Privébezit, bestaande uit liquide en vaste activa, is beperkt tot de volgende vijf middelen van de sharia:

Private property consisting of liquid and fixed assets is restricted to the following five Shari’ah means:

a. Werk.

a. Work.

b. Erfenis.

b. Inheritance.

c. De noodzaak van rijkdom voor het voortbestaan.

c. The need of wealth for the sake of liing.

d. Donatie uit het vermogen van de Staat aan haar onderdanen.

d. Donation from the wealth of the State to its subjects.

e. Middelen die door individuen worden toegeëigend zonder enige inspanning of aankoop.

e. Funds taken by individuals without any effort or purchase.

Er moeten middelen bestaan waardoor de Wetgever (SWT) eigendom toestaat, dus als de sharia-grondreden aanwezig is, dan is het eigendom van het vermogen aanwezig. Als daarentegen het sharia-middel niet aanwezig is, dan is er geen eigendom van het vermogen, zelfs als het in de praktijk in bezit is, aangezien eigendom het bezit van het vermogen is via een sharia-middel waardoor de Wetgever (SWT) het bezit ervan heeft toegestaan. De Wetgever (SWT) heeft de middelen van bezit beperkt tot specifieke omstandigheden, deze beperkt tot een specifiek aantal, en ze niet onbeperkt gelaten, en heeft ze duidelijk omlijnd als brede lijnen waaronder zich een aantal onderdelen bevinden die de vertakkingen en kwesties zijn die voortvloeien uit de regels ervan. Er is hen geen specifieke allesomvattende grondreden (Illah) gegeven, en daarom worden andere allesomvattende kwesties niet aan hen geanalogiseerd. Dat komt omdat nieuwe behoeften alleen voorkomen in het huidige vermogen, en niet in de transacties; met andere woorden, niet in het systeem van relaties maar eerder in de onderwerpen ervan. Daarom is het noodzakelijk om de transactie te beperken tot specifieke omstandigheden, die van toepassing zijn op nieuwe en talrijke behoeften, en op het vermogen vanuit het oogpunt dat het vermogen is, en op de inspanning vanuit het oogpunt dat het inspanning is. En in de beperking van privévermogen op een wijze die overeenkomt met de natuur (Fitrah), en het organiseren van het eigendom zodanig dat de samenleving wordt beschermd tegen de fouten die daaruit voortvloeien als het onbeperkt wordt gelaten.

There must exist means through which the Legislator (swt) permits ownership, so if the Shari’ah cause is present, then the ownership of the wealth is present. If on the other hand the Shari’ah means is not present then there is no ownership of the wealth even if it is practically possessed, since ownership is the possession of the wealth through a Shari’ah means through which the Legislator (swt) permitted its possession. The Legislator (swt) restricted the means of possession to specific circumstances, limited them to a specific number, and did not leave them unrestricted, and made them clear expansive lines under which are a number of parts which are its branches and issues from its rules. They were not given a specific comprehensive Illah (Shari’ah reason) and so other comprehensive issues are not made analogous to them. That is because new needs only occur in the present wealth, and not in the transactions; in other words, not in the system of relations but rather in its subjects. Therefore, it is necessary to limit the transaction to specific circumstances, which apply to new and numerous needs, and upon the wealth from the angle that it is wealth, and upon the effort from the angle that it is effort. And in the restriction of private wealth in a manner that agrees with the nature (Fitrah), and organising the ownership such that the society is protected from the mistakes that result from it if left unrestricted.

Dit artikel legt de sharia-betekenis van eigendom uit, met andere woorden, de situaties waarin de Wetgever (SWT) het gebruik van eigendom heeft toegestaan. Het is noodzakelijk dat de praktische middelen van eigendom bekend zijn en niet de middelen om het eigendom te vergroten. De Wetgever (SWT) heeft de middelen van eigendom verduidelijkt, met andere woorden, de middelen voor het eigendom van het oorspronkelijke vermogen, wat betekent de middelen die leiden tot het eigendom van vermogen voor het individu nadat hij dit oorspronkelijk niet bezat. En de Wetgever (SWT) heeft de middelen voor het vergroten van het vermogen verduidelijkt, met andere woorden, de middelen voor het vergroten van het vermogen dat hij bezat. De sharia kwam met regels die verbonden zijn aan zowel eigendom als het vergroten van eigendom. De handels- en huurcontracten behoren tot de regels die verband houden met het vergroten van het vermogen, met andere woorden, het vergroten van eigendom. Werken in de jacht en maatschappen behoren tot de regels die verbonden zijn aan eigendom, met andere woorden, met het bezit van de oorsprong van het vermogen. Dit artikel houdt zich bezig met de middelen voor eigendom en niet met die voor het vergroten van het eigendom.

This article explains the Shari’ah means for ownership, in other words, the situations which the Legislator (swt) permitted the utilisation of the property. It is imperative that the practical means of ownership are known and not the means of increasing the property. The Legislator (swt) clarified the means of ownership, in other words, the means for the ownership of the original wealth, which means the means which brings about the ownership of wealth for the individual after he did not own it originally. And the Legislator (swt) clarified the means of increasing the wealth, in other words, the means for increasing the wealth which he owned. The Shari’ah came with rules connected to both ownership and increasing ownership. The trade and rent contracts are from the rules which are related to increasing the wealth, in other words, increasing ownership. Working in hunting, and partnerships, are from the rules connected to ownership, in other words, with possession of the origin of the wealth. This article is concerned with the means for ownership and not those of increasing the ownership.

Het bewijs voor dit artikel is het onderzoek naar de bewijzen die de toestemming van de Wetgever (SWT) voor het gebruik van het product verklaren, met andere woorden, het onderzoek naar de bewijzen met betrekking tot het feitelijk in bezit nemen. Door onderzoek wordt duidelijk dat de primaire middelen voor bezit er vijf zijn en dat alle middelen van bezit onder een van deze vijf vallen.

The evidence for this article is the investigation of the evidences which explained the permission of the Legislator (swt) for the utilisation of the product, in other words, investigation of the evidences regarding practically taking possession. With investigation, it becomes clear that the primary means for possession are five and all the means of possession fall under one of these five.

Wat betreft de bewijzen voor deze vijf middelen: het eerste middel (A) is werk, en de bewijzen hiervoor zijn de bewijzen van de omstandigheden waarin een individu rijkdom verkrijgt door inspanning, met andere woorden, de creatie van rijkdom vanuit het oogpunt dat dit door werk wordt gedaan, wat zeven omstandigheden zijn:

As for the evidences for these five means: the first means (A) is work, and its evidences are the evidences of the circumstances that an individual gains wealth through effort, in other words, creation of wealth from the angle that it is done through work, which are seven circumstances:

Eerst: Het opvrolijken van dood land, waarvan het bewijs de woorden van de Profeet ﷺ zijn:

First: Reviving dead land, its evidence being the words of the Prophet :

.» مَنْ أَحْيَا أَرْضًا مَيِّتَةً فَهِيَ لَه « .

.» مَنْ أَحْيَا أَرْضًا مَيِّتَةً فَهِيَ لَه « .

“wie dood land tot leven wekt, dan behoort het hem toe”, overgeleverd door Ahmad en Al-Tirmidhi met een authentieke keten, en ook door Al-Bukhari van Umar, en zijn woorden:

“whoever revives dead land, then it belongs to him” reported by Ahmad and Al-Tirmidhi with an authentic chain and also by Al- Bukhari from Umar, and his words:

. » مَنْ عَمَّرَ أَرْضًا لَيْسَتْ لأَحَدٍ فَ هُوَ أَحَ قُّ « .

. » مَنْ عَمَّرَ أَرْضًا لَيْسَتْ لأَحَدٍ فَ هُوَ أَحَ قُّ « .

“Degene die land bewerkt dat aan niemand toebehoort, heeft meer recht (om het te bezitten).” overgeleverd door Al-Bukhari van Aisha (ra). En zijn woorden:

“He who cultivates land that does not belong to anybody is more rightful (to own it).” reported by Al-Bukhari from Aisha(ra). And his words:

«Wie een stuk land omringt met een muur, dan behoort het hem toe.» overgeleverd door Ahmad en Abu Dawud met een keten die authentiek is verklaard door Ibn Al-Jarwad en Al-Zayn. Dood land is het land waar geen tekenen van zijn zijn dat iemand het bezit, en er is dus niets in de zin van omheining, landbouw, bebouwing of iets dergelijks. Het tot leven wekken ervan gebeurt door alles wat bewoning aangeeft, zoals landbouw, het planten van bomen, bouwen en dergelijke. Vergelijkbaar met het tot leven wekken is het plaatsen van iets dat aangeeft dat iemand het in bezit heeft genomen, zoals het planten van hagen of het plaatsen van omheiningen of pilaren en dergelijke.

.» مَنْ أَحَاطَ حَائِطًا عَلَى أَرْضٍ فَهِيَ لَه «. “whoever surrounds a land with a wall, it belongs to him.” reported by Ahmad and Abu Dawud with a chain authenticated by Ibn Al-Jarwad and Al-Zayn. Dead land is the land where there are no signs that anyone holds its possession and so there is nothing in terms of fencing, agriculture, building or anything similar. Reviving it is through anything which indicates inhabitation, such as agriculture, planting trees, building and so on. Similar to revival is to place something which indicates that someone has taken possession of it, such as planting hedges or fencing or pillars and so on.

En dus neemt elke individuele burger die een dood land tot leven wekt het bezit ervan in volgens de regels van de sharia, ongeacht of zij een moslim of een beschermde niet-moslim (Dhimmi) waren: omdat de teksten algemeen zijn en alle individuele burgers omvatten. Ten tweede: De jacht, waarvan het bewijs de woorden van Allah (SWT) zijn:

And so any individual citizen who revives a dead land takes possession of it according to the rules of the Shari’ah, irrespective of whether they were a Muslim or a Dhimmi: because the texts are general, encompassing all the individual citizens. Second: Hunting, its evidence being the words of Allah (swt):

“Maar wanneer jullie uit de Ihram komen, dan [mogen jullie] jagen.” (TMQ 5:2), en Zijn (SWT) woorden: “Voor jullie is het prooi uit de zee toegestaan.” (TMQ 5:96).

“But when you come out of Ihram, then [you may] hunt.” (TMQ 5:2), and His (swt) words: “Lawful to you is game from the sea.” (TMQ 5:96).

Derde: Optreden als tussenpersoon of commissieagent, waarbij het bewijs is wat is overgeleverd van Qays b. Abi Gharza Al-Kanani, die zei:

Third: To act as a middle-man or commission agent, the evidence being what was narrated from Qays b. Abi Gharza Al-Kanani who said:

. » يَا مَعْشَرَ التُّجَّارِ، إِنَّ هَذَا الْبَ يْعَ يَحْضُرُهُ اللَّغْوُ وَالْحَلْفُ، فَشُوبُوهُ بِالصَّدَقَةِ « .

. » يَا مَعْشَرَ التُّجَّارِ، إِنَّ هَذَا الْبَ يْعَ يَحْضُرُهُ اللَّغْوُ وَالْحَلْفُ، فَشُوبُوهُ بِالصَّدَقَةِ « .

“O groep kooplieden, zinloos gepraat en vloeken komt voor in zakelijke transacties, meng het daarom met liefdadigheid (Sadaqah)” (overgeleverd door Ahmad met een authentieke keten). Vierde: de Mudarabah-vennootschap (waarbij de ene persoon vermogen in een partnerschap investeert en de andere inspanning investeert), het bewijs hiervoor is wat is overgeleverd van Al-Abbas Bin Abdul-Muttalib dat toen hij geld beheerde als Mudarabah, hij aan de partner voorwaarde stelde om er niet mee over zee te reizen, noch een vallei af te dalen, noch met levende wezens te handelen, anders zou hij de geleden verliezen moeten garanderen.

“O company of merchants, unprofitable speech and swearing takes place in business dealings, so mix it with Sadaqah (alms)” (reported by Ahmad with an authentic chain). Fourth: the Mudarabah partnership (where one person invests wealth into a partnership, and the other invests effort), its evidence being what was narrated from Al-Abbas Bin Abdul-Muttalib that when he handled money as Mudarabah, he used to stipulate on the partner not to travel with it by the sea, nor to descend a valley nor to trade with live things, otherwise he would have to guarantee losses incurred.

.» فَاسْتَحْسَنَه فَ بَ لَغَ ذَلِكَ رَسُولَ اللهِ « .

.» فَاسْتَحْسَنَه فَ بَ لَغَ ذَلِكَ رَسُولَ اللهِ « .

"Toen de Profeet van Allah ﷺ (SWT) daarvan op de hoogte werd, keurde hij het goed." Hoewel Al-Hafiz zei dat: "Al-Bayhaqi heeft het overgeleverd met een keten die hij zwak vond", wordt Mudarabah (Al-Qirad) bevestigd door de consensus van de metgezellen: Ibn Hazm zei in Maratib Al-Ijma’ hierover, nadat hij had vermeld dat hij er geen bewijs voor vond in de profetische traditie (Sunnah): "maar het is een correcte consensus. Wij zijn er zeker van dat het in zijn tijd plaatsvond, en dat hij ervan wist en het bevestigde, en als dat niet het geval was geweest, zou het niet toegestaan zijn", hetzelfde als wat Al-Hafiz over Ibn Hazm rapporteerde in Talkhis Al-Khabir.

"When the Prophet of Allah (pbuh) (swt) became aware of that, he approved it". Even though Al-Hafiz said that: “Al-Bayhaqi reported it with a chain that he found weak”, Mudarabah (Al- Qirad) is confirmed by the consensus of the companions: Ibn Hazm said in Maratib Al-Ijma’ regarding it after he mentioned that he did not find an evidence for it in the Sunnah: “but it is a correct consensus. We are certain that it used to take place at his time, and he knew about it and confirmed it, and if it was not for that it would not be permitted”, the same as Al-Hafiz reported about Ibn Hazm in Talkhis Al-Khabir.

Van de bewijzen van de consensus van de metgezellen:

From the evidences of the consensus of the companions:

Malik rapporteerde van Zayd Bin Aslam van zijn vader, die zei: ‘Abd Allah (SWT) en ‘Ubayd Allah (SWT), de twee zonen van Umar (RA), trokken met het leger naar Irak. Zij kwamen langs Abu Musa Al-Ash’ari, die de leider (Ameer) van Basra was, en hij verwelkomde hen en zei: Als ik jullie met enig probleem zou kunnen helpen, dan zou ik dat doen. Vervolgens zei hij: Hier is een deel van de rijkdommen uit de rijkdommen van Allah (SWT) die ik naar de leider van de gelovigen wil sturen. Ik zal het aan jullie lenen, dus koop wat goederen in Irak en verkoop deze in Madinah. Geef het kapitaal aan Umar (RA) en houd de winst voor jezelf. Zij antwoordden: dat zouden wij graag willen. Dus hij deed dat en schreef naar Umar (RA) om hem te informeren over hun inname van de rijkdommen. Toen zij terugkeerden naar Madinah verkochten zij de goederen en maakten zij winst, en toen zij het oorspronkelijke kapitaalbedrag aan Umar (RA) gaven, zei hij: Is alle soldaten hetzelfde gegeven als wat aan jullie is gegeven? Zij antwoordden ontkennend. En toen zei Umar (RA): Omdat jullie de zonen zijn van de leider van de gelovigen, heeft hij het aan jullie gegeven. Geef mij het geld en de winst ervan. ‘Abd Allah (SWT) bleef stil. Wat ‘Ubayd Allah (SWT) betreft, hij zei: dit is niet nodig voor u, o leider van de gelovigen; als deze rijkdom verminderd of vernietigd was, zouden wij het gegarandeerd hebben (met andere woorden, het oorspronkelijke kapitaal volledig terugbetaald). En toen zei Umar (RA): Geef het aan mij. Abdullah bleef stil en ‘Ubayd Allah (SWT) herhaalde wat hij had gezegd. Een man van degenen die rond Umar (RA) zaten, zei: O leider van de gelovigen, wat als u het als een Qirad voor hem maakte? (met andere woorden, een Mudarabah-partnerschap), en toen zei Umar (RA): Ik heb het als een Qirad (lening) voor hem gemaakt. Dus Umar (RA) nam het oorspronkelijke kapitaal en de helft van de winst, en zijn twee zonen namen de andere helft van de winst. Dit werd gerapporteerd in Al-Muwatta en Al-Hafiz zei dat de keten authentiek is en dat dit werd gedaan voor een menigte van de metgezellen.

Malik reported from Zayd Bin Aslam from his father that he said: ‘Abd Allah (swt) and ‘Ubayd Allah (swt), the two sons of Umar (ra) went out with the army to Iraq. They passed by Abu Musa Al-Ash’ari, who was the Amir of Basra, and he welcomed them and said: If I was able to help you with any issue, I would. Then he said: Here is some of the wealth from the wealth of Allah (swt) that I want to send to the leader of the believers. I will lend it to you, so buy some of the goods from Iraq, and sell them in Madinah. Give the capital to Umar (ra) and keep the profit for yourselves. They replied: we would like that. So he did that and wrote to Umar (ra) informing him about their taking the wealth. When they returned to Madinah they sold the goods and made a profit, and so when they gave the original capital amount to Umar (ra), he said: Were all the soldiers given similar to what you were given? They replied in the negative. And so Umar (ra) said: Because you were the sons of the leader of the believers, he gave it to you. Give me the money and its profit. ‘Abd Allah (swt) remained silent. As for ‘Ubayd Allah (swt), he said: this is not necessary for you O leader of the believers, if this wealth was reduced or destroyed we would have guaranteed it (in other words, paid the original capital in full). And so Umar (ra) said: Give it to me. Abdullah remained silent and ‘Ubayd Allah (swt) repeated what he had said. A man from those sitting around Umar (ra) said: O leader of the believers, if you made it a Qirad for him? (in other words, a Mudarabah partnership), and so Umar (ra) said: I made it as a Qirad (loan) for him. So, Umar (ra) took the original capital, and half of the profit, and his two sons took the other half of the profit. This was reported in Al-Muwatta and Al-Hafiz said its chain is authentic and this was done in front of a crowd of the companions.

Op dezelfde wijze de handeling van Al-Qirad (Al-Mudarabah):

Similarly the action of Al-Qirad (Al-Mudarabah):

Malik rapporteerde van Al-Ala Bin ‘Abd alRahman, van zijn vader, van zijn grootvader, dat ‘Uthman b. ‘Affan (ra) hem geld gaf als Qirad om ermee te werken, waarbij de winst tussen hen beiden verdeeld zou worden.

Malik reported from Al-Ala Bin ‘Abd alRahman from his father from his grandfather that ‘Uthman b. ‘Affan (ra) gave him money as Qirad to work with it, and the profit to be split between them.

En Al-Bayhaqi rapporteerde in Al-Sunan Al-Kubra, en Al-Hafiz zei dat de keten sterk is, van Hakim b. Hizam dat hij geld aan een man gaf op basis van Qirad, en het tot voorwaarde maakte dat hij niet met dat geld naar de Wad-vallei zou gaan, er geen dieren mee zou kopen, en het niet overzee zou transporteren, en als hij een van die zaken deed, zou hij daarvoor aansprakelijk zijn. Hij zei: als hij de grenzen overschreed, zou hij aansprakelijk zijn.

And Al-Bayhaqi reported in Al-Sunan Al-Kubra, and Al- Hafiz said that the chain is strong, from Hakim b. Hizam that he used to give money to a man on the basis of Qirad, and made it a condition that he wouldn’t go to the Wad valley with it, and not buy animals with it, nor transport it overseas, and if he did any of that he would be liable for it. He said: if he overstepped the limits, he would be liable.

Vijfde: de Musaqah-partnerschap (het verhuren van bomen voor een deel van de opbrengst), het bewijs hiervoor is wat is overgeleverd door ‘Abd Allah b. Umar, die zei:

Fifth: the Musaqah (renting trees for a portion of their yields) partnership, its evidence is what was narrated by ‘Abd Allah (swt) b. Umar who said:

. » أَهْلَ خَيْبَ رَ بِشَطْرِ مَا يَخْرُجُ مِنْ ثَمَرٍ أَوْ زَرْعٍ عَامَلَ رَسُولُ اللهِ « .

. » أَهْلَ خَيْبَ رَ بِشَطْرِ مَا يَخْرُجُ مِنْ ثَمَرٍ أَوْ زَرْعٍ عَامَلَ رَسُولُ اللهِ « .

“De Boodschapper van Allah ﷺ sloot een overeenkomst met de mensen van Khaibar om te werken en te bewerken in ruil voor de helft van de vruchten of de opbrengst.” (overeengekomen).

“The Messenger of Allah (pbuh) (saw) contracted the people of Khaibar to work and cultivate in return for half of the fruits or produce.” (agreed upon).

Zesde: werken voor iemand anders tegen een salaris, het bewijs hiervoor zijn de woorden van Hem (SWT):

Sixth: working for someone else for a salary, the evidence being His (swt) words:

“En als zij voor jullie zuigen, geef hen dan hun vergoeding.” (TMQ 65:6), en wat werd overgeleverd door Aisha(ra) die zei:

“And if they breastfeed for you, then give them their payment.” (TMQ 65:6), and what was narrated by Aisha(ra) who said:

. رَجُلاً مِنْ بَنِي الدِّيَلِ هَادِياً خِرِّيتاً وَهُوَ عَلَى دِينِ قَ وْمِهِ اسْتَأْجَرَ رَسُولُ اللهِ « » وَدَفَ عَا إِلَيْهِ رَاحِلَتَ يْهِمَا وَوَاعَدَاهُ غَارَ ثَ وْرٍ بَ عْدَ ثَلاثِ لَيَالٍ “ .

. رَجُلاً مِنْ بَنِي الدِّيَلِ هَادِياً خِرِّيتاً وَهُوَ عَلَى دِينِ قَ وْمِهِ اسْتَأْجَرَ رَسُولُ اللهِ « » وَدَفَ عَا إِلَيْهِ رَاحِلَتَ يْهِمَا وَوَاعَدَاهُ غَارَ ثَ وْرٍ بَ عْدَ ثَلاثِ لَيَالٍ “ .

"De Boodschapper van Allah ﷺ huurde een man van de stam Bani-Ad-Dil in als deskundige gids, die een heiden was (een volgeling van de religie van de heidenen van Quraish). De Profeet ﷺ en Abu Bakr gaven hem hun twee rijdieren en namen een belofte van hem af om hun rijdieren op de ochtend van de derde dag naar de Grot van Thaur te brengen" (overgeleverd door Al-Bukhari).

The Messenger of Allah (pbuh) hired a man from the tribe of Bani-Ad- Dil as an expert guide who was a pagan (follower of the religion of the pagans of Quraish). The Prophet and Abu Bakr gave him their two riding camels and took a promise from him to bring their riding camels in the morning of the third day to the Cave of Thaur” (reported by Al-Bukhari).

Zevende: Begraven mineralen/schatten, en het bewijs daarvan zijn de woorden van de Boodschapper ﷺ:

Seventh: Buried minerals/treasures, and its evidence being the words of the Messenger (pbuh) :

. » وَفِي الرِّكَازِ الْخُمُسُ « .

. » وَفِي الرِّكَازِ الْخُمُسُ « .

“Een vijfde moet worden betaald (Al-Zakah) over begraven schatten.” (overeengekomen via Abu Hurayrah).

“One fifth is compulsory to be paid (Al-Zakah) on buried Treasure.” (agreed upon from Abu Hurayrah).

Dit zijn de bewijzen voor de zeven omstandigheden die de bewijzen vormen voor de eerste vorm van eigendom, namelijk arbeid.

These are the evidences for the seven circumstances which are the evidences for the first means of ownership which is work.

Wat betreft het tweede middel (B), de erfenis, het bewijs hiervoor zijn de woorden van Allah (SWT):

As for the second means (B), inheritance, its evidence is the words of Allah (swt):.

“Allah (SWT) gebiedt u betreffende uw kinderen: voor de man is een deel gelijk aan dat van twee vrouwen. Maar als er [slechts] dochters zijn, twee of meer, dan is voor hen twee derde van de nalatenschap.” (TMQ 4:11) naast de rest van de teksten met betrekking tot erfenis uit de Koranverzen en de overleveringen uit de profetische traditie (Sunnah).

“Allah (swt) instructs you concerning your children: for the male, what is equal to the share of two females. But if there are [only] daughters, two or more, for them is two thirds of one's estate.” (TMQ 4:11) alongside the rest of the texts regarding inheritance from the Quranic verses and the narrations from the Sunnah.

Het derde betekent (C): de behoefte aan rijkdom ten behoeve van het leven, en het bewijs hiervoor is het bewijs voor onderhoud, uit het feit dat het verplicht is om dit aan het individu te geven indien hij in de praktijk niet in staat is om voldoende te verdienen, zoals degene die jong is, of niet in staat is tot werk, of juridisch wordt beschouwd als degene die niet in staat is tot werk hoewel hij wel bekwaam is. Dus heeft de sharia het verplicht gesteld aan zijn naaste erfgenamen om hem van onderhoud te voorzien, en indien zij niet in staat zijn, dan komt het toe aan de staatskas (Bayt al-Mal). De indicatie van dat bewijs is dat hij dat vermogen bezit dat hij als onderhoud heeft ontvangen om te kunnen overleven.

The third means (C) is the need for wealth for the sake of living, and its evidence is the evidence for maintenance, from the fact that it is obligatory to be given to the individual if they are unable to earn enough practically, such as the one who is small, or incapable of work, or is legally considered like the one unable to work even though he is capable. So the Shari’ah made it obligatory upon those close inheritors to him to provide him with maintenance and if they are unable to then it falls upon the Bayt Al-Mal. The indication of that evidence is that he possesses that wealth which he took as maintenance in order to survive.

Het vierde betekent (D) de staatsdonatie van een deel van haar rijkdom, zoals het verlenen van bepaalde stukken land, of het geven van rijkdom om schulden terug te betalen, of landbouwhulp. Het bewijs voor het verlenen van land is wat is overgeleverd van Bilal Al-Muzni dat:

The fourth means (D) is the State donation of some of its wealth, such as granting some portions of land, or giving wealth in order to repay the debts, or agricultural assistance. The evidence for the granting of land is what was narrated from Bilal Al-Muzni that:

. » أَقْطَعَهُ العَقِيقَ أَجْمَعَ أَنَّ رَسُولَ اللهِ « .

. » أَقْطَعَهُ العَقِيقَ أَجْمَعَ أَنَّ رَسُولَ اللهِ « .

“De Boodschapper ﷺ schon het land van Al-Aqiq uit als leengoed,” overgeleverd door Abu ‘Ubayd in Al-Amwal, en wat werd overgeleverd van ‘Amru b. Shu‘ayb, die zei:

“The Messenger (pbuh) bestowed the land of Al-Aqiq as fief” reported by Abu ‘Ubayd in Al-Amwal, and what was narrated from ‘Amru b. Shu‘ayb who said:

.» نَاساً مِنْ مُزْيَ نَةِ أَوْ جُ هَيْ نَةِ أَرْض اً أَقْطَعَ رَسُولُ اللهِ « .

.» نَاساً مِنْ مُزْيَ نَةِ أَوْ جُ هَيْ نَةِ أَرْض اً أَقْطَعَ رَسُولُ اللهِ « .

“De Boodschapper ﷺ schon land aan sommige mensen uit Mozinah of Johainah toe als leen,” gerapporteerd door Abu Yusuf in Al-Kharaj. Met betrekking tot de kwestie van het geven van geld om schulden terug te betalen, heeft Allah (SWT) een deel van de aandelen van de armenbelasting (Zakah) aan mensen met schulden gegeven; Hij (SWT) zei:

“The Messenger (pbuh) bestowed a land to some people from Mozinah or Johainah as fief” reported by Abu Yusuf in Al- Kharaj. With respect to the issue of giving money to repay the debts, Allah (swt) gave some of the shares of Zakah to indebted people; He (swt) said:

“En voor degenen die in de schulden verkeren” (TMQ 9:60). De Boodschapper ﷺ zei:

“And for those in debt” (TMQ 9:60). The Messenger (pbuh) said:

. » فَمَنْ تَ رَكَ دَيْناً فَ عَلَيَّ، وَمَنْ تَ رَكَ مَالاً فَلِوَرَثَتِهِ « .

. » فَمَنْ تَ رَكَ دَيْناً فَ عَلَيَّ، وَمَنْ تَ رَكَ مَالاً فَلِوَرَثَتِهِ « .

“wie er een schuld achterlaat, dan is die op mij, en wie er bezit achterlaat, dan is dat voor zijn erfgenamen” (overeengekomen op basis van de overlevering van Abu Hurayrah), en de betekenis van de woorden van de Boodschapper ﷺ: “op mij” betekent dat het op de Staat is, of met andere woorden, op de staatskas (Bayt al-Mal). En wat betreft het geven van geld aan boeren ten behoeve van de landbouw, Umar b. Al-Khattab (vrede zij met hem) gaf geld uit de staatskas (Bayt al-Mal) in Irak om de boeren te helpen bij de bewerking van hun land en hielp hen bij het betalen van hun behoeften zonder iets van hen terug te nemen, en niemand bekritiseerde hem daarover, ook al was het iets waarover men hem had moeten bekritiseren (als het in de basis niet toegestaan was geweest), en dus is het een consensus (Ijma’).

“whoever left a debt behind then it is upon me, and whoever left property then it is for his heirs” (agreed upon from the narration of Abu Hurayrah), and the meaning of the words of the Messenger (pbuh) : “upon me” is that it is upon the State, or in other words, upon the Bayt Al-Mal. And as for giving the farmers money for the sake of agriculture, Umar b. Al-Khattab (ra) gave money from the Bayt Al-Mal in Iraq to assist the farmers in the cultivation of their land and helped them pay for their requirements without taking anything back from them, and no one rebuked him over that even though it was something that should have been rebuked (if it was not permitted in origin), and so it is an Ijma’.

Daarom zijn deze drie omstandigheden: het toekennen van land, het geven van geld om schulden terug te betalen, en het verlenen van financiële ondersteuning voor de landbouw, allemaal oorzaken voor eigendom. De imam heeft het recht om het vermogen van de Staat uit te geven volgens zijn mening en zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) in alle toegestane zaken, en dus heeft eenieder voor wie het geld wordt uitgegeven, het eigendom van het vermogen verkregen door deze schenking.

Therefore, these three circumstances: granting land, giving money to repay debts, and giving financial assistance for agriculture, are all causes for ownership. The Imam has the right to spend the wealth of the State according to his opinion and Ijtihad in any permitted issues and so whoever has the money spent upon them has gained the ownership of the wealth through this donation.

Wat betreft het vijfde middel (E), dit omvat vijf omstandigheden:

As for the fifth means (E), it encompasses five circumstances:

Ten eerste: De onderlinge relaties tussen individuen, zoals het geven van geschenken (Hadiyah), schenkingen (Hibah) en testamentaire beschikkingen (Wasiyyah). Er is overgeleverd van Abu Hamid as-Sa‘adi, die zei:

First: The relationships of individuals with each other, such as giving gifts (Hadiyah), donations (Hibah), and bequests (Wasiyyah). It is narrated from Abu Hamid as-Sa‘adi who said:

. بَ غْلَةً بَ يْضَاءَ غَزْوَةَ تَ بُوكَ... وَأَهْدَى مَلِكُ أَيْ لَةَ لِلنَّبِيِّ غَزَوْنَا مَعَ النَّبِيِّ « » وَكَسَاهُ ب رُْدًا .

. بَ غْلَةً بَ يْضَاءَ غَزْوَةَ تَ بُوكَ... وَأَهْدَى مَلِكُ أَيْ لَةَ لِلنَّبِيِّ غَزَوْنَا مَعَ النَّبِيِّ « » وَكَسَاهُ ب رُْدًا .

“Wij vergezelden de Profeet ﷺ in de Ghazwa van Tabuk en de koning van 'Aila bood een witte muile en een mantel aan als geschenk aan de Profeet ﷺ.” (overgeleverd door Al-Bukhari). Dit is een bewijs voor de toestemming van geschenken. En de Profeet ﷺ zei:

“We accompanied the Prophet in the Ghazwa of Tabuk and the king of 'Aila presented a white mule and a cloak as a gift to the Prophet.” (reported by Al-Bukhari). This is evidence for the permission of gifts. And the Prophet said:

.» تَ هَادَوْا تَحَابُّوا « .

.» تَ هَادَوْا تَحَابُّوا « .

“Geef elkaar geschenken, zodat jullie van elkaar gaan houden”, overgeleverd door Al-Bukhari in Al-Adab Al-Mufrad van Abu Hurayrah, en ook overgeleverd door Al-Bayhaqi, wat duidt op de toelaatbaarheid van geschenken, en hij zei:

“Give gifts to each other, love each other”, reported by Al- Bukhari in Al-Adab Al-Mufrad from Abu Hurayrah, and also reported by Al-Bayhaqi, which indicates the permissibility of gifts, and he said:

. » لاَ يَ رْجِعْ أَحَدُكُمْ فِي هِبَتِهِ إِلاَّ الْوَالِدَ مِنْ وَلَدِه « .

. » لاَ يَ رْجِعْ أَحَدُكُمْ فِي هِبَتِهِ إِلاَّ الْوَالِدَ مِنْ وَلَدِه « .

“Niemand mag zijn geschenk terugnemen, behalve wat de vader aan zijn zoon heeft gegeven”, overgeleverd door Ibn Maja van Amr Bin Shu’aib, van zijn vader, van zijn grootvader, en hij zei:

“No one should take back their gift, except what the father gave to his son” reported by Ibn Maja fromAmrf Bin Shu’aib from his father from his grandfather, and he said:

.» الْعَائِدُ فِي هِبَتِهِ كَالْعَائِدِ فِي قَ يْئِهِ « .

.» الْعَائِدُ فِي هِبَتِهِ كَالْعَائِدِ فِي قَ يْئِهِ « .

“Degene die zijn schenking (hibah) terugneemt, is als degene die zijn braaksel terugneemt”, overeengekomen door Ibn ‘Abbas, wat duidt op de toelaatbaarheid van schenkingen. En hij zei tegen Sa’ad Bin Malik:

“One who takes back his donation (hibah) is like the one who takes back his vomit” agreed upon from Ibn ‘Abbas, which indicates the permissibility of donations. And he said to Sa’ad Bin Malik:

.» أَوْصِ بِالثُّ لُثِ، وَالثُّ لُثُ كَثِيرٌ « .

.» أَوْصِ بِالثُّ لُثِ، وَالثُّ لُثُ كَثِيرٌ « .

“Een derde, en een derde is te veel” (overeengekomen door Sa’d). Dit is het bewijs voor de toelaatbaarheid van het nalaten van een testament. Ten tweede: recht hebben op vermogen als vergoeding voor schade, zoals de bloedgeld voor het doden van iemand en de vergoeding voor letsel; Allah (SWT) zei:

“Will a third, and a third is too great” (agreed upon from Sa’d). This is the evidence for the permissibility of leaving behind a will. Second: being entitled to wealth as a recompense for harm, such as the compensation for killing someone and the compensation for injury; Allah (swt) said:

“En wie een gelovige per ongeluk doodt – dan is de vrijlating van een gelovige slaaf en een compensatiebetaling aan de familie van de overledene [vereist].” (TMQ 4:92), en de Profeet ﷺ zei:

“And whoever kills a believer by mistake - then the freeing of a believing slave and a compensation payment presented to the deceased's family [is required].” (TMQ 4:92), and the Prophet said:

.» فِي السِّنِّ خَمْسٌ مِنَ الإِبِلِ « .

.» فِي السِّنِّ خَمْسٌ مِنَ الإِبِلِ « .

“Vijf kamelen voor een tand” (gerapporteerd door Al-Bayhaqi en geauthenticeerd door Ibn Hibban en Al-Hakim), en hij zei:

“Five camels for a tooth” (reported by Al-Bayhaqi and authenticated by Ibn Hibban and Al-Hakim), and he said:

. » فِي دِيَةِ الأَصَابِعِ الْيَدَيْنِ وَالرِّجْلَيْنِ سَوَاءٌ عَشْرٌ مِنْ الإِبِلِ لِكُلِّ أُصْبُعٍ « .

. » فِي دِيَةِ الأَصَابِعِ الْيَدَيْنِ وَالرِّجْلَيْنِ سَوَاءٌ عَشْرٌ مِنْ الإِبِلِ لِكُلِّ أُصْبُعٍ « .

“Het bloedgeld (Diyah) voor de vingers aan de handen en (de tenen van) de voeten is hetzelfde: tien kamelen voor elke vinger.” (overgeleverd door Al-Tirmidhi van Ibn ‘Abbas, en hij zei dat de overlevering Hasan Sahih is). Al-Bayhaqi rapporteerde iets dergelijks in het boek van Abu Bakr Bin Muhammad. Daarom ontvangt de nabestaanden de compensatie voor degene die gedood is, en de gewonde persoon ontvangt de compensatie voor het verloren ledemaat. Derde: recht hebben op Mahr (bruidsschat) en de zaken die daarvan afhankelijk zijn; Allah (SWT) zei:

“The blood-money (Diyah) for the fingers on the hands and (the toes of) the feet is the same: Ten camels for each finger.” (reported by Al-Tirmidhi from Ibn ‘Abbas, and he said that the narration is Hasan Sahih). Al-Bayhaqi reported something similar in the book of Abu Bakr Bin Muhammad. Therefore, the bereaved family receive the compensation for the one killed and the injured person received the compensation for the limb lost. Third: being entitled to Mahr (dowry) and its dependencies; Allah (swt) said:

“En geef de vrouwen [bij het huwelijk] hun [bruidsschat] geschenken met welgevallen.” (TMQ 4:4), en zo bezit zij haar bruidsschat enkel door het huwelijkscontract.

“And give the women [upon marriage] their [bridal] gifts graciously.” (TMQ 4:4), and so she possesses her dowry simply through the marriage contract.

Vierde: datgene wat gevonden is. De Boodschapper ﷺ werd gevraagd over alles wat gevonden is, en hij zei:

Fourth: that which is found. The Messenger (pbuh) was asked about anything which was found and he said:

... als het zich op een veelgebruikte weg (Maytah) of in een grote stad bevindt, maak de zaak dan een jaar lang bekend; als de eigenaar ervan komt, geef het dan aan hem, maar als hij niet komt, dan is het van jou.” (overgeleverd door Abu Dawud van ‘Abd Allah (swt) b. ‘Amr b. ‘Al-As). ‘Iyad Bin Himar zei: de Boodschapper van Allah ﷺ zei:

. مَا كَانَ مِنْ هَا فِي طَرِيقِ الْمِيتَاءِ أَوْ الْقَرْيَةِ الْجَامِعَةِ فَ عَرِّفْ هَا سَنَةً فَإِنْ جَاءَ طَالِبُ هَا « » فَادْفَ عْهَا إِلَيْهِ وَإِنْ لَمْ يَأْتِ فَهِيَ لَكَ “ . If it is in a frequented (Maytah) road and a large town, make the matter known for a year, and if its owner comes,give it to him, but if he doesn’t, it belongs to you.” (reported by Abu Dawud from ‘Abd Allah (swt) b. ‘Amr b. ‘Al-As). ‘Iyad Bin Himar said: the Messenger of Allah (pbuh) said:

. مَنْ وَجَدَ لُقَطَةً فَ لْيُشْهِدْ ذَوَيْ عَدْلٍ وَلْيَحْفَ ظْ عِفَاصَهَا وَوِكَاءَهَا فَإِنْ جَاءَ « » صَاحِبُ هَا فَلاَ يَكْتُمْ وَهُوَ أَحَقُّ بِهَا وَإِنْ لَمْ يَجِئْ صَاحِبُ هَا فَإِنَّهُ مَالُ اللَّهِ ي ؤُْتِيهِ مَنْ يَشَاء .

. مَنْ وَجَدَ لُقَطَةً فَ لْيُشْهِدْ ذَوَيْ عَدْلٍ وَلْيَحْفَ ظْ عِفَاصَهَا وَوِكَاءَهَا فَإِنْ جَاءَ « » صَاحِبُ هَا فَلاَ يَكْتُمْ وَهُوَ أَحَقُّ بِهَا وَإِنْ لَمْ يَجِئْ صَاحِبُ هَا فَإِنَّهُ مَالُ اللَّهِ ي ؤُْتِيهِ مَنْ يَشَاء .

“wie een verloren voorwerp vindt, laat hem daarover twee getuigen nemen, en laat hem het beschermen en vastbinden; en als de eigenaar verschijnt, verberg het dan niet voor hem, want hij heeft er meer recht op. Anders behoort het aan Allah (SWT), Die het geeft aan wie Hij wil.” (overgeleverd door Ahmad met een authentieke keten), en dus behoort het verloren voorwerp toe aan degene die het heeft gevonden indien aan de voorwaarden is voldaan.

“whoever found a lost property, let him have two just witnesses over it, and let him protect it and tie it, and if its owner comes along, then do not conceal it from him, he has more right to it. Otherwise it belongs to Allah (swt) (SWT), who gives it to whomsoever He wills.” (reported by Ahmad with an authentic chain), and so the lost property is owned by whoever found it if the conditions are met.

Vijfde: de beloning van de kalief, assistenten, gouverneurs en alle andere heersers. Er is overgeleverd van de Profeet ﷺ dat toen hij ‘Itaab Bin Usaid aanstelde als gouverneur over Makkah, hij hem een Dirham per dag betaalde. Er is overgeleverd dat ‘Itab tot de mensen in Makkah sprak en zei:

Fifth: the recompense of the Khalifah, assistants, governors, and all other rulers. It is narrated from the Prophet that when he appointed ‘Itaab Bin Usaid as a governor over Makkah, he paid him a Dirham for each day. It is narrated that ‘Itab addressed the people in Makkah and said:

. يَا أَي هَُّا النَّاسُ، أَجَاعَ اللهُ كَبِدَ مَنْ جَاعَ عَلَى دِرْهَمٍ، فَ قَدْ رَزَقَنِي اللهُ دِرْهَماً كُلَّ « » يَ وْمٍ، فَ لَيْسَتْ بِيَ حَاجَةٌ إِلَى أَحَدٍ .

. يَا أَي هَُّا النَّاسُ، أَجَاعَ اللهُ كَبِدَ مَنْ جَاعَ عَلَى دِرْهَمٍ، فَ قَدْ رَزَقَنِي اللهُ دِرْهَماً كُلَّ « » يَ وْمٍ، فَ لَيْسَتْ بِيَ حَاجَةٌ إِلَى أَحَدٍ .

“O mensen, Allah (SWT) laat iemand honger lijden die hongerig blijft nadat hij een Dirham heeft uitgegeven. Allah (SWT) heeft mij elke dag een Dirham geschonken, dus ik heb niemand nodig” (gerapporteerd door Ibn Sa’d in Al-Tabaqat met een Mursal-keten waarvan de overleveraars betrouwbaar zijn). En er is overgeleverd dat de dag nadat Abu Bakr (ra) de eed van trouw was gegeven, hij naar buiten ging om kleding te verkopen zoals hij deed voordat hij de eed aflegde, en zo ontmoette hij Umar (ra) onderweg, die hem vroeg: “Waar ga je naartoe?”, waarop Abu Bakr (ra) antwoordde: “Naar de markt”. Dus Umar (ra) vroeg hem: “En wat te doen met de zaken van de moslims?”, waarop Abu Bakr (ra) antwoordde: “En hoe zal ik voor mijn gezin zorgen?”. Umar (ra) zei toen: “Wij zullen een vergoeding voor u vaststellen”, en dus gaven zij hem elke dag een half schaap, gerapporteerd door Ibn Hajr in Fateh Al-Bari, en Al-Zayla‘i rapporteerde iets soortgelijks in Nasab Al-Rayah. Dat was een consensus van de metgezellen om de kalief te vergoeden. Dus dit is de vergoeding voor de kalief, gouverneurs en ‘Amil die zij vervolgens bezitten. Daarom behoort het tot de oorzaken van bezit en is het geen salaris, waardoor het niet wordt gecategoriseerd onder het gedeelte van het inhuren van een werknemer.

“O people, Allah (swt) starves a person who keeps hungry after spending a Dirham. Allah (swt) has provided me a Dirham every day, so I have no need for anyone” (reported by Ibn Sa’d in Al-Tabaqat with a Mursal chain whose narrators are trustworthy). And it is narrated that the day after Abu Bakr (ra) was given the pledge of allegiance, he went out to sell clothes as he used to before taking the pledge, and so he met Umar (ra) on the way who asked him: “where are you going” to which Abu Bakr (ra) replied: “to the market”. So Umar (ra) asked him: “And what about the Muslims’ affairs?” to which Abu Bakr (ra) replied: “And how will I provide for my family?”. Umar (ra) then said: “We will fix a payment to you, and so they gave him half a sheep every day”, reported by Ibn Hajr in Fateh Al-Bari, and Al-Zayla‘i reported something similar in Nasab Al-Rayah. That was a consensus of the companions to recompense the Khalifah. So this is the recompense for the Khalifah, governors, and ‘Amil which they then possess. Therefore, it is from the causes of possession and it is not a salary, so it is not categorised under the section of hiring an employee.

Deze vijf omstandigheden worden omvat door het vijfde middel van de middelen van eigendom. Deze bewijzen voor de vijf middelen van eigendom worden door onderzoek van de teksten bevestigd als de enige middelen van eigendom. In dat geval zijn zij de toestemming van de sharia voor eigendom, en alles wat buiten deze vijf middelen valt, behoort tot de middelen om bezit te vergroten, zoals handel, industrie en landbouw, welke geen middelen van eigendom zijn. Met deze uitleg zijn de bewijzen van het artikel verduidelijkt.

These five circumstances are encompassed by the fifth means from the means of ownership. These evidences for the five means of ownership are confirmed through investigation of the texts as being the only means of ownership. In which case they are the permission of the Shari’ah for ownership, and anything other than these five means are from the means of increasing property, such as trade, industry, agriculture, which are not means of ownership. With this explanation the evidences of the article have been clarified.