De moslims hebben het recht om politieke partijen op te richten om de heersers ter verantwoording te roepen of om de macht te bereiken via de moslimgemeenschap (Ummah), op voorwaarde dat hun basis de islamitische geloofsleer (Aqeedah) is en dat de regels die zij aannemen sharia-regels zijn. De vorming van een partij vereist geen enkele toestemming. Elke groep die op een niet-islamitische basis is gevormd, is verboden.

The Muslims have the right to establish political parties in order to account the rulers or to reach the rule through the Ummah on the condition that their basis is the Islamic 'Aqeedah and that the rules they adopt are Shari’ah rules. The formation of a party does not require any permission. Any group formed on an un-Islamic basis is prohibited.

Het bewijs hiervoor zijn de woorden van Allah (SWT).

Its evidence is the words of Allah (swt).

“En laat er uit jullie een gemeenschap (een groep mensen) voortkomen die oproept tot de islam (Da’wah), het goede (Ma’ruf) gebiedt en het kwaad (Munkar) verbiedt, en zij zullen de succesvollen zijn.” (TMQ 3:104). De invalshoek van het gebruiken van dit vers als bewijs voor de oprichting van politieke partijen is dat Allah (SWT) de moslims beval een groep te hebben die de oproep tot de islam (Da’wah) onder hen uitvoert, en eveneens het gebieden van het goede (Ma’ruf) en het verbieden van het kwaad (Munkar) uitvoert, zoals Zijn (SWT) uitspraak.

“And let there be [arising] from you a nation (a band of people) inviting to [all that is] good, enjoining what is right and forbidding what is wrong, and those will be the successfu.” (TMQ 3:104). The angle of using this verse as an evidence for the establishment of political parties is that Allah (swt) ordered the Muslims to have a group which carries out the Da’wah to Islam amongst them, and likewise carries out enjoining the Ma’ruf and forbidding the Munkar, so His (swt) saying.

“Laat er [ontstaan] uit jullie een natie (een groep mensen) zijn.” is een bevel om een gestructureerde groep te creëren die de kenmerken heeft van de groepen onder de moslims, aangezien Hij (SWT) zei “uit jullie”, en de bedoeling van Zijn (SWT) woorden.

“Let there be [arising] from you a nation (a band of people).” is an order to create a structured group which has the characteristic of the group from amongst the groups of Muslims, since He (swt) said “from you”, and the intention of His (swt) words.

“Laat er uit jullie voortkomen” betekent dat er een groep uit de moslims moet voortkomen en niet dat de moslims een groep moeten zijn; met andere woorden, laat er uit de moslims een moslimgemeenschap (Ummah) voortkomen, en de betekenis is niet dat de moslims een moslimgemeenschap (Ummah) moeten zijn.

“Let there arise from you” is to let a group from the Muslims rise and not that the Muslims be a group; in other words, let their arise from the Muslims an Ummah, and the meaning is not that the Muslims should be an Ummah.

Dit komt doordat het woord “van” (Min) in het vers bedoeld is voor partitie (Tab’id) en niet voor het verduidelijken van de soort, en de manier om dit te controleren is dat het woord “sommige” (Ba’d) het zou moeten kunnen vervangen, zodat men zou kunnen zeggen: “Laat er [opstaan] uit jullie een natie (een groep mensen) zijn.”, terwijl het woord Min in het vers niet vervangen kan worden door “sommige”.

This is because the word “from” (Min) in the verse is for partitioning (Tab’id) and not for clarifying the genus, and the way to check is that the word “some” (Ba’d) should be able to replace it, so it can be said “Let there be [arising] from you a nation (a band of people).”, whereas the word Min cannot be replaced with “some” in the verse.

“Allah heeft beloofd aan hen die geloven onder jullie.” (TMQ 24:55), aangezien men niet kan zeggen dat “Allah sommige van hen die geloven onder jullie heeft beloofd” en het is in dit geval dus bedoeld om de algemeenheid aan te duiden; met andere woorden, de belofte is niet beperkt tot de generatie van de metgezellen (moge Allah (SWT) tevreden met hen zijn), maar het is voor allen die geloofden en goede daden verrichtten.

“Allah has promised those who have believed among you.” (TMQ 24:55), since it cannot be said that “Allah promised some of those who believed from you” and so in this case it is for clarifying the genus; in other words, the promise is not restricted to the generation of the companions (may Allah (swt) be pleased with them) but it is for all those who believed and did good actions.

Op basis daarvan, zolang de 'Min' (van) in het vers duidt op een verdeling, brengt dit twee kwesties met zich mee: ten eerste dat het vestigen van een groep onder de moslims een collectieve plicht (fard kifayah) is en geen individuele plicht (fard 'ayn), en ten tweede dat de aanwezigheid van een blok dat het kenmerk heeft een groep onder de moslims te zijn, voldoende is voor deze plicht, zolang het aantal van dit blok groot genoeg is om het kenmerk van een groep te behouden en zolang het in staat is om de handeling uit te voeren die in het vers van het vereist wordt. Dus de woorden.

Based upon that, as long as the from (Min) in the verse is for partitioning, this entails two issues: firstly, that establishing a group from amongst the Muslims is an obligation of sufficiency and not an individual obligation and secondly that the presence of a bloc that has the characteristic of being a group from the Muslims is sufficient for this obligation as long as the number of this bloc is enough such that it retains the characteristic of being a group and as long it is capable of establishing the action required from it in the verse. So the words.

“en laat er een opkomst zijn” richt zich tot de gehele islamitische moslimgemeenschap (Ummah), maar het wordt uitgeoefend over het woord Ummah – dat wil zeggen, de groep; met andere woorden, het verzoek wordt aan alle moslims gesteld en hetgeen wordt gevraagd is de creatie van een groep die de kenmerken van een groep bezit, en dus is de betekenis van het vers: breng voort, o moslims, een groep die twee handelingen zal uitvoeren: de eerste is dat zij zal oproepen tot het goede en de tweede is dat zij het goede (Ma’ruf) zal gebieden en het kwaad (Munkar) zal verbieden. Het is dus een verzoek om de creatie van een groep, en bij dit verzoek is de handeling van deze groep uitgelegd.

“and let there be arising” are addressing the whole of the Islamic Ummah, but they are exerted over the word Ummah – that is, the group; in other words, the request is asked from all the Muslims and the thing that is requested is the creation of a group that has the characteristic of a group, and so the meaning of the verse is bring about O Muslims a group which will carry out two actions: the first of them that it will call to the good and the second that it will enjoin the Ma’ruf and forbid the Munkar. So it is a request for the creation of a group and this request has had the action of this group explained.

Hoewel dit verzoek simpelweg een bevel is “laat er een groep ontstaan”, is er echter een indicatie die erop wijst dat het een beslissend verzoek is, aangezien de handeling waarvoor de vers uitlegt dat deze groep wordt gevestigd een verplichting is voor de moslims om uit te voeren, zoals bevestigd door andere verzen en in talrijke overleveringen; dit is dus een indicatie dat dit verzoek een beslissend verzoek is en dienovereenkomstig is het bevel in de vers een verplichting. Daarom geeft de vers aan dat het noodzakelijk is voor de moslims om een groep uit hun midden te vestigen die de oproep tot de islam (Da’wah) naar het goede (Ma’ruf) zal uitvoeren – met andere woorden, naar de islam – en het goede (Ma’ruf) zal gebieden en het kwaad (Munkar) zal verbieden.

Although this request is simply an order “let there be arising”, however there is an indication which points to it being a decisive request, since the action which the verse explains this group being established for is an obligation upon the Muslims to carry out as is confirmed by other verses and in numerous narrations, and so that is an indication that this request is a decisive request and accordingly the order in the verse is an obligation. Therefore, the verse indicates that it is imperative upon the Muslims to establish a group from amongst themselves that will carry out the Da'wa to the good – in other words, to Islam – and will enjoin the Ma’ruf and forbid the Munkar.

Dit is vanuit het oogpunt dat het vestigen van een groep die deze twee in het vers genoemde handelingen zal uitvoeren, verplicht is voor de moslims, en dat zij allen zondig zullen zijn als deze groep niet bestaat. Wat betreft de kwestie of de groep die in het vers wordt genoemd om te worden gevestigd een politieke partij is, dan is het bewijs daarvoor gebaseerd op twee zaken: ten eerste dat Allah (SWT) in dit vers niet van de moslims vroeg om de oproep tot de islam (Da’wah) tot het goede en het gebieden van het goede (Ma’ruf) en het verbieden van het kwaad (Munkar) uit te voeren; in plaats daarvan werd in het vers enkel gevraagd om een groep te vestigen die deze twee handelingen zal uitvoeren, en dus is de opdracht niet om de twee handelingen uit te voeren, maar eerder om een groep te vestigen die deze zal uitvoeren, en dus richt het gebod zich op het vestigen van een groep en niet op de twee handelingen. De twee handelingen zijn de uitleg van het werk van de groep waarvan de oprichting wordt gevraagd, en de twee handelingen zijn zelf niet het gevraagde onderwerp, maar zij zijn de specifieke kenmerken voor het type groep waarvan de oprichting wordt gevraagd.

This is from the angle that the establishment of a group that will carry out these two actions mentioned in the verse is obligatory upon the Muslims and they will all become sinful if this group was not in existence. As for the issue that this group mentioned in the verse to be established is a political party, then the evidence for that is two issues: firstly that Allah (swt) did not request in this verse that the Muslims carry out the Da’wah to the good and the enjoining of the Ma’ruf and the forbiddance of the Munkar; rather it was only requested in the verse to establish a group which will carry the two actions out and so the request is not to carry out the two actions but rather to establish a group that will carry them out, and so the order is exerted over the establishment of a group and not over the two actions. The two actions are the explanation of the work of the group, whose creation is requested, and the two actions are not themselves the issue requested, rather they are the specific characteristics for the type of group whose creation is requested.

Om deze groep een groep te laten zijn die in haar kenmerk als groep de actie kan ondernemen, is het noodzakelijk dat zij specifieke zaken bezit om een groep te zijn en te blijven terwijl zij de actie onderneemt. Om de groep deze eigenschap te laten verkrijgen die in het vers kwam – en dat is een groep die de twee acties onderneemt – is het noodzakelijk dat zij bezit wat haar tot een groep heeft gemaakt en haar als zodanig behoudt terwijl zij werkt. Wat haar tot een groep maakt, is de aanwezigheid van een band die haar leden aan elkaar bindt, zodat zij één enkel lichaam worden, oftewel een blok. Zonder de aanwezigheid van deze band zou de groep waarvan de creatie wordt gevraagd, met andere woorden, een groep die werkt volgens haar kenmerk als groep, niet gevonden worden. Wat de groep als een groep behoudt terwijl zij werkt, is de aanwezigheid van een leider (Ameer) voor haar aan wie gehoorzaamheid verplicht is. Dat komt doordat de sharia heeft bevolen dat elke groep van drie of meer een leider (Ameer) moet aanstellen; de Boodschapper ﷺ.

In order for this group to be a group which is able to undertake the action in its characteristic as a group, it is imperative that it has specific issues in order to be and remain a group while undertaking the action. In order for the group to gain this characteristic which came in the verse – and that is a group that undertakes the two actions – it is imperative that it possesses what brought it about as a group and keeps it as one while it works. What makes it a group is the presence of a bond that bonds together its members such that they become a single body, i.e. a bloc. Without the presence of this bond the group whose creation is requested, in other words, a group which works according to its characteristic as a group, would not be found. What keeps the group as a group while it is working, is the presence of an Amir for it whom obedience to is obligatory. That is because the Shari’ah ordered that every group of three and more must appoint an Amir; the Messenger (pbuh).

. » وَلا يَحِلُّ لِثَلاثَةِ نَ فَرٍ يَكُونُونَ بِأَرْضِ فَلاةٍ إِلاَّ أَمَّرُوا عَلَيْهِمْ أَحَ دَهُمْ « .

. » وَلا يَحِلُّ لِثَلاثَةِ نَ فَرٍ يَكُونُونَ بِأَرْضِ فَلاةٍ إِلاَّ أَمَّرُوا عَلَيْهِمْ أَحَ دَهُمْ « .

“Het is onwettig voor drie mensen in een onbewoond gebied om niet een van hen als hun leider aan te stellen” (gerapporteerd door Ahmad via ‘Abd Allah b. Amr), en omdat het onthouden van gehoorzaamheid iemand uit de groep verwijdert; hij zei in een overgeleverde narratie met deze bewoording van Muslim,

“It is unlawful for three people in any barren land not to appoint one of them as their leader” (reported by Ahmad through ‘Abd Allah b. Amr), and because the leaving of obedience removes one from the group; he said in an agreed upon narration with this wording from Muslim,

. مَنْ رَأَى مِنْ أَمِيرِهِ شَيْئًا يَكْرَهُهُ فَ لْيَصْبِرْ، فَإِنَّهُ مَنْ فَارَقَ الْجَمَاعَةَ شِبْ رًا فَمَاتَ « » فَمِيتَةٌ جَاهِلِيَّة “ .

. مَنْ رَأَى مِنْ أَمِيرِهِ شَيْئًا يَكْرَهُهُ فَ لْيَصْبِرْ، فَإِنَّهُ مَنْ فَارَقَ الْجَمَاعَةَ شِبْ رًا فَمَاتَ « » فَمِيتَةٌ جَاهِلِيَّة “ .

"Degene die iets bij zijn leider (Ameer) vindt wat hij niet behaagt, moet zijn geduld bewaren, want degene die zich losmaakt van de hoofdgroep van de moslims, zelfs voor de breedte van een handbreedte, en daarna sterft, zal sterven met de dood van iemand die toebehoorde aan de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah)."; dus hij maakte het tegen de leider (Ameer) ingaan een afscheiding van de groep. Daarom is het kwestie die de groep in stand houdt terwijl deze functioneert, de gehoorzaamheid aan de leider (Ameer) van de groep. En deze twee kenmerken zijn noodzakelijk om de groep voort te brengen die de twee handelingen zal uitvoeren terwijl zij een groep is, en zij zijn de aanwezigheid van een band voor de groep en de aanwezigheid van een leider (Ameer) aan wie gehoorzaamheid verplicht is. Deze twee geven aan dat Zijn (SWT) woorden.

One who found in his Amir (ruler) something which he disliked should hold his patience, for one who separated from the main body of the Muslims even to the extent of a handspan and then he died would die the death of one belonging to the days of Jahiliyya.”; so he made going against the Amir a separation from the group. Therefore, the issue that maintains the group while it is working is the obedience to the Amir of the group. And these two characteristics are necessary in order to bring about the group which will carry out the two actions while it is a group, and they are the presence of a bond for the group and the presence of an Amir to whom obedience is obligatory. These two indicate that His (swt) words.

“Laat er [ontstaan] uit jullie een natie (een groep mensen) zijn” betekent: en breng uit jullie midden een groep voort die een band heeft die haar leden met elkaar verbindt en een leider (Ameer) aan wie gehoorzaamheid verplicht is. En dit is het blok, of de partij, of de vereniging, of de organisatie, of welke naam dan ook uit de namen die worden toegepast op de groep die datgene vervult wat haar tot een groep maakt en haar als groep in stand houdt terwijl zij actief is. En daarmee wordt duidelijk dat het vers een bevel is om partijen, verenigingen, groepen of dergelijke te vormen. Wat betreft de realiteit dat dit bevel een bevel is om politieke partijen voort te brengen, dat komt doordat het bevel een verzoek is om een specifieke groep voort te brengen door de handeling te specificeren die zij zal uitvoeren, en niet simpelweg zomaar een groep. Het vers legt de handeling uit die de groep zal uitvoeren in haar kenmerk als groep, en deze uitleg identificeerde het type groep waarvan de creatie werd gevraagd; met andere woorden, het identificeerde het type vereniging waarvan de creatie werd gevraagd, aangezien het vers vermeldde: om uit de moslims een groep voort te brengen die oproept tot het goede en het goede (Ma’ruf) gebiedt en het kwaad (Munkar) verbiedt. Dit moet dus een kenmerk zijn voor deze groep, en het is een gedefinieerd kenmerk, dus de groep die aan dit kenmerk voldoet is degene die het verplicht is om voortgebracht te worden, en alles wat anders is, is niet verplicht. Wat betreft de oproep tot het goede, of de oproep tot de islam (Da’wah), dan is het mogelijk voor een groep om deze uit te voeren, en het is mogelijk voor een partij of een organisatie om deze uit te voeren. Echter, het gebieden van het goede (Ma’ruf) en het verbieden van het kwaad (Munkar), wat in een algemene vorm kwam, is een handeling die alleen kan worden uitgevoerd door een politieke partij, omdat het het bevelen van de heersers tot het goede (Ma’ruf) en het verbieden van hen van het kwaad (Munkar) omvat. In feite is dit de belangrijkste handeling van het gebieden van het goede (Ma’ruf) en het verbieden van het kwaad (Munkar), en het is onderdeel van dit vers, aangezien het in een algemene vorm kwam.

“Let there be [arising] from you a nation (a band of people)” means: and bring about from amongst yourselves a group which has a bond which bonds its members together and an Amir to whom obedience is obligatory. And this is the bloc or the party or the association or the organisation or any name from the names which are applied to the group which fulfils what makes it a group and maintains it as group while it is working. And with that it becomes apparent that the verse is an order to form parties, associations, groups or their likes. As for the reality that this order is an order to bring about political parties, that is because the order is a request to bring about a specific group by specifying the action that it will carry out, and not simply any group. The verse explains the action that the group will carry out in its characteristic as a group and this explanation identified the type of group whose creation was requested; in other words, it identified the type of association whose creation was requested, since the verse mentioned: to bring about from the Muslims a group that calls to the good and enjoins the Ma’ruf and forbids the Munkar. So this is to be a characteristic for this group, and it is a defined characteristic, so the group that meets this characteristic is the one which is obligatory to be brought about, and anything else is not obligatory. As for the call to the good, or the Da’wa to Islam, then it is possible for an group to carry it out, and it is possible for a party or an organisation to carry it out. However, enjoining the Ma’ruf and forbidding the Munkar which came in a general form, is an action which can only be carried out by a political party, because it encompasses the ordering of the rulers by the Ma’ruf and forbidding them from the Munkar. In fact, this is the most important action from the enjoining of the Ma’ruf and the forbiddance of the Munkar, and it is part of this verse, since it came in a general form.

“het gebieden van het goede (Ma’ruf) en het verbieden van het kwaad (Munkar)”, en de Alif en Lam (‘het’) vertegenwoordigen het genus, dus dienovereenkomstig is het een van de vormen van algemeenheid. Deze handeling is een van de belangrijkste daden van de politieke partij, en is wat het politieke aspect aan de partij of vereniging of organisatie verleent, en het een politieke partij of een politieke vereniging of een politieke organisatie maakt. En aangezien deze handeling, het bevelen van de heersers tot het goede (Ma’ruf) en het verbieden aan hen van het kwaad (Munkar), behoort tot de belangrijkste daden van het gebieden van het goede (Ma’ruf) en het verbieden van het kwaad (Munkar), en aangezien het gebieden van het goede (Ma’ruf) en het verbieden van het kwaad (Munkar) een van de twee gevraagde handelingen is in het vers die de handelingen moeten zijn van de groep die gecreëerd moet worden, is het bevel in het vers dienovereenkomstig gerelateerd aan een specifieke groep, en dat is de groep wiens werk de oproep tot de islam (Da’wah) is, het bevelen van de heersers tot het goede (Ma’ruf) en het verbieden aan hen van het kwaad (Munkar), en het bevelen van de rest van de mensen op dezelfde wijze tot het goede (Ma’ruf) en het verbieden aan hen van het kwaad (Munkar).

“enjoining what is right and forbidding what is wrong.”, and the Alif and Lam (‘the’) represent the genus so accordingly it is from the forms of generality. This action is from the most important acts of the political party, and is what grants the political aspect to the party or association or organisation, and makes it a political party or a political association or a political organisation. And since this action, the ordering of the rulers with the Ma’ruf and forbidding them from the Munkar, is from the most important acts of enjoining the Ma’ruf and forbiddance of the Munkar, and since the enjoining of the Ma’ruf and the forbiddance of the Munkar is one of the two requested actions in the verse which are to be the actions of the group which must be created, accordingly the order in the verse is related to a specific group and that is the group whose work is the Da’wa to Islam, the ordering of the rulers with the Ma’ruf and forbidding them from the Munkar, and ordering the rest of the people likewise with the Ma’ruf and forbidding them from the Munkar.

Dit is de groep waarvan de vestiging Allah (SWT) verplicht heeft gesteld voor de moslims; met andere woorden, zij vervult al deze kenmerken die in de vers die de groep beschrijft, worden gevonden. De groep die dit kenmerk bezit, is de politieke partij. Men kan niet beweren dat het creëren van een groep die de oproep tot de islam (Da’wah) doet, de mensen gebiedt tot het goede (Ma’ruf) en hen verbiedt van het kwaad (Munkar) en de heersers niet confronteert, voldoende is om aan deze verplichting te voldoen. Dat kan niet worden beargumenteerd, aangezien de vervulling van de verplichting niet plaatsvindt tenzij de groep die de moslims hebben voortgebracht aan al haar kenmerken voldoet. Met andere woorden, zij vervult het gebieden van het goede (Ma’ruf) en het verbieden van het kwaad (Munkar) naast de oproep tot de islam (Da’wah) tot het goede, aangezien de koppeling in het vers kwam met het voegwoord “en” (Wa), wat duidt op deelname, en omdat de woorden om het goede (Ma’ruf) te gebieden en het kwaad (Munkar) te verbieden in een algemene betekenis kwamen met een van de vormen van algemeenheid – daarom moet het behouden blijven in zijn algemeenheid en moet die algemeenheid worden vervuld. De verplichting kan dus niet worden vastgesteld tenzij het werk van de groep in het gebieden van het goede (Ma’ruf) en het verbieden van het kwaad (Munkar) algemeen was, zoals het in het vers kwam, zonder uitzonderingen te maken. Dus als het gebieden van de heersers met het goede (Ma’ruf) en het verbieden van hen van het kwaad (Munkar) wordt uitgesloten, of met andere woorden, als de politieke handelingen worden uitgesloten, dan is de groep die in het vers wordt gevraagd niet aanwezig, en deze groep is niet de groep die door het vers wordt gevraagd, omdat het een belangrijke handeling uitsluit van het gebieden van het goede (Ma’ruf) en het verbieden van het kwaad (Munkar), en het vers in zijn algemeenheid kwam, en dus is dit kenmerk niet compleet tenzij het gebieden van de heersers met het goede (Ma’ruf) en het verbieden van hen van het kwaad (Munkar) deel uitmaakt van de handelingen van de groep. Om deze reden wordt de plicht zoals vermeld in het vers niet vervuld, behalve door de vestiging van een politieke groep, met andere woorden, een politieke partij, vereniging of organisatie; dat wil zeggen, de groep die het gebieden van het goede (Ma’ruf) en het verbieden van het kwaad (Munkar) in het algemeen uitvoert zonder iets daarvan uit te sluiten, en dit wordt niet aangetroffen behalve bij een politieke partij, vereniging of iets dat op hen lijkt.

This is the group whose establishment Allah (swt) made obligatory upon the Muslims; in other words, it fulfils all of these characteristics found in the verse describing it. The group which has this characteristic is the political party. It cannot be argued that the creation of a group which calls to Islam, and orders the people with the Ma’ruf and forbids them from the Munkar and does not confront the rulers is sufficient to fulfil this obligation. That cannot be argued since the fulfillment of the obligation does not occur unless the group which the Muslims brought about fulfils all of its characteristics. In other words it fulfils the enjoining of the Ma’ruf and the forbiddance of the Munkar alongside the Da’wah to the good, since the attachment in the verse came with the letter “and” (Wa) which indicates participation, and because the words to order the Ma’ruf and forbid the Munkar came in a general meaning with a form from the forms of generality - ,therefore, it has to remain upon its generality and its generality has to be fulfilled. So the obligation cannot be established unless the work of the group in enjoining the Ma’ruf and forbidding the Munkar was general, as it came in the verse, with no exceptions made. So if the ordering the rulers with Ma’ruf and forbidding them from the Munkar is excluded, or in other words, if the political actions are excluded, then the group requested in the verse is not present, and this group is not the one requested by the verse because it excluded an important action from the enjoining of the ma’roof and the forbiddance of the Munkar, and the verse came in its generality and so this characteristic is not complete unless the ordering of the rulers by the ma’roof and forbidding them from the Munkar is part of the groups actions. For this reason the obligation as mentioned in the verse is not fulfilled except by the establishment of a political group, in other words, a political party or association or organisation; that is, the group which carries out the enjoining of the Ma’ruf and forbiddance of the Munkar generally without excluding anything from it, and this is not found except with a political party or association or something that resembles them.

Overeenkomstig hiermee heeft Allah (SWT) in dit vers bevolen dat er politieke partijen worden opgericht die het werk van de islamitische oproep tot de islam (Da’wah) zullen uitvoeren, en dat de heersers ter verantwoording worden geroepen door hen het goede (Ma’ruf) te bevelen en hen het kwaad (Munkar) te verbieden. Dit is de wijze van deductie uit dit vers als bewijs voor het artikel.

Accordingly, Allah (swt) has ordered in this verse the establishment of political parties which will carry out the work of the Islamic Da’wa, and the accounting of the rulers by enjoining them with the Ma’ruf and forbidding them from the Munkar. This is the angle of deduction from this verse as an evidence for the article.

Er kan niet worden beargumenteerd dat dit vers "Ummah" (moslimgemeenschap) zegt, in andere woorden, één partij, en dat dit de afwezigheid van meerdere partijen betekent. Dit kan niet worden beargumenteerd omdat het vers niet "Eén Ummah" (moslimgemeenschap) zei, dus het noemde niet één groep, maar zei eerder "Ummah" (moslimgemeenschap) in de onbepaalde vorm en zonder enige beschrijving. Dat betekent dat het vestigen van een groep verplicht is. Als er een enkele groep is gevestigd, dan is aan de verplichting voldaan, maar het verbiedt niet de vestiging van meerdere groepen of meerdere blokken. Het uitvoeren van de verplichting van voldoendeheid door één persoon, waarbij één persoon genoeg is om het uit te voeren, verbiedt anderen niet om deze verplichting uit te voeren. En het woord groep hier is de naam van een genus, in andere woorden, het woord groep wordt gebruikt en wat ermee wordt bedoeld is het genus en niet de enkele eenheid; Allah (SWT) zei.

It cannot be argued that this verse says “Ummah”, in other words, a single party, and that this means the absence of multiple parties. This cannot be argued because the verse did not say “One Ummah”, so it did not mention one group but rather it said “Ummah” in the unknown form and without any description. That means to establish a group is obligatory. If a single group was established then the obligation has been met, but it does not prohibit the establishment of multiple groups or multiple blocs. The carrying out of the obligation of sufficiency by one in which one is enough to carry it out, does not prohibit other than that one to carry out this obligation. And the word group here is the name of a genus, in other words, the word group is used and what is intended by it is the genus and not the single unit; Allah (swt) said.

“Jullie zijn de beste natie die voor de mensheid is voortgebracht [als voorbeeld].” (TMQ 3:110) en hiermee wordt de soort bedoeld. En vergelijkbaar daarmee zijn de woorden van de Boodschapper ﷺ.

“You are the best nation produced [as an example] for mankind.” (TMQ 3:110) and what is intended is the genus. And comparable to that are the words of the Messenger (pbuh).

. » مَنْ رَأَى مِنْكُمْ مُنْكَرًا فَ لْيُ غَيِّ رْه « .

. » مَنْ رَأَى مِنْكُمْ مُنْكَرًا فَ لْيُ غَيِّ رْه « .

“Wie van jullie een kwaad (Munkar) ziet, laat hem dat veranderen” (overgeleverd door Muslim via Abu Sa’id Al-Khudri), dus de bedoeling is niet een enkele Munkar, maar de soort Munkar, en er zijn vele vergelijkbare voorbeelden. Het geldt dus zowel voor een enkele eenheid van de soort als voor meerdere eenheden van die soort. Het is daarom toegestaan dat er één partij in de moslimgemeenschap (Ummah) kan bestaan, en het is toegestaan dat er meerdere partijen kunnen bestaan, maar als er één partij aanwezig is, dan is de verplichting van voldoendeheid vervuld indien die partij de vereiste handelingen uit de vers uitvoert. Dit staat echter de oprichting van andere partijen niet in de weg, aangezien de oprichting van de politieke partij een verplichting van voldoendeheid is voor de moslims; dus als één partij is opgericht en anderen willen een tweede partij tot stand brengen — met andere woorden, om die verplichting uit te voeren — dan is het hen niet toegestaan om verhinderd te worden, aangezien dit een belemmering is voor het uitvoeren van een verplichting, wat verboden is. Dienovereenkomstig is het niet toegestaan om de oprichting van meerdere politieke partijen te verhinderen. Dit geldt alleen voor die politieke partijen die zijn opgericht op basis van wat de vers vermeldde; zijnde de oproep tot het goede, het gebieden van het goede (Ma’ruf) en het verbieden van het kwaad (Munkar), hetgeen de heersers omvat en het ter verantwoording roepen van de heersers. Wat betreft alles wat daarmee niet te maken heeft, dan moet dat worden overwogen — indien het is opgericht om iets verbodens uit te voeren, zoals de oproep tot nationalisme, of het verspreiden van on-islamitische ideeën, of dergelijke, dan is de oprichting van dergelijke blokken verboden en zal dit door de Staat worden verhinderd, waarbij elke deelnemer gestraft zal worden. Indien zij niet zijn opgericht om iets verbodens uit te voeren, maar bijvoorbeeld om iets toegestanns uit te voeren, dan is datgene wat op een toegestane basis is opgericht, toegestaan. Het zou echter niet worden beschouwd als het handhaven van de verplichting die Allah (SWT) heeft opgelegd in de tekst van dit vers, tenzij het een politieke partij was die alle in het vers genoemde kenmerken bezat.

“Whoever from you sees an evil (munkar), let him change it” (reported by Muslim through Abu Sa’id Al-Khudri), so the intention is not a single Munkar rather the genus of Munkar, and there are many similar examples. So it holds true upon the single unit from the genus and also upon multiple units from that genus. It is ,therefore, permitted that a single party could exist in the Ummah, and permitted that several parties could exist, but if a single party is present then the obligation of sufficiency has been met if that party carried out the required actions in the verse. However, this does not prevent the establishment of other parties, since the establishment of the political party is an obligation of sufficiency upon the Muslims, so if one party is established and others want to bring about a second party in other words, to carry out that obligation it is not permitted for them to be prevented, since this is the prevention from carrying out an obligation, which is prohibited. Accordingly, it is not permitted to prevent the establishment of multiple political parties. This only applies to those political parties that are established upon what the verse mentioned; that is the call to the good, the enjoining of the Ma’ruf and the prohibiting of the Munkar which encompasses the rulers and accounting the rulers. As for anything else, then it has to be considered - if it was established to carry out something prohibited such as the call to nationalism, or to spread un-Islamic ideas, or similar, then the establishment of such blocs is prohibited and will be prevented by the State, with each participant being punished. If they were not established to carry out something prohibited, such as to carry out something permitted, then what is established upon a permitted basis would be permitted. However, it would not be considered establishing the obligation that Allah (swt) obligated in the text of this verse unless it was a political party which had all the characteristics mentioned in the verse.

Aangezien het uitvoeren van de verplichting niet de toestemming van de heerser vereist, en het eerder verboden is om de vervulling van een verplichting afhankelijk te maken van de toestemming van de heerser, vereist de oprichting van politieke partijen en het creëren ervan dus geen vergunning.

Since the carrying out of the obligation does not require the permission of the ruler, rather to make the fulfilment of an obligation reliant upon the permission of the ruler is something prohibited, ,therefore, the establishment of political parties and their creation does not require a permit.