Artikel 161

Article 161

door Sheikh Taqiuddin An-Nabahani4 min. lezen203 keer bekeken

Buitenlandse handel wordt beoordeeld op basis van het burgerschap van de handelaar en niet op de herkomst van de goederen. Handelaren uit landen die zich in een staat van oorlog met de Staat bevinden, worden verhinderd om in de Staat te handelen, tenzij er een speciale vergunning wordt verleend voor de handelaar of de goederen. Handelaren uit landen die verdragen met de Staat hebben, worden behandeld volgens de voorwaarden van de verdragen. Handelaren die onderdanen van de Staat zijn, worden verhinderd om goederen te exporteren die het land nodig heeft, of goederen die de vijand militair, industrieel of economisch versterken. Zij worden echter niet verhinderd om eigendommen te importeren die zij bezitten. Landen met wie er een werkelijke oorlog bestaat tussen ons en hun volk (zoals Israel) zijn uitgesloten van deze regels, aangezien zij in alle relaties met hen de regels van de feitelijke oorlogvoerende landen hanteren, of die regels nu verbonden zijn aan handel of niet.

Foreign trade is assessed on the basis of the citizenship of the trader and not the origin of the goods. Merchants from countries in a state of war with the State are prevented from trading in the State, unless given a special permission for the merchant or the goods. Merchants from countries that have treaties with the State are treated according to the terms of the treaties. Merchants who are subjects of the State are prevented from exporting any goods that the country needs, or any goods which strengthen the enemy militarily, industrially or economically. However, they are not prevented from importing any property they own. Countries with whom there is a real war between us and their people (such as Israel) are excluded from these rules, since in all relationships with them they take the rules of the actual belligerent countries, whether those rules were linked to trade or not.

Dit omvat drie kwesties: ten eerste: de goederen worden beoordeeld op basis van het burgerschap van de handelaar, niet op de oorsprong ervan; ten tweede: de regels met betrekking tot de handelaar verschillen afhankelijk van hun burgerschap; ten derde: de omstandigheden waarin import en export verboden zijn.

This encompasses three issues: firstly: the merchandise is assessed on the basis of the citizenship of the trader, not its origin; secondly: the rules regarding the trader differ according to their citizenship; thirdly: the circumstances in which import and export are forbidden.

Wat betreft het eerste punt: het bewijs is dat de sharia-regels met betrekking tot buitenlandse kooplieden de regels van handel zijn, en de regels voor het binnenbrengen van eigendom vanuit het gebied van de oorlog (Dar al-Harb) naar het gebied van de islam (Dar al-Islam), en het uitvoeren van eigendom uit Dar al-Islam naar Dar al-Harb, en de regels met betrekking tot het versterken van de vijanden tegen de moslims. De sharia-regel is de aanspraak van de Wetgever (SWT) verbonden aan de handelingen van de aanbidder, wat de reden is dat buitenlandse handel verbonden is aan de handelaar en niet aan de oorsprong van de goederen, aangezien de regels van de sharia verbonden aan buitenlandse handel alleen met betrekking tot individuen zijn geopenbaard. De geopenbaarde regel verbonden aan eigendom is alleen ermee verbonden vanuit het oogpunt dat het eigendom is van een specifiek individu, niet alleen vanuit het oogpunt dat het eigendom is. Met andere woorden, met inachtneming dat het eigendom is van een specifiek persoon en niet alleen met inachtneming dat het eigendom is. Dienovereenkomstig zijn de regels verbonden aan buitenlandse handel de regels verbonden aan de individuen vanuit het oogpunt waarop de sharia naar hen en hun bezit kijkt, met andere woorden, vanuit het oogpunt van de regel van Allah (SWT) met betrekking tot hen, en vanuit het oogpunt dat de regel van Allah (SWT) in het bezit zit dat aan hen toebehoort. Hieruit blijkt dat de regels van buitenlandse handel niet verbonden zijn aan de oorsprong van de goederen, maar eerder aan de koopman.

As for the first issue: the evidence is that the Shari’ah rules related to the foreign merchants are the rules of trade, and the rules of entering property from the domain of war (Dar Al-Harb) into the domain of Islam (Dar Al-Islam), and taking property out of Dar Al- Islam into Dar Al-Harb, and the rules regarding strengthening the enemies against the Muslims. The Shari’ah rule is the address of the Legislator (swt) connected to the actions of the worshipper, which is why foreign trade is connected to the trader and not to the origin of the goods, since the rules of the Shari’ah connected to foreign trade were only revealed with respect to individuals. The revealed rule connected to property is only connected to it from the angle of it being owned by a specific individual, not only from the angle that it is property. In other words, in consideration that it is property owned by a specific person and not only in consideration that it is a property. Accordingly, the rules connected to foreign trade are the rules connected to the individuals from the angle that the Shari’ah looks at them and their wealth, in other words, from the angle of the rule of Allah (swt) regarding them, and from the angle that the rule of Allah (swt) is in the wealth which is owned by them. From here it is seen that the rules of foreign trade are not connected to the origin of the goods but rather to the merchant.

Wat betreft het tweede punt, er wordt overgeleverd uit de overlevering van Sulaiman Bin Buraydah van zijn vader met betrekking tot de instructie van de Boodschapper ﷺ voor de leiders van de legers, dat de Boodschapper ﷺ tegen de leider zei:

As for the second issue, it is reported from the narration of Sulaiman Bin Buraydah from his father regarding the instruction of the Messenger (pbuh) for the leaders of the armies that the Messenger (pbuh) said to the leader:

. ادْعُهُمْ إِلَى الإِسْلامِ، فَإِنْ أَجَابُوكَ فَاقْ بَلْ مِنْ هُمْ وَكُفَّ عَنْ هُمْ، ثُمَّ ادْعُهُمْ ...« إِلَى التَّحَوُّلِ مِنْ دَارِهِمْ إِلَى دَارِ الْمُهَاجِرِينَ، وَأَخْبِرْهُمْ أَن هَُّمْ إِنْ فَ عَلُوا ذَلِكَ فَ لَهُمْ مَا لِلْمُهَاجِرِينَ وَعَلَيْهِمْ مَا عَلَى الْمُهَاجِرِينَ، فَإِنْ أَبَ وْا أَنْ يَ تَحَوَّلُوا مِنْ هَا فَأَخْبِرْهُمْ أَن هَُّمْ يَكُونُونَ كَأَعْرَابِ الْمُسْلِمِينَ يَجْرِي عَلَيْهِمْ حُكْمُ اللَّهِ الَّذِي يَجْرِي عَلَى الْمُؤْمِنِينَ، وَلا يَكُونُ لَهُمْ » فِي الْغَنِيمَةِ وَالْفَيْءِ شَيْءٌ إِلا أَنْ يُجَاهِدُوا مَعَ الْمُسْلِمِينَ .

“…Nodig hen uit tot (het aanvaarden van) de Islam; als zij aan je gehoorzamen, aanvaard het dan van hen en stel het vechten tegen hen in. Nodig hen vervolgens uit om te emigreren vanuit hun landen naar het land van de emigranten (Muhajirun) en informeer hen dat zij, indien zij dit doen, alle privileges en verplichtingen van de emigranten (Muhajirun) zullen hebben. Als zij weigeren te emigreren, vertel hen dan dat zij de status van Bedoeïense moslims zullen hebben en onderworpen zullen zijn aan de Geboden van Allah (SWT) zoals andere moslims, maar dat zij geen enkel deel zullen krijgen uit de oorlogsbuit of Fai', behalve wanneer zij daadwerkelijk met de moslims (tegen de ongelovigen) vechten” (overgeleverd door Muslim). De invalshoek van deductie uit deze overlevering zijn de woorden van de Boodschapper ﷺ:

“…Invite them to (accept) Islam; if they respond to you, accept it from them and desist from fighting against them. Then invite them to migrate from their lands to the land of Muhajireen and inform them that, if they do so, they shall have all the privileges and obligations of the Muhajireen. If they refuse to migrate, tell them that they will have the status of Bedouin Muslims and will be subjected to the Commands of Allah (swt) like other Muslims, but they will not get any share from the spoils of war or Fai' except when they actually fight with the Muslims (against the disbelievers)” (reported by Muslim). The angle of deduction from this narration is the words of the Messenger (pbuh) :

. ثُمَّ ادْعُهُمْ إِلَى التَّحَ ولِ مِنْ دَارِهِمْ إِلَى دَارِ الْمُهَاجِرِينَ، وَأَخْبِْْهُمْ أَنهَُّمْ إِنْ فَعَلُوا ذَلِكَ « » ف لَهُمْ مَا لِلْمُهَاجِرِينَ وَعَلَيْهِمْ مَا عَلَى الْمُهَاجِرِينَ .

“Roep hen dan op om te emigreren vanuit hun landen naar het land van de Muhajirun en informeer hen dat zij, indien zij dit doen, alle privileges en verplichtingen van de Muhajirun zullen hebben”, waarin in de tekst wordt vermeld dat emigratie een voorwaarde was om dezelfde privileges en verplichtingen als de moslims te krijgen, met andere woorden, om te worden onderworpen aan de regels, en indien zij niet emigreerden, dan zouden zij die privileges en verplichtingen niet hebben, en zouden de regels dus niet op hen van toepassing zijn. Daarnaast beschouwde de Boodschapper ﷺ emigratie naar het huis van de Muhajirun (Dar Al-Muhajireen) als een voorwaarde om recht te hebben op de oorlogsbuit en buit, en bij analogie is dit van toepassing op de rest van de eigendommen, en dus wordt degene die niet emigreert naar Dar Al-Muhajireen gelijk behandeld als de niet-moslims vanuit het oogpunt van de heiligheid van hun bezit, wat betekent dat de regels met betrekking tot eigendom niet op hen van toepassing zijn omdat zij niet naar Dar Al-Muhajireen zijn geëmigreerd. En Dar Al-Muhajireen was Dar al-Islam (gebied van de islam), en alles wat daar anders was, was Dar al-Kufr (gebied van het ongeloof), wat de reden is dat de Boodschapper ﷺ op expedities ging naar elk land dat geen deel uitmaakte van Dar Al-Muhajireen, aangezien hij dat beoordeelde als Dar Al-Harb. Echter, als de inwoners moslims waren, zou hij niet tegen hen vechten noch hen doden, maar hen eerder oproepen om naar Dar al-Islam (gebied van de islam) te komen, en als zij niet-moslims waren, zou hij tegen hen vechten zoals aangegeven door deze overlevering, en ook aangegeven door wat is overgeleverd van Anas, die zei:

“Then invite them to migrate from their lands to the land of Muhajireen and inform them that, if they do so, they shall have all the privileges and obligations of the Muhajireen”, which mentions in the text that it was a condition to migrate in order to get the same privileges and obligations as the Muslims, in other words, to be encompassed by the rules, and if they did not migrate then they would not have those privileges and obligations, and so the rules would not apply to them. Additionally, the Messenger (pbuh) considered migration to the household of the Muhajireen (Dar Al- Muhajireen) as a condition to have a right over the war booty and spoils, and by analogy this applies to the rest of the properties, and so the one who does not migrate to Dar Al-Muhajireen is equally treated as the non-Muslims from the angle of the sanctity of their wealth, which means that the rules regarding property are inapplicable to them because they did not migrate to Dar Al- Muhajireen. And Dar Al-Muhajireen was Dar Al-Islam, and anything else was Dar Al-Kufr (domain of disbelief), which is why the Messenger (pbuh) used to go out on expeditions to any land which was not part of Dar Al-Muhajireen as he assessed it to be Dar Al- Harb. However, if the inhabitants were Muslims he would not fight against them nor kill them, but rather would invite them to come to Dar Al-Islam, and if they were non-Muslims he would fight them as was indicated by this narration, and also indicated by what was reported from Anas who said:

. إِذَا غَزَا قَوْمًا لََْ يُغِرْ حَتََّّ يُصْبِحَ، فَإِنْ سََِعَ أَذَانًا أَمْسَكَ، وَإِنْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ « » لََْ يَسْمَعْ أَذَانًا أَغَارَ بعَْدَ مَا يُصْبِحُ .

“Wanneer de Profeet ﷺ een groep mensen aanviel, viel hij hen nooit aan voordat het dageraad was. Als hij de oproep tot het gebed (Adhan) hoorde, stelde hij de strijd uit, en als hij de oproep tot het gebed (Adhan) niet hoorde, viel hij hen onmiddellijk na de dageraad aan.” (overgeleverd door Al-Bukhari). De Boodschapper ﷺ beschouwde dus alles buiten Dar Al-Muhajireen als gebied van de oorlog (Dar al-Harb), met andere woorden, gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr), zelfs als de inwoners moslims waren, en de regel met betrekking tot hen is de regel voor gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) vanuit het oogpunt van de toepasbaarheid van de regels, inclusief de regels met betrekking tot eigendom. Er is geen verschil tussen de moslims en niet-moslims, behalve dat de moslims niet worden bevochten en gedood, en hun bezit niet wordt ingenomen, terwijl de niet-moslims kunnen worden bevochten en gedood en hun bezit kan worden ingenomen. Daarbuiten zijn de regels met betrekking tot hen hetzelfde, en dit is het bewijs voor gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) en gebied van de islam (Dar al-Islam). Wie in gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) of gebied van de oorlog (Dar al-Harb) woonde, dan is hun burgerschap verbonden aan ongeloof (Kufr) en dus worden de regels met betrekking tot gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) in hun geheel op hen toegepast, ongeacht of zij moslim waren of niet, behalve dat het bloed en het bezit van de moslim beschermd zijn. Op basis daarvan kan de handelaar uit een oorlogvoerende natie (een Harbi genoemd) onze landen niet betreden, of zij nu moslim waren of niet, tenzij zij veiligheidsgaranties zijn gegeven, omdat zij Harbi zijn, en omdat de Boodschapper ﷺ zei:

“Whenever Allah (swt)'s Prophet attacked some people, he would never attack them till it was dawn. If he heard the Adhan (i.e. call for prayer) he would delay the fight, and if he did not hear the Adhan, he would attack them immediately after dawn.” (reported by Al-Bukhari). So the Messenger (pbuh) used to consider that anything outside of Dar Al-Muhajireen was Dar Al-Harb, in other words, Dar Al-Kufr, even if its inhabitants were Muslims, and the rule regarding them is the rule for Dar Al-Kufr from the angle of the applicability of the rules, including the rules regarding property. There is no difference between the Muslims and non- Muslims other than that the Muslims are not fought and killed, and their wealth is not taken, whereas the non-Muslims can be fought and killed and their wealth can be taken. Other than this, the rules regarding them are the same, and this is the evidence for Dar Al- Kufr and Dar Al-Islam. Whoever resided in Dar Al-Kufr or Dar Al- Harb then their citizenship is to Kufr and so the rules regarding Dar Al-Kufr are applied upon them in entirety, irrespective of whether they were Muslim or not, except that the Muslim’s blood and wealth are protected. Based upon them, the merchant from a warring nation (called a Harbi) cannot enter our lands whether they were Muslim or not, unless they were given assurances of security, because they are Harbi, and because the Messenger (pbuh) said:

. » وَذِمَّةُ الْمُسْلِمِيَ وَاحِدَةٌ يَسْعَى بَِِا أَدْنَاهُمْ «.

“De bescherming die door één moslim wordt verleend, is als die van hen allen, en dit recht wordt uitgebreid naar de meest nederige onder hen.” (unaniem overeengekomen van ‘Ali), en hij zei tegen Umm Hani:

“The protection granted by one Muslim is like one given by them all, and this right is extended to the most humble of them.” (agreed upon from ‘Ali), and he said to Umm Hani:

.» قَدْ أَجَرْنَا مَنْ أَجَرْتِ يَا أُمَّ هَانِئٍ «.

“O Umm Hani, wij hebben bescherming verleend aan wie jij bescherming hebt verleend” (overeengekomen), en dus is de entree van een Harbi in het gebied van de islam (Dar al-Islam) afhankelijk van het feit of hij veiligheidsgaranties heeft gekregen. En zijn bezit krijgt eveneens veiligheid samen met hem, en het zou specifieke veiligheidsgaranties vereisen als hij het los van hem zou willen importeren.

“O Umm Hani, we granted protection asylum (protection) to whoever you granted asylum to” (agreed upon), and so the entrance of a Harbi into Dar Al-Islam is dependent upon him being giving assurances of security. And his wealth is also given security along with him, and it would require specific security assurances if he wanted to import it separate from him.

Wat betreft degene die een verbond heeft, dan wordt hij behandeld in overeenstemming met zijn verbond, vanwege de woorden van Allah (SWT):

As for the one who has a covenant, then he is treated in accordance with his covenant, due to the words of Allah (swt):

“Voltooi voor hen hun verdrag tot hun termijn [is verstreken].” (TMQ 9:4), en er is geen verschil tussen de moslim en de niet-moslim in dit opzicht, omdat beiden worden beschouwd als Harbi aangezien zij de burgerij van het ongeloof (Kufr) dragen, en zij worden dus behandeld als de Harbi die een verbond heeft.

“So complete for them their treaty until their term [has ended].” (TMQ 9:4), and there is no difference between the Muslim and non-Muslim in this respect, because both of them are considered as Harbi since they carry the Kufr citizenship, and so they are treated as the Harbi who has a covenant.

Deggene die het islamitische burgerschap draagt, of zij nu moslim of een beschermde niet-moslim (Dhimmi) zijn, wordt niet belet bij het exporteren en importeren van de goederen die zij wensen, en op dezelfde wijze worden er geen douanerechten van hen geheven. Wat betreft het niet beletten van hen om welke goederen zij ook wensen te importeren of te exporteren, dit is vanwege de woorden van Allah (SWT):

The one who carries the Islamic citizenship, whether they were Muslim or Dhimmi, is not prevented from exporting and importing the goods they want, and in the same manner no custom duties are taken from them. As for not preventing them from importing or exporting any goods they want, this is due to the words of Allah (swt):

“En Allah (SWT) heeft handel toegestaan” (TMQ 2:275), wat algemeen is en dus alle handel omvat, ongeacht of het nu in het gebied van de islam (Dar al-Islam) of in het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) was; met andere woorden, het omvat zowel binnenlandse als buitenlandse handel. Er is geen tekst die deze algemeenheid beperkt of de moslim of de beschermde niet-moslim (Dhimmi) ervan weerhoudt om rijkdom naar het gebied van de islam (Dar al-Islam) te exporteren of te importeren, of eruit te exporteren of te importeren, en het is ook algemeen en omvat zowel de moslim als de Dhimmi, en er is geen tekst die de Dhimmi verbiedt of de toestemming om te handelen beperkt tot moslims. Wat betreft het niet heffen van douanerechten van hen, dit is vanwege wat werd overgeleverd door Abu Ubaid in Al-amwal van ‘AbdAl-Rahman b. Ma’qal, die zei: Ik vroeg Ziyad b. Hudayr: "Van wie hief u een tiende? Hij zei – wij hieven geen belasting van moslims noch van degenen die onder een verbond stonden. Ik zei: Van wie hief u dan belasting? Hij zei: de handelaren uit het gebied van de oorlog (Dar al-Harb), vergelijkbaar met wat zij bij ons deden wanneer wij naar hen toe gingen." En de ‘Ashir was degene die een tiende hief van de goederen die het gebied van de islam (Dar al-Islam) binnenkwamen vanuit het gebied van de oorlog (Dar al-Harb). Dit zijn de bewijzen voor het gebied van de islam (Dar al-Islam) en het gebied van de oorlog (Dar al-Harb) en het ontbreken van de toegang voor een Harbi tot het gebied van de islam (Dar al-Islam) tenzij hem een veiligheidsgarantie wordt gegeven, of hij nu een moslim of ongelovige is, en het behandelen van degene die een verbond heeft in overeenstemming met dat verbond, en de algemene toestemming voor de moslim en de Dhimmi om te handelen, wat de bewijzen zijn voor het tweede punt van dit artikel.

“And Allah (swt) has permitted trade” (TMQ 2:275), which is general and so encompasses all trade, irrespective of whether it was in Dar Al-Islam or in Dar Al-Kufr, in other words, it encompasses both domestic and foreign trade. There is no text that restricts this generality or prevents the Muslim or Dhimmi from exporting or importing wealth into or from Dar Al-Islam, and it is also general encompassing both Muslim and Dhimmi, and there is no text which prohibits the Dhimmi or restricts the permission to trade to Muslims. As for not taking any custom duty from them, this is due to what was reported by Abu Ubaid in Al-amwal from ‘AbdAl- Rahman b. Ma’qal who said: I asked Ziyad b. Hudayr: "Whom did you use to take a tenth from? He said – we did not use to take tax Muslims nor the one who was under covenant. I said: Then whom you used to tax? He said:the merchants from Dar al Harb similar to what they used to do with us when we go to them.” And the ‘Ashir was the one who took a tenth from the goods which were entering Dar Al-Islam from Dar Al-Harb. These are the evidences for Dar Al-Islam and Dar Al-Harb and the lack of entry for a Harbi into Dar Al-Islam unless he is given an assurance of security, whether he was a Muslim or disbeliever, and to treat one who has a covenant in accordance with that covenant, and the general permission for the Muslim and Dhimmi to trade, which are the evidences for the second issue of this article.

Wat betreft het derde punt, het bewijs hiervoor is de regel: “Als één onderdeel van een toegestane zaak tot schade leidt, dan is slechts dat ene onderdeel verboden, en blijft de zaak zelf toegestaan”, wat is afgeleid uit het feit dat de Boodschapper ﷺ het leger verbood om te drinken uit de waterputten van Thamud die op de weg naar Tabuk lagen. Daarom wordt de export van elke handelswaar die schade zou toebrengen aan het land, zoals voedsel, of waarvan de export de vijand tegen de moslims zou versterken, zoals wapens en strategische materialen, verhinderd, ongeacht of het een moslim, een beschermde niet-moslim (Dhimmi), een persoon met een verdrag of een Harbi was die betrokken was bij de export ervan. Op dezelfde manier is deze regel van toepassing op de import van goederen. Als de export van deze goederen geen schade veroorzaakt, dan wordt de export of import ervan door de moslim en de beschermde niet-moslim (Dhimmi) niet verhinderd, en zijn de regels met betrekking tot degene met een verdrag en de Harbi op hen van toepassing.

As for the third issue, its evidence is the principle: “If one item of a permitted thing leads to harm, only that one item is prohibited, and the thing remains permitted” which was deduced from the Messenger (pbuh) forbidding the army from drinking from the wells of Thamud which were on the way to Tabuk. Therefore, every merchandise whose export would cause harm to the country, such as food, or whose export would strengthen the enemy against the Muslims, such as weapons and strategic materials, are prevented from being exported, irrespective of whether it was a Muslim, Dhimmi, a person who had a covenant or a Harbi who was engaged in their export. Similarly, this rule applies on the import of goods. If the export of these goods did not cause harm then they are not prevented from being exported or imported by the Muslim and Dhimmi, and the rules related to the one who has a covenant and the Harbi apply to them.