Fabrieken zijn van nature privé-eigendom. Ze volgen echter de regel van het product dat zij produceren. Als het product privé-eigendom is, dan wordt de fabriek als privé-eigendom beschouwd, zoals textielfabrieken. Als het product publiek eigendom is, dan wordt de fabriek als publiek eigendom beschouwd, zoals fabrieken voor de productie van ijzererts.

Factories by their nature are private property. However, they follow the rule of the product that they are producing. If the product is private property then the factory is considered to be private property, such as textile factories. If the product is public property then the factory is considered public property, such as factories for iron ore production.

Dit artikel bestaat uit twee delen: ten eerste is de oorsprong dat fabrieken eigendom zijn van individuen, en ten tweede dat de fabriek de regel bepaalt van het product dat zij produceert.

This article has two parts: Firstly, the origin is that factories are owned by individuals, and secondly, that the factory takes the rule of the product that it produces.

Wat het eerste deel betreft, het bewijs hiervoor is dat:

As for the first part, its evidence is that:

. » اصْطَنَعَ خَاتًََا أَنَّ النَّبَِِّ « .

. » اصْطَنَعَ خَاتًََا أَنَّ النَّبَِِّ « .

“de Boodschapper ﷺ liet een ring voor zich maken” overgeleverd door Al-Bukhari van ‘Abdullah b. Umar, en:

“the Messenger (pbuh) had a ring made for him” reported by Al-Bukhari from ‘Abdullah b. Umar, and:

.» اسْتَصْنَعَ المنِْبَرَ أَنَّهُ « .

.» اسْتَصْنَعَ المنِْبَرَ أَنَّهُ « .

“liet een minbar maken” zoals overgeleverd door Al-Bukhari van Sahl b. Sa’d Al-Sa’idi, en deze werden geproduceerd door individuen die persoonlijk eigenaar waren van de fabriek. Daarnaast lieten mensen zaken voor hen maken in de tijd van de Boodschapper ﷺ en hij bleef daarover stil, tot het punt waarop sommigen wapens maakten, zoals Khubab die zwaarden maakte in de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah) en hiermee doorging nadat hij de Islam aanvaardde, en zijn verhaal wordt vermeld in de Seerah van Ibn Hisham met Al-‘As Bin Wa’il Al-Sahmi toen hij een zwaard van Khubab kocht. Toen Khubab naar Al-‘As kwam om de prijs te bevestigen, maakte hij een grapje tegen hem door te zeggen: Ik zal de prijs ervoor betalen in het Paradijs. Dit geeft aan dat hij individueel eigendom van fabrieken bevestigde, ongeacht of het wapen-, mineralen-, houtbewerking- of andere fabrieken waren. Er is niet overgeleverd dat hij het eigendom van fabrieken verbood, en er is geen tekst die stelt dat fabrieken publiek eigendom zijn, op dezelfde manier als er geen tekst is die stelt dat fabrieken toebehoren aan de Staat. Daarom blijft het bewijs dat fabrieken privé-eigendom kunnen zijn algemeen. Dit is het bewijs voor het eerste deel. Wat betreft het tweede, het bewijs daarvoor is de regel:

“had a pulpit made” as reported by Al-Bukhari from Sahl b. Sa’d Al-Sa’idi, and they were produced by individuals who personally owned the factory. Additionally, people used to have things made for them at the time of the Messenger (pbuh) and he remained quiet over it, to the point that some of them used to make weapons, like Khubab who used to make swords in Jahiliyyah (the era of ignorance before Islam) and continued after he embraced Islam, and his story is mentioned in the Sirah of Ibn Hisham with Al-‘As Bin Wa’il Al-Sahmi when he bought a sword from Khubab. When Khubab came to Al-‘As to confirm the price he joked with him saying: I’ll pay the price for it in Paradise. This indicates that he affirmed individual ownership of factories, irrespective of whether they were weapon, mineral or carpentry factories or anything else. It is not reported that he prohibited the ownership of factories, and there is no text which states that factories are public property, in the same way that there is no text which states that factories belong to the State. Therefore, the evidence that factories can be private property remains general. This is the evidence for the first part. As for the second, its evidence is the rule:

.» إن المصنع يأخذ حكم ما ينتج «.

.» إن المصنع يأخذ حكم ما ينتج «.

“De fabriek neemt de regel van wat zij produceert over”, en deze regel wordt afgeleid uit de overlevering van de Profeet ﷺ; er is overgeleverd dat de Boodschapper ﷺ zei:

“The factory takes the rule of what it produces”, and this rule is deduced from the Prophetic narration; it is reported that the Messenger (pbuh) said:

.» لَعَنَ اللهُ شَارِبَ الخَمْرِ وَعَاصِرَهَ ا وَمُعْتَصِرَهَا «.

.» لَعَنَ اللهُ شَارِبَ الخَمْرِ وَعَاصِرَهَ ا وَمُعْتَصِرَهَا «.

“Allah (SWT) heeft wijn vervloekt, degene die het drinkt, degene die het serveert, degene die het verkoopt, degene die het koopt, en degene die het perst”, wat deel uitmaakt van een overlevering in Abu Dawud van Ibn Umar, die is authentiek verklaard door Ibn Al-Sakan, en de volledige overlevering is:

“Allah (swt) has cursed wine, its drinker, its server, its seller, its buyer, its presser” which is part of a narration in Abu Dawud from Ibn Umar that is authenticated by Ibn Al-Sakan, and the complete narration is:

. لَعَنَ اللَّهُ الخَْمْرَ وَشَارِبهََا وَسَاقِيَهَا وَبَائِعَهَا وَمُبْتَاعَهَا وَعَاصِرَهَا وَمُعْتَصِرَهَا وَحَامِلَهَا « » وَالْمَحْمُولَة إِلَيْهِ .

. لَعَنَ اللَّهُ الخَْمْرَ وَشَارِبهََا وَسَاقِيَهَا وَبَائِعَهَا وَمُبْتَاعَهَا وَعَاصِرَهَا وَمُعْتَصِرَهَا وَحَامِلَهَا « » وَالْمَحْمُولَة إِلَيْهِ .

“Allah (SWT) heeft wijn vervloekt, de drinker ervan, de schenker ervan, de verkoper ervan, de koper ervan, degene die het perst, degene voor wie het wordt geperst, degene die het vervoert, en degene naar wie het wordt vervoerd.” En dus is het verbod op het persen van wijn geen verbod op het persen op zichzelf, maar eerder is het een verbod op het persen van wijn specifiek. Daarom is persen niet verboden (Haram), maar is het het persen om alcohol te produceren dat verboden is. Dus persen is verboden vanwege het verbod op alcohol, en zo neemt het de regel aan van hetgeen het werd geperst, en dus is het verbod van toepassing op het persen, of in andere woorden, het proces van het persen, en dus is het van toepassing op de instrumenten die worden gebruikt voor het persen. Daarom neemt de productie de regel aan van het product dat het produceert, en neemt de fabriek de regel aan van het product dat zij produceert, en dit is het bewijs dat de fabriek de regel aanneemt van wat zij produceert, in andere woorden, het is het bewijs voor deze regel, aangezien het verbod op de fabriek voortkomt uit het verbod op het product dat zij produceert. De overlevering is geen bewijs dat fabrieken publiek eigendom zijn; het is eerder slechts een bewijs voor het feit dat de fabriek de regel aanneemt van het product dat zij produceert. Dit is het bewijs voor het tweede deel; in andere woorden, de regel die uit de overlevering is afgeleid, is het bewijs voor dit deel.

“Allah (swt) has cursed wine, its drinker, its server, its seller, its buyer, its presser, the one for whom it is pressed, the one who conveys it, and the one to whom it is conveyed.”, and so the prohibition of pressing wine is not a prohibition of pressing itself, but rather it is a prohibition of pressing wine specifically. Therefore, pressing is not forbidden (Haram), but rather it is the pressing to produce alcohol which is forbidden. So pressing is forbidden due to the forbiddance of alcohol, and so it took the rule of the thing that it was being pressed for, and so the prohibition applies to pressing, or in other words, the process of pressing, and so it applies to the instruments used for pressing. Therefore, the production takes the rule of the product that it is producing, and the factory takes the rule of the product that it manufactures, and this is the evidence that the factory takes the rule of what it produces, in other words, it is the evidence for this rule, since the forbiddance of the factory came from the forbiddance of the product that it produces. The narration is not evidence that factories are public property; rather it is only evidence for the factory taking the rule of the product that it produces. This is the evidence for the second part; in other words, the rule deduced from the narration is the evidence for this part.

Fabrieken worden daarom op deze basis beoordeeld; dus als het product dat zij produceren niet afkomstig is van materialen die als publiek eigendom worden beschouwd, dan zijn deze producten individueel eigendom, zoals textielfabrieken, omdat de Boodschapper ﷺ de productie van zwaarden, kleding en schoenen bevestigde, wat allemaal zaken zijn die individueel eigendom zijn. Als de fabrieken materialen zouden produceren die als publiek eigendom worden beschouwd, zoals fabrieken voor de winning van olie en staal, dan worden zij als publiek en niet als privé-eigendom beschouwd. Dit komt doordat toen de Boodschapper ﷺ de productie van alcohol verbood, hij de fabriek de regel van het materiaal gaf dat zij produceert, wat het bewijs is voor dit artikel.

Factories are, therefore, judged upon this basis; so if the product they produce is not from the materials which are counted as public property, then these products are owned individually, such as textile factories, because the Messenger (pbuh) affirmed the production of swords, clothes and shoes which are all things that are individually owned. If the factories were producing materials which are counted as public property, such as factories to extract oil, and steel, then they are considered to be public and not private property. This is because when the Messenger (pbuh) prohibited the production of alcohol, he gave the factory the rule of the material it produces, which is the evidence for this article.