Artikel 77

Artikel 77 - Conceptgrondwet van de staat van het kalifaat | Quran Course

Het de rechtspraak die geschillen beslecht die het recht van de gemeenschap kunnen schaden, "Hisbah" noemen, is in feite een technische term die verwijst naar een specifieke taak die werd uitgevoerd in de Islamitische Staat, namelijk het toezicht op handelaren en geschoolde arbeiders om te voorkomen dat zij bedriegen in hun handel, werk of producten, hen te dwingen nauwkeurige maten en gewichten te gebruiken en alles anders te voorkomen dat de gemeenschap schade kan toebrengen. Dit zijn precies de soorten handelingen die de Boodschapper van Allah ﷺ demonstreerde, beval te observeren en ondernam bij het beslechten van hun kwesties, zoals duidelijk blijkt uit de overlevering van Al-Bara’ b. ‘Azib, waarin hij beide partijen verbood zilver op krediet te verkopen. Daarom komt het bewijs over de Hisbah uit de profetische traditie (Sunnah). Op dezelfde manier omvatten deze bewijzen dat de Boodschapper van Allah ﷺ Sa‘id b. Al-‘As aanstelde over de markt van Mekka nadat deze was veroverd, zoals vermeld in Al-Tabaqat van Ibn Sa’d, en in Al-Isti’ab van Ibn Abdul Birr. En Umar Bin Al-Khattab (vrede zij met hem) stelde Al-Shifa, een vrouw uit zijn clan, aan als marktbeheerder (inspecteur), met andere woorden, een rechter van Hisbah, zoals hij ook ‘Abd Allah b. Utbah aanstelde over de markt van Madinah, zoals gerapporteerd door Malik in Al-Muwatta en Al-Shafi’i in zijn Musnad. Hij hield zich persoonlijk ook bezig met de rechtspraak van de Hisbah en liep door de markten, net zoals de Boodschapper ﷺ dat deed. De kaliefen gingen door met het uitvoeren van de Hisbah, totdat toen Al-Mahdi kwam, hij een speciale afdeling voor de Hisbah oprichtte en het tot een onderdeel van de gerechtelijke instituten maakte. In de tijd van Al-Rashid liep de Muhtasib (rechter van Hisbah) door de markten om de gewichten en maten te controleren op bedrog en om de transacties van de handelaren te onderzoeken.

Calling the judiciary that settles the disputes that may harm the right of the community as Hisbah is in fact a technical term referring to a specific task carried out in the Islamic State, which is the monitoring of the traders and skilled workers in order to prevent them from cheating in their trade, work, or products, forcing them to use measurements and scales and preventing anything else that may harm the community. These are the very types of actions that the Messenger of Allah (pbuh) demonstrated, ordered to be observed, and undertook in settling their issues, as is clear from the narration Al-Bara’ b. ‘Azib, where he prevented both parties from selling silver by credit. Therefore, the evidence about the Hisbah is from the Sunnah. In the same manner, these evidences include that the Messenger of Allah (pbuh) appointed Sa‘id b. Al-‘As over the Makkan market after it had been conquered as is mentioned in Al-Tabaqat of Ibn Sa’d, and in Al-Isti’ab of Ibn Abdul Birr. And Umar Bin Al-Khattab (ra) appointed Al-Shifa, a woman from his clan, as a market judge (inspector), in other words, a judge of Hisbah, as he also appointed ‘Abd Allah b. Utbah over the market of Madinah, as reported by Malik in Al- Muwatta and Al-Shafi’i in his Musnad. He personally used to also deal with the judiciary of the Hisbah, and would go around the markets just like the Messenger (pbuh) used to do. The Khulafaa’ went on carrying out the Hisbah until when Al-Mahdi came he established a special department for the Hisbah, making it a part of the institutions of the judiciary. At the time of Al-Rashid, the Muhtasib (judge of Hisbah) would go around the markets, checking the weights and measures for any cheating, and to look into the traders’ transactions.

“Wie ik met mijn rug heb geslagen, hier is mijn rug, laat hem vergelden! Wie ik in zijn eer heb vervloekt, hier is mijn eer, laat hem het vervloeken! Wie ik geld heb afgenomen, hier is mijn geld, laat hem ervan nemen.” Dit is niets anders dan de rechtspraak van de onrechtvaardigheden (Madhalim), omdat het wordt omvat door de definitie van de rechtspraak van de onrechtvaardigheden (Madhalim), wat de onderzoeksinstelling is van wat er tussen de mensen en de kalief heeft plaatsgevonden. Daarom is het bewijs voor de rechtspraak van de onrechtvaardigheden (Madhalim) de daden en woorden van de Boodschapper ﷺ. Hij heeft echter geen rechter aangesteld die specifiek voor de onrechtvaardigheden (Madhalim) alleen was voor alle gebieden van de Staat, en de Khulafaa’ na hem gingen op dezelfde wijze te werk, aangezien zij de onrechtvaardigheden (Madhalim) behandelden zoals het gebeurde met ‘Ali Bin Abi Talib (vrede zij met hem) – maar hij maakte het niet tijdens een specifieke tijd of met een bepaalde stijl, integendeel, de onrechtvaardigheid (Madhlamah) werd onderzocht zoals deze plaatsvond, en zo was het onderdeel van de algemene handelingen. De situatie bleef hetzelfde tot de dagen van ‘Abd Al-Malik b. Marwan, die de eerste kalief was die de onrechtvaardigheden (Madhalim) apart behandelde op een specifiek tijdstip met een bepaalde stijl, dus hij stelde een specifieke dag aan en onderzocht de onrechtvaardigheden, en vervolgens, als iets moeilijk voor hem was, gaf hij het door aan zijn rechter die erover zou oordelen. Daarna, voortbouwend op dit systeem, stelde de kalief een afgevaardigde aan die de onrechtvaardigheden die door de mensen werden aangekaart, zou onderzoeken, en de Rechtbank van Onrechtvaardigheden (Madhalim) werd een specifiek apparaat, en werd “Dar Al-‘Adl” (het Huis van Rechtvaardigheid) genoemd. Dit is toegestaan vanuit het oogpunt van het aanstellen van een rechter die daar specifiek voor is, aangezien het de kalief is toegestaan iemand als afgevaardigde aan te stellen om zijn werk te verrichten in alle verplichte bevoegdheden die hij heeft, en het is toegestaan vanuit het oogpunt van het specificeren van een bepaalde tijd en stijl, aangezien dit tot de toegestane zaken behoort.

“Whoever I had whipped his back here is my back, let him retaliate! Whoever I had cursed his honor, here is my honor let him curse it! Whoever I had taken some money from him here is my money, let him take from it.” This is nothing other than the judiciary of the injustices (Madhalim), because it is encompassed by the definition of the judiciary of injustices (Madhalim), which is the investigation into what occurred between the people and the Khalifah. Therefore, the evidence for the judiciary of injustices (Madhalim) is the actions and words of the Messenger (pbuh) . However, he did not make a judge specific to the injustices (Madhalim) alone for all the areas of the State, and the Khulafaa’ after him proceeded in the same manner, in that they used to deal with the injustices (Madhalim) as occurred with ‘Ali Bin Abi Talib (ra) – but he did not make it during a specific time or with a particular style, rather the injustice (Madhlamah) would be looked into as it occurred, and so it was part of the overall actions. The situation remained the same until the days of ‘Abd Al-Malik b. Marwan, who was the first Khalifah to deal with the injustices (Madhalim) separately at a specific time with a particular style, so he used to designate a specific day, and would look into the injustices, and subsequently if anything was difficult for him he would pass it to his judge who would rule upon it. After that, built upon this system, the Khalifah would appoint a delegate who would look into the injustices raised by the people, and the Court of Injustices (Madhalim) became a specific apparatus, and used to be called “Dar Al-‘Adl” (the House of Justice). This is permitted from the angle of appointing a judge who is specific for it, since it is permitted for the Khalifah to appoint someone as a delegate to undertake his work in all the mandatory powers that he has and it is permitted from the angle of specifying a particular time, and style, since it is from the permitted issues.