Artikel 150

Artikel 150 - Conceptgrondwet van de staat van het kalifaat | Quran Course

In deze omstandigheid zou het innen ervan niet gebaseerd zijn op een bevel van de autoriteit, maar eerder op wat Allah (SWT) had bevolen, en de autoriteit voert slechts het bevel uit dat Allah (SWT) heeft gesteld. De sharia heeft de kalief ﷺ dus toegestaan om belastingen te innen indien dit door Allah (SWT) is bevolen, met de voorwaarde dat het bevel om de belastingen te innen van de kalief ﷺ komt samen met wat Allah (SWT) de moslims heeft bevolen te vervullen, en niet simpelweg een bevel van de kalief ﷺ alleen om deze belasting op te leggen. Op basis hiervan is wat de sharia de moslims heeft verplichtigd, iets wat uit de staatskas (Bayt al-Mal) wordt uitgegeven, en indien er niets in de staatskas (Bayt al-Mal) wordt gevonden, of indien alles wat daar was al was uitgegeven, of niet voldoende was om aan de uitgavenbehoeften te voldoen, dan mag de kalief ﷺ belastingen opleggen aan de moslims volgens de regels van de sharia die die kwestie in de eerste plaats aan de moslims hebben verplichtigd. En wat in het artikel werd vermeld, zijn details van wat Allah (SWT) de moslims heeft verplichtigd.

In this circumstance taking them would not be based upon an order from the authority but rather based upon what Allah (swt) had ordered, and the authority is merely implementing the order that Allah (swt) had made. So the Shari’ah permitted the Khalifah to take taxes if it was ordered by Allah (swt), with the condition that the order to take the taxes is from the Khalifah together with what Allah (swt) ordered the Muslims to fulfil, and not simply an order from the Khalifah alone to impose this tax. Based upon this, what the Shari’ah obligated upon the Muslims and the Bayt Al-Mal is spent upon from the Bayt Al-Mal, and if nothing is found in the Bayt Al-Mal, or if whatever was there had already been spent, or was not sufficient to fulfil the expenditure needs, then the Khalifah may impose taxes upon the Muslims according to the Shari’ah rules which obligated that issue upon the Muslims in the first place. And what were mentioned in the article are details of what Allah (swt) has obligated upon the Muslims.

“De strijder (Ghazi) ontvangt zijn beloning, en degene die hem uitrust (Ja’il) ontvangt zijn eigen beloning en die van de strijder.” En wat betreft de onderhoud van de ambtenaren, zijnde de leraren, rechters en degenen die Allah (SWT) het constant verplicht heeft gesteld om te waarborgen dat zij gevestigd zijn, dan is het verplicht om de lonen te betalen van degenen die deze zaken op zich nemen, vanuit het oogpunt van de indicatie van noodzaak; met andere woorden, de verplichting om een rechter te vestigen vereist de verplichting om zijn loon te betalen, en vanuit het oogpunt van: “Wat nodig is om een verplichting te voltooien, is op zichzelf een verplichting”, aangezien de aanstelling van leraren en rechters niet mogelijk kan zijn zonder de beschikbaarheid van geld om hun salarissen te dekken. Wat betreft de overige ambtenaren, indien hun werk deel uitmaakt van wat Allah (SWT) de moslims en de staatskas (Bayt al-Mal) heeft verplicht, zoals de imams van moskeeën, en de ambtenaren bij het Ministerie van Oorlog en alles wat daarop lijkt, dan worden belastingen voor hun doel opgelegd. Met betrekking tot wat Allah (SWT) uitsluitend aan de staatskas (Bayt al-Mal) heeft verplicht, zoals degenen die de rijkdom van de mensen innen, dan worden er geen belastingen voor hun doel opgelegd. En wat betreft de vergoeding voor de heersers: Allah (SWT) heeft de moslims verplicht om de heerser te vestigen, en daarom is het voor hen verplicht om te betalen wat nodig is om te waarborgen dat hij vrij is voor zijn plichten.

“The warrior (Ghazi) gets his reward, and the one who equips (Ja’il) him gets his own reward and that of the warrior.” And as for the maintenance of the civil servants, which are the teachers, judges, and those whom Allah (swt) has made it constantly obligatory to ensure they are established, then it is obligatory to pay the wages of those who undertake these issues, from the angle of the indication of necessity, in other words, the obligation to establish a judge necessitates the obligation of paying his wage, and from the angle of: “Whatever is required to complete an obligation is itself an obligation”, since the appointment of teachers and judges cannot be possible without the availability of money to cover their salaries. As for the remaining civil servants, if their work is part of what Allah (swt) obligated upon the Muslims and upon the Bayt Al-Mal such as the Imams of mosques, and the civil servants in the War Department and anything else similar, then taxes are imposed for their sake. With respect to whatever Allah (swt) obligated upon the Bayt Al-Mal alone such as the ones who collect the wealth from the people, then taxes are not imposed for their sake. And as for the recompense for the rulers, Allah (swt) obligated the Muslims to establish the ruler, and so it is obligatory for them to pay what is required to ensure he is free for his duties.

Wat betreft clausule “c”, het bewijs hiervoor is dat Allah (SWT) de kalief verplicht heeft om het beheer van de belangen van de moslims op zich te nemen door uitgaven te doen aan elk belang dat zij hebben en alles wat zij nodig hebben te vergemakkelijken. Het belang is datgene wat de gehele moslimgemeenschap (Ummah) gebruikt, zoals het winnen van water, onderwijs, het repareren van wegen en alles wat dergelijk is, en de nuttigheid komt voort uit de vergemakkelijking, wat de mensen gebruiken om hun belangen te vervullen, zoals een rustplaats voor reizigers/passagiers, openbare toiletten, ziekenhuizen voor de behandeling van zieken en het bouwen van moskeeën voor de aanbidders. Er wordt gezegd dat het benutten van iets betekent dat men het gebruikt, en dus benut de moslim de ruimte van de moskee om te zitten en het water ervan voor de wassing. Dus de sharia heeft de kalief verplicht met zaken zoals het aanleggen van wegen, het winnen van water, het bouwen van scholen, moskeeën en ziekenhuizen en alles wat anders dergelijk is, aangezien zij deel uitmaken van het beheer van de zaken, en omdat het belang is om een voordeel te bereiken en te beschermen tegen een schade, en het niet beschikbaar maken hiervan tot schade leidt. En benutting is alles wat de mensen gebruiken om hun behoeften te vervullen, en het gebrek aan beschikbaarheid daarvan zou noodzakelijkerwijs schade veroorzaken, en het wegnemen van schade is een verplichting voor de kalief en op dezelfde wijze is het verplicht voor de moslims; het is overgeleverd van Ibn ‘Abbas die zei: De Boodschapper van Allah ﷺ zei:

As for clause: “c”, its evidence is that Allah (swt) obligated the Khalifah to undertake the management of the interests of the Muslims by spending upon whatever interest they have and facilitating anything they need. The interest is what the whole Ummah uses, such as extracting the water, education, fixing the roads, and anything similar, and the utility is from the facilitation, which is what people utilise in order to fulfil their interests, such as a place of rest for travellers/passengers, public toilets, hospitals for the treatment of the ill and building mosques for the worshippers. It is said to utilise something is to use it, and so the Muslim utilises the space of the mosque for sitting and its water for ablution. So the Shari’ah obligated the Khalifah with issues such as building roads, extracting water, building schools, mosques and hospitals and anything else similar, since they are part of the management of the affairs, and because the interest is to attain a benefit and protect against a harm, and not making these available leads to harm. And utilisation is whatever the people utilise to fulfil their needs, and its lack of availability would necessarily bring about harm, and removing the harm is an obligation upon the Khalifah and in the same manner is obligatory upon the Muslims; it is reported from Ibn ‘Abbas who said: The Messenger of Allah (pbuh) said: