Het primaire economische probleem is de verdeling van rijkdom en voordelen onder alle onderdanen van de Staat, en het vergemakkelijken van hun gebruikmaking van deze rijkdom en voordelen, door hen in staat te stellen erin te streven en deze te bezitten.

The primary economic problem is the distribution of wealth and benefits to all of the subjects of the State, and facilitating their utilisation of this wealth and benefits, by enabling them to strive for them and possess them.

Dit artikel legt uit dat het economische probleem uit twee helften bestaat: de eerste is de behoefte van de mensen, met andere woorden, het garanderen dat de rijkdom van het land elke individuele onderdaan bereikt, zodat niemand ervan wordt uitgesloten; en ten tweede, het faciliteren van elke individuele onderdaan om deze rijkdom te bezitten en ervan te profiteren.

This article explains that the economic problem has two halves: the first being the need of the people, in other words, guaranteeing that the wealth of the country reaches every individual subject such that no one is prohibited from it and secondly, facilitating every individual subject to possess and benefit from this wealth.

Wat het eerste deel betreft, de bewijzen hiervan zijn de verzen en overleveringen die zijn gekomen met betrekking tot de zaken van de armen, de behoeftigen en de reizigers. Er zijn verschillende van deze bewijzen van uiteenlopende aard, zodanig dat zij de aandacht vestigen op het belang van dit probleem. Wat de verzen betreft, zegt Allah (SWT):

As for the first half, its evidences are the verses and narrations that came regarding the matters of the poor people, the needy and the travellers. There are several of these evidences of varying nature such that they focus the attention on the importance of this problem. As for the verses, Allah (swt) says:

“En voed de behoeftige en de arme.” (TMQ 22:28). “En wat je ook aan goed doet, het zal volledig aan je worden teruggegeven en je zult niet onrecht worden aangedaan; [Liefdadigheid is] voor de armen die beperkt zijn in de weg van Allah (SWT), onmachtig om zich in het land te verplaatsen.” (TMQ 2:272-3).

“And feed the miserable and poor.” (TMQ 22:28). “And whatever you spend of good - it will be fully repaid to you, and you will not be wronged; [Charity is] for the poor who have been restricted for the cause of Allah (swt), unable to move about in the land.” (TMQ 2:272-3).

“De uitgaven voor armenbelasting (Zakah) zijn uitsluitend voor de armen en de behoeftigen, voor degenen die de [Zakah] innen, voor degenen wiens harten [voor de Islam] moeten worden gewonnen, voor het vrijlaten van gevangenen [of slaven], voor degenen die in de schulden zitten, voor de weg van Allah (SWT) en voor de [gestrande] reiziger.” (TMQ 9:60).

“Zakah expenditures are only for the poor and for the needy and for those employed to collect [Zakah] and for bringing hearts together [for Islam] and for freeing captives [or slaves] and for those in debt and for the cause of Allah (swt) and for the [stranded] traveller.” (TMQ 9:60).

“En wat Allah (SWT) aan Zijn Boodschapper ﷺ heeft gegeven van de mensen van de steden – dat is voor Allah (SWT) en voor de Boodschapper ﷺ en voor [zijn] verwanten en wezen en de [verarmde] reiziger.” (TMQ 59:7) totdat Hij zegt,

“And what Allah (swt) restored to His Messenger (pbuh) from the people of the towns - it is for Allah (swt) and for the Messenger (pbuh) and for [his] near relatives and orphans and the [stranded] traveller.” (TMQ 59:7) until He says,

“Voor de arme emigranten.” (TMQ 59:8).

“For the poor emigrants.” (TMQ 59:8).

“Als jullie je liefdadige uitgaven openbaar maken, dan zijn ze goed; maar als jullie ze verbergen en ze aan de armen geven, dan is dat beter voor jullie.” (TMQ 2:271).

“If you disclose your charitable expenditures, they are good; but if you conceal them and give them to the poor, it is better for you.” (TMQ 2:271).

“En op hen die daartoe in staat zijn [om te vasten, maar met moeilijkheid] — een vrijkoop [als vervanging] door het voeden van een behoeftige [elke dag].” (TMQ 2:184).

“And upon those who are able [to fast, but with hardship] - a ransom [as substitute] of feeding a poor person [each day].” (TMQ 2:184).

“En wie [een slaaf] niet vindt — dan is het vasten van twee opeenvolgende maanden.” (TMQ 58:4).

“And he who does not find [a slave] - then a fast for two months consecutively.” (TMQ 58:4).

“En zij voeden het voedsel, ondanks de liefde ervoor, aan de behoeftige, de wees en de gevangene” (TMQ 76:8).

“And they give food in spite of love for it to the needy, the orphan, and the captive” (TMQ 76:8).

“Of het voeden op een dag van grote honger; aan de wees die verwant is; of een behoeftige in diepe ellende.” (TMQ 90:14).

“Or feeding on a day of severe hunger; To the orphan with claims of relationship; Or a needy person in misery.” (TMQ 90:14).

“Zeg: 'Wat jullie ook uitgeven aan het goede, het is voor de ouders, de verwanten, de wezen, de behoeftigen en de reiziger.'” (TMQ 2:215).

“Say, "Whatever you spend of good is [to be] for parents and relatives and orphans and the needy and the traveller.” (TMQ 2:215).

“Maar [ware] goedheid is [die van] degene die gelooft in Allah (SWT), de Laatste Dag, de engelen, het Boek en de Profeten, en ondanks de liefde daarvoor rijkdom weggeeft aan verwanten, wezen, behoeftigen en de reiziger.” (TMQ 2:177).

“But [true] righteousness is [in] one who believes in Allah (swt), the Last Day, the angels, the Book, and the Prophets and gives wealth, in spite of love for it, to relatives, orphans, the needy, the traveller.” (TMQ 2:177).

“Of een verzoening: het voeden van behoeftigen.” (TMQ 5:95).

“Or an expiation: the feeding of needy people.” (TMQ 5:95).

“Dus de verzoening daarvoor is het voeden van tien behoeftigen.” (TMQ 5:89).

“So its expiation is the feeding of ten needy people.” (TMQ 5:89).

“En in hun bezittingen was het recht van de smekeling en de ontblote.” (TMQ 51:19).

“And from their properties was [given] the right of the [needy] petitioner and the deprived.” (TMQ 51:19).

“En zij die een bekend recht hebben in hun bezit; voor de smekeling en de behoeftige.” (TMQ 70:24-5).

“And those within whose wealth is a known right; For the petitioner and the deprived.” (TMQ 70:24-5).

Wat de overleveringen betreft, de Boodschapper van Allah ﷺ zei:

As for the narrations, the Messenger of Allah (pbuh) said:

. » وَأَيُّمَا أَهْلُ عَرْصَةٍ أَصْبَحَ فِيهِمْ امْرُؤٌ جَائِعٌ فَ قَدْ بَرِئَتْ مِنْ هُمْ ذِمَّةُ اللَّهِ تَ عَالَى « .

. » وَأَيُّمَا أَهْلُ عَرْصَةٍ أَصْبَحَ فِيهِمْ امْرُؤٌ جَائِعٌ فَ قَدْ بَرِئَتْ مِنْ هُمْ ذِمَّةُ اللَّهِ تَ عَالَى « .

“Wanneer de mensen van een gebied wakker worden met een hongerig persoon onder hen, dan vervalt hun verbond en bescherming van Allah (SWT).” (gerapporteerd door Ahmad van Ibn Umar, en geauthenticeerd door Ahmad Shakir).

“Whenever the people of an area wake up with a hungry person amongst them, then Allah (swt)’s covenant and protection to them is absolved.” (reported by Ahmad from Ibn Umar, and authenticated by Ahmad Shakir).

En er is van hem overgeleverd, wat hij van Allah (SWT) heeft overgeleverd:

And it is narrated from him from what he related from Allah (swt):

.» مَا آمَنَ بِي مَنْ بَاتَ شَبْ عَانَ وَجَارُهُ جَائِعٌ وَهُوَ يَ عْلَمُ « .

.» مَا آمَنَ بِي مَنْ بَاتَ شَبْ عَانَ وَجَارُهُ جَائِعٌ وَهُوَ يَ عْلَمُ « .

“Degene die gaat slapen met een volle maag terwijl hij weet dat zijn buurman honger heeft, gelooft niet in Mij” (overgeleverd door Al-Bazzar van Anas met een keten die door Al-Haythami en Al-Mundhiri als Hasan wordt beschouwd).

“One who goes to bed full while he knows that his neighbour is hungry, does not believe in Me” (reported by Al- Bazzar from Anas with a chain considered Hasan by Al-Haythami and Al-Mundhiri).

Deze verzen en overleveringen, en alle verzen die betrekking hebben op het uitgeven, de regels van liefdadigheid (Sadaqah), de regels van armenbelasting (Zakah), en het herhaaldelijk aanmoedigen van de ondersteuning van de armen, de behoeftigen, de reizigers en degenen die vragen (bedelaars), oftewel, iedereen die als arm kan worden omschreven, geven allemaal duidelijk aan dat het economische probleem de armoede van individuen is, oftewel de slechte verdeling van rijkdom onder de individuen, wat resulteert in de armoede van de individuen. Daarom is het probleem de verdeling van rijkdom naar elk individueel onderwerp van de Staat, en het is dus verplicht om deze verdeling aan te pakken zodat de rijkdom iedereen bereikt. De bewijzen die zijn gekomen met betrekking tot deze verdeling is dat het elke individuele persoon moet bereiken, en om elke individuele persoon te bereiken is het noodzakelijk om degenen aan te pakken van wie dit is ontzegd, oftewel, de armen, behoeftigen, reizigers en degenen die vragen (bedelaars) aan te pakken – oftewel, iedereen die gekenmerkt kan worden als zijnde arm. Dit zijn de bewijzen voor de eerste helft van het artikel.

These verses and narrations, and all the verses related regarding spending, the rules of Sadaqat (charities), the rules of Zakah, and repeatedly encouraging the support of the poor, the needy, the travellers, and those who ask (beggars), in other words, whoever can be described as poor, all clearly indicate that the economic problem is the poverty of individuals, i.e. the poor distribution of wealth amongst the individuals which results in the poverty of the individuals. Therefore, the problem is the distribution of wealth to every individual subject of the State, and so it is obligatory to address this distribution such that the wealth reaches everyone. The evidences which came regarding this distribution is that it must reach every individual, and in order for it to reach every individual it is necessary to address the one who has been prevented from it, in other words, address the poor, needy, travellers, and those who ask (beggars) – in other words, whoever can be characterised as being poor. These are the evidences for the first half of the article.

Wat betreft de tweede helft van het artikel, het bewijs hiervoor is dat Allah (SWT) een algemene toestemming heeft gegeven voor eigendom op elke toegestane wijze van bezitverwerving, dus zei de Boodschapper ﷺ:

As for the second half of the article, its evidence is that Allah (swt) gave a general permission for ownership in every permitted manner of gaining possession, so the Messenger (pbuh) said:

. » مَنْ أَحَاطَ حَائِطًا عَلَى أَرْضٍ فَهِيَ لَه « .

. » مَنْ أَحَاطَ حَائِطًا عَلَى أَرْضٍ فَهِيَ لَه « .

“Wie een muur rond een land (dat geen eigenaar heeft) plaatst, dan is het van hem,” overgeleverd door Ahmad en Abu Dawud met een keten die Ibn Al-Jarud en Al-Zayn als authentiek hebben beschouwd, en Allah (SWT) zei:

“Whoever puts a wall around a land (that doesn’t have an owner) then it is his” reported by Ahmad and Abu Dawud with a chain that Ibn Al- Jarud and Al-Zayn authenticated, and Allah (swt) said:

“Voor jullie is de jacht uit de zee toegestaan.” (TMQ 5:96) enzovoort. Daarom geeft de toestemming voor eigendom en de algemeenheid van deze toestemming voor elk individu onder de Staat, of zij nu moslim of niet-moslim zijn, aan dat het bezit van eigendom en het streven daarna wordt vergemakkelijkt, en de bewijzen met betrekking tot het gebruik van voedsel, kleding, onderdak en algemeen genot kwamen op dezelfde wijze. Allah (SWT) zei:

“Lawful to you is game from the sea.” (TMQ 5:96) and so on. Therefore, the permission of ownership and the generality of this permission for every individual subject of the State, whether Muslim or non-Muslim, indicates the facilitation of possession of property, and striving for it, and the evidences regarding the utilisation of food, clothing, shelter, and general enjoyment came in the same manner. Allah (swt) said:

“Eet dan van hen” (22:28) en de Boodschapper ﷺ zei:

“So eat of them” (22:28) and the Messenger (pbuh) said:

.» مَا أَكَلَ أَحَدٌ طَعَامًا قَطُّ خَيْ رًا مِنْ أَنْ يَأْكُلَ مِنْ عَمَلِ يَدِه « “ .

.» مَا أَكَلَ أَحَدٌ طَعَامًا قَطُّ خَيْ رًا مِنْ أَنْ يَأْكُلَ مِنْ عَمَلِ يَدِه « “ .

"Niemand eet voedsel dat beter is dan datgene wat hij met zijn eigen handen heeft bereid", overgeleverd door Al-Bukhari via Al-Miqdam, en Allah (SWT) zei:

No one eats food better than that which he ate from his own handiwork”, reported by Al-Bukhari through Al-Miqdam, and Allah (swt) said:

“Eet van wat Allah (SWT) voor jullie heeft voorzien.” (TMQ 6:142):

“Eat of what Allah (swt) has provided for you.” (TMQ 6:142):

“En eet van datgene wat Allah (SWT) voor jullie halal en goed heeft voorzien.” (TMQ 5:88) en: “Eet van de goede zaken die Wij voor jullie hebben voorzien.” (TMQ 2:172), en: “Zeg: wie heeft de versiering van Allah (SWT) verboden die Hij voor Zijn dienaren heeft voortgebracht en de goede [halale] voorzieningen?” (TMQ 7:132); dit is naast andere bewijzen. Al deze bewijzen kwamen in een algemene vorm, en de algemeenheid van deze toestemming omvat het gebruik door elk individueel onderdaan, hetzij moslim of een beschermde niet-moslim (Dhimmi); en dit alles betekent dat de sharia het bezit en het gebruik van rijkdom heeft vergemakkelijkt voor elke individuele onderdaan van de Staat.

“And eat of what Allah (swt) has provided for you [which is] lawful and good.” (TMQ 5:88) and: “Eat from the good things which We have provided for you.” (TMQ 2:172) , and: “Say, who has forbidden the adornment of Allah (swt) which He has produced for His servants and the good [lawful] things of provision?” (TMQ 7:132) ; this is beside other evidences. All of these came in a general form, and the generality of this permission encompasses the utilisation by every individual subject whether Muslim or Dhimmi; and all of this mean that the Shari’ah facilitated possession and utilisation of wealth for every individual subject of the State.

Hierop voortbouwend kwamen de bewijzen uit de sharia en verduidelijkten zij het kernprobleem en de behandeling ervan. Het kernprobleem werd verduidelijkt als de armoede van individuen en het gebrek aan faciliteiten voor elk individu om rijkdom te bezitten en te gebruiken, terwijl de bewijzen tegelijkertijd uitgebreid de behandeling voor armoede aantoonden. De bewijzen stond het bezit en het gebruik van rijkdom toe in algemene zin, en maakten deze toestemming de basis in economische kwesties. Dit is het kernprobleem, of met een andere bewoording: het kernprobleem is de distributie van rijkdom, en niet de productie ervan, aangezien het de armoede van individuen is en het gebrek aan faciliteiten voor hen om rijkdom te bezitten en te gebruiken, en niet de armoede van het land en de behoefte van het land aan rijkdom. Daarom is het probleem een kwestie van distributie en niet van productie.

Built upon this, the Shari’ah evidences came and clarified the root problem and its treatment. The root problem was clarified as being the poverty of individuals, and the lack of facilitation for every individual to possess and utilise wealth, while at the same time the evidences amply demonstrated the treatment for poverty. The evidences permitted the possession and utilisation of wealth in a general sense, and made this permission the basis in economic issues. This is the root problem, or by an alternative expression, the root problem is the distribution of wealth, and not its production, since it is the poverty of individuals and the lack of facilitation for them to possess and utilise the wealth, and not the poverty of the country and its need of wealth. Therefore, the problem is one of distribution and not production.

Het bewijs dat het kernprobleem distributie is en niet productie, zijn de sharia-bewijzen die zijn gekomen met betrekking tot de aanpak van armoede, het toestaan van eigendom en het gebruik van bezittingen, en op dezelfde wijze, de realiteit van het economische leven. Wat betreft de sharia-bewijzen, zijn er bewijzen die zijn gekomen om de armoede van individuen aan te pakken, en eigendom en gebruik toe te staan; met andere woorden, bewijzen die zijn gekomen met betrekking tot distributie. En er zijn bewijzen die zijn gekomen met betrekking tot de aanpak van de armoede van het land, met andere woorden, met betrekking tot productie. Door nauwkeurige bestudering van de bewijzen voor beide zaken, wordt duidelijk dat de bewijzen met betrekking tot de armoede van individuen, en de toestemming voor eigendom en gebruik, in aantal zo groot zijn dat zij extra aandacht trekken, wat duidt op een verhoogde belangrijkheid, en dat zij zijn gekomen om een kernprobleem aan te pakken en geen zijtak.

The proof that the root problem is distribution and not production is the Shari’ah evidences which came regarding the treatment of poverty, permitting ownership, and utilising the possessions, and in the same manner, the reality of economic life. As for with respect to the Shari’ah evidences, there are evidences which came to treat the poverty of individuals, permit ownership and utilisation; in other words, evidences which came regarding distribution. And there are evidences which came regarding the treatment of the poverty of the country, in other words, regarding production. By close investigation of the evidences for the two matters, it becomes clear that the evidences regarding the poverty of individuals, and the permission of ownership and utilisation, are many in number to the point that they attract increased attention, which indicates heightened importance, and that they came to treat a root issue and not a branch.

De verzen en overleveringen met betrekking tot armoede, met andere woorden, over de slechte verdeling ervan en de rectificatie daarvan, zijn talrijk, en de bewijzen die zijn gekomen met betrekking tot de toestemming voor eigendom en het gebruik van rijkdom zijn eveneens talrijk. Dit is vanuit één invalshoek, en vanuit een andere invalshoek is het onderwerp dat zij behandelen, namelijk het bezit van rijkdom, een fundamenteel vraagstuk in de economie, tot het punt dat er niets fundamenteler is, en alle economische problemen daaruit voortvloeien, wat betekent dat het het kernprobleem is. Dienovereenkomstig is het kernprobleem distributie. Met andere woorden, het feit dat de bewijzen met betrekking tot armoede, de toestemming voor eigendom en het gebruik daarvan talrijk zijn, en het feit dat zij het fundamentele vraagstuk behandelen waaruit alle economische problemen voortvloeien, is een bewijs dat het kernprobleem in de economie distributie is.

The verses and narrations related to poverty, in other words, to the poor distribution and its rectification, are abundant in number, and the evidences which came regarding the permission of ownership and utilisation of wealth are likewise abundant. This is from one angle, and from another angle the issue that they are treating, which is the possession of wealth, is a root issue in economics to the point that there is nothing more fundamental, and all economic problems stem from it, which means that it is the root problem. Accordingly, the root problem is distribution. In other words, the reality that the evidences regarding poverty, permission of ownership and the utilisation of it are abundant, and the reality that they treat the fundamental issue from which all economic problems stem, is evidence that the root problem in economics is distribution.

Dit verschilt van de bewijzen met betrekking tot de armoede van het land, of met andere bewoordingen, de bewijzen met betrekking tot productie. Deze zijn beperkt in aantal en kwamen voor wat noodzakelijk is voor productie, en niet voor de productie zelf, terwijl datgene wat productie rechtstreeks behandelt, nauwelijks wordt vermeld. Er kwamen sharia-bewijzen die de creatie van rijkdom in het land noodzakelijk maken, met andere woorden, de behandeling van productie noodzakelijk maken; dus de woorden van Allah (SWT):

This is different to the evidences regarding the poverty of the country, or by an alternative expression, the evidences regarding production. These are limited in number, and came to treat what is necessary for production, and not production itself, while that which addresses production directly is barely mentioned. Shari’ah evidences came which necessitate the creation of wealth in the country, in other words, necessitate the treatment of production; so the words of Allah (swt):

“En bereid tegen hen voor wat je ook aan macht kunt bereiden.” (TMQ 8:60) vereist de aanwezigheid van rijkdom in het land en verplicht de arbeid om dit te bewerkstelligen. Het verspreiden van veiligheid voor de onderdanen van de Staat, en het uitvoeren van hun belangen en wat dat vereist in termen van het aanleggen van wegen, het voorzien in watersystemen, het bouwen van scholen en moskeeën, het verlenen van medische diensten en onderwijs, het omgaan met noodsituaties zoals aardbevingen en overstromingen, en het ondernemen van wat ook maar noodzakelijk is door de lasten van de onderdanen; dit alles en alles wat hiermee vergelijkbaar is, vereist de aanwezigheid van rijkdom en de inspanning om deze te produceren.

“And prepare against them whatever you are able of power. ” (TMQ 8:60) necessitates the presence of wealth in the country and obligates the work to bring it about. Spreading security for the subjects of the State, and carrying out their interests and what that necessitates that in terms of building roads, providing water systems, building schools and mosques, providing medical services and education, dealing with emergencies such as earthquakes and floods, undertaking whatever is necessitated by burdens of the subjects; all of this and anything similar necessitates the presence of wealth and the effort to produce it.

Op dezelfde wijze kan het aanpakken van de armoede van individuen, wat het kernprobleem is, niet plaatsvinden zonder de aanwezigheid van rijkdom, dus vereist het werken om dit te produceren. Daarom richten deze regels zich op wat productie noodzakelijk maakt, en niet op de productie zelf. Ze geven echter de verplichting van productie aan vanuit het oogpunt dat "datgene, waartoe de verplichting niet kan worden vervuld zonder, op zichzelf een verplichting is".

In the same manner, treating the poverty of individuals, which is the root problem, cannot occur without the presence of wealth, so it necessitates working to produce it. Therefore, these rules address what necessitates production, and not production itself. However, they indicate the obligation of production from the angle that "That, without which the obligation cannot be accomplished, is itself an obligation".

Wat betreft de regels die direct aanzetten tot de productie van rijkdom, hoewel deze bestaan, zijn ze beperkt in aantal; Allah (SWT) zei:

As for the rules which directly encourage the production of wealth, although they exist they are few in number; Allah (swt) said:

“En wanneer het gebed is voltooid, verspreid u dan over het land en zoek naar de gunst van Allah (SWT).” (TMQ 62:10), en Hij (SWT) zei: “Wandel dan over de hellingen ervan en eet van Zijn voorziening.” (TMQ 67:15), en de Profeet ﷺ zei:

“And when the prayer has been concluded, disperse within the land and seek from the bounty of Allah (swt).” (TMQ 62:10), and He (swt) said: “So walk among its slopes and eat of His provision.” (TMQ 67:15), and the Prophet said:

. » مَا أَكَلَ أَحَدٌ طَعَامًا قَطُّ خَيْ رًا مِنْ أَنْ يَأْكُلَ مِنْ عَمَلِ يَدِه « .

. » مَا أَكَلَ أَحَدٌ طَعَامًا قَطُّ خَيْ رًا مِنْ أَنْ يَأْكُلَ مِنْ عَمَلِ يَدِه « .

“Niemand eet voedsel dat beter is dan datgene wat hij heeft gegeten door met de eigen handen te werken.” (gerapporteerd door Al-Bukhari via Al-Miqdam). De Profeet ﷺ zei ook:

“No one eats food better than that which he ate by working with one’s own hands.” (reported by Al-Bukhari through Al-Miqdam). The Prophet also said:

. مَنْ طَلَبَ الدُّنْ يَا حَلاَلاً، اسْتِعْفَافاً عَنِ المَسْأَلَةِ، وَسَعْياً عَلَى أَهْلِهِ، وَتَ عَطُّفاً عَلَى « » جَارِهِ، جَاءَ ي وَْمَ القِيَامَةِ وَجْهُهُ كَالقَمَرِ لَيْ لَةَ الْبَدْرِ .

. مَنْ طَلَبَ الدُّنْ يَا حَلاَلاً، اسْتِعْفَافاً عَنِ المَسْأَلَةِ، وَسَعْياً عَلَى أَهْلِهِ، وَتَ عَطُّفاً عَلَى « » جَارِهِ، جَاءَ ي وَْمَ القِيَامَةِ وَجْهُهُ كَالقَمَرِ لَيْ لَةَ الْبَدْرِ .

“Wie in het leven zoekt naar een halal levensonderhoud, en anderen niet om geld vraagt om voor zijn gezin te voorzien, en zijn buurman met medeleven bijstaat, zal (op de dag des oordeels) verschijnen met een gezicht als de volle maan.” (gerapporteerd door Al-Bayhaqi in Al-Shu’ab Al-Iman vanuit Makhul als een Mursal-overlevering). En hij zei:

“Whoever seeks lawful sustenance in life, and asks not others for money, to provide for his family, and his neighbour in sympathy, comes (on the day of judgement) with a face like the moon when full.” (reported by Al-Bayhaqi in Al-Shu’ab Al-Iman from Makhul as a Mursal narration). And he said:

. » طَلَبُ الحَلالِ وَاجِبٌ عَلَى كُلِّ مُسْلِمٍ « .

. » طَلَبُ الحَلالِ وَاجِبٌ عَلَى كُلِّ مُسْلِمٍ « .

“Het zoeken naar een toegestane (Halal) levensonderhoud is een plicht voor elke moslim” (overgeleverd door Al-Tabarani in Al-Awsat van Anas, met een keten die door Al-Haythami en Al-Mundhiri als Hasan wordt beschouwd). Deze bewijzen zijn expliciet in het aanmoedigen van het zoeken naar voorziening, met andere woorden, de aanmoediging van productie, of met een andere uitdrukking de aanpak van de armoede in het land. Wat echter ook uit deze bewijzen blijkt, is dat zij de individuele persoon aanspreken, en dat de aanmoediging van productie enkel is voor de aanpak van hun individuele behoeften, hetzij om aan de behoefte te voldoen of om hun bezit te vergroten; met andere woorden, de toelaatbaarheid van gebruik.

“Seeking lawful livelihood (Halal) is duty upon every Muslim” (reported by Al-Tabarani in Al-Awsat from Anas, with a chain considered Hasan by Al-Haythami and Al-Mundhiri). These evidences are explicit in encouraging the seeking of provision, in other words, encouragement of production, or by another expression the treatment of the poverty of the country. However, what is also apparent from them is that they address the individual, and that the encouragement of production is only for the treatment of their individual needs, either to fulfil the need or to increase their property; in other words, the permissibility of utilisation.

Dit is vanuit één invalshoek. Vanuit een andere invalshoek is wat deze bewijzen adresseren of wat zij noodzakelijk maken, enkel werk voor eigendom, en niet werk alleen. Met andere woorden, het is productie ten behoeve van bezit en niet simpelweg productie alleen, wat aangeeft dat het werk bezit voortbrengt, wat erop wijst dat het een kwestie van een vertakking is en niet van een wortel. Het is een vertakking van bezit, en niet een wortel ervan. Daarom kwamen de regels die productie noodzakelijk maken met vermelding van bezit, en dat bezit productie noodzakelijk maakt, en dat de regels die productie rechtstreeks adresseren met vermelding van benutting kwamen. Zo maakte het in één vers de inspanning ten behoeve van voedsel, en maakte het voedsel uit inspanning in de eerste overlevering, en drukte het inspanning uit via de woorden het zoeken naar de wereld en het zoeken naar datgene wat toegestaan (Halal) is in de tweede en derde overleveringen, dus al deze regels met hun bewijzen betekenen het bezit van rijkdom. Al dit wijst erop dat productie niet het kernprobleem is, maar eerder een probleem onder de economische problemen, en op dezelfde manier geeft het aan dat het kernprobleem eigendom is, of met een alternatieve uitdrukking bezit, en dit betekent dat het kernprobleem distributie is.

This is from one angle. From another angle what these evidences address or what they necessitate is only the work for property, and not work alone. In other words, it is production for the sake of possession and not simply production alone, which indicates that the work produces possession, which points to it being a branch issue and not a root one. It is a branch of possession, and not a root for it. That is why the rules which necessitate production came mentioning possession, and that possession necessitates production, and that the rules which directly address production came mentioning utilisation. So in one verse it made the effort for the sake of food, and made food from effort in the first narration, and expressed effort through the words seeking the world and seeking that which is lawful (Halal) in the second and third narrations, so all these rules with their evidences mean possession of wealth. All of this indicates that production is not the root problem, rather it is a problem amongst the economic problems, and in the same manner it indicates that the root problem is ownership, or by an alternative expression possession, and this means that the root problem is distribution.

Dit alles is met betrekking tot de bewijzen uit de sharia; wat betreft de realiteit van het economische leven, ontkent niemand dat elk land dat lijdt onder economische onrust, dit te wijten heeft aan een slechte verdeling en niet aan een lage productie. Het socialistische systeem, inclusief het communisme, ontstond enkel als gevolg van de onderdrukking die de samenleving leed onder het kapitalistische systeem, of met andere woorden, als gevolg van een slechte verdeling. De sociale voordelen die de kapitalisten in hun systeem probeerden te implementeren, zijn allemaal verbonden met de verdeling. De socialistische oplossingen houden zich enkel bezig met het vraagstuk van de verdeling, en de regio's die de derde wereld worden genoemd, zoals de islamitische landen tegenwoordig, zijn enkel achtergesteld vanwege de slechte verdeling, en niet vanwege de armoede van het land. Dienovereenkomstig is de realiteit van het kernprobleem in de economie een slechte verdeling en niet een gebrek aan productie. Dit is iets dat gevoeld kan worden, en iedereen kan het voelen, of men nu moslim, kapitalist of socialist is. Dit komt doordat de wereld als geheel veel meer produceert dan de mensen nodig hebben, maar de slechte verdeling is wat ervoor zorgt dat sommige mensen obsceen rijk zijn, terwijl anderen behoeftig en arm zijn. Zelfs in de landen die lijden onder een lage productie, is het fundamentele economische probleem eerst de verdeling en dan pas de lage productie. Hierop gebaseerd geeft de realiteit van het economische leven aan dat het kernprobleem in de economie de verdeling is, en niet de productie.

This is all with respect to the Shari’ah evidences, as for with respect to the reality of the economic life, no one denies that every country which suffers from economic unrest is due to suffering from poor distribution, and not due to low production. The socialist system, including communism, only arose as a result of the oppression which the society suffered from the capitalist system, or in other words, a result of poor distribution. The social benefits which the capitalists tried to implement in their system are all connected to the distribution. The socialist solutions only deal with the issue of distribution, and the regions which are called the third world such as the Islamic countries in these days, are only backward due to the poor distribution, and not due to the poverty of the country. Accordingly, the reality of the root problem in economics is poor distribution and not lack of production. This is something that can be sensed, and every person can sense it, whether Muslim, capitalist or socialist. This is since the world as a whole produces much more than the people require, but the poor distribution is what makes some people obscenely rich, while others are destitute and poor. Even in the countries that suffer from low production the root economic problem is distribution first and then low production. Based upon this, the reality of the economic life indicates that the root problem in the economy is distribution, and not production.