De kalief stelt voor zichzelf een gedelegeerde assistent of meerdere assistenten aan, die de verantwoordelijkheden van het bestuur dragen. Hij delegeert aan hen het beheer van de zaken, waarbij zij deze uitvoeren volgens hun eigen mening en zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad). Bij het overlijden van de kalief eindigt de rol van zijn assistenten, en zij zetten hun werk niet voort, behalve voor de periode van de tijdelijke leider.

The Khalifah appoints a delegated assistant or more for himself, who carry the responsibilities of ruling. So he delegates to them the management of affairs, where they conduct them according to their opinion and Ijtihad. On the death of the Khalifah, the role of his assistants ends, and they do not continue in their work except for the period of the temporary leader.

Het bewijs voor dit artikel is wat Al-Tirmidhi overleverde; de Boodschapper ﷺ zei.

The proof for this article is what Al-Tirmidhi narrated; the Messenger (pbuh) said.

. » وَأَمَّا وَزِيرَايَ مِنْ أَهْلِ الأَرْضِ فَأَبُو بَكْرٍ وعُمَرُ «.

. » وَأَمَّا وَزِيرَايَ مِنْ أَهْلِ الأَرْضِ فَأَبُو بَكْرٍ وعُمَرُ «.

“Mijn twee ministers in de wereld zijn Abu Bakr en Umar” (overgeleverd door Al-Hakim en Al-Tirmidhi van Abu Said Al-Khudri). Deze overlevering is gebruikt door de Fuqaha (rechtsgeleerden) en is geaccepteerd door de meeste geleerden, dus het is een Hasan-overlevering en dienovereenkomstig is het een bewijs uit de sharia dat de kalief assistenten kan aanstellen. De overlevering gebruikte het woord “minister” in de taalkundige betekenis, wat assistent is, en de Koran gebruikt het met deze betekenis; Allah (SWT) zei: “En stel voor mij een minister aan uit mijn familie.” (TMQ 20:29), met andere woorden, een assistent. En het ministeraat was aanwezig tijdens de tijd van de Boodschapper ﷺ, en het bewijs hiervoor is de tekst van de overlevering van Al-Tirmidhi. Het was echter de Boodschapper ﷺ die degene was die regeerde, en er is niets dat erop wijst dat hij Abu Bakr (ra) en Umar (ra) hetgeen hij deed wat betreft het regeren liet uitvoeren, maar hen tot ministers maken geeft aan dat hij hen opdracht gaf hem bij te staan; met andere woorden, de opdracht aan beiden om hetgeen hij deed wat betreft het regeren uit te voeren. Na de dood van de Boodschapper ﷺ was Umar (ra) de minister van Abu Bakr (ra), en voerde hij uit wat de kalief gewoonlijk uitvoerde wat betreft het regeren, en dat was zo duidelijk dat sommigen tegen Abu Bakr (ra) zeiden: “We weten niet of Umar de kalief is of jij,” overgeleverd door Ibn Hanbal in Fada’il Al-Sahabah van Nafi’. Na de dood van Abu Bakr (ra) waren ’Uthman (ra) en ’Ali (ra) de ministers van Umar (ra), en elk van hen voerde uit wat Umar (ra) deed wat betreft het regeren, behalve dat de kracht van de persoonlijkheid van Umar (ra) betekende dat de assistentie van de twee ministers niet zo duidelijk was als die van Umar (ra) met Abu Bakr (ra), hoewel het vanwege de kracht van de persoonlijkheid van ’Ali (ra) duidelijk was dat hij deze handelingen uitvoerde in de tijd van Umar (ra). Na de dood van Umar (ra) waren ’Ali (ra) en Marwan b. Al-Hakam (ra) de twee ministers van ’Uthman (ra). Echter, ’Ali (ra) was niet tevreden met sommige van de handelingen, en daarom was zijn werk met ’Uthman (ra) niet prominent, aangezien hij leek op iemand die zich terugtrok. Aan de andere kant was Marwan (ra) duidelijk aanwezig in de uitoefening van zijn ambt, met andere woorden, de handelingen van het regeren.

“My two ministers in the World are Abu Bakr and Umar” (reported by Al-Hakim and Al-Tirmidhi from Abu Said Al-Khudri). This narration has been used by the Fuqaha’ and has been accepted by most of the scholars, so it is a Hasan narration and accordingly is a Shari’ah evidence that the Khalifah can appoint assistants. The narration used the word “minister” in the linguistic meaning, which is assistant, and the Quran uses it with this meaning; Allah (swt) said. “And appoint for me a minister from my family.” (TMQ 20:29), in other words, an assistant. And the ministry was present during the time of the Messenger (pbuh) , and its proof is the text of the narration from Al-Tirmidhi. However, it was the Messenger (pbuh) who was the one who ruled, and there is nothing which indicates that he made Abu Bakr (ra) and Umar (ra) carry out what he did from ruling, but making them into ministers indicates that he commissioned them to assist him; in other words, commission for both of them to carry out what he did from ruling. After the death of the Messenger (pbuh) , Umar (ra) was the minister of Abu Bakr (ra), and used to carry out what the Khalifah used to carry out in terms of ruling, and that was apparent to the point that some of them used to say to Abu Bakr (ra), “We don’t know whether Umar is the Khalifah or you” reported by Ibn Hanbal in Fada’il Al-Sahabah from Nafi’. After the death of Abu Bakr (ra), ’Uthman (ra) and ’Ali (ra) were the ministers of Umar (ra), and each of them carried out what Umar (ra) did in terms of ruling, except that the power of the personality of Umar (ra) meant that the actions of assistance of the two ministers were not so apparent as that of Umar (ra) with Abu Bakr (ra), although due to the power of the personality of ’Ali (ra), it was clear that he carried out these actions in the time of Umar (ra). After the death of Umar (ra), ’Ali (ra) and Marwan b. Al- Hakam (ra) were the two ministers of ’Uthman (ra). However, ’Ali (ra) was not content with some of the actions, and so his work with ’Uthman (ra) was not prominent since he was similar to someone withdrawn. On the other hand, Marwan (ra) was apparent in his undertaking of the ministry, in other words, the actions of ruling.

De kalief zou het beheer van de zaken delegeren aan zijn minister, en dit gebeurde bij elke kalief uit de rechtvaardige Khulafaa’, namelijk dat zijn assistent (minister) aanwezig was, hoewel de wijze waarop de assistenten het beheer van de zaken uitoefenden van de een verschilderde van de ander. Uit de taalkundige betekenis van het woord “minister”, of assistent van de kalief, wordt begrepen dat het een assistent betekent voor de handelingen van de kalief, en aangezien het woord algemeen is gebruikt zonder enige beperkingen, betekent het een assistent voor de kalief in al de handelingen van het kalifaat. Dit is wat uit de overlevering wordt begrepen, en wordt ondersteund door wat er gebeurde met Umar (ra) en Abu Bakr (ra), en dus is de sharia-betekenis van het woord degene die de kalief bijstaat in al de handelingen van het kalifaat. Hij bezit echter niet de verplichte bevoegdheden van de kalief zelf. Integendeel, als de kalief zei: “Ik heb zoveel en zoveel aangesteld als mijn minister”, of “als mijn assistent”, of “handel namens mij in datgene wat ik bestuur”, of iets dergelijks, dan zou die persoon alle verplichte bevoegdheden van de kalief bezitten als zijn vertegenwoordiger. In Al-Ahkam As-Sultaniyyah noemde Al-Mawardi hen de “gedelegeerde minister” (Wazeer Tafweed), en definieerde het met deze betekenis, zeggende: “Wat betreft de gedelegeerde minister, hij heeft zijn ministeraat ontvangen van de imam die hem de autoriteit gaf om de zaken te beheren volgens zijn eigen mening, en om deze te laten voortgaan volgens zijn zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad)”. Het is echter noodzakelijk dat de kalief op de hoogte is van elke handeling die de gedelegeerde minister onderneemt, aangezien hij een assistent is en geen kalief, en hij dus niet onafhankelijk is; integendeel, de kalief inspecteert elke handeling van hem, of deze nu klein of groot was.

The Khalifah would delegate the management of affairs to his minister, and this occurred with each Khalifah from the righteous Khulafaa’ in that their assistant (minister) was present, though how the assistants practised the management of affairs differed from one to the other. It is understood from the linguistic meaning of the word “minister”, or assistant to the Khalifah, that it means an assistant for the actions of the Khalifah, and since the word came general without any restrictions, then it means assistant for the Khalifah in all of the actions of the Khilafah. This is what is understood from the narration, and is supported by what occurred with Umar (ra) and Abu Bakr (ra), and so the Shari’ah meaning of the word is the one who assists the Khalifah in all the actions of the Khilafah. However, he does not possess the mandatory powers of the Khalifah himself. Rather, if the Khalifah said “I have appointed so and so as a minister for me”, or “as an assistant for me”, or “act on my behalf in what I govern”, or anything similar, then the person would have all the mandatory powers of the Khalifah as his representative. In Al-Ahkam As- Sultaniyyah, Al-Mawardi called them the “delegated minister” (Wazeer Tafweed), and defined it with this meaning, saying, “As for the delegated minister, he has taken his ministry from the Imam who authorised him to manage the affairs according to his opinion, and for them to proceed according to his Ijtihad”. It is however necessary that the Khalifah is aware of every action that the delegated minister undertakes, since he is an assistant and not a Khalifah, and so he is not independent; rather the Khalifah inspects every action of him, whether it was small or big.

Deze sharia-werkelijkheid van de assistent of minister verschilt volledig van de werkelijkheid van de minister in het democratische systeem. Aangezien het kabinet in het democratische systeem de regering is, en het een groep mensen is die is ingesteld met als kenmerk een specifieke groep om te regeren, aangezien het regeren voor hen voor de groep is en niet voor het individu; met andere woorden, het leiderschap is collectief en niet individueel. Dus de heerser die alle macht van het regeren bezit, is het kabinet of de groep ministers collectief, en geen van hen bezit de macht absoluut, maar de macht van het regeren ligt in het kabinet collectief. Wat betreft de individuele minister, hij wordt aangesteld om zich te specialiseren in een bepaald deel van het regeren, waarin hij de verplichte bevoegdheden bezit die het kabinet als geheel voor hem heeft vastgesteld, en alle bevoegdheden in dit deel die niet aan hem zijn gegeven, blijven bij het kabinet en niet bij hem.

This Shari’ah reality of the assistant or minister differs completely with the reality of the minister in the democratic system. Since the cabinet in the democratic system is the government, and it is a group of people established with its characteristic as a specific group for ruling, as the ruling for them is for the group and not for the individual; in other words, the leadership is collective and not individual. So the ruler who possesses all power of ruling is the cabinet or the group of ministers collectively, and no single one of them possesses the power absolutely, but rather the power of ruling is in the cabinet collectively. As for the individual minister, he is appointed to specialise in a particular section of ruling, in which he possesses the mandatory powers that the cabinet as a whole determined for him, and whatever powers in this section were not given to him remain with the cabinet and not him.

In de islam is er geen ministerraad die de macht collectief bezit (volgens het democratische model); in plaats daarvan is het leiderschap voor de kalief, die de Bay’a van de moslimgemeenschap (Ummah) ontvangt om over hen te regeren volgens het Boek van Allah (SWT) en de profetische traditie (Sunnah) van Zijn Boodschapper ﷺ. De kalief benoemt ministers voor zichzelf (ministers van Tafwid) die een algemene autorisatie krijgen om namens hem te handelen en de kalief in het algemeen te ondersteunen bij het dragen van de verantwoordelijkheden van het kalifaat, en zij zijn dus ministers volgens de taalkundige betekenis, of met andere woorden, assistenten van de kalief in de zaken waarvoor zij zijn aangesteld.

In Islam, there is no cabinet of ministers who hold the power collectively (on the democratic model); rather the leadership is for the Khalifah who is given Bay’a by the Ummah in order to rule them by the Book of Allah (swt) and the Sunnah of His Messenger . The Khalifah appoints ministers for himself (ministers of Tafwid) who are given general authorisation to act on his behalf and generally support the Khalifah in carrying the responsibilities of the Khilafah, and so they are ministers according to the linguistic meaning, or in other words, assistants of the Khalifah in what they are charged with.

Overeenkomstig is het grote verschil tussen het woord “minister” en “ministerie” in het systeem van de islam, en het woord “minister” en “ministerie” in het democratische systeem, duidelijk geworden. Aangezien de betekenis die wordt begrepen uit de democratische betekenis van het woord “minister” dominant is in de gedachten van de mensen, en wanneer het wordt gebruikt het enige dat in gedachten komt de democratische betekenis is, is het om verwarring te voorkomen en uitsluitend de sharia-betekenis te specificeren, niet juist om de term “minister” alleen te gebruiken voor de assistent van de kalief zonder dit te specificeren. In plaats daarvan zou de term “assistent” in zijn werkelijke betekenis gebruikt moeten worden, of de termen “minister” en “ministerie” zouden gespecificeerd moeten worden zodat ze worden losgekoppeld van de democratische interpretatie, en uitsluitend de islamitische betekenis wordt begrepen, zoals het gebruik van de term “minister van autorisatie” (Wazir Al-Tafwid).

Accordingly the wide difference between the word “minister” and “ministry” in the system of Islam, and the word “minister” and “ministry” in the system of democracy, has become clear. Since the meaning that is understood from the democratic meaning of the word “minister” is dominant in the minds of the people, and when it is used the only thing that comes to mind is the democratic meaning, in order to avoid confusion and to specify the Shari’ah meaning alone, it is not correct to use the term “minister” alone for the assistant of the Khalifah without specifying it. Rather, the term “assistant” should be used in its real meaning, or the term “minister” and “ministry” should be specified such that it is removed from the democratic understanding, and the Islamic meaning alone is understood, such as using the term “minister of authorisation” (Wazir Al-Tafwid).

De assistent wordt aangesteld en ontslagen op bevel van de kalief. Bij het overlijden van de kalief komt de rol van de assistenten tot een einde, en zij gaan slechts voort tot het einde van de periode van de tijdelijke leider. Zij hebben vervolgens een nieuwe autorisatie van de nieuwe kalief nodig om in hun rol voort te gaan, en zij hoeven niet formeel te worden ontslagen aangezien hun rol eindigde met het overlijden van de kalief die hen als assistenten had aangesteld.

The assistant is appointed and removed at the order of the Khalifah. At the death of the Khalifah, the assistants’ role comes to an end, and they only continue through to the end of the period of the temporary leader. They then require a new authorisation from the new Khalifah in order to continue in their role, and they do not require to be formally removed since their role ended with the death of the Khalifah who took them as assistants.