Het doel heiligt de middelen niet, omdat de methode integraal onderdeel is van het denken. Daarom kunnen de verplichting en het toegestane niet worden bereikt door een verboden handeling uit te voeren. Politieke middelen mogen niet in strijd zijn met de politieke methoden.

Ends do not justify means, because the method is integral to the thought. Thus, the obligation and the permitted cannot be attained by performing a forbidden action. Political means must not contradict the political methods.

Allah (SWT) heeft regels vastgesteld om de problemen van de mens aan te pakken, zoals handel, verhuur, partnerschappen en dergelijke, en heeft andere regels vastgesteld om deze afhandelingen tussen de mensen te implementeren, zoals de discretionaire straf (Ta’zir) voor degene die bedriegt in de handel en het afhakken van de hand van de dief als een vastgestelde straf (Hudud). En op dezelfde wijze heeft Hij (SWT) regels vastgesteld om de problemen aan te pakken die ontstaan tussen de Islamitische Staat en de ongelovige staten, zoals de regels met betrekking tot degene die door een verdrag wordt beschermd en degene die amnestie vraagt, en de regels met betrekking tot de gebied van de oorlog (Dar al-Harb) en de regels met betrekking tot het overbrengen van de oproep tot de Islam naar hen op een manier die de aandacht trekt, enzovoort. En Hij (SWT) heeft andere regels vastgesteld om deze regels te implementeren, zoals de bescherming van het bloed en het eigendom van iemand die amnestie heeft, wat gelijkwaardig is aan het bloed en het eigendom van de moslim, en het verbod op het bevechten van de ongelovige voordat zij op een manier die de aandacht trekt tot de Islam zijn opgeroepen, enzovoort. Daarom is de methode in de Islam de regels van de sharia, en dus wordt overwinning niet behaald door verraad en wordt verovering niet behaald door het verbreken van een verdrag. Dus op dezelfde manier als het doel moet worden gedefinieerd door de sharia, moet dat wat wordt gebruikt om dat doel te bereiken behoren tot wat de sharia heeft toegestaan, aangezien zowel het doel als de middelen deel uitmaken van de daden van de aanbidder, en wat de daad toegestaan of verboden maakt is het bewijs uit de sharia, en niet de resultaten die ermee worden geproduceerd, noch het doel dat ermee wordt nagestreefd, aangezien Allah (SWT) zegt:

Allah (swt) set rules in order to treat the problems of man, such as trade, renting, partnerships and so on, and set other rules in order to implement these treatments between the people, such as the discretionary (Ta’zir) punishment for the one who cheats in trade and cutting the hand of the thief as a prescribed punishment (Hadd). And in the same manner, He (swt) set rules to treat the problems that occur between the Islamic State and the disbelieving states, such as the rules regarding the one who is covered by a treaty and the one who takes amnesty, and the rules regarding the Dar Al-Harb and the rules regarding conveying the call to Islam to them in a way that attracts attention, and so on. And He (swt) set other rules in order to implement these rules, such as the protection of the blood and property of someone who has amnesty being equivalent to the blood and property of the Muslim, and the prohibition of fighting the disbeliever before they have been called to Islam in a manner which attracts attention, and so on. Therefore, the method in Islam is the Shari’ah rules, and so victory is not achieved through betrayal and conquest is not achieved through breaking a treaty. So in the same way that the goal must be defined by the Shari’ah, what is used to reach that goal must be from what the Shari’ah permitted, since the goal and the means are both part of the actions of the worshipper, and what makes the action permitted or forbidden is the Shari’ah evidence, and not the results which are produced by it, nor the goal which is sought by it since Allah (swt) says:

“En oordeel, [o Muhammad], tussen hen naar wat Allah (SWT) heeft geopenbaard.” (TMQ 5:49),

“And judge, [O Muhammad], between them by what Allah (swt) has revealed.” (TMQ 5:49),

niet door de resultaten die de handelingen voortbrengen, of de doelen die deze handelingen beogen, en dus is de regel betreffende de middelen hetzelfde als het sharia-bewijs, net zoals de regel betreffende het doel. Met andere woorden, het feit dat het sharia-bewijs bepaalt wat de toelaatbaarheid of ontoelaatbaarheid van het doel is, is een bewijs dat het doel de middelen niet rechtvaardigt; met andere woorden, het maakt de middelen niet toegestaan als er een sharia-bewijs is dat het verboden heeft. Dienovereenkomstig zijn de middelen niet toegestaan omdat het beoogde doel toegestaan, verplicht, aanbevolen of omdat het doel voordeel, goed of een overwinning had; eerder zouden de middelen toegestaan zijn als de sharia het toestaat en zouden ze verboden zijn als de sharia het verbiedt. Met andere woorden, het moet in overeenstemming zijn met de regels van de sharia, omdat elke handeling van de moslim geleid moet worden door de sharia en moet overeenstemmen met de sharia-regel, aangezien de definitie van de sharia-regel de aanspreekvorm van de Wetgever (SWT) is die verbonden is aan de handelingen van de aanbidders, en het is daarom verplicht dat alle handelingen van de moslim in overeenstemming zijn met de sharia-regel.

not by what results the actions produce, or these actions are used to reach, and so the rule regarding the means is the Shari’ah evidence just like the rule regarding the goal. In other words, the fact that the Shari’ah evidence is what establishes the permissibility or impermissibility of the goal is evidence that the goal does not justify the means, in other words, does not make it permitted if there is Shari’ah evidence which has forbidden it. Accordingly the means are not permitted because its intended goal was permitted, or obligatory, or recommended, or because its goal had benefit or good or a victory; rather the means would be permitted if the Shari’ah permitted it and would be forbidden if the Shari’ah forbade it. In other words, it must be in accordance with the rules of the Shari’ah, because every action of the Muslim must be directed by the Shari’ah, and agree with the Shari’ah rule, because the definition of the Shari’ah rule is the address of the Legislator (swt) connected to the actions of the worshippers, and so it is obligatory that all the actions of the Muslim are in accordance with the Shari’ahh rule.

Op basis hiervan verwerpen en keuren de moslims het principe dat het doel de middelen heiligt af. Het is juist dat de Islam principes heeft afgeleid uit haar bewijslast die de middelen die worden gebruikt om het doel te bereiken, de status van het doel geven, zoals het principe: “Het middel tot iets dat verboden is, is eveneens verboden”, en zoals het principe: “Indien één type van een toegestane zaak tot schade leidt, wordt alleen datgene verboden, en blijft de zaak toegestaan”, en het principe: “Dat waar zonder niet aan de verplichting kan worden voldaan, is op zichzelf een verplichting”; dit is echter indien het middel toegestaan of verplicht is. Indien daarentegen de middelen verboden zijn, dan maakt het doel dit niet toegestaan, of het nu verplicht of toegestaan was; integendeel, het middel blijft verboden. Uit dit begrip volgt dat het doel de middelen niet rechtvaardigt, of in andere woorden, dat het verplichte of toegestane doel het verboden middel niet toegestaan maakt. Het artikel is in overeenstemming met dit opgesteld.

Based upon this, the Muslims reject and disapprove of the principle that the ends justify the means. It is correct that Islam has principles deduced from its evidences that give the means used to reach the goal the rule of the goal, such as the principle: “The means to something forbidden is also forbidden”, and such as the principle: “If one type of a permitted thing leads to a harm, only that one is prohibited, and the thing remains permitted”, and the principle: “That, without which the obligation cannot be accomplished, is itself an obligation”, however this is if the means is permitted or obligatory. If, on the other hand, the means are forbidden, then the goal does not make it permitted, whether it was obligatory or permitted; rather the means would remain forbidden. From this understanding, the goal does not justify the means, or in other words, the obligatory or permitted goal does not make the forbidden means permitted. The article was drafted in accordance with this.