Politieke manoeuvres zijn noodzakelijk in het buitenlands beleid, en de effectiviteit van deze manoeuvres is afhankelijk van het verbergen van (uw) doelen en het onthullen van (uw) daden.

Political manoeuvres are necessary in foreign policy, and the effectiveness of these manoeuvres is dependent on concealing (your) aims and disclosing (your) acts.

Dit artikel behoort tot de toegestane zaken die zijn overgelaten aan de mening en zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) van de imam, en politieke manoeuvres zijn de handelingen die door de staat worden ondernomen met het oog op doelen die afwijken van de doelen die uit de ondernomen handeling blijken. De Profeet ﷺ voerde deze manoeuvres uit, zoals de expedities die hij uitvoerde aan het einde van het eerste en het begin van het tweede jaar Hijri, aangezien het schijnbare doel van deze expedities was dat de Boodschapper ﷺ de Quraysh wilde aanvallen, maar de werkelijkheid erachter was om de Quraysh te intimideren en de andere Arabische stammen een neutrale positie te laten innemen met betrekking tot het conflict tussen hem en de Quraysh. Het bewijs hiervoor is dat deze expedities klein waren in aantal – zestig, of tweehonderd, of driehonderd – wat niet groot genoeg was om tegen de Quraysh te vechten, en hij vocht de Quraysh in geen van deze expedities aan. Al wat daaruit voortvloeide, was dat hij verdragen sloot met sommige Arabische stammen, zoals zijn alliantie met Damra en het sluiten van vriendschappelijke relaties met Bani Mudlej. Een ander voorbeeld is zijn reis naar Makkah in het zesde jaar Hijri met de bedoeling om de bedevaart te verrichten, en zijn aankondiging dat er een staat van oorlog heerste tussen hem en de Quraysh, onder wiens gezag de Kaaba op dat moment stond. De bedoeling van die reis was om tot een wapenstilstandverdrag met de Quraysh te komen om Khaybar aan te kunnen pakken, aangezien het hem had bereikt dat Khaybar en de Quraysh een overeenkomst onderhandelden om Madinah aan te vallen. Het bewijs dat dit een politieke manoeuvre was, is dat hij tevreden was om terug te keren zonder de bedevaart te hebben voltooid zodra hij het verdrag had bereikt, en hij viel Khaybar vervolgens aan en pakte het aan twee weken na zijn terugkeer. Al deze zaken zijn politieke manoeuvres. De kracht van deze manoeuvres ligt in de ondernomen handelingen, zoals wanneer de manoeuvre wordt aangekondigd en duidelijk zichtbaar is, maar de doelen ervan verborgen blijven; de effectiviteit ervan is dus afhankelijk van de opvallendheid van de handeling en de geheimhouding van de doelen.

This Article is from the permitted issues left to the opinion and Ijtihad of the Imam, and the political manoeuvres are the actions which are undertaken by the State which are intended for goals other than the goals which are apparent from the action undertaken. The Prophet used to carry out these manoeuvres, such as the expeditions which he carried out at the end of the first and beginning of the second year Hijri, as the apparent goal of these expeditions was that the Messenger (pbuh) wanted to attack the Quraysh, but the reality behind them was to intimidate the Quraysh and make the other Arab tribes take a neutral position regarding the conflict between him and the Quraysh. The evidence for that is that these expeditions were small in number - sixty, or two hundred, or three hundred - which is not large enough to fight the Quraysh, and he did not fight the Quraysh in any of them. All that resulted from them was that he concluded treaties with some of the Arab tribes, such as his alliance with Damra and concluding friendly relations with Bani Mudlej. Another example is his trip to Makkah in the sixth Hijri year intending to perform the pilgrimage, and his announcing that while there was a state of war between him and the Quraysh under whose authority the Ka’bah was at that time. The intention of that journey was to arrive at an armistice treaty with the Quraysh in order to deal with Khaybar, since it had reached him that Khaybar and the Quraysh were negotiating an agreement to attack Madinah. The evidence for this being a political manoeuvre is that he was pleased to return without having completed the pilgrimage once he had achieved the treaty, and he then attacked and dealt with Khaybar two weeks after his return. All of these are political manoeuvres. The power of these manoeuvres are the actions which are undertaken, such as that the manoeuvre is announced and apparent, but the goals of it are hidden, and so its effectiveness is dependent upon the prominence of the action and the concealment of the goals.