Artikel 167 - Conceptgrondwet van de staat van het kalifaat | Quran Course

Artikel 167 - Conceptgrondwet van de staat van het kalifaat | Quran Course

“Geef de arbeider zijn loon voordat zijn zweet is opgedroogd” (overgeleverd door Ibn Maja); met andere woorden, dat de arbeider zijn salaris moet ontvangen wanneer hij zijn werk voltooit, wat de aard van dat loon ook moge zijn. Daarnaast zijn deze zaken die voor ruil worden gebruikt geen handelingen die van oorsprong beperkt zouden zijn (door bewijs) en waarvan de toestemming dus een bewijs zou vereisen, maar het zijn zaken. De basis met betrekking tot zaken is dat zij zijn toegestaan zolang er geen bewijs is dat hen verbiedt, en er is geen bewijs overgeleverd dat het gebruik van iets als ruilmiddel verbiedt, en dienovereenkomstig is het toegestaan om sharia-transacties met hen uit te voeren, of het nu gaat om kopen en verkopen, het geven als geschenk of het uitwisselen, met uitzondering van alles waarvoor een tekst bestaat die de uitwisseling ervan verbiedt. Hierop gebaseerd is het uitwisselen van goederen voor geld, en geld voor goederen, toegestaan zonder enige beperkingen, behalve het uitwisselen van geld met geld, omdat dit specifieke regels heeft en daarom door die regels wordt beperkt. Op dezelfde manier is het uitwisselen van inspanning voor geld, en geld voor inspanning, toegestaan zonder beperking, tenzij de goederen of de dienst in een tekst zijn genoemd als zijnde verboden. Dienovereenkomstig is het uitwisselen van goederen voor een specifieke vorm van geld, en op dezelfde manier het uitwisselen van een dienst of inspanning voor een specifieke eenheid geld, ook toegestaan zonder enige beperking, wat de eenheid van dat geld ook moge zijn. Dus ongeacht of die eenheid nergens door gedekt wordt, zoals fiatgeld, of of het gedekt is door een specifieke hoeveelheid goud, zoals gedekt papiergeld, of of de eenheid gedekt is door goud en zilver naar de waarde ervan, zoals representatief papiergeld, al deze zaken worden als toegestaan beschouwd om mee te handelen. Daarom is het juist om goederen of diensten uit te wisselen voor elke eenheid geld, en het is de moslim toegestaan om te verkopen voor elke valuta, te kopen met elke valuta, te huren met elke valuta en in dienst te treden voor elke valuta.

“Give the worker his wages before his sweat dries.” (reported by Ibn Maja); in other words, that the worker should receive his salary when he finishes his work, whatever the nature of that wage. Additionally, these things that are used for exchange are not actions such that they would in origin be restricted (to the evidence) and so their permission would require an evidence, but rather they are things. The origin regarding things is that they are permitted as long as there is no evidence to prohibit them, and there is no evidence reported which prohibits using anything as an exchange, and so accordingly it is permitted to carry out Shari’ah transactions with them whether buying and selling, giving as a gift or exchanging with the exception of anything where there is a text prohibiting its exchange. Based upon this, exchanging goods for money, and money for goods is permitted without any restrictions, except for exchanging money with money because it has specific rules and so it is restricted by those rules. In the same manner, exchanging effort for money, and money for effort, is permitted without restriction unless the goods or service have been mentioned in a text as being forbidden. Accordingly, to exchange goods for a specific form of money, and in the same manner to exchange a service or effort for a specific unit of money, is also permitted without any restriction, whatever the unit of that money may be. So irrespective of whether that unit doesn’t have anything backing it, such as fiat currency, or if it was backed by a specific amount of gold , such as secured paper currency, or if the unit was backed by gold and silver to its value such as representative paper currency, all of them are considered to be allowed to trade with. Therefore, it is correct to exchange goods or services for any unit of money and it is permitted for the Muslim to sell for any currency and to buy with any currency and to hire with any currency and to be employed for any currency.

Echter, als de Staat zou willen dat de gebieden die zij regeert een specifieke munteenheid zouden hanteren, zodanig dat zij de regels van de sharia met betrekking tot financiën implementeert vanuit het oogpunt van het zijnde rijkdom, zoals armenbelasting (Zakah), ruil, rente en alles wat daarmee verband houdt, en de regels met betrekking tot het individu dat de rijkdom bezat, zoals bloedgeld, het minimale gestolen bedrag dat als diefstal zou worden beschouwd, enzovoort, dan heeft zij geen vrije hand om elke specifieke munteenheid te gebruiken, maar is zij beperkt tot het gebruik van slechts één specifiek type geld en niets anders. De sharia heeft de munteenheid gespecificeerd, uit een specifieke soort die de tekst noemde, en dit is goud en zilver. Dus als de Staat een valuta zou willen uitgeven, is zij beperkt tot het geld zijnde goud en zilver en niets anders. De sharia heeft de Staat niet vrijgelaten om naar eigen goeddunken elke vorm van geld uit te geven, van welk type zij ook wilde, maar heeft in plaats daarvan de munteenheden gespecificeerd die de Staat als valuta voor zichzelf zou kunnen maken als zij een valuta met specifieke munteenheden wilde uitgeven; hetzij enkel goud en zilver. Het bewijs hiervoor is dat de Islam goud en zilver heeft verbonden aan vaste regels, en zonder enige verandering. Dus toen bloedgeld werd gespecificeerd, werd het gespecificeerd vanuit een specifiek aantal goud, en toen het afhakken van de hand van de dief verplicht werd, werd het minimale bedrag waarvoor de straf zou worden toegepast gespecificeerd vanuit goud; de Boodschapper ﷺ zei in zijn boodschap aan de mensen van Yemen:

However, if the State wanted the lands that it ruled to adopt a specific unit of money, such that it implements the rules of the Shari’ah related to finance from the angle of it being wealth such as Zakah, exchange, interest and anything else, and the rules related to the individual who owned the wealth such as blood money, the minimum stolen amount that would be considered theft, and so on, then it does not have an open hand to use any specific monetary unit, but rather it is restricted to use only a specific type of money and no other. The Shari’ah specified the monetary unit, from a specific genus which the text mentioned, and this is gold and silver. So if the State wanted to issue a currency, it is restricted to the money being gold and silver and nothing else. The Shari’ah did not leave the State to issue any money it pleased, from any type it wanted, but rather it specified the monetary units which the State could make as a currency for itself if it wanted to issue a currency with specific monetary units; which are gold and silver alone. The evidence for this is that Islam connected to gold and silver with fixed rules, and without any change. So when blood money was specified, it was specified from a specific amount of gold, and when the cutting of the hand of the thief was obligated, the minimum amount that the punishment would be applied for was specified from gold; the Messenger (pbuh) said in his message to the people of Yemen:

Bovendien, toen Allah (SWT) de armenbelasting (Zakah) verplichtte, verplichtte Hij (SWT) deze uitsluitend over goud en zilver, en specificeerde Hij het minimumbedrag (Nisab) op basis van goud en zilver; de overweging dat de armenbelasting (Zakah) over geld gebaseerd is op goud en zilver, specificeert dus dat de valuta goud en zilver is, en als er een andere valuta dan deze was geweest, dan zou de armenbelasting (Zakah) over geld daarop verplicht zijn geweest. Omdat er geen tekst is voor de armenbelasting (Zakah) over geld behalve over goud en zilver, geeft dit aan dat er geen overweging is voor enig ander type geld. Ook de regels voor valuta-omwisseling die werden geopenbaard met betrekking tot louter monetaire transacties, richtten zich uitsluitend op goud en zilver, en alle financiële transacties die in de islam worden genoemd, worden behandeld in goud en zilver. En valuta-omwisseling is het verkopen van geld voor geld, hetzij het verkopen van het ene type geld voor hetzelfde type, of het verkopen ervan voor een ander type geld, en met een andere bewoording is valuta-omwisseling het verkopen van een valuta voor een valuta. De sharia specificeerde valuta-omwisseling – wat een puur monetaire transactie is – uitsluitend met goud en zilver, wat een duidelijk bewijs is dat de valuta van goud en zilver moet zijn en niets anders. Hij zei:

Additionally, when Allah (swt) obligated Zakah, He (swt) obligated it upon gold and silver alone, and specified the Nisab from gold and silver, and so the consideration that the Zakah upon money is by gold and silver specifies that the currency is gold and silver, and if there was a currency other than them then Zakah for money would have been obligatory upon it. Because there is no text for Zakah upon money except upon gold and silver, this indicates that there is no consideration for any other type of money. Also, the rules of currency exchange which were revealed regarding monetary transactions alone addressed gold and silver alone and all of the financial transactions mentioned in Islam are dealt with in gold and silver. And currency exchange is to sell money for money, either to sell one type of money with itself, or to sell it for another type of money, and by another expression currency exchange is to sell a currency for a currency. The Shari’ah specified currency exchange – which is a purely monetary transaction – with gold and silver alone, which is a clear evidence that the currency must be from gold and silver and nothing else. He said:

Daarbovenop specificeerde de Boodschapper ﷺ goud en zilver als geld, en maakte hij hen alleen de maatstaven van monetaire waarde, waartegen de waarden van goederen en inspanningen werden gemeten en waarop de basis voor transacties werd gebaseerd. De maten voor deze valuta waren de Awqiya, de Dirham, de Daniq, de Qirat, de Mithqal en de Dinar. Deze waren allemaal goed bekend en beroemd op de tijd van de Profeet ﷺ, en de mensen deden transacties met deze middelen. En het is bevestigd dat hij hiermee instemde. Alle handel en huwelijken vonden plaats met goud en zilver, zoals is bevestigd door verschillende authentieke overleveringen, en dus zijn het feit dat de Boodschapper ﷺ goud en zilver tot de valuta maakte, het feit dat de sharia sommige van de sharia-regels uitsluitend aan hen koppelde, en dat armenbelasting (Zakah) over geld beperkt is tot hen, en dat valutawissel en financiële transacties beperkt waren tot hen, allemaal duidelijke bewijzen dat het geld van de Islam uitsluitend goud en zilver is en niets anders.

Above that, the Messenger (pbuh) specified gold and silver as money, and made them alone the measures of monetary value which the values of goods and efforts were measured against, and upon which basis transactions were carried out. The measures for this currency were the Awqiya, the Dirham, the Daniq, the Qirat, the Mithqal, and the Dinar. These were all well known and famous at the time of the Prophet , and the people would transact with them. And it is confirmed that he consented to them. All of the trade and marriages took place with gold and silver, as has been confirmed by several authentic narrations, and so the fact that the Messenger (pbuh) made gold and silver the currency, and the fact that the Shari’ah linked some of the Shari’ah rules with them alone, and that Zakah upon money is limited to them, and currency exchange and financial transactions were limited to them, are all clear evidence that the money of Islam is only gold and silver and nothing else.

Het is echter noodzakelijk om duidelijk te zijn dat het feit dat de sharia heeft gespecificeerd dat de valuta die de Staat kan uitgeven bestaat uit monetaire eenheden van goud en zilver, niet betekent dat de Staat de uitwisselingen tussen de mensen in de landen die door deze valuta worden geregeerd, beperkt; het betekent eerder dat de sharia-regels, waarbij de sharia het gebruik van deze specifieke monetaire eenheden heeft gespecificeerd, niet kunnen worden uitgevoerd op een andere manier dan in overeenstemming met dit geld. Wat algemene uitwisselingen betreft, deze blijven toegestaan zoals door de sharia is gebracht. Het is de Staat niet toegestaan om deze te beperken tot een specifieke eenheid; met andere woorden, het is niet toegestaan om deze te beperken tot haar eigen of een andere valuta, aangezien deze beperking het verbieden van iets dat toegestaan is zou zijn, wat de Staat niet is toegestaan te doen. Echter, als de Staat meent dat het toestaan van een andere valuta in de landen waarover zij gezag heeft, zou leiden tot schade aan haar valuta, haar financiën of haar economie, met andere woorden, zou leiden tot schade, dan is het toegestaan dit te voorkomen in overeenstemming met het principe: “Het middel tot iets dat verboden is, is eveneens verboden”. Op dezelfde wijze, als zij meent dat een specifieke valuta tot die schade zou leiden, dan kan zij die valuta verbieden in overeenstemming met de regel: “Als één type van een toegestane zaak tot schade leidt, dan is alleen datgene verboden, en de zaak blijft toegestaan”. Dit is ook van toepassing op het exporteren van de valuta van de Staat, en het importeren en exporteren van vreemde valuta, op dezelfde manier als het van toepassing is op de transacties binnen de Staat.

However, it is necessary to be clear that the fact that the Shari’ah specified the currency that the State can issue as being monetary units from gold and silver, does not mean that the State restricts the exchanges between the people in the lands which are ruled by this currency, rather it means that the Shari’ah rules which the Shari’ah specified the use of these specific monetary units cannot be carried out other than in accordance with this money. As for general exchanges, they remain permitted as brought by the Shari’ah. It is not permissible for the State to restrict them to a particular unit; in other words, it is not permissible to restrict them to its or any other currency, since this restriction would be the forbiddance of something permitted, which is not permitted for the State to do. However, if the State thought that permitting any other currency in the lands it had authority over would lead to damaging its currency, its finance or its economy, in other words, would lead to harm, then it would be permitted to prevent it in accordance with the principle: “The means to something forbidden is also forbidden”. In the same manner, if it thought that a particular currency would lead to that harm, then it could prohibit that currency in accordance with the rule: “If one type of a permitted thing leads to harm then only that one is prohibited, and the thing remains permitted”. This is also applied to exporting the currency of the State, and importing and exporting foreign currency, in the same way that it is applied upon the transactions within the State.