De Staat maakt het voor alle burgers gemakkelijker om in hun extra (niet-essentiële) behoeften te voorzien, en om gelijkheid in de samenleving te bereiken op de volgende manier:

The State makes it easier for all the citizens to be able to satisfy their extra (non-essential) needs, and to achieve equality in society in the following way:

a. Door het uitkeren van liquide middelen en vaste activa uit de fondsen van de staatskas (Bayt al-Mal), uit de oorlogsbuit, en alles wat hiermee vergelijkbaar is.

a. By giving out liquid and fixed assets from the funds of the Bayt Al-Mal, and from the war booties, and anything similar.

b. Het doneren van een deel van de bewerkte grond aan degenen die onvoldoende land hebben. Degenen die land bezitten maar het niet gebruiken, krijgen niet meer. Degenen die niet in staat zijn hun land te bewerken, krijgen financiële ondersteuning om hen in staat te stellen het te bewerken.

b. Donating some of its cultivated land to those who have insufficient land. Those who possess land but do not use it are not given more. Those who are unable to cultivate their land are given financial assistance to enable them to cultivate it.

c. Hulp bieden aan degenen die niet in staat zijn hun schulden terug te betalen door middelen te verstrekken uit de armenbelasting (Zakah), de oorlogsbuit en alles wat hiermee vergelijkbaar is.

c. Giving help to those unable to repay their debts by providing funds from the Zakah, and the war booty, and anything similar.

Het bewijs voor clausule: “a” is dat Allah (SWT) de rijkdom van de Bani Al-Nadir aan de Profeet ﷺ gaf, opdat hij deze aan wie hij wilde kon geven, en de Boodschapper ﷺ gaf het specifiek aan de emigranten in plaats van de helpers (Ansar), en gaf de helpers (Ansar) niets, behalve twee mannen onder hen. De rijkdom van Bani Al-Nadir was onderdeel van de buit, en vergelijkbaar met de buit is de rest van de rijkdom die afkomstig is uit vaste bronnen zoals de landbelasting, omdat de besteding ervan onder de verantwoordelijkheid van de imam is gesteld om uit te geven volgens zijn mening en zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad), behalve wanneer de tekst komt om uit te leggen waar het aan besteed moet worden, zoals de uitgaven van armenbelasting (Zakah), in welk geval het niet is toegestaan om het uit te geven aan iets anders dan wat de tekst heeft vermeld. Dit geldt alleen met betrekking tot de vaste inkomstenbronnen, maar wat betreft de rijkdom die is geïnd uit de belastingen op de moslims, deze kan niet worden uitgekeerd omdat de tekst betrekking had op de buit en er een analogie op wordt gemaakt met alles wat daarop lijkt, zijnde de vaste inkomstenbronnen voor de staatskas (Bayt al-Mal).

The evidence for clause: “a” is that Allah (swt) gave the wealth of the Bani Al-Nadir to the Prophet in order for him to give it to whom he wished, and the Messenger (pbuh) gave it specifically to the emigrants rather than the Ansar, and did not give any of the Ansar anything apart from two men from amongst them. The wealth of Bani Al-Nadir was part of the booty, and similar to the booty is the rest of the wealth which is derived from fixed sources such as the land tax, because its expenditure has been placed under the responsibility of the Imam to spend according to his opinion and Ijtihad, except for if the text came explaining where it should be spent such as the expenditures of Zakah, in which case it would not be allowed to spend it except upon whatever the text mentioned. This is only with respect to the fixed sources of income, but as for the wealth collected from the taxes upon the Muslims, it cannot be given out because the text was regarding the booty and analogy upon it is made with anything similar, which are the fixed sources of income for the Bayt Al-Mal.

Wat betreft clausule: “b”, het bewijs hiervoor is de handeling van de Boodschapper ﷺ bij het verdelen van het land; het is overgeleverd van Amr Bin Hareeth die zei:

As for clause: “b” its evidence is the action of the Messenger (pbuh) when dividing the land; it is reported fromAmrf Bin Hareeth who said:

.» دَارًا بِالْمَدِينَةِ بِقَوْسٍ وَقَالَ: أَزِيدُكَ أَزِيدُكَ خَطَّ لِِ رَسُولُ اللهِ «.

.» دَارًا بِالْمَدِينَةِ بِقَوْسٍ وَقَالَ: أَزِيدُكَ أَزِيدُكَ خَطَّ لِِ رَسُولُ اللهِ «.

“De Boodschapper van Allah ﷺ markeerde een huis voor mij met een boog in Medina. Hij zei: Ik zal je meer geven. Ik zal je meer geven.” (overgeleverd door Abu Dawud en hij beschouwde het als Hasan), en in een overlevering overgeleverd door Ahmad en authentiek verklaard door Al-Zayd en ook overgeleverd door Al-Bayhaqi, waarbij beiden via ‘Alqamah b. Wa’il van zijn vader:

“The Messenger of Allah (pbuh) demarcated a house with a bow at Medina for me. He said: I shall give you more. I shall give you more.” (reported by Abu Dawud and he considered it Hasan), and in a narration reported by Ahmad and authenticated by Al-Zayd and also reported by Al-Bayhaqi, with both of them through ‘Alqamah b. Wa’il from his father:

. أَقْطَعَهُ أَرْضًا، قَالَ: فَأَرْسَلَ مَعِي مُعَاوِيَةَ أَنْ أَعْطِهَا إِيَّاهُ، أَوْ قَالَ أَنَّ رَسُولَ اللهِ « أَنْ يقُْطِعْهُ عَيْنُونَ، البَلَدِ الَّذِي كَانَ مِنْهُ سَأَلَ تََِيمُ الدَّارِ ي رَسُولَ اللهِ « وقد .» أَعْلِمْهَا إِيَّاه »بِالشَّامِ قَبْلَ فَتْحِهِ، وَهُوَ مَدِينَةُ الخَْلِيلِ، فَأَقْطَعَهُ إِيَّاهَا .

. أَقْطَعَهُ أَرْضًا، قَالَ: فَأَرْسَلَ مَعِي مُعَاوِيَةَ أَنْ أَعْطِهَا إِيَّاهُ، أَوْ قَالَ أَنَّ رَسُولَ اللهِ « أَنْ يقُْطِعْهُ عَيْنُونَ، البَلَدِ الَّذِي كَانَ مِنْهُ سَأَلَ تََِيمُ الدَّارِ ي رَسُولَ اللهِ « وقد .» أَعْلِمْهَا إِيَّاه »بِالشَّامِ قَبْلَ فَتْحِهِ، وَهُوَ مَدِينَةُ الخَْلِيلِ، فَأَقْطَعَهُ إِيَّاهَا .

“Dat de Profeet ﷺ hem wat land in Hadramout als leengoed toewees, hij zei: hij stuurde Mu’awiyah om het aan hem te geven.” En: “Tamim Al-Dari vroeg de Boodschapper van Allah ﷺ om hem delen van het land toe te wijzen dat voor de verovering aan hem toebehoorde in Al-Sham, wat de stad Al-Khalil was, en zo verleende de Boodschapper ﷺ het aan hem” (overgeleverd door Abu ‘Ubayd in Al-Amwal en Abu Yusuf in Al-Kharaj). Een ander bewijs is wat Umar Bin Al-Khattab (vrede zij met hem) deed door de boeren van Irak wat geld uit de staatskas (Bayt al-Mal) te geven zodat zij hun land konden bewerken, en de metgezellen bleven hierover zwijgend, en dus wordt het beschouwd als een consensus (Ijma’).

“That the Prophet assigned him some land in Hadramout as fief, He said: he sent Mu’awiyah in order to give it to him”. And: “Tamim Al-Dari asked the Messenger of Allah (pbuh) to assign him parts of the land that used to belong to him in Al-Sham before it was conquered, which was the city of Al-Khalil, and so the Messenger (pbuh) granted it to him” (reported by Abu ‘Ubayd in Al-Amwal and Abu Yusuf in Al-Kharaj). Another evidence is what Umar Bin Al-Khattab (ra) did in giving the farmers of Iraq some money from the Bayt Al-Mal in order for them to cultivate their land, and the companions remained silent over it, and so it is considered an Ijma’.

Wat betreft clausule “c”, het bewijs hiervoor is wat Allah (SWT) heeft vermeld met betrekking tot het vermogen voor de armenbelasting (Zakah) met Zijn (SWT) woorden:

As for clause: “c”, its evidence is what Allah (swt) mentioned regarding the Zakah wealth with His (swt) words:

“En voor degenen die in de schulden verkeren” (TMQ 9:60), en de woorden van de Boodschapper ﷺ:

“And for those in debt” (TMQ 9:60), and the words of the Messenger (pbuh) :

. » أَنَا أَوْلَى بِكُلِّ مُؤْمِنٍ مِنْ نفَْسِهِ، فَمَنْ تَرَكَ دَيْناً فَعَلَيَّ، وَمَنْ تَرَكَ مَالاً فَلِوَرَثَتِهِ «.

. » أَنَا أَوْلَى بِكُلِّ مُؤْمِنٍ مِنْ نفَْسِهِ، فَمَنْ تَرَكَ دَيْناً فَعَلَيَّ، وَمَنْ تَرَكَ مَالاً فَلِوَرَثَتِهِ «.

“Ik sta dichter bij elke gelovige dan hijzelf; als hij een schuld achterlaat, dan is die op mij. Maar als hij een erfenis achterlaat, dan behoort deze toe aan zijn erfgenamen.” (overgeleverd door Muslim van Jabir), en de sharia heeft bepaald dat de buit uitgegeven mag worden door de imam volgens zijn mening en zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad), wat het terugbetalen van schulden kan omvatten.

“I am nearer to every believer than himself, If he leaves a debt,it is upon me. However, if he leaves an estate, it belongs to his heirs.” (reported by Muslim from Jabir), and the Shari’ah ordained that the wealth from the booty can be spent by the Imam according to his opinion and Ijtihad, which could include repaying the debts.