Artikel 39

Artikel 39 - Conceptgrondwet van de staat van het kalifaat | Quran Course

Het bewijs hiervoor is dat de tekst van de eed van trouw die in de overleveringen wordt vermeld, in een absolute vorm kwam en niet werd beperkt door een specifieke periode. Bovendien werd elke een van de rechtgeleide kaliefen aangesteld op basis van een eed in een absolute vorm, wat de eed was die in de overleveringen wordt vermeld, en hun termijnen waren niet vastgesteld. Dus elk van hen nam het kalifaat op zich vanaf het moment dat zij werden aangesteld tot aan hun dood, wat een consensus (Ijma’) van de metgezellen is dat het kalifaat geen vaste termijn heeft, maar dat het absoluut is, en als iemand wordt aangesteld, blijft hij als kalief tot hij sterft. Dit is het geval, tenzij er iets met de kalief gebeurt dat hem zou verwijderen, of het noodzakelijk zou maken om hem op dat moment te verwijderen. Maar dit is geen beperking op de termijn van het kalifaat, maar eerder iets dat is voorgevallen waardoor er een tekortkoming ontstond in de voorwaarden van het kalifaat, aangezien de vorm van de eed van trouw die is vastgesteld door de sharia-teksten en de consensus (Ijma’) van de metgezellen het kalifaat een onbepaalde termijn heeft gegeven. Het is echter beperkt door de toezegging van datgene waarop hij werd aangesteld, namelijk het Boek en de profetische traditie (Sunnah), met andere woorden, de implementatie van de sharia; als hij de sharia niet beschermt of niet implementeert, dan zou hij openlijke ongeloof tonen, wat verzet tegen hem verplicht zou maken voor de moslimgemeenschap (Ummah) vanwege de overlevering.

The proof for this is that the text of the pledge of allegiance mentioned in the narrations came in an absolute form and was not restricted by any specific period. Additionally, the righteously guided Khulafaa’ were each contracted upon a pledge in an absolute form, which was the pledge mentioned in the narrations, and their terms were not fixed. So each one of them undertook the Khilafah from the time they were contracted until they died, which is an Ijma’ of the companions that the Khilafah does not have a fixed term, rather it is absolute, and if someone is contracted, they remain as Khalifah until they die. This is the case unless something occurs to the Khalifah which would remove him, or make it necessary to remove him at that time. But this is not a limit upon the term of the Khilafah, rather it would be something that occurred which led to a deficiency in the conditions of the Khilafah, since the form of the pledge of allegiance which has been determined by the Shari’ah texts and the Ijma’ of the companions made the Khilafah an indeterminate term. However, it is limited by the undertaking of what he was contracted upon, which was the Book and the Sunnah, in other words, the implementation of the Shari’ah; if he did not protect the Shari’ah or did not implement it, then he would display open disbelief which would make resistance against him obligatory upon the Ummah due to the narration.