De kalief benoemt een opperrechter voor de rechtspraak uit de mannelijke, volwassen, vrije, moslim, gezonde en rechtvaardige mensen die de jurisprudentie kennen, en indien hij de macht is gegeven om de Madhalim-rechter te benoemen en te ontslaan, en de bevoegdheid tot rechtspraak in de Madhalim heeft, dan moet hij een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) zijn. Hij zou de macht hebben om rechters te benoemen, hen te disciplineren en hen te ontslaan als onderdeel van de administratieve systemen. Wat betreft de overige ambtenaren van de rechtbanken, zij zijn verbonden aan de afdelingsmanager die verantwoordelijk is voor de zaken van de rechtbanken.

The Khalifah appoints a supreme judge to the judiciary from the male, adult, free, Muslim, sane, just people who know jurisprudence, and if he was given the power to appoint and remove the Madhalim judge, and had the power of judgement in the Madhalim, then he would have to be a Mujtahid. He would have the power to appoint judges, discipline them, and remove them as part of the administrative systems. As for the remainder of the civil servants of the courts, they are connected to the Department Manager who is responsible for the courts’ affairs.

De oorsprong is dat de kalief gouverneurs kan aanstellen voor een specifiek bestuur over een van de zaken in alle delen van de Staat, net zoals hij een gouverneur kan aanstellen voor een specifiek bestuur over een van de zaken op een specifieke locatie, vergelijkbaar met hoe hij een gouverneur kan aanstellen voor een algemeen bestuur op een specifieke locatie. Zoals de kalief een leider kan machtigen voor jihad, en een ander voor de hadj, en een ander over de grondbelastingen, kan hij ook een leider machtigen voor de rechtspraak. Hij kan die leider het recht geven om rechters aan te stellen, hen te ontslaan en hen te disciplineren, op dezelfde manier als hij de leider van de jihad het recht kan geven om majors en korporaals over de soldaten aan te stellen, en hen te disciplineren en te ontslaan. Vanwege dit is het de kalief toegestaan om een Hooggerechtvaardige aan te stellen, of met andere woorden, een leider over de rechtspraak. Deze Hooggerechtvaardige, of leider van de rechtspraak, zou een heerser zijn en geen ambtenaar, aangezien hij een gouverneur is die een bestuur heeft op zich genomen – met andere woorden, heersend – net als elke andere leider of gouverneur over een van de zaken. Hij wordt echter niet beschouwd als een assistent van de kalief in de rechtspraak, omdat hem een specifieke aanstelling is gegeven, met andere woorden, in alle zaken van de rechtspraak, en dus beperkt zijn aanstelling zich tot de rechtspraak en gaat deze niet verder dan dat. Wat de assistent betreft, deze krijgt een algemene aanstelling in alle zaken, zodat de kalief zijn hulp kan zoeken in alle zaken, in tegenstelling tot de Hooggerechtvaardige die enkel in de rechtspraak kan bijstaan.

The origin is that the Khalifah can appoint governors to a specific governorship upon one of the issues in all the parts of the State, just as he can appoint a governor to a specific governorship upon one of the issues in a specific location, similar to how he can appoint a governor to a general governorship in a specific location. So, just as the Khalifah can empower a leader for Jihad, and one for Hajj, and one over the land taxes, he can also empower a leader for the judiciary. He can give that leader the right to appoint judges, remove them and discipline them, in the same way that he can give the leader of Jihad the right to appoint Majors and Corporals over the soldiers, and discipline them and remove them. Due to this it is permitted for the Khalifah to appoint a Supreme Judge, or in other words, a leader over the judiciary. This Supreme Judge, or leader of the judiciary, would be a ruler and not a civil servant, since he is a governor who has undertaken a governorship - in other words, ruling - just like any leader or governor over any of the issues. However, he is not considered to be an assistant for the Khalifah in the judiciary because he was given a specific appointment, in other words, in all the issues of judiciary, and so his appointment is in the judiciary and does not go beyond that. As for the assistant, he is given a general appointment in all the issues, so the Khalifah can seek his help in all issues, unlike the Supreme Judge who can assist in the judiciary alone.

Het is niet bevestigd dat de Boodschapper ﷺ een opperrechter heeft aangesteld, op dezelfde manier als het niet is bevestigd dat een van de rechtgeleide Khulafaa’ een opperrechter heeft aangesteld. Er is niets dat erop wijst dat de rechtspraak in de gebieden beschikte over afgevaardigden die de rechtspraak in de steden en dorpen zouden uitvoeren, noch in de tijd van de rechtgeleide Khulafaa’, noch zelfs in de tijd van de Omajjaden. De eerste benoeming van een opperrechter door de kalief was in de tijd van Harun Al-Rashid, en de eerste rechter aan wie deze beschrijving werd gegeven, was de rechter Abu Yusuf, de beroemde zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid), die een metgezel van Abu Hanifah was. Dienovereenkomstig is het de kalief toegestaan om een rechter aan te stellen aan wie de macht wordt gegeven om rechters te benoemen en te ontslaan; het behoort dus tot de toegestane handelingen.

It is not confirmed that the Messenger (pbuh) appointed a Supreme Judge, in the same way that it is not confirmed that any of the righteous guided Khulafaa’ appointed a Supreme Judge. There is nothing that indicates that the judiciary in the territories used to have deputies who would carry out the judiciary in the towns and villages, neither in the time of the righteous guided Khulafaa’, and not even by the time of the Ummayads. The first appointment of a supreme judge by the Khalifah was at the time of Harun Al-Rashid, and the first judge to be given this description was the judge Abu Yusuf, the famous Mujtahid, who was a companion of Abu Hanifah. Accordingly, it is permitted for the Khalifah to appoint a judge who is given the power to appoint and remove judges; so it is from the permitted actions.

Op basis hiervan is het de kalief toegestaan om een "Opperrechter" aan te stellen. Zijn voorwaarden zijn echter dezelfde als die van de rechter en de heerser, aangezien hij zowel een rechter als een heerser is, omdat hem de macht is gegeven om rechters aan te stellen en te oordelen in rechtszaken. Met andere woorden, het is een voorwaarde dat de Opperrechter een man is, volwassen, vrij, moslim, bij zinnen, rechtvaardig en behorend tot de mensen die de jurisprudentie kennen, aangezien de voorwaarde van bekwaamheid in dit geval betekent dat hij de jurisprudentie moet kennen, omdat zijn taak verantwoordelijkheid draagt over de rechtspraak naast zijn bevoegdheden om te oordelen. De Boodschapper ﷺ heeft degene bekritiseerd die oordeelt met onwetendheid en ons medegedeeld dat zij uit de mensen van het hellevuur zullen zijn; hij zei.

Based upon this it is permitted for the Khalifah to appoint a “Supreme Judge”. However, his pre-conditions are the same of those of the judge and the ruler, since he is a judge and a ruler since he has been given the power to appoint judges and to adjudicate in court cases. In other words, it is a condition for the Supreme Judge to be male, adult, free, Muslim, sane, just, and from the people who know the jurisprudence, since the condition of capability in this case means that he should know jurisprudence since his work is responsibility over the judiciary in addition to his powers of judging. The Messenger (pbuh) has blamed whoever judges with ignorance and informed us that they would be from the people of the hellfire; he said.

. » وَرَجُلٌ قَضَى لِلنَّاسِ عَلَى جَهْلٍ فَ هُوَ فِي النَّارِ « .

. » وَرَجُلٌ قَضَى لِلنَّاسِ عَلَى جَهْلٍ فَ هُوَ فِي النَّارِ « .

“En een man die de mensen oordeelt in onwetendheid, zal in het hellevuur zijn” (overgeleverd door de auteurs van de Sunan en Al-Hakim, die het authentiek verklaarden van Buraydah). Op basis van dit bewijs is het een voorwaarde geworden dat de rechter behoort tot de mensen die de jurisprudentie kennen. De Hoogste Rechter moet een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) zijn indien hij de macht is gegeven om de Madhalim-rechter te benoemen en te ontslaan, en de bevoegdheden heeft om te oordelen in de Madhalim, aangezien een dergelijk oordeel zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) vereist, zoals uitgelegd in artikel 78.

“And a man who passess judgement on the people in ignorance will be in hellfire” (reported by the authors of the Sunan and Al-Hakim who authenticated it from Buraydah). From this evidence it is has been made a condition that the judge should be from the people who know the jurisprudence. The Supreme Judge should be a Mujtahid if he was given the power to appoint and remove the Madhalim judge, and the powers to judge in the Madhalim, since such a judgement requires Ijtihad as is explained in article 78.

Wat betreft hetgeen in het artikel wordt vermeld over de aanstelling van ambtenaren voor de rechtbanken: deze mensen zijn werknemers, en het bewijs voor de toestemming van hun aanstelling is het bewijs voor het inhuren van een werknemer.

As for what is mentioned in the article about the appointment of civil servants for the courts, these people are employees and the evidence for the permission of their appointment is the evidence for the hiring of an employee.