waarschuwing. Al-Qurtubi zei: “Wie niet oppot, en het uitgeven in het pad van Allah (SWT) onthoudt, moet hetzelfde zijn”. De bedoeling van de woorden: “in de weg van Allah (SWT)” in het vers is jihad, aangezien het wordt genoemd naast het uitgeven. Wanneer de woorden: “in de weg van Allah (SWT)” worden verbonden aan het uitgeven, dan is hun betekenis jihad, tenzij er een indicatie wordt gevonden die de betekenis daarvan wegneemt. Dienovereenkomstig zijn de woorden: “en geef het niet uit” niet geschikt als bewijs dat zij, indien zij rijkdom oppotten en daaruit uitgeven in het pad van Allah (SWT), niet onder de straf vallen, aangezien de betekenis van het vers niet is: ‘en wie rijkdom oppot op een zodanige wijze dat zij het niet uitgeven in het pad van Allah (SWT), kondig aan hen dan een zware straf aan’, waarbij de voegwoord verklarend zou zijn en dus: als de opgepotte rijkdom in het pad van Allah (SWT) was uitgegeven, de oppoter niet gestraft zou worden. Integendeel, de betekenis van het vers is dat wie oppot, kondig aan hen dan een straf aan, en wie niet uitgeeft in het pad van Allah (SWT), kondig aan hen dan een straf aan. De voegwoord is een voegwoord van ongelijkheid en niet verklarend. Daarom is het verbod op oppotten onbeperkt, ongeacht of er een deel van uitgegeven is in het pad van Allah (SWT) of niet, en de kwestie van het verbod op oppotten is een andere kwestie dan het verbod op het niet uitgeven in het pad van Allah (SWT). Dienovereenkomstig is duidelijk te zien dat het vers het oppotten van rijkdom verbiedt, zelfs als er armenbelasting (Zakah) over was betaald en zelfs als er een deel van was uitgegeven in het pad van Allah (SWT).

Vierde: Bukhari rapporteerde van Zayd b. Wahb, die zei: “Ik kwam langs Abu Dharr in Al-Rabtha, dus vroeg ik hem: Wat heeft je naar deze plaats gebracht? Hij antwoordde: We waren in Ash-Sham, waar ik een geschil had met Mu’awiyah over:

Fourth: Bukhari reported from Zayd b. Wahb who said: “I passed by Abu Dharr in Al-Rabtha, so I asked him: What brought you to this place? He replied: We were in Ash-Sham where I had a dispute with Mu’awiyah over:

“En degenen die goud en zilver oppotten en het niet uitgeven in de weg van Allah (SWT).” (TMQ 9:34) en dus zei Mu’awiyah: “Dit werd onthuld betreffende de Mensen van het Boek”, dus zei ik: “Het werd onthuld betreffende hen en ons”, en dit was het geschil tussen ons. Dus schreef hij aan Uthman om over mij te klagen, en Uthman schreef aan mij om mij te vertellen naar Madinah te komen. Ik ging daarheen en de mensen verzamelden zich om mij heen alsof ze mij nog nooit eerder hadden gezien. Ik meldde dit aan Uthman, en hij zei: “Als je wilt, kun je dichtbij blijven”. Dit is wat mij naar deze plek leidde, en als een Abyssinische zou over mij heersen, zou ik luisteren en gehoorzamen”. Daarom was het verschil tussen Abu Dharr en Mu’awiyah met betrekking tot over wie de vers werd onthuld, en niet over de betekenis ervan, en als Mu’awiyah of ‘Uthman (ra) een authentieke overlevering hadden die vermeldde dat als armenbelasting (Zakah) werd betaald over een rijkdom het niet als een oppot zou worden beschouwd, Mu’awiyah het tegen de mening van Abu Dharr zou hebben gebruikt en Abu Dharr zou zijn tot zwijgen gebracht, of ‘Uthman (ra) zou het hebben gebruikt om hem tot zwijgen te brengen. Dit geeft aan dat de algemeenheid van de vers en het onbeperkte karakter ervan niet de oorzaak van het verschil tussen Mu’awiyah en Abu Dharr was, en tussen Mu’awiyah en ‘Uthman (ra), en het is niet bevestigd dat zij een overlevering hadden die dat tegensprak.

“And those who hoard gold and silver and spend it not in the way of Allah (swt).” (TMQ 9:34) and so Mu’awiyah said: “This was revealed concerning the People of the Book” so I said: “It was revealed concerning them and us”, and this was the issue between us. So he wrote to Uthman complaining about me, and so Uthman wrote to me telling me to come to Madinah. I went there and the people gathered around me as though they had never seen me before. I mentioned this to Uthman, and he said: “If you wish, you can stay close”. This is what led me to this place, and if an Abyssinian presided over me, I would listen and obey”. Therefore, the difference between Abu Dharr and Mu’awiyah was regarding who the verse was revealed about, and not its meaning, and if Mu’awiyah or ‘Uthman (ra) had an authentic narration which mentioned that if Zakah was paid from a wealth it would not be considered a hoard, Mu’awiyah would have used it against Abu Dharr’s opinion and Abu Dharr would have been silenced or ‘Uthman (ra) would have used it to silence him. This indicates that the generality of the verse and its unrestricted nature was not the cause of difference between Mu’awiyah and Abu Dharr, and between Mu’awiyah and ‘Uthman (ra), and it is not confirmed that they had a narration which opposed that.

Overeenkomstig is het duidelijk dat het vers algemeen is en al het goud en zilver omvat, ongeacht of een deel daarvan werd gebruikt in jihad, of er armenbelasting (Zakah) over was betaald, en of het het bedrag bereikte dat vereist is om armenbelasting (Zakah) verplicht te maken of niet. Daarom is alle oppotting verboden (Haram).

Accordingly it is clear that the verse is general covering all gold and silver, irrespective of whether some of it was used in Jihad, and whether Zakah had been paid upon it, and whether it reached the amount required for Zakah to become obligatory or not. Therefore, all hoarding is forbidden (Haram).

Degenen die het oppotten toestaan indien de armenbelasting (Zakah) daarover is betaald, hebben geen authentiek bewijs, en al hun bewijzen worden als ongeldig beschouwd vanwege hun zwakte en de gebrekkige overleveringsketens. Hoewel Bukhari een sectie schreef met de titel: “Hoofdstuk – Het is geen voorraad wanneer de armenbelasting (Zakah) daarover is betaald”, bracht hij geen enkele overlevering voort die de titel ondersteunt, aangezien niet één enkele overlevering voor hem authentiek was. Alle overleveringen die als bewijs worden gebruikt voor de toelaatbaarheid van het oppotten zodra de armenbelasting (Zakah) daarover is betaald, zijn niet authentiek, behalve één daarvan. Deze overlevering is de overlevering betreffende sieraden die werd gerapporteerd door Umm Salamah, en alle andere overleveringen die in dit verband zijn gerapporteerd, worden als leugens beschouwd en zijn bekritiseerd, zowel vanuit het oogpunt van de keten als de tekst van de overlevering.

Those who permit hoarding if Zakah had been paid upon it have no authentic evidence and all of their evidences are not considered valid due to their weakness and the poor chains of narrations. Even though Bukhari wrote a section entitled: “Chapter – It is not a hoard when Zakah has been paid upon it”, he did not produce a single narration which indicates the heading, since not even a single one was authentic to him. All the narrations used as evidence for the permissibility of hoarding once Zakah had been paid upon it are not authentic except for a single one of them. This narration is the narration regarding jewellery which was reported by Umm Salamah, and all of the other narrations which were reported in this issue are considered as lies, and have been criticised from both the angle of the chain and text of the narration.

Met betrekking tot de overlevering van Umm Salamah die zij gebruiken als bewijs voor de toelaatbaarheid van het oppotten van goud en zilver indien de armenbelasting (Zakah) daarover wordt betaald, is dit als volgt: Abu Dawud rapporteerde via de keten van Thabit b. Ajlan, van Ataa, van Umm Salamah, die zei:

With respect to the narration of Umm Salamah that they use as an evidence to prove the permissibility of hoarding gold and silver if Zakah is paid upon it, it is as follows: Abu Dawud reported from the chain of Thabit b. Ajlan from Ataa from Umm Salamah who said:

. كُنْتُ أَلْبَسُ أَوْضَاحًا مِنْ ذَهَبٍ فَقُلْتُ: يَا رَسُولَ اللهِ، أَكَنْزٌ هُوَ؟ فَقَالَ: مَا بلََغَ أَنْ « » تؤَُدَّى زَكَاتُهُ فَزُكِّيَ فَلَيْسَ بِكَنْزٍ .

“Ik droeg gouden sieraden. Ik vroeg: Is dat een schat (Kanz), Boodschapper ﷺ van Allah (SWT)? Hij antwoordde: wat een hoeveelheid bereikt waarover armenbelasting (Zakah) verschuldigd is, is geen schat (Kanz) wanneer de armenbelasting (Zakah) is betaald.” Het woord dat in de overlevering wordt gebruikt is Al-Awdhah, wat een type sieraad is. Het wordt vermeld in het woordenboek van Al-Muhit: “Al-Wadeh… en het is zilveren sieraad en het meervoud is Awdhah”. Deze overlevering is zwak omdat Thabit b. Ajlan omstreden is wanneer hij de enige overleveraar is in een overlevering. Al-Dhahabi zei over Thabit in zijn biografie: “Onder de overleveringen die worden verworpen van Thabit is de overlevering van ‘Attab van ‘Ata’ van Umm Salamah”. Ondanks dat, zelfs als het authentiek zou zijn, is het beperkt tot de sieraden die vrouwen dragen, en wordt het niet beschouwd als een schat indien de waarde het minimumbedrag (Nisab) bereikt, en vervolgens de armenbelasting (Zakah) daarop is betaald. Dit is het bewijs voor het betalen van armenbelasting (Zakah) over sieraden en dat dit een uitzondering vormt op de algemeenheid van het oppotten van schatten. Deze overlevering is niet geschikt om te worden gebruikt als bewijs voor de toelaatbaarheid van het oppotten van schatten indien de armenbelasting (Zakah) daarop is betaald, vanuit twee invalshoeken:

“I used to wear gold ornaments. I asked: Is that a treasure (Kanz), Messenger (saw) of Allah (swt)? He replied: whatever reaches a quantity on which Zakah is payable is not a treasure (Kanz) when the Zakah is paid”. The word used in the narration is Al-Awdhah, which is a type of jewellery. It is mentioned in the dictionary of Al-Muhit: “Al-Wadeh…and it is silver jewellery and its plural is Awdhah”. This narration is weak because Thabit b. Ajlan is controversial when he is the single narrator in a narration. Al-Dhahabi said regarding Thabit in his biography: From the narrations which are refuted from Thabit is the narration of ‘Attab from ‘Ata’ from Umm Salamah”. Despite that, even if it was authentic, it is limited to the jewellery which women wear, and is not considered to be a hoard if its value reaches the Nisab, and subsequently the Zakah on it had been paid. This is the evidence for the payment of Zakah upon jewellery and it being made an exception from the generality of hoarding. This narration is not suitable to be used as an evidence for the permissibility of hoarding if Zakah had been paid upon it, from two angles:

Ten eerste: Deze overlevering kwam als antwoord op een vraag, en elke tekst die een antwoord is op een vraag, of die betrekking heeft op een specifiek onderwerp, is noodzakelijkerwijs beperkt tot waar de vraag over ging, en tot dat specifieke onderwerp, en wordt niet als algemeen voor alles beschouwd aangezien de woorden verbonden zijn aan de vraag, of met andere woorden, aan het specifieke onderwerp, en dus zijn ze specifiek en beperkt tot die vraag en dat onderwerp en zijn ze niet van toepassing buiten deze. Dienovereenkomstig is de overlevering specifiek voor sieraden, en dus als armenbelasting (Zakah) wordt betaald over sieraden, is het toegestaan om deze te verzamelen en alles wat anders is, is niet toegestaan. Men kan niet aanvoeren dat de regel van de sharia is: “de algemeenheid van de woorden is doorslaggevend en niet de specificatie van de oorzaak” en dat de woorden hier algemeen zijn en dus niet specifiek zijn voor sieraden, maar eerder sieraden en alles wat anders is omvatten. Dit kan niet worden aangevoerd omdat deze regel bedoeld is voor de oorzaak, en niet voor het antwoord op een vraag of een specifiek onderwerp. Het is een correcte regel en de tekst ervan geeft aan dat het een regel is voor de oorzaak en niets anders, aangezien er staat: “niet de specificatie van de oorzaak”, en er is een verschil tussen de oorzaak en het gespecificeerde onderwerp, en tussen de oorzaak en het antwoord op een vraag.

Firstly: This narration came as an answer to a question, and every text which is an answer to a question, or came regarding a specific subject, is necessarily limited to what the question was about, and to that specific subject, and it is not considered general for everything since the words are connected to the question, or in other words, to the specific subject, and so they are specific and limited to that question and subject and do not apply beyond them. Accordingly, the narration is specific to jewellery, and so if Zakah is paid upon jewellery it is permitted to hoard it and anything else is not permitted. It cannot be argued that the Shari’ah rule is: “the consideration is given to the generality of the words and not to the specification of the cause” and the words here are general and so they are not specific to jewellery and rather they encompass jewellery and anything else. This cannot be argued because this rule is for the cause, and not for the reply to a question or a specific subject. It is a correct rule and its text indicates that it is a rule for the cause and nothing else, since it says: “not to the specification of the cause”, and there is a difference between the cause and the specified subject, and between the cause and the reply to a question.

De oorzaak is wanneer er een kwestie zich voordoet en er vervolgens een sharia-regel over wordt geopenbaard, zoals het geval is bij de openbaring van het vers: “Het schikt een gelovige man of een gelovige vrouw niet, wanneer Allah (SWT) en Zijn Boodschapper ﷺ een zaak hebben beslist, dat zij [daarna] enige keuze hebben over hun aangelegenheid.” (TMQ 33:36). De oorzaak voor de openbaring van dit vers was dat de Boodschapper ﷺ zijn nicht Zaynab verlovde aan zijn dienaar Zayd, waarna haar broer ‘Abd Allah (SWT) b. Jahsh weigerde, en zo openbaarde Allah (SWT) dit vers. Daarom is dit de oorzaak van de openbaring, en de regel: “de overweging wordt gegeven aan de algemeenheid van de woorden en niet aan de specificatie van de oorzaak” is hierop van toepassing. Een ander voorbeeld is de oorzaak voor de openbaring van het vers betreffende de erfenis; de Boodschapper ﷺ bezocht Jabir b. Abd Allah (SWT) terwijl hij ziek was en hij vroeg de Boodschapper van Allah ﷺ: “Hoe moet ik met mijn bezit omgaan? Wat moet ik met mijn bezit doen?”, en de Boodschapper ﷺ antwoordde niet totdat het vers over de erfenis werd geopenbaard (overeengekomen overlevering van Jabir) en zo was dit de oorzaak van de openbaring.

The cause is when an issue happens and then a Shari’ah rule is revealed regarding it, such as the case for the revelation of the verse: “It is not for a believing man or a believing woman, when Allah (swt) and His Messenger (saw) have decided a matter, that they should [thereafter] have any choice about their affair.” (TMQ 33:36). The cause for the revelation of this verse was that the Messenger (saw) engaged his niece Zaynab to his servant Zayd, then her brother ‘Abd Allah (swt) b. Jahsh refused, and so Allah (swt) revealed this verse. Therefore, this is the cause of the revelation, and the rule: “the consideration is given to the generality of the words and not to the specification of the cause” applies to it. Another example is the cause for the revelation of the verse regarding inheritance; the Messenger (saw) visited Jabir b. Abd Allah (swt) while he was ill and asked the Messenger of Allah (saw) : “How should I deal with my property? What should I do with my property?”, and the Messenger (saw) did not reply until the verse of inheritance was revealed (agreed upon narration from Jabir) and so this was the cause of the revelation.

Op dezelfde manier zijn alle redenen van openbaring van dit type, en is dit waarop de genoemde regel van toepassing is, wat verschilt van het antwoord op een vraag en van een specifiek onderwerp. Aangezien het specifieke onderwerp het kwestiestuk is waarover werd gesproken, en het kwestiestuk dat werd gezocht toen de regel erover kwam, en de regel niet uit zichzelf ontstond, is deze daarom beperkt tot dat onderwerp. Op dezelfde manier kunnen de woorden van de Boodschapper ﷺ worden verbonden aan een specifieke vraag, en dus zijn de woorden die worden gebruikt in een antwoord op een vraag beperkt tot die vraag.

In the same way, all the causes of revelation are of this type, and it is upon this that the mentioned rule applies, which is different to the reply to a question, and to a specific subject. Since the specific subject is the issue that was being talked about, and the issue that was being sought when the rule came regarding it, and the rule did not originate by itself, so, therefore, it is limited to that subject. In the same manner the words of the Messenger (saw) can be connected to a specific question, and so the words used in a reply to a question are limited to that question.

Bijvoorbeeld, wat Al-Bukhari vermeldde van Abu Hurayrah die zei:

For example, what Al-Bukhari mentioned from Abu Hurayrah who said:

. إِذْ جَاءَهُ رَجُلٌ فَ قَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، بَ يْ نَمَا نَحْنُ جُلُوسٌ عِنْدَ النَّبِيِّ « هَلْ : هَلَكْتُ، قَالَ: مَا لَكَ؟ قَالَ: وقَ عْتُ عَلَى امْرَأَتِي وَأَنَا صَائِمٌ، فَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ تَجِدُ رَقَ بَةً تُ عْتِقُهَا؟ قَالَ: لا، قَالَ: فَ هَلْ تَسْتَطِيعُ أَنْ تَصُومَ شَهْرَيْنِ مُتَتَابِعَيْنِ؟ قَالَ: لا، فَ بَ يْ نَا نَحْنُ فَ قَالَ: فَ هَلْ تَجِدُ إِطْعَامَ سِتِّينَ مِسْكِينًا؟ قَالَ: لا، قَالَ: فَمَكَثَ النَّبِيُّ بِعَرَقٍ فِيهَا تَمْرٌ وَالْعَرَقُ الْمِكْتَلُ، قَالَ: أَيْنَ السَّائِلُ؟ فَ قَالَ: أَنَا، عَلَى ذَلِكَ أُتِيَ النَّبِيُّ قَالَ: خُذْهَا فَ تَصَدَّقْ بِهِ، فَ قَالَ الرَّجُلُ: أَعَلَى أَفْ قَرَ مِنِّي يَا رَسُولَ اللَّهِ؟ فَ وَاللَّهِ مَا بَ يْنَ حَتَّى بَدَتْ لابَ تَ يْ هَا، يُرِيدُ الْحَرَّتَ يْنِ، أَهْلُ بَ يْتٍ أَفْ قَرُ مِنْ أَهْلِ بَ يْتِي، فَضَحِكَ النَّبِيُّ » أَنْ يَابُهُ ثُمَّ قَالَ: أَطْعِمْهُ أَهْلَكَ .

“Terwijl wij bij de Profeet ﷺ zaten, kwam er een man en zei: 'O Profeet van Allah (SWT)! Ik ben geruïneerd.' De Profeet van Allah (SWT) ﷺ vroeg wat er met hem aan de hand was. Hij antwoordde: 'Ik heb seksueel contact gehad met mijn vrouw terwijl ik aan het vasten was.' De Profeet van Allah (SWT) ﷺ vroeg hem: 'Kun je het veroorloven om een slaaf vrij te laten?' Hij antwoordde ontkennend. De Profeet van Allah (SWT) ﷺ vroeg hem: 'Kun je twee opeenvolgende maanden vasten?' Hij antwoordde ontkennend. De Profeet ﷺ vroeg hem: 'Kun je zestig arme mensen voeden?' Hij antwoordde ontkennend. De Profeet ﷺ bleef stil, en terwijl wij in die toestand waren, werd er een grote mand vol dadels naar de Profeet gebracht. Hij vroeg: 'Waar is de vragensteller?' Er werd geantwoord: 'Ik ben hier.' De Profeet ﷺ zei (tegen hem): 'Neem deze (mand met dadels) en geef het als liefdadigheid.' De man zei: 'Zal ik het geven aan iemand die armer is dan ik? Bij Allah (SWT); er is geen familie tussen zijn (d.w.z. Medina's) twee bergen die armer is dan ik.' De Profeet ﷺ glimlachte totdat zijn hoektanden zichtbaar werden en zei toen: 'Voed je gezin ermee.' Toen wij bij de Profeet zaten, kwam er een man en zei: 'O Boodschapper van Allah ﷺ, ik ben verwoest.' En de Profeet ﷺ vroeg hem: 'Wat heb je gedaan?' Hij zei: 'Ik heb opzettelijk seksueel contact gehad met mijn vrouw tijdens ramadan.' En hij zei tegen hem: 'Heb je een slaaf die je kunt vrijlaten?' Hij zei: 'Nee.' Dus hij vroeg hem: 'Ben je in staat om twee opeenvolgende maanden te vasten?' Hij zei: 'Nee.' Dus hij zei: 'Zou je zestig arme mensen kunnen voeden?' Hij zei: 'Nee.' Dus de Profeet ﷺ wachtte, en ondertussen bracht iemand hem een tak met een dadel, en hij zei: 'Waar is de vragensteller?' De man antwoordde: 'Hier.' Dus hij zei: 'Neem dit en geef het als liefdadigheid.' De man zei: 'Aan iemand die armer is dan ik, o Boodschapper van Allah ﷺ? Ik zweer bij Allah (SWT)! Er is geen huishouden in de omgeving dat armer is dan ik.' En de Profeet ﷺ lachte totdat zijn tanden te zien waren en zei toen: 'Voed je gezin ermee'.”

“While we were sitting with the Prophet (saw) a man came and said, "O Allah (swt)'s Prophet! I have been ruined." Allah (swt)'s Prophet (saw) asked what was the matter with him. He replied "I had sexual intercourse with my wife while I was fasting." Allah (swt)'s Prophet (saw) asked him, "Can you afford to manumit a slave?" He replied in the negative. Allah (swt)'s Prophet (saw) asked him, "Can you fast for two successive months?" He replied in the negative. The Prophet (saw) asked him, "Can you afford to feed sixty poor persons?" He replied in the negative. The Prophet (saw) kept silent and while we were in that state, a big basket full of dates was brought to the Prophet. He asked, "Where is the questioner?" He replied, "I (am here)." The Prophet (saw) said (to him), "Take this (basket of dates) and give it in charity." The man said, "Should I give it to a person poorer than I? By Allah (swt); there is no family between its (i.e. Medina's) two mountains who are poorer than I." The Prophet (saw) smiled till his premolar teeth became visible and then said, 'Feed your family with it." when we were sitting down with the Prophet, a man came and said O Messenger of Allah (saw) I am destroyed. And so the Prophet (saw) asked him what did you do? He said I deliberately had intercourse with my wife during Ramadan. And so he said to him: “Do you have a slave you can free? He said no. So he asked him: Are you able to fast two consecutive months? He said no. So he said: Could you feed sixty poor people? He said no. So the Prophet (saw) waited, and in the meantime someone brought him a branch with a date and so he said: Where is the questioner? The man replied: Here. So he said: Take this and give it in charity. The man said: Upon someone poorer than me O Messenger of Allah (saw) ? I swear by Allah (swt)! There is no household poorer than me around. And so the Prophet (saw) laughed until his teeth could be seen and then said: Feed your family with it”.

Het antwoord van de Boodschapper ﷺ is specifiek voor de gestelde vraag, en dus zijn de woorden: “laat een slaaf vrij” verbonden aan de vraag van de Bedoeïen. Een ander voorbeeld is de overlevering dat toen hem gevraagd werd naar de toelaatbaarheid van het verkopen van dadels als ze gedroogd zijn, de Profeet ﷺ vroeg:

The answer of the Messenger (saw) is specific to the question asked, and so the words: “free a slave” are connected to the question of the Bedouin. Another example is the report that when he was asked about the permissibility of selling dates if they get dried, and so the Prophet (saw) asked:

. » أَيَ نْ قُصُ الرُّطَبُ إِذَا يَبِسَ؟ فَ قَالُوا: ن عََمْ، فَ قَالَ: فَلاَ إِذ اً « .

“Zullen de verse dadels krimpen wanneer ze droog zijn?” Zij zeiden ja, dus verbood hij dat?” en zij antwoordden ja, en daarop zei hij: “dus hij verbood dat”, overgeleverd door Abu Ya’la met deze bewoordingen van Sa’d b. Abi Waqqas, en Al-Hakim en Ibn Hibban hebben het geauthenticeerd. Dus, het antwoord van de Boodschapper ﷺ is specifiek voor wat hem gevraagd is, met andere woorden, het verkopen van rijpe dadels voor gedroogde dadels, en dus zijn woorden: “dus hij verbood dat” zijn verbonden met de vraag. Dit is geen oorzaak voor de regel, maar eerder een antwoord op een vraag, en er is een groot verschil tussen beide. Dienovereenkomstig is de algemene bewoording die als antwoord op een vraag komt, geen oorzaak voor de regel, het is slechts een uitleg van de kwestie in kwestie, en als een algemene bewoording komt als het vaststellen van een nieuwe regel voor een kwestie die zich heeft voorgedaan, dan zou de vaststelling van de regel algemeen zijn, en het voordoen van de kwestie was de oorzaak voor de vaststelling van de regel. Zo wordt het grote verschil tussen de oorzaak en het antwoord op een vraag duidelijk. Daarom omvat de algemene regel zijn oorzaak en alles wat daarop volgt, terwijl het antwoord op een vraag specifiek is voor de vraag, aangezien de woorden van de Boodschapper ﷺ ermee verbonden zijn.

“Will the fresh dates shrink when they are dry?"They said yes, so he forbade that?” and they replied yes, and so he said: “so he forbade that” reported by Abu Ya’la with this wording from Sa’d b. Abi Waqqas, and Al-Hakim and Ibn Hibban authenticated it. So, the answer of the Messenger (saw) is specific to what he has been asked, in other words, selling ripe dates for dried ones, and so his words: “so he forbade that” are connected to the question. This is not a cause for the rule, rather it is a reply to a question, and there is a big difference between both. Accordingly, the general wording which comes as a reply to a question is not a cause for the rule, it is only an explanation for the matter in question, and if general wording came as legislating a new rule for an issue that happened, then the legislation of the rule would be general, and the occurrence of the issue was the cause for the legislation of the rule. So the wide difference between the cause and the answer to a question becomes apparent. Therefore, the general rule encompasses its cause and anything else, whereas the answer to a question is specific to the question, since the words of the Messenger (saw) are connected to it.

Wat betreft de vraag aan de Boodschapper ﷺ over het zeewater en zijn ﷺ antwoord:

As for the question to the Messenger (saw) regarding the sea water and his (pbuh) answer:

« هُوَ الطَّهُورُ مَاؤُهُ الْحِلُّ مَيْتَتُه » . “Zijn water is reinigend en zijn dode (dieren) zijn toegestaan (om te eten)” (overgeleverd door Al-Tirmidhi van Abu Hurayrah, en Abu ‘Isa zei dat de overlevering Hasan Sahih is), het is ook specifiek voor waar naar gevraagd werd, namelijk het zeewater, maar de Boodschapper ﷺ legde meer uit dan waar de vragensteller naar vroeg. Het blijft het antwoord van de Boodschapper ﷺ specifiek voor waar hij naar gevraagd werd, namelijk zeewater, en het is beperkt tot dat. Op dezelfde manier, toen hem gevraagd werd over de: “Budha’ah”, water uit een put, en hij zei:

. » هُوَ الطَّهُورُ مَاؤُهُ الْحِلُّ مَيْتَتُه « . “Its water is purifying and its dead (animals) are lawful (to eat)” (reported by Al-Tirmidhi from Abu Hurayrah and Abu ‘Isa said the narration is Hasan Sahih), it is also specific to what was asked about, which was the sea water, but the Messenger (saw) explained more than he was asked about to the questioner. It still remains as the answer of the Messenger (saw) specific to what he was asked about, which was sea water, and it is limited to that. In the same manner when he was asked about the: “Budha’ah”, well water, and he said:

. » إِنَّ الْمَاءَ طَهُورٌ « .

“water is pure” (overgeleverd door Al-Tirmidhi van Abu Sa’id Al-Khudri, en hij zei dat het Hasan is en Ahmad het heeft authentiek verklaard), wat ook verbonden is met de vraag, en dus beantwoordde hij de vraag over het water uit de put, maar zijn antwoord op de vragensteller omvatte meer dan waar hij naar vroeg, en toch blijft het het antwoord van de Boodschapper ﷺ verbonden met de vraag. Er werd hem namelijk gevraagd naar de wassing met zeewater, en zijn antwoord was algemeen en omvatte de wassing (wudu), Ghusl (de grote wassing) en meer. In het boek Al-Imam Sharh Al-Ilmam staat geschreven: “waarom antwoordde hij dan niet met ja toen zij zeiden: ‘kunnen we ermee de wassing verrichten?’. Wij zeggen – omdat het dan beperkt zou zijn tot de situatie van noodzaak, en dat is niet het geval. Bovendien zou uit de beperking van het antwoord tot ‘ja’ worden begrepen dat er alleen met het water de wassing verricht kon worden, en dat de overige onreinheden en vuilheden er niet mee gereinigd konden worden”.

“water is pure” (reported by Al-Tirmidhi from Abu Sa’id Al-Khudri, and he said it is Hasan and Ahmad authenticated it), which is also connected to the question, and so he replied to the question about the well water but his reply to the questioner encompassed more than what he was asked about, yet it still remains as the answer of the Messenger (saw) connected to the question. So he was asked about ablution from sea water, and his answer was general encompassing ablution, Ghusl (ablution from major impurities) and more. In the book Al-Imam Sharh Al-Ilmam it is written: “why did he not answer then with yes when they said: “can we make ablution with it?”. We say – because it would have been restricted to the situation of necessity, and this is not the case. Also, it would be understood from the restriction of the answer to: “yes” that only ablution could be made from it, and the remainder of impurities and dirt could not be purified by it”.

Daarom is het antwoord van de Boodschapper ﷺ met betrekking tot zeewater en water uit een put beperkt tot datgene waarover hij werd bevraagd, en niet algemeen voor alles. Hij antwoordde de vragensteller echter met meer dan wat hij vroeg, maar nog steeds binnen het onderwerp van zijn vraag, en de discussie gaat niet over de overeenstemming van het antwoord met de vraag, zodanig dat men zou kunnen zeggen dat het antwoord van de Boodschapper ﷺ algemener was dan de vraag van de vragensteller. De discussie is eerder dat het antwoord beperkt was tot het onderwerp van de vraag, en beperkt bleef tot dat zonder het te overstijgen naar een ander onderwerp, en niet over de overeenstemming van het antwoord met de vraag. Shawkani vermeldde in Nayl Al-Awtar: “en behorend bij de voordelen van de overlevering is de legitimiteit van het geven van extra informatie in het antwoord op de vraag, om het voordeel (uit een direct antwoord) te beperken en het gebrek aan noodzaak om beperkt te blijven”. Bukhari schreef een hoofdstuk over dit onderwerp met de titel: “Hoofdstuk – wie de vragensteller antwoordt met meer dan wat hij vroeg”. En hij vermeldde de overlevering van Ibn Umar dat:

Therefore, the answer of the Messenger (saw) regarding the sea water and well water is limited to what he was asked about, and not general to everything. However, he answered the questioner with more than what he asked, but still in the subject of his question, and the discussion is not about the conformity of the answer to the question, such that it could be said that the answer of the Messenger (saw) was more general than the question of the questioner. Rather the discussion is that the answer was limited to the subject matter of the question, and was limited to that without going beyond it to another subject, and not about the conformity of the answer to the question. Shawkani mentioned in Nayl Al-Awtar: “and from the benefits of the narration is the legitimacy of giving extra in the answer to the question, in order to limit the benefit (from a direct answer) and the lack of necessity to be restricted”. Bukhari wrote a chapter on the issue entitled: “Chapter – who answers the questioner with more than what he asked”. And he mentioned the narration of Ibn Umar that:

. مَا يَ لْبَسُ الْمُحْرِمُ؟ فَ قَالَ: لا ي لَْبَسُ الْقَمِيصَ وَلاَ أَنَّ رَجُلاً سَأَلَ النَّبِيَّ « الْعِمَامَةَ وَلاَ السَّرَاوِيلَ وَلاَ الْبُ رْنُسَ وَلاَ ث وَْبًا مَسَّهُ الْوَرْسُ أَوْ الزَّعْفَرَانُ، فَإِنْ لَمْ يَجِدْ النَّ عْلَيْنِ » فَ لْيَ لْبَسْ الْخُفَّ يْنِ وَلْيَ قْطَعْهُمَا حَتَّى يَكُونَا تَحْتَ الْكَعْبَ يْنِ .

“Een man vroeg de Profeet ﷺ: 'Wat (voor kleding) moet een Muhrim (een moslim die van voornemen is om `Umra of hadj te verrichten) dragen?' Hij antwoordde: 'Hij mag geen hemd, een tulband, een broek, een hoofddoek of een kledingstuk dragen dat is geparfumeerd met saffraan of Wars (soorten parfums). En als hij geen slippers heeft, dan kan hij Khuffs (sokken gemaakt van dikke stof of leer) gebruiken, maar de sokken moeten kort zijn gesneden zodat de enkels onbedekt blijven.' Het was alsof hem naar een situatie van keuze werd gevraagd en hij daarop antwoordde, en vervolgens gaf hij extra informatie over een situatie van noodzaak, wat niet ongebruikelijk is bij de vraag aangezien een reis hiertoe kan leiden.” Dit alles geeft aan dat het antwoord wordt beperkt door de vraag; let op zijn woorden: “niet ongebruikelijk bij de vraag”, ongeacht of het antwoord in overeenstemming was met wat de vragensteller vroeg of meer was dan hij vroeg, het antwoord is specifiek voor de vraag. Om deze reden ging de vraag van Umm Salamah over sieraden, en dus is het antwoord van de Boodschapper ﷺ specifiek voor sieraden, en is het beperkt tot dat, en is het niet van toepassing op iets daarbuiten, omdat het een antwoord is op een vraag en niet een reden voor de openbaring van een regel. Dienovereenkomstig is aangetoond dat het gebruik van deze overlevering als bewijs om de toelaatbaarheid van het oppotten te bewijzen indien armenbelasting (Zakah) daarover was betaald, ongeldig is, aangezien de overlevering specifiek is voor sieraden.

“A man asked the Prophet: "What (kinds of clothes) should a Muhrim (a Muslim intending to perform `Umra or Hajj) wear? He replied, "He should not wear a shirt, a turban, trousers, a head cloak or garment scented with saffron or Wars (kinds of perfumes). And if he has no slippers, then he can use Khuffs (socks made from thick fabric or leather) but the socks should be cut short so as to make the ankles bare.”, so it was though he was asked about a situation of choice and so he answered it, and then he gave extra information about a situation of exigency, which is not unusual to the question since a travel may lead to that”. This all indicates that the reply is limited by the question; notice his words: “not unusual to the question”, irrespective of whether the reply was in conformity with what the questioner asked or was more than he asked, the answer is specific to the question. For this reason the question of Umm Salamah was regarding jewellery and so the answer of the Messenger (saw) is specific to jewellery, and is limited to it, and does not apply to anything beyond it, because it is an answer to a question and not a cause for the revelation of a rule. Accordingly, the use of this narration as an evidence to prove the permissibility of hoarding if Zakah had been paid upon it has been shown to be invalid, since the narration is specific to jewellery.

De tweede van de twee redenen: het vers over armenbelasting (Zakah) is algemeen voor elke vorm van oppotting, en de overlevering van Umm Salamah is specifiek voor sieraden, en dus zou de overlevering een specificatie zijn voor de algemeenheid van het vers. Daarom is de oppotting die verboden is, het oppotten van alles behalve sieraden, terwijl het niet verboden is om sieraden op te potten als de armenbelasting (Zakah) daarover is betaald. Het is vanuit geen enkele invalshoek mogelijk dat de overlevering algemeen is voor elk type oppotting, en het eenvoudigste bewijs dat het niet algemeen is, is dat als dat wel zo was, het een abrogatie van het vers zou zijn, aangezien het vers algemeen zou zijn net als de overlevering, en het dus een abrogatie van het vers zou zijn. En de overlevering is een Ahad-overlevering en is daarom niet doorslaggevend, terwijl het vers definitief is, en de overleveringen kunnen de Koran niet abrogeren, zelfs niet als ze massaal overgeleverd (Mutawatir) zouden zijn (meerdere overleveringsketens zodanig dat de overlevering definitief bevestigd is). Dit komt doordat de Koran definitief bevestigd is in woorden en betekenis, en wij Allah (SWT) aanbidden met de woorden en de betekenis ervan, terwijl de massaal overgeleverde (Mutawatir) overlevering definitief bevestigd is in de betekenis en niet in de woorden, en wij Allah (SWT) niet aanbidden met de woorden ervan, en dus kan het de Koran niet abrogeren. Als dit het geval is voor de massaal overgeleverde (Mutawatir) overlevering, hoe zit het dan met de enkelvoudige? En dienovereenkomstig is het gebruik van deze overlevering om de toelaatbaarheid van het oppotten te bewijzen indien de armenbelasting (Zakah) daarover is betaald, als ongeldig bewezen, vanwege de onmogelijkheid dat de Koran wordt geabrogereerd door een overlevering.

The second of the two reasons: the verse of Zakah is general for every hoard, and the narration of Umm Salamah is specific to jewellery, and so the narration would be a specification for the generality of the verse. Therefore, the hoarding that is forbidden is the hoarding of anything other than jewellery, whereas it is not prohibited to hoard jewellery if the Zakah on it is paid. It is not possible from any angle for the narration to be general to every type of hoard, and the simplest evidence that it is not general is that if it was then it would be an abrogation of the verse, since the verse would be general as would the narration and so it would be an abrogation for the verse. And the narration is an Ahad (singular) narration and so it is inconclusive whereas the verse is definite, and the narrations cannot abrogate the Quran even if they were Mutawatir (multiple chains of narrations such that the narration becomes definitely confirmed). This is because the Quran is definitely confirmed by words and meaning, and we worship Allah (swt) by its words and meaning, whereas the Mutawatir narration is definitely confirmed from its meaning and not its words, and we do not worship Allah (swt) with its words, and so it cannot abrogate the Quran. If this is the case for the Mutawatir narration, then what about the singular one? And so accordingly the use of this narration to prove the permissibility of hoarding if Zakah is paid upon it has been proven invalid, due to the impermissibility of Quran being abrogated by a narration.

Degenen die het oppotten van goud en zilver toestaan indien de armenbelasting (Zakah) daarover is betaald, beweren dat het bewijs voor de toelaatbaarheid ervan is dat de vers die het oppotten verbiedt, is opgeheven door de verzen die de armenbelasting (Zakah) verplichtten, en dat die verzen de vers over het oppotten hebben opgeheven door liefdadigheid (Sadaqah) daarop te verplichten, met andere woorden, de armenbelasting (Zakah). Het antwoord hierop is dat de armenbelasting (Zakah) verplicht werd gesteld voor de moslims in het tweede jaar na de emigratie (Hijrah), terwijl de vers over het oppotten werd geopenbaard in het negende jaar na de emigratie (Hijrah), en wat eerder is geopenbaard, heft niet op wat later is geopenbaard. Bovendien is het noodzakelijk dat er een bewijs is dat aangeeft dat deze vers een opheffing is van de andere vers om als een opheffing te kunnen gelden, en als er geen bewijs wordt gevonden dat op die opheffing wijst, dan wordt het niet als een opheffing beschouwd. Opheffing is het annuleren en opheffen van de regel die uit een eerdere tekst is afgeleid door een latere tekst, en het annuleren van de eerdere regel door een latere tekst is voorwaardelijk aan het feit dat de latere tekst vermeldt dat het een opheffing is van de eerdere regel, zoals zijn woorden:

Those who permit the hoarding of gold and silver if Zakah has been paid upon it, claim that the evidence for its permissibility is that the verse forbidding hoarding is abrogated by the verses which made Zakah obligatory, and that those verses abrogated the verse of hoarding by obligating Sadaqah, in other words, Zakah, upon it. The reply to this is that Zakah was made obligatory upon the Muslims in the second year after Hijrah, whereas the verse of hoarding was revealed in the ninth year after Hijrah, and what is revealed earlier does not abrogate what is revealed later. On top of that, it is imperative that there is an evidence which indicates that this verse is an abrogation for the other verse in order for it to be abrogation, and if there is no evidence found which indicates that abrogation, then it is not considered to be an abrogation. Abrogation is the cancellation and lifting of the rule derived from a previous text by a subsequent text, and the cancellation of the previous rule by a subsequent text is conditional upon the subsequent text mentioning that it is an abrogation for the previous rule, such as his words:

. » نهََيْتُكُمْ عَنْ زِيَارَةِ الْقُبُورِ فَزُورُوهَا « .

“(In het verleden) ik verbood jullie het bezoeken van graven, maar bezoek ze nu.” (overgeleverd door Muslim van Buraydah) en Zijn (SWT) woorden: “O jullie die geloven, wanneer jullie de Boodschapper ﷺ in vertrouwen willen nemen, geef dan voorafgaand aan jullie overleg een aalmoes. Dat is beter voor jullie en zuiverder. Maar als jullie niet [de middelen] vinden – dan is Allah (SWT) inderdaad Vergevingsgezind en Barmhartig.” (TMQ 58:12). Dit vers gebiedt het geven van een aalmoes wanneer men komt voor overleg indien mogelijk, en vervolgens komt er een ander vers dat dit opheft: “Hebben jullie het gevreesd om voorafgaand aan jullie overleg aalmoes te geven? Wanneer jullie dat dan niet doen en Allah (SWT) jullie heeft vergeven, richt dan [tenminste] de gebedsdienst in en geef armenbelasting (Zakah) en gehoorzaam Allah (SWT) en Zijn Boodschapper ﷺ.” (TMQ 58:13). Dit vers heft dus de gebodsbepaling op om armenbelasting te betalen wanneer men komt voor een vertrouwelijk overleg. De overlevering legt expliciet binnen de tekst uit dat het een opheffing is, en het vers legt uit dat het een opheffing is door de indicatie van Zijn (SWT) woorden: “Hebben jullie het gevreesd om voorafgaand aan jullie overleg aalmoes te geven?”, en daarom is het noodzakelijk dat de tekst iets bevat dat aangeeft dat het een opheffing is van de voorgaande tekst, hetzij expliciet of door impliciete indicatie. Het is niet voldoende voor een opheffing dat er een duidelijk conflict bestaat tussen de twee teksten, want er bestaat geen conflict tussen de verzen van de Koran. Wat betreft wat sommige geleerden hebben gezegd, namelijk dat deze verzen een conflict tussen hen suggereren en beweren dat zij zijn opgeheven: de tekst van die verzen zelf is expliciet in de afwezigheid van enig conflict, en de verzoening tussen de teksten is duidelijk en er is niets in de verzen dat op een opheffing wijst. Daarom is het noodzakelijk dat de daaropvolgende tekst, die beweerd wordt een opheffing te zijn van een eerdere, iets bevat, hetzij expliciet of door indicatie, dat bewijst dat het een opheffing is. Er is niets in de verzen over armenbelasting (Zakah) dat van dichtbij of van veraf aangeeft dat zij een abrogatie (opheffing) vormen voor het vers betreffende het oppotten, hetzij expliciet of door een indicatie, en dus zijn zij geen abrogatie daarvan. Zelfs degenen die zeggen dat een conflict tussen een latere en een eerdere tekst de latere tekst tot een abrogatie van de eerdere maakt, zeggen niet dat de verzen over armenbelasting (Zakah) het vers betreffende het oppotten abrogeren, omdat er niets is dat op een conflict tussen de twee wijst; aangezien de verzen over armenbelasting (Zakah) een aansporing zijn om armenbelasting (Zakah) te betalen, en het vers betreffende het oppotten een aansporing is om het niet-oppotten op te roepen. Er is geen conflict tussen deze twee kwesties, aangezien er sprake kan zijn van het betalen van armenbelasting (Zakah) én het oppotten, en er sprake kan zijn van het niet-betalen van armenbelasting (Zakah) én het niet-oppotten. Dit is een aanvullende reden waarom er geen abrogatie is, zelfs niet volgens deze mening, en vanuit welke hoek wordt deze abrogatie dan beweerd? Dienovereenkomstig: het feit dat de armenbelasting (Zakah) werd ingesteld in het tweede jaar na de emigratie (Hijrah) en het vers betreffende het oppotten werd geopenbaard in het negende jaar na de emigratie (Hijrah), met andere woorden, zeven jaar nadat armenbelasting (Zakah) verplicht was gesteld, en het feit dat de verzen over armenbelasting (Zakah) niet omvatten, expliciet of door indicatie, wat nodig is om aan te geven dat zij een abrogatie vormen voor het vers betreffende het oppotten, en bovenal dat er geen conflict tussen hen is, met andere woorden, er is geen conflict tussen de verzen over armenbelasting (Zakah) en het vers betreffende het oppotten, daarom is de bewering dat het vers betreffende het oppotten is geabrogereerd een valse bewering, en dus wordt deze verworpen.

Degenen die beweren dat het toegestaan is om goud en zilver te oppotten indien de armenbelasting (Zakah) daarover is betaald, zeggen dat het bewijs voor de toelaatbaarheid hiervan is wat is overgeleverd in Bukhari: “van Ibn Umar, die zei dat een Bedoeïen hem vroeg naar het vers: ‘En degenen die goud en zilver oppotten’ (TMQ 9:34): ‘Wie het oppot en de armenbelasting (Zakah) ervan niet betaalt, wee hen dan; dat was vóór de openbaring van het vers over de armenbelasting (Zakah), en toen dat werd geopenbaard, maakte Allah (SWT) het tot een zuivering van het vermogen”. Er kan niet worden betoogd dat deze overlevering van Ibn Umar een specificatie van de Koran is door de profetische traditie (Sunnah), of een afschaffing van de Koran door de profetische traditie (Sunnah). Integendeel, deze overlevering is een authentieke informatie met betrekking tot die afschaffing, en het behoort dus tot de categorie van de afschaffing van de Koran door de Koran, aangezien wat de Koran in dit geval heeft afgeschaft de Koran zelf was, omdat de armenbelasting (Zakah) verplicht is gesteld door de Koran en niet door de profetische traditie (Sunnah). Het is daarom verplicht dit te aanvaarden, aangezien het een authentieke overlevering is die meldt dat het vers is afgeschaft door een ander vers, waardoor het verbod op het oppotten is afgeschaft. Daarom kan alles waarover de armenbelasting (Zakah) is betaald, worden opgepot.

Those who claim that it is permitted to hoard gold and silver if Zakah has been paid upon them say that the evidence for its permissibility is what has been reported in Bukhari: “from Ibn Umar who said that a Bedouin asked him about the verse: “And those who hoard gold and silver” (TMQ 9:34) : Whoever hoards it, and not pay its Zakah, so woe unto them; that was before the revelation of the verse of Zakah, and so when that was revealed Allah (swt) made it as a purification for the wealth”. It cannot be argued that this narration from Ibn Umar is a specification for the Quran by the Sunnah, or an abrogation of the Quran by the Sunnah. Rather this narration is an authentic information regarding that abrogation, and so it is from the category of abrogation of Quran by Quran, since what abrogated the Quran in this case was the Quran because Zakah was made obligatory by the Quran and not the Sunnah, and so it is obligatory to accept it since it is an authentic narration which reports that the verse is abrogated by another verse, and so the forbiddance of hoarding is abrogated. Therefore, whatever has had Zakah paid upon it can be hoarded.

Het antwoord hierop komt vanuit vier invalshoeken:

The answer to this is from four angles:

Ten eerste: Dit is een Ahad-overlevering die beweert dat het vers is ingetrokken (abrogatie), en aangezien het Ahad is, is het onzeker zoals elke andere Ahad-overlevering, terwijl het vers zelf zeker is, en wat zeker is heeft de voorkeur boven wat onzeker is; daarom heeft het vers de voorkeur vanwege het ontbreken van iets dat het intrekt, en daarom wordt er naar het vers gehandeld vanwege het ontbreken van abrogatie omdat het de voorkeur geniet en de claim van abrogatie wordt verworpen.

First: This is an Ahad narration which claims that the verse has been abrogated, and so as it is Ahad it is indefinite like any other Ahad narration, whereas the verse itself is definite, and what is definite is preferred to what is indefinite and so the verse is preferred due to the absence of anything abrogating it, and so it is acted upon due to the absence of abrogation because it is preferred and the claim of abrogation is rejected.

Tende: Het informeren over de abrogatie van een vers is als een overgeleverde narratie die een regel bevat die een andere regel annuleert die in een vers van de Koran werd aangetroffen; op dezelfde manier als een narratie een vers niet kan abrogeren, zelfs niet als deze bevat wat duidt op de abrogatie ervan, is op dezelfde manier de informatie van Ibn Umar geen abrogatie van een vers van de Koran enkel door zijn uitspraak dat het geabrogereerd is.

Second: The informing about the abrogation of a verse is like a reported narration which included a rule which abrogates another rule that was found in a verse of the Quran, so in the same manner that the narration cannot abrogate the verse even if it includes what indicates its abrogation, in the same way the information from Ibn Umar is not an abrogation for a verse of Quran simply by his statement that it is abrogated.

Derde: Ibn Umar meldde niet dat het vers was ingetrokken als informatie van de Boodschapper ﷺ; met andere woorden, hij rapporteerde niet dat de Boodschapper ﷺ zei dat het vers was ingetrokken. In plaats daarvan gaf hij zijn mening dat het vers was ingetrokken, aangezien toen de Bedoeïen hem naar het vers vroeg, hij antwoordde dat het was ingetrokken en hij rapporteerde niet dat de Boodschapper ﷺ hem had geïnformeerd dat het was ingetrokken, en dus is het de mening van Ibn Umar dat het vers was ingetrokken door armenbelasting (Zakah). Met andere woorden, het was het begrip van Ibn Umar dat armenbelasting (Zakah) dit vers had ingetrokken, en het was geen overlevering van de Boodschapper ﷺ, en de mening van Ibn Umar wordt niet beschouwd als een sharia-bewijs, aangezien de mening van een metgezel niet wordt beschouwd als een sharia-bewijs voor een sharia-regel, laat staan als een intrekking van de Koran.

Third: Ibn Umar did not inform that the verse was abrogated as information from the Messenger (saw) ; in other words, he did not report that the Messenger (saw) said that the verse is abrogated. Rather he was giving his opinion that the verse has been abrogated, since when the Bedouin asked him about the verse he replied that it has been abrogated and he did not relate that the Messenger (saw) had informed him that it had been abrogated, and so it is the opinion of Ibn Umar that the verse was abrogated by Zakah. In other words, it was Ibn Umar’s understanding that Zakah abrogated this verse, and it was not a narration from the Messenger (saw) , and the opinion of Ibn Umar is not considered to be a Shari’ah evidence since the opinion of a companion is not considered to be a Shari’ah evidence for a Shari’ah rule, let alone as an abrogation of Quran.

Vierde: de armenbelasting (Zakah) werd verplicht in het tweede jaar na de emigratie (Hijrah), en het vers dat het oppotten verbood werd geopenbaard in het negende jaar na de emigratie (Hijrah), en hoe kan de eerdere regel van de armenbelasting (Zakah) dan een vers opheffen dat zeven jaar later werd geopenbaard? Daarom wordt deze overlevering verworpen vanwege de tekst ervan (Dirayyatan).

Fourth: Zakah was obligated in the second year after Hijrah, and the verse which forbade hoarding was revealed in the ninth year after Hijrah, and so how can the earlier rule of Zakah abrogate a verse which was revealed seven years later? And therefore this narration is rejected from its text (Dirayyatan).

Deze vier invalshoeken zijn zonder twijfel voldoende om aan te tonen dat het gebruik van deze overlevering als bewijs ongeldig is, en om de claim te weerleggen dat het vers is ingetrokken, en dienovereenkomstig is deze overlevering niet geschikt om te worden gebruikt als bewijs dat het toegestaan is om voorraden aan te houden indien de armenbelasting (Zakah) daarover was betaald.

These four angles are without a doubt sufficient to show that using this narration as evidence is invalid, and to invalidate the claim that the verse is abrogated, and accordingly this narration is not suitable to be used as a proof that it is permissible to hoard if Zakah had been paid upon it.

En zij die het hamsteren toestaan indien de armenbelasting (Zakah) daarover wordt betaald, zeggen dat het bewijs is dat de moslim financieel niet verantwoordelijk is voor meer dan de armenbelasting (Zakah), en de bewijzen hiervoor zijn talrijk, zoals de algemeen aanvaarde overlevering van de Boodschapper ﷺ aan de Bedoeïen:

And those who permit hoarding if the Zakah is paid upon it say that the evidence is that the Muslim is not accountable financially beyond Zakah, and the evidences for this are many, such as the agreed upon narration of the Messenger (saw) to the Bedoiun:

. الزَّكَاةَ، فَإِذَا هُوَ يَسْأَلُ عَنْ الإِسْلامِ ... إلى أن قال: وَذكََرَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ ...« » قَالَ: هَلْ عَلَيَّ غَيْرُهَا؟ قَالَ: لا، إِلا أَنْ تَطَوَّعَ .

“hij vroeg naar de Islam... totdat hij zei: En de Boodschapper van Allah ﷺ vertelde hem over de armenbelasting (Zakah). De vragensteller vroeg: "Ben ik verplicht om iets anders te betalen dan dit?" De Boodschapper van Allah ﷺ zei: "Nee, maar alles wat je vrijwillig uit eigen vrije wil betaalt." en wat de Boodschapper ﷺ zei:

“he was asking about Islam…till he said: And the Messenger of Allah (saw) (saw) told him about the Zakah (obligatory charity). The inquirer asked: "Am I obliged to pay anything besides this?" The Messenger of Allah (saw) (saw) said, "No, but whatever you pay voluntarily out of your own free will.” and what the Messenger (saw) said:

.» لَيْسَ فِي الْمَالِ حَ ق سِوَى الزَّكَاة « .

“Er is niets verschuldigd over rijkdom behalve armenbelasting (Zakah).” (overgeleverd door Ibn Maja van Fatimah Bint Qays), en de overlevering in Tirmidhi die aangeeft dat hij Hasan van Abu Hurayrah als sahih beschouwde, dat de Profeet ﷺ zei:

“There is nothing due on wealth other then Zakah.” (reported by Ibn Maja from Fatimah Bint Qays), and the narration in Tirmidhi that he considered Hasan from Abu Hurayrah that the Prophet (saw) said:

.» إِذَا أَدَّيْتَ زَكَاةَ مَالِكَ فَقَدْ قَضَيْتَ مَا عَلَيْكَ « .

“Wanneer je de armenbelasting (Zakah) betaalt, heb je voldaan aan wat van jou wordt vereist.” Deze overleveringen geven aan dat er niets op het vermogen van een moslim rust behalve de armenbelasting (Zakah), dus de woorden van de Boodschapper van Allah ﷺ:

“When you pay the Zakah you have fulfilled what is required of you”. These narrations indicate that there is nothing upon a Muslim’s wealth except for Zakah, so the words of the Messenger (saw) :

. » لَيْسَ عَلَيْكَ « .

“Niets anders rust op jou” en:

“Nothing else is upon you” and:

.» لَيْسَ فِي الْمَالِ حَ ق « .

“er is niets verschuldigd over rijkdom” en:

“there is nothing due on wealth” and:

. » فَقَدْ قَضَيْتَ مَا عَلَيْكَ « .

“jullie hebben gedaan wat van jullie vereist is” is algemeen en omvat daarom alles wat uit vermogen verplicht is. Dit duidt derhalve op de toelaatbaarheid van het oppotten, zolang de armenbelasting (Zakah) die verplicht is voor de moslim wordt betaald.

“you have fulfilled what is required of you” are general and so they encompass anything obligated from wealth. And this, therefore, indicates the permissibility of hoarding as long as the Zakah that is obligatory upon the Muslim is paid.

Het antwoord hierop is dat het verbod op het oppotten van rijkdom een kwestie is die onafhankelijk is van armenbelasting (Zakah), en de genoemde informatie voorkomt het verplicht stellen van andere rechten naast armenbelasting (Zakah), wat het bestaan van aanvullende regels met betrekking tot rijkdom niet in de weg staat. Het oppotten behoort tot de regels met betrekking tot rijkdom en niet tot de verplichte rechten op het vermogen. Dus Allah (SWT) heeft geen enkel recht opgelegd naast armenbelasting (Zakah) op het vermogen dat een moslim bezit vanuit het oogpunt dat het rijkdom is, maar Hij (SWT) heeft andere regels voor rijkdom geschreven die niet tot de regels van armenbelasting (Zakah) behoren, zoals de regels over rente op goud en zilver, en die met betrekking tot de ruil van goud en zilver, en die met betrekking tot begraven goud en zilver, welke allemaal behoren tot de regels met betrekking tot rijkdom. De regels met betrekking tot in de grond gevonden rijkdom behoren tot de financiële regels, net als de rest van de regels, en zij behoren niet tot de verplichte rechten op het vermogen, en dienovereenkomstig hebben deze overleveringen niets te maken met het oppotten van rijkdom, en gevolgelijk geven deze overleveringen niet aan dat het verbod op het oppotten van rijkdom vervalt indien de armenbelasting (Zakah) daarover was betaald, en daarom is het gebruik van deze overleveringen als bewijs ongeldig verklaard.

The answer to this is that the forbiddance of hoarding is an issue independent from Zakah, and the information mentioned prevents the obligating of any other rights in addition to Zakah, which does not prevent the presence of additional rules connected to wealth. Hoarding is from the rules relating to wealth and not from the obligatory rights upon the wealth. So Allah (swt) did not impose any right other than Zakah over the wealth owned by the Muslim from the angle of it being wealth, but He (swt) legislated other rules for wealth which are not from the rules of Zakah, such as the rules of interest in gold and silver, and those relating to exchange of gold and silver, and those relating to gold and silver found buried, which are all from the rules regarding wealth. The rules regarding wealth found in the ground are from the financial rules like the rest of the rules, and they are not from the obligatory rights upon the wealth, and so accordingly these narrations have nothing to do with the hoarding of wealth, and consequently these narrations do not indicate the absence of the forbiddance of hoarding wealth if the Zakah on it had been paid, and, therefore, the use of these narrations as evidence has been invalidated.

Dit is met de wetenschap dat de laatste twee overleveringen omstreden zijn, aangezien Al-Hafiz ze beide als zwak beschouwde in Al-Talkhis, en in het bijzonder de overlevering van Ibn Maja, aangezien deze zwak is met een tekst die tegenstrijdig is.

This is with the knowledge that the two last narrations are disputed over as Al-Hafiz considered them both weak in Al- Talkhis, and especially the narration from Ibn Maja, since it is weak with a text that is conflicting.

Ibn Maja rapporteerde in zijn Sunan: Ali Bin Muhammad vertelde ons van Yahya Bin Adam van Sharik van Abu Hamza van Al-Sha’bi van Fatimah Bint Qays dat zij de Boodschapper ﷺ hoorde zeggen:

Ibn Maja reported in his Sunan: Ali Bin Muhammad told us from Yahya Bin Adam from Sharik from Abu Hamza from Al- Sha’bi from Fatimah Bint Qays that she heard the Messenger (saw) say:

.» لَيْسَ فِي الْمَالِ حَ ق سِوَى الزَّكَاة « .

“Er is niets verschuldigd over rijkdom behalve armenbelasting (Zakah)”.

“There is nothing due on wealth other than Zakah”.

Maar Al-Tirmidhi rapporteerde het in zijn Sunan: Muhammad b. Ahmad Bin Muddawiya van Al-Aswad Bin Amir van Sharik van Abu Hamza van Al-Sha’bi van Fatimah Bint Qays, die zei: ik vroeg, of de Profeet ﷺ werd gevraagd, over armenbelasting (Zakah), en hij zei:

But Al-Tirmidhi reported it in his Sunan: Muhammad b. Ahmad Bin Muddawiya from Al-Aswad Bin Amir from Sharik from Abu Hamza from Al-Sha’bi from Fatimah Bint Qays who said I asked, or the Prophet (saw) was asked, about Zakah, and so he said:

.» إِنَّ فِي الْمَالِ لَحَقًّا سِوَى الزَّكَاة « .

“Voorwaar, er is een plicht op rijkdom naast de armenbelasting (Zakah)”.

“Indeed there is a duty on wealth aside from Zakah”.

De keten die bevestigt en verwerpt, met uitzondering van de armenbelasting (Zakah), is zwak; de zwakte komt door Sharik, hoewel hij betrouwbaar is, maar hij had een slecht geheugen, en door Abu Hamza, over wie is overeengekomen dat hij als zwak wordt beschouwd vanwege zijn tegenstrijdigheden en slechte geheugen, en om deze reden vermeldde hij de overlevering eens bevestigend en eens verwerpende.

Its chain confirming, and rejecting the right except for Zakah is weak, and the weakness from Sharik though he is trustworthy but he had a bad memory, and from Abu Hamza who is agreed to be considered weak due to his contradictions and bad memory, and for this reason he mentioned the narration once confirming and once rejecting.

Dit zijn alle bewijzen van degenen die beweren dat het oppotten van goederen is toegestaan zolang er armenbelasting (Zakah) over is betaald; met andere woorden, alle bewijzen waaruit men een schijn van een bewijs zou kunnen vinden dat wijst op de toelaatbaarheid van het oppotten indien er armenbelasting (Zakah) over was betaald. Het zijn zwakke bewijzen, en wat duidelijk is, is de inspanning om elke manier te vinden om deze als bewijs te gebruiken, terwijl het mogelijk is om te zeggen dat er niets is dat hun gebruik als bewijs rechtvaardigt. Het bewijs dat het vers betreffende het oppotten werd geopenbaard zeven jaar na de verplichting van armenbelasting (Zakah), is voldoende om de ongeldigheid van het gebruik van deze bewijzen als bewijs uit te leggen. Daarom is het duidelijk dat het vers expliciet stelt dat het oppotten allesomvattend verboden (Haram) is, zelfs als er armenbelasting (Zakah) over was betaald.

These are all the evidences of those who say that hoarding is permitted as long as Zakah has been paid upon it, in other words, all the evidences from which it is possible to find a semblance of an evidence that indicates the permissibility of hoarding if Zakah had been paid upon it, and they are flimsy evidences, and what is apparent is the effort to catch any way of using them as evidence, and it may be possible to say that there is nothing which justifies their use as evidence. The evidence that the verse regarding hoarding was revealed seven years after the obligation of Zakah is enough to explain the invalidity of using these evidences as proof. Therefore, it is clear that the verse is explicit that hoarding is comprehensively forbidden (Haram) even if Zakah had been paid upon it.

Eén kwestie blijft over, namelijk: wat wordt bedoeld met de woorden het oppotten (Al-Kanz) in het vers? Het antwoord is dat met het oppotten wordt bedoeld het verzamelen van rijkdom bovenop rijkdom zonder een behoefte. Oppotten betekent taalkundig het verzamelen van rijkdom bovenop rijkdom en het ervan behouden, en rijkdom wordt opgepot, met andere woorden, verzameld, en de schat is alles wat samen is verzameld, onder of boven de grond. Het wordt vermeld in het Al-Muheet woordenboek: “Al-Kanz: de begraven rijkdom, en het is opgepot, en goud en zilver en wat ook wordt gebruikt om rijkdom te beschermen”. Imam Abu Ja’far Al-Tabari zei: “Al-Kanz: Alles wat samen is verzameld, ongeacht of het onder of boven de grond werd bewaard”, en degene die Al-‘ain schreef zei: “en het werd opgeslagen”. Dit is de taalkundige betekenis van Al-Kanz (de schat), en de Koran wordt verklaard door de taalkundige betekenis alleen, tenzij de sharia een sharia-betekenis aan iets heeft verbonden, in welk geval het wordt verklaard door zijn sharia-betekenis. En het woord Al-Kanz heeft geen authentieke sharia-betekenis die eraan verbonden is, en daarom moet het uitsluitend door zijn taalkundige betekenis worden verklaard, namelijk dat het simpelweg verzamelen van rijkdom bovenop rijkdom zonder een behoefte, omwille van de rijkdom zelf, wordt beschouwd als het verwerpelijke oppotten waarvoor Allah (SWT) een pijnlijke straf heeft beloofd voor degene die het uitvoert. Daarom betekent het begraven van rijkdom het onnodig behouden ervan, en met andere woorden het opslaan van de rijkdom, zonder er een behoefte aan te hebben, aangezien als rijkdom bedoeld is voor uitgaven, het niet nodig is om het te begraven of op te slaan. Dienovereenkomstig is de bedoeling achter de woorden het oppotten van rijkdom in het vers het opslaan ervan zonder een behoefte waartoe het wordt uitgegeven, en dus is het van toepassing op elk type opslaan van goud en zilver zonder een behoefte.

One issue remains which is: what is intended by the words hoarding (Al-Kanz) in the verse? The answer is that what is meant by hoarding is collecting wealth on top of wealth without a need. Hoarding linguistically means to collect wealth on top of wealth and to preserve it, and wealth is hoarded in other words, collected, and the hoard is anything which has been collected together, under or over ground. It is mentioned in the Al-Muheet dictionary: “Al- Kanz: the buried wealth, and it is hoarded and gold and silver and whatever is used to protect wealth”. Imam Abu Ja’far Al-Tabari said: “Al-Kanz: Everything that is collected together, irrespective if it was held under or over ground”, and the one who wrote Al-‘ain said: “and it was stored”. This is the meaning of Al-Kanz (the hoard) linguistically, and the Quran is explained by the linguistic meaning alone, unless the Shari’ah related a Shari’ah meaning for something, in which case it is explained by its Shari’ah meaning. And the word Al-Kanz has no authentic Shari’ah meaning related for it, and so it must be explained by its linguistic meaning alone, which is that simply collecting wealth on top of wealth without a need, for its own sake, is considered to be the blameworthy hoarding for which Allah (swt) promised a painful punishment for the one who carried it out. Therefore, burying wealth means to keep it preserved needlessly, and to store the wealth in other words, not having a need for it, since if wealth is for spending it is not needed to be buried or stored. Accordingly the intention behind the words hoarding of wealth in the verse is to store it without a need for which it is spent, and so it applies to every type of storing of gold and silver without a need.