Het bewijs hiervoor is het bewijs voor het verlenen van een volmacht, aangezien het voor een persoon geldig is om een ander persoon te machtigen om namens hem te handelen in zaken waarover hij controle heeft, zoals kopen, verkopen en geschillen; op dezelfde wijze is het geldig om een ander persoon te machtigen om namens hem te handelen in de zaken waarin zij handelen namens iemand anders. Dus de gevolmachtigde, indien hij het recht is gegeven om iemand te machtigen in de zaak waarvoor hij de volmacht heeft gekregen, kan iemand voor zichzelf machtigen in datgene waarover hij controle heeft als gevolg van het ontvangen van de volmacht. Dienovereenkomstig kan de voogd iemand anders machtigen om namens hem te handelen met het vermogen van degene over wie hij voogd, en op dezelfde wijze is de beheerder van de Waqf toegestaan om wie hij maar wil te machtigen in alle zaken waarover hij de macht van controle heeft, zoals het verhuren van de Waqf en dergelijke. Vergelijkbaar met hen is de heerser, die het is toegestaan om wie hij maar wil te machtigen in al zijn zaken waarover hij controle heeft. Tenzij de heerser de kalief is, in welk geval het hem is toegestaan om wie hij maar wil te machtigen omdat hij controle heeft over elke zaak, en hij is dus als degene die namens zichzelf handelt, terwijl iedereen behalve de kalief, van degenen die zijn afgevaardigden zijn zoals de assistenten, gouverneurs en afdelingsmanagers, niet de macht hebben om namens henzelf te machtigen in datgene waarover zij de volmacht hebben gekregen, tenzij de kalief hen het recht heeft gegeven om dit te doen. Dit komt omdat zij de afgevaardigden van de kalief zijn, en zij zijn dus vergelijkbaar met de gevolmachtigden, en de gevolmachtigde heeft geen recht om zijn taak over te dragen aan een ander, tenzij hem dat recht is gegeven. Dus als zijn volmacht hem die macht heeft gegeven, dan zou hij het recht op volmacht hebben, ongeacht of hij een eiser of gedaagde is, aangezien het recht om te machtigen algemeen is en elke zaak omvat waarin hij handelt. Op basis daarvan, wat tegenwoordig bekend staat als de procureur-generaal (de advocaat van de overheid), de openbaar aanklager en het Openbaar Ministerie, of iets dergelijks, is het werk vanuit het oogpunt van de regels van vertegenwoordiging (proxy) geldig volgens de sharia, aangezien de sharia dit type deputatie heeft toegestaan.
Its evidence is the evidence for the giving of proxy, since as it is valid for a person to deputise another person to act on their behalf in the issue they have control over such as buying, selling, and disputes, in the same manner it is valid to deputise another person to act on their behalf in the issues they are acting on, on behalf of someone else. So the proxy, if given the right to deputise in the issue that they were given the proxy in, can deputise someone for themselves in that which they have control over as a result of being given the proxy. Accordingly, the guardian can deputise someone else to act on their behalf with the wealth of the one they are guardian over, and in the same manner the custodian of the Waqf is permitted to deputise whomever they please in all the affairs that he has the power of control over from the leasing of the Waqf and so on. Similar to them is the ruler, who is permitted to deputise whomever he pleases in any of the issues he has control over. Unless the ruler is the Khalifah, in which case it is permitted for him to deputise whomever he pleases because he possesses control over every matter, and so he is like the one who deputises on his own behalf, whereas anyone other than the Khalifah, from those who are his delegates such as the assistants, governors, and department managers, do not have the power to deputise on their behalf in that which they have been deputised control over unless the Khalifah gave them the right to do so. This is because they are the delegates of the Khalifah, and so they are similar to the deputies, and the deputy has no right to deputise his duty unless he was given that right. So if his deputation gave him that power, then he would have the right of deputation irrespective of whether he was a plaintiff or defendant, since the right to deputise is general and encompasses every issue that he acts in. Based upon that, what is known today as the attorney general (lawyer of the government), and the public prosecutor and prosecution, or anything else similar, then from the angle of the rules of proxy the work is valid according to the Shari’ah, since the Shari’ah permitted this type of deputation.