Privébezit is een sharia-regel die wordt bepaald door het eigendom zelf of het voordeel daaruit. Dit geeft degene die een eigendom bezit het recht om er voordeel uit te halen of er een ruilmiddel voor te ontvangen.

Private property is Shari’ah rule determined by the property itself or the benefit from it. This qualifies the one that owns a property to benefit of it or gets an exchange for it.

Het bewijs van dit artikel zijn de bewijzen uit de sharia die aangeven dat de definitie van privé-eigendom de toestemming van de Wetgever (SWT) is voor het gebruik van het bezit zelf, wat Zijn (SWT) toestemming met betrekking tot het gebruik omvat, hetgeen op zijn beurt een bewijs vereist voor elk gebruik aangezien het de handeling van de aanbidder is, en het is daarom noodzakelijk dat er een aanspraak van de Wetgever (SWT) hierover is. Op dezelfde manier omvat het ook Zijn (SWT) toestemming met betrekking tot de vraag of het bezit zelf wel of niet gebruikt kan worden, hetgeen geen bewijs vereist voor elk item. Integendeel, de basis van elk bezit is dat het is toegestaan om eigendom te zijn vanwege het algemene bewijs in Zijn (SWT) woorden: