“Hij had een stuk land bewerkt. De Profeet ﷺ kwam hem tegen terwijl hij het water aan het geven was. Hij vroeg hem: ‘Aan wie behoort de oogst en aan wie behoort het land?’ Hij antwoordde: ‘De oogst is van mij vanwege mijn zaad en arbeid. De helft (van de oogst) is van mij en de helft is voor zoventveer.’ Hij zei: ‘Jullie hebben een woekerovereenkomst gesloten. Geef het land terug aan de eigenaar en neem je loon en kosten.’ De Profeet ﷺ beschreef deze transactie als woeker, en woeker is verboden (Haram) volgens een duidelijke tekst. Daarnaast verzocht de Boodschapper ﷺ Rafi’ om het land terug te geven aan de eigenaar, met alles wat daar aanwezig was aan landbouwproducten, en om zijn kosten daaruit te nemen; met andere woorden, hij verzocht hem de transactie te vernietigen. Dit geeft aan dat het verbod beslissend is en dus is het verboden (Haram). Daarom zijn deze drie overleveringen — de overlevering van Jabir die de waarschuwing noemt voor het deelnemen aan Mukhabarah, met andere woorden, deelbouw, en de overlevering van Al-Nasa’i met de herhaling en beperking, en de overlevering van Raafi’ die het verhuren van land beschrijft als woeker en het vernietigen van de transactie — een definitieve aanwijzing dat het verbod beslissend is, wat duidt op het Tahrim van het verhuren van land in het algemeen. Vanwege wat expliciet in deze overleveringen wordt vermeld, en wat daaruit wordt begrepen, bestaat er geen de minste twijfel dat het verboden is om land in het algemeen te verhuren. Toch is gebleken dat sommige geleerden het verhuren van land hebben toegestaan. Daarom zullen we ook de bewijzen uitleggen die sommige geleerden gebruikten om het verhuren van land toe te staan, niet enkel om die bewijzen te bekritiseren, maar om hun ongeldigheid aan te tonen. Degenen die het verhuren van land toestaan, zeggen dat het land een object is waaruit voordeel kan worden afgeleid zolang het bestaat, en dat het daarom is toegestaan om het te verhuren voor een prijs of iets dergelijks, zoals voor vruchtwisseling, en dat de regel met betrekking tot goederen hetzelfde is als de regel met betrekking tot prijzen.” De ongeldigheid van deze mening is uiterst duidelijk, aangezien land weliswaar een object is waaruit voordelen kunnen worden gehaald terwijl het land behouden blijft, zoals door vruchtwisseling, maar de tekst expliciet heeft aangegeven dat het verhuren van land verboden (Haram) is. Dus zelfs als de definitie van verhuur erop van toepassing is, heeft de tekst het verboden, en om die reden is het verboden (Haram). Hoewel het bewijs voor verhuur algemeen is en elk type verhuur omvat, is er echter een bewijs dat het verhuren van land verbiedt, wat het beperkt tot het verhuren van alles behalve land; het verhuren van land is dus als een uitzondering gemaakt en werd verboden. Daarom is het verboden (Haram). Vergelijkbaar hiermee zijn de woorden van Allah (SWT):
“He had cultivated a land. The Prophet (peace be upon him) passed him when he was watering it. So he asked him: To whom does the crop belong, and to whom does the land belong? He replied: The crop is mine for my seed and labour. The half (of the crop) is mine and the half for so-and-so. He said: You conducted usurious transaction. Return the land to its owner and take your wages and cost.”. The Prophet described this transaction as being usury, and usury is Haram according to definite text. Additionally, the Messenger (pbuh) requested Rafi’ to return the land to its owner, with whatever was there in terms of agriculture, and to take his expenses from them; in other words, he requested him to void the transaction. This indicates that the prohibition is a decisive one and so it is Haram. Therefore, these three narrations - the narration of Jabir which mentions the threat for partaking in Mukhabarah, in other words, share-cropping, and the narration of Al-Nasa’i with the repetition and restriction, and the narration of Raafi’ which describes the renting of land as being usury and voiding the transaction - are a definite indication that the prohibition is decisive, which indicates the Tahrim of renting land generally. Due to what is mentioned explicitly in these narrations, and what is understood from them, there is not the slightest doubt that it is forbidden to rent land generally. Yet some of the scholars are found to have permitted the renting of land. So we will also explain the evidences that some of the scholars used to permit the renting of land, not simply to criticise those evidences but in order to show their invalidity. Those who permit the renting of land say that the land is an object that benefit can be derived from while it remains, and so it is permitted to rent it for a price or something similar, such as for a crop rotation, and the rule regarding goods is the same as the rule regarding prices. The invalidity of this opinion is extremely apparent, since even though land is an object which benefits could be taken from while the land remains such as through crop rotation, but the text came to explicitly state that renting land is Haram, so even if the definition of renting applies to it, the text came and forbade it, and for that reason it is Haram. So though the evidence for renting is general and encompasses any type of renting, however there is an evidence which came forbidding the renting of land which restricts it to renting anything other than land, and so the renting of land was made as an exception and it was forbidden. That is why it is Haram. Similar to this are the words of Allah (swt):