De relatie van de Staat met andere staten die in de wereld aanwezig zijn, is gebouwd op vier overwegingen. Dit zijn:

The relationship of the State with other states present in the world is built upon four considerations. These are:

1. De bestaande staten in de islamitische wereld worden beschouwd als onderdeel van één land en vallen daarom niet binnen de sfeer van de buitenlandse zaken. Relaties met deze landen worden niet beschouwd als zijnde binnen het domein van het buitenlands beleid, en het is verplicht om te werken aan de vereniging van al deze landen tot één staat.

1. The existing states in the Islamic world are considered to be part of one land and therefore they are not included within the sphere of foreign affairs. Relations with these countries are not considered to be in the realm of foreign policy and it is obligatory to work to unify all these countries into one state.

2. Staten die economische, commerciële, goede nabuurschap- of culturele verdragen met onze Staat hebben, dienen te worden behandeld volgens de voorwaarden van de verdragen. Indien een verdrag dit bepaalt, hebben hun onderdanen het recht om de Staat binnen te komen met een identiteitskaart zonder de noodzaak van een paspoort, mits onze onderdanen op gelijke wijze worden behandeld. De economische en commerciële betrekkingen met dergelijke staten moeten worden beperkt tot specifieke artikelen en kenmerken die als noodzakelijk worden beschouwd en die tegelijkertijd niet leiden tot de versterking van deze staten.

2. States who have economic, commercial, good neighbouring or cultural treaties with our State are to be treated according to the terms of the treaties. If a treaty states so, their subjects have the right to enter the State with an identity card without the need for a passport provided our subjects are treated in a like manner. The economic and commercial relations with such states must be restricted to specific items and characteristics which are deemed necessary and which at the same time do not lead to the strengthening of these states.

3. Staten met wie wij geen verdragen hebben, en de feitelijke imperialistische staten, zoals Groot-Brittannië, Amerika en Frankrijk, en die staten die plannen hebben tegen de Staat, zoals Rusland, worden juridisch beschouwd als oorlogvoerende staten. Alle voorzorgsmaatregelen moeten jegens hen worden genomen en het zou onjuist zijn om diplomatieke betrekkingen met hen aan te gaan. Hun onderdanen mogen de Islamitische Staat betreden, maar alleen met een paspoort en een visum dat specifiek is voor elk individu en voor elk bezoek, tenzij zij in de praktijk oorlogvoerend worden.

3. States with whom we do not have treaties, and the actual imperialist states, such as Britain, America and France, and those states that have designs on the State, such as Russia, are legally considered to be belligerent states. All precautions must be taken towards them and it would be wrong to establish diplomatic relations with them. Their subjects may enter the Islamic State, but only with a passport and a visa specific to every individual and for every visit, unless they become practically belligerent.

4. Staten die feitelijk oorlogvoerende staten zijn, zoals Israël bijvoorbeeld, moeten als basis dienen voor alle omgang met hen. Er moet met hen worden omgegaan alsof er een werkelijke oorlog tussen ons bestaat – ongeacht of er een wapenstilstand tussen ons bestaat of niet – en al hun onderdanen worden verhinderd om de Staat binnen te komen.

4. States that are actually belligerent states, such as Israel for example, a state of war must be taken as the basis for all dealings with them. They must be dealt with as if a real war existed between us – irrespective of whether an armistice exists between us or not - and all their subjects are prevented from entering the State.

Dit artikel is afgeleid van de regels met betrekking tot het gebied van de islam (Dar al-Islam) en het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr), en van de regels met betrekking tot degene met een verbond en degene die amnestie heeft.

This Article was derived from the rules regarding Dar Al-Islam and Dar Al-Kufr, and from the rules regarding the one with a covenant and the one who has amnesty.

De eerste clausule heeft betrekking op de islamitische landen die voorheen door de islam werden geregeerd, zoals India bijvoorbeeld, of waar de meerderheid moslim is, zoals in Libanon. Alle islamitische landen sinds de vernietiging van het kalifaat in 1342 Hijri tot het moment dat het opnieuw wordt gevestigd met de toestemming van Allah (SWT), zijn gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr), omdat sommige van deze landen worden geregeerd door iets anders dan de islam en hun externe veiligheid niet de veiligheid van de islam is. Anderen worden beveiligd door moslims, maar worden geregeerd door iets anders dan de islam. Al deze gebieden worden beschouwd als gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) en aangezien ze voorheen gebied van de islam (Dar al-Islam) waren, is het noodzakelijk om eraan te werken hen terug te brengen naar de status van gebied van de islam (Dar al-Islam). Maar zolang ze worden geregeerd door iets anders dan de islam, of hun veiligheid anders is dan de veiligheid van de islam, blijven ze gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr), en dus zijn de regels van gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) op hen van toepassing. Het feit dat het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) is, betekent niet dat alle inwoners ongelovigen zijn, en het betekent niet dat in gebied van de islam (Dar al-Islam) alle inwoners moslims zijn. In plaats daarvan is de betekenis van Dar (verblijfplaats) hier een islamitische (Shar’i) term: "islamitische (Shar’i) realiteit", met andere woorden, het is de sharia die het deze betekenis geeft, net als de termen gebed (Salah), vasten (Sawm) en andere termen uit de sharia.

The first clause is related to the Islamic lands which used to be ruled by Islam, such as India for example, or where the majority are Muslims such as in Lebanon. All of the Islamic lands since the destruction of the Khilafah in 1342 Hijri until it is re-established anew with the Permission of Allah (swt), are Dar Al-Kufr, because some of them are ruled by other than Islam and their external security is not the security of Islam. Others are secured by Muslims but are ruled by other than Islam. All of these are considered to be Dar Al-Kufr and since they used to be Dar Al-Islam it is imperative to work to revert them back to being Dar Al-Islam, but as long as they are ruled by other than Islam, or their security is other than the security of Islam, then they remain as Dar Al-Kufr, and so the rules of Dar Al-Kufr apply to them. It being Dar Al-Kufr does not mean that all its inhabitants are disbelievers, and it does not mean that in Dar Al-Islam that all its inhabitants are Muslims. Rather, the meaning of Dar (abode) here is a Shari’ah term: “Shar’i reality”, in other words, it’s the Shari’ah which gives it this meaning, like the terms Salah and Siyam and others from the Shari’ah terms.

Op basis hiervan wordt de term Dar al-Islam (Dar al-Islam) toegepast op een land waar de meerderheid van de inwoners bijvoorbeeld christenen zijn, maar het deel uitmaakt van de Islamitische Staat. Dit komt doordat de toegepaste wetten de wetten van de islam zijn en de veiligheid van het land wordt gewaarborgd door de islamitische veiligheid, zolang het deel uitmaakt van de Islamitische Staat.

Based upon it, the term Dar Al-Islam is applied to a country where the majority of its inhabitants are Christians for example, but it is part of the Islamic State. This is because the laws applied are the laws of Islam and the security of the land is by the Islamic security so long as it remains part of the Islamic State.

En in dezelfde lijn, met betrekking tot het land waar de meeste mensen moslims zijn, maar het deel uitmaakt van een staat die niet volgens de islam regeert, en waarvan de veiligheid niet wordt gewaarborgd door het moslimleger maar eerder door het leger van de ongelovigen, zou de term gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) erop van toepassing zijn, ondanks het feit dat de meeste inwoners moslim waren. De betekenis van het woord Dar is hier dus een sharia-werkelijkheid en er wordt geen rekening gehouden met het aandeel moslims wanneer de term wordt gebruikt; in plaats daarvan worden de toegepaste wetten en de veiligheid van de mensen overwogen. Met andere woorden, de betekenis van Dar wordt genomen uit de sharia-teksten die deze betekenis verduidelijken, net zoals de betekenis van de term gebed (Salah) wordt genomen uit de sharia-teksten die het uitlegden. En op dezelfde manier halen alle sharia-termen hun betekenis uit de sharia-teksten en niet uit de taalkundige betekenis van de term.

And in the same vein, with respect to the land where most of the people are Muslims but it is part of a State that does not rule by Islam, and its security is not upheld by the Muslim army but rather by the army of the disbelievers, the term Dar Al-Kufr would be applied to it despite the fact that most of its inhabitants were Muslim. So the meaning of the word Dar here is a Shari’ah reality and no regard is given to the proportion of Muslims when the term is used, rather the laws applied and the security of the people are considered. In order words, the meaning of Dar is taken from the Shari’ah texts which clarify this meaning, just like the meaning of the term Salah is taken from the Shari’ah texts which explained it. And similarly all Shari’ah terms take their meaning from the Shari’ah texts and not from the linguistic meaning of the term.

De regels met betrekking tot het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) zijn volledig verschillend van de regels met betrekking tot het gebied van de islam (Dar al-Islam), dus er zijn specifieke regels voor.

The rules regarding Dar Al-Kufr are completely different to the rules regarding Dar Al-Islam, so there are rules specific to it.

Als de moslim die in het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) leeft niet in staat is om de rituelen van zijn religie (Deen) daar openlijk uit te oefenen, dan moet hij verhuizen naar een ander gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) waarin hij dat wel zou kunnen doen, vanwege de woorden van Hem (SWT):

If the Muslim who lives in Dar Al-Kufr is unable to openly practise the rituals of his Deen there, then he has to move to another Dar Al-Kufr in which he would be able to do so due to His (swt) words:

“Voorwaar, wat degenen betreft van wie de engelen de ziel nemen terwijl zij zichzelf onrecht doen, zij (de engelen) zeiden: “In welke (toestand) waren jullie?” Zij antwoorden: “Wij waren zwak en onderdrukt op de aarde.” Zij zeggen: “Was de aarde van Allah (SWT) niet ruim genoeg voor jullie om daarin uit te emigreren?” Dergelijke mannen zullen hun verblijfplaats in de Hel vinden – wat een slechte bestemming” (TMQ 4:97).

“Verily, as for those whom the angels take (in death) while they are wronging themselves they (the angels) said: “In what (condition) were you” they reply: “We were weak and oppressed on the Earth” They say: “Was not the earth of Allah (swt) spacious enough for you to emigrate therein”. Such men will find their abode in Hell – what an evil destination” (TMQ 4:97).

Dit is indien er geen gebied van de islam (Dar al-Islam) is, zoals het geval vandaag de dag is.

This is if there is no Dar Al-Islam as is the case today.

Echter, indien er een gebied van de islam (Dar al-Islam) zou zijn, dan zijn de regels met betrekking tot emigratie vanuit het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) naar het gebied van de islam (Dar al-Islam) dienovereenkomstig:

However, if there was a Dar Al-Islam, the rules related to emigration from Dar Al-Kufr to Dar Al-Islam are accordingly:

1. Wie in staat is om te emigreren, en niet in staat is om zijn religie (Deen) openlijk in zijn land te beoefenen of de islamitische regels uit te voeren die van hem worden vereist – dan is de emigratie naar het gebied van de islam (Dar al-Islam) verplicht voor hem. In deze omstandigheid is het hem niet toegestaan om te verblijven in het gebied van de oorlog (Dar al-Harb), met andere woorden, het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr). Integendeel, de emigratie naar het gebied van de islam (Dar al-Islam) is verplicht. Het bewijs is het genoemde vers:

1. Whoever is capable of emigrating, and is unable to openly practise his Deen in his country nor carry out the Islamic rules required of him – then the emigration to Dar Al-Islam is obligatory upon him. In this circumstance it is not permitted for him to reside in Dar Al-Harb, in other words, Dar Al-Kufr. Rather the emigration to Dar Al-Islam is obligatory. The evidence is the verse mentioned:

“Inderdaad, degenen van wie de engelen [hun ziel] wegnemen terwijl zij zichzelf onrecht doen - [de engelen] zullen zeggen: "In welke [toestand] waren jullie?" Zij zullen zeggen: "Wij waren onderdrukt in het land." De engelen zullen zeggen: "Was de aarde van Allah (SWT) niet ruim genoeg voor jullie om daarin uit te emigreren?" Voor hen is de hel hun toevluchtsoord - en wat een slechte bestemming is dat." (TMQ 4:97) aangezien dit ook hier geschikt is voor deductie. Daarnaast wordt dit aangegeven door wat Al-Tirmidhi heeft overgeleverd van Jarir dat de Boodschapper van Allah ﷺ zei:

“Indeed, those whom the angels take [in death] while wronging themselves - [the angels] will say, "In what [condition] were you?" They will say, "We were oppressed in the land." The angels will say, "Was not the earth of Allah (swt) spacious [enough] for you to emigrate therein?" For those, their refuge is Hell - and evil it is as a destination.” (TMQ 4:97) as it is also suitable for deduction here. Additionally, this is indicated by what Al-Tirmidhi reported from Jarir that the Messenger of Allah (pbuh) said:

. أَنَا بَرِيءٌ مِنْ كُلِّ مُسْلِمٍ يُقِيمُ بَ يْنَ أَظْهُرِ الْمُشْرِكِينَ، قَالُوا: يَا رَسُولَ اللَّهِ، وَلِمَ؟ « » قَالَ: لا تَ رَايَا نَارَاهُمَ .

. أَنَا بَرِيءٌ مِنْ كُلِّ مُسْلِمٍ يُقِيمُ بَ يْنَ أَظْهُرِ الْمُشْرِكِينَ، قَالُوا: يَا رَسُولَ اللَّهِ، وَلِمَ؟ « » قَالَ: لا تَ رَايَا نَارَاهُمَ .

“Ik ben vrij van elke moslim die tussen de afgodendienaars (Al-Mushrikeen) leeft.” Zij zeiden: “O Boodschapper van Allah ﷺ: Hoe is dat?” Hij zei: “Zij mogen elkaars kampvuren niet zien,” wat betekent dat als zij beiden hun vuren zouden ontsteken, je ze niet van elkaar zou kunnen onderscheiden, als een allegorie voor het niet wonen in hun verblijfplaats.

“I am free from every Muslim that lives among the idolaters (Al-Mushrikeen)." They said:"O Messenger of Allah (pbuh): How is that?" He said: "They should not see each other's campfires.” meaning that if both of them lit their fires you could not distinguish between them, as an allegory to not live in their abode.

Wat Al-Bukhari heeft overgeleverd:

As for what Al-Bukhari reported:

.» لاَ هِجْرَةَ بَ عْدَ فَ تْحِ مَكَّة «.

.» لاَ هِجْرَةَ بَ عْدَ فَ تْحِ مَكَّة «.

“Er is geen emigratie (Hijrah) na de verovering van Mecca” en zijn woorden:

“There is no migration (Hijrah) after the conquest of Mecca” and his words:

.» لاَ هِجْرَةَ بَ عْدَ الْفَتْحِ «.

.» لاَ هِجْرَةَ بَ عْدَ الْفَتْحِ «.

“Er is geen migratie meer na Al-Fateh (de verovering van Mekka)” en:

“There is no migration after Al-Fateh (conquest of Mecca)” and:

.» قَدْ انْ قَطَعَتْ الْهِجْرَةُ وَلَكِ نْ جِهَادٌ وَنِيَّة «.

.» قَدْ انْ قَطَعَتْ الْهِجْرَةُ وَلَكِ نْ جِهَادٌ وَنِيَّة «.

“Er is geen emigratie meer na de verovering (van Mekka), maar alleen jihad [(het streven en strijden in de zaak van Allah (SWT)) zal voortduren] en een goede intentie.”, en wat werd overgeleverd dat toen Safwan b. Umayyah de islam aanvaardde, tegen hem werd gezegd: er is geen religie (Deen) voor degene die niet emigreert, en dus kwam hij naar Madinah en de Profeet ﷺ zei tegen hem:

“There is no emigration after the conquest (of Mecca) but only Jihad [(striving and fighting in the cause of Allah (swt)) will continue] and good intention.”, and what was reported that when Safwan b. Umayyah embraced Islam it was said to him: no Deen for the one who doesn’t emigrate, and so he came to Madinah and the Prophet said to him:

. مَا جَاءَ بِكَ أَبَا وَهْبٍ ؟ قَالَ: قِيلَ إِنَّهُ لاَ دِينَ لِمَنْ لَمْ ي هَُاجِرْ، قَالَ: ارْجِعْ أَبَا « وَهْبٍ إِلَى أَبَاطِحِ مَكَّةَ، فَ قَرُّوا عَل ى مَسْكَنِكُمْ فَ قَدْ انْ قَطَعَتْ الْهِجْرَةُ وَلَكِنْ جِهَادٌ وَنِيَّةٌ، » فَإِنْ اسْ تُ نْ فِرْت مْ فَانْفِرُوا .

. مَا جَاءَ بِكَ أَبَا وَهْبٍ ؟ قَالَ: قِيلَ إِنَّهُ لاَ دِينَ لِمَنْ لَمْ ي هَُاجِرْ، قَالَ: ارْجِعْ أَبَا « وَهْبٍ إِلَى أَبَاطِحِ مَكَّةَ، فَ قَرُّوا عَل ى مَسْكَنِكُمْ فَ قَدْ انْ قَطَعَتْ الْهِجْرَةُ وَلَكِنْ جِهَادٌ وَنِيَّةٌ، » فَإِنْ اسْ تُ نْ فِرْت مْ فَانْفِرُوا .

“Wat heeft je hierheen gebracht, Abu Wahb?” Hij zei: “Er wordt gezegd dat er geen religie (Deen) is voor degene die niet emigreert.” Hij zei: “Abu Wahb – keer terug naar Mekka en blijf op je plaatsen, er is geen migratie maar alleen jihad en een goede intentie, en wanneer je wordt opgeroepen tot strijd, ga dan naar buiten.” (zoals overgeleverd door Ibn Asakir). Dit alles ontkent emigratie na de verovering van Makkah, maar deze ontkenning heeft de sharia ‘Illah (grondreden) die uit de overlevering zelf is afgeleid, aangezien zijn woorden: “na de verovering van Mekka” in een vorm komen die de ‘Illah bevat, wat betekent dat de verovering van Makkah de ‘Illah was achter het ontkennen van de noodzaak om te emigreren. Aangezien de ‘Illah aanwezig en afwezig is bij de Ma’lul (het gevolg), is het niet specifiek voor de verovering van Makkah, maar is het van toepassing op de verovering van elke plaats, met het bewijs van een andere rapportage: “er is geen migratie na Al-Fateh (de verovering van Mekka)”. Dit wordt ondersteund door wat Al-Bukhari heeft overgeleverd van Aisha (ra) toen zij werd gevraagd naar emigratie; zij antwoordde:

“What brought you here Abu Wahb? So he said: It is said there is no Deen for the one who does not emigrate. He said: Abu Wahb – return to Mecca and stay in your places, there is migration bu only Jihad and good intention, and when you are called to battle, then go forth.” (as reported by Ibn Asakir). All of this negates emigration after the conquest of Makkah, but this negation has the Shari’ah Illah (cause) derived from the narration itself, since his words: “after the conquest of Mecca” comes in a form that includes the ‘Illah, which means that the conquest of Makkah was the ‘Illah behind negating the need to emigrate. Since the ‘Illah is present and absent with the Ma’lul (caused), it is not specific to the conquest of Makkah rather it applies to the conquest of any place, with the evidence of another report: “there is no migration after Al-Fateh (conquest of Mecca)”. This is supported by what Al-Bukhari reported from Aisha(ra) when she was asked about emigration; she replied:

. لاَ هِجْرَةَ الْيَ وْمَ، كَانَ الْمُؤْمِنُ يَفِرُّ بِدِينِهِ إِلَى اللهِ وَرَسُولِهِ مَخَافَةَ أَنْ ي فُْتَنَ . فَأَمَّا « » الْيَ وْمَ فَ قَدْ أَظْهَرَ اللهُ الإِسْلامَ، وَالْمُؤْمِنُ يَ عْبُدُ رَبَّهُ حَيْثُ شَاء.

. لاَ هِجْرَةَ الْيَ وْمَ، كَانَ الْمُؤْمِنُ يَفِرُّ بِدِينِهِ إِلَى اللهِ وَرَسُولِهِ مَخَافَةَ أَنْ ي فُْتَنَ . فَأَمَّا « » الْيَ وْمَ فَ قَدْ أَظْهَرَ اللهُ الإِسْلامَ، وَالْمُؤْمِنُ يَ عْبُدُ رَبَّهُ حَيْثُ شَاء.

“Er is vandaag de dag geen emigratie meer – de gelovige ontvluchtte voorheen met zijn religie (Deen) naar Allah (SWT) en Zijn Boodschapper ﷺ, omdat hij vreesde de beproevingen onder ogen te moeten zien. Wat vandaag de dag betreft, heeft Allah (SWT) de islam doen zegevieren, en de gelovige kan zijn Heer aanbidden waar hij maar wil”, wat aangeeft dat de emigratie voor de moslim vóór de verovering bedoeld was om met zijn religie (Deen) te vluchten en zo te voorkomen dat hij getroffen zou worden, en dat dit werd opgeheven na de verovering van Makkah, aangezien hij toen in staat was om zijn religie (Deen) openlijk te beoefenen en de wetten van de islam te vestigen. De verovering waarop dit gebaseerd was, is dus de grondreden (Illah) voor het opheffen van de noodzaak om te emigreren, en niet de verovering van Makkah als een specifieke gebeurtenis. Dienovereenkomstig is wat ermee bedoeld wordt dat er geen emigratie meer is vanuit een land zodra het is veroverd. En zijn woorden tegen Safwan dat de emigratie is beëindigd, betekende de emigratie vanuit Makkah nadat het was veroverd, aangezien emigratie inhoudt het verlaten van het land van de ongelovigen en uit het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr); dus als een land wordt veroverd en het gebied van de islam (Dar al-Islam) wordt, dan blijft het niet langer een land van ongelovigen noch een gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr), en dus is er geen emigratie (Hijrah) vanuit, en dienovereenkomstig is er vanuit elk land dat wordt veroverd geen emigratie (Hijrah) meer na de verovering ervan (omdat het deel is geworden van het gebied van de islam (Dar al-Islam)). Dit wordt ondersteund door wat Ahmad rapporteerde van Mu’awiyah, die zei: Ik hoorde de Boodschapper van Allah ﷺ zeggen:

“There is no migration today – the believer used to escape with his Deen to Allah (swt) and His Messenger (pbuh), as he was afraid of facing the trials. As for today, Allah (swt) has made Islam prevail, and the believer can worship his Lord wherever he wishes” which indicates that the emigration for the Muslim before the conquest was in order to escape with his Deen thus avoiding being afflicted, and this was negated after the conquest of Makkah since he then became capable of openly practising his Deen and establishing the laws of Islam. So the conquest upon which this was based is the ‘Illah for negating the need to emigrate, and not the conquest of Makkah as a specific incident. Accordingly, what is meant is that there is no emigration from a land once it has been conquered. And his words to Safwan that emigration is finished meant emigration from Makkah after it had been conquered, since emigration is to leave the land of the disbelievers and from Dar Al- Kufr, so then if a land is conquered and becomes Dar Al-Islam then it does not remain as a land of disbelievers nor a Dar Al-Kufr, and so there is no Hijrah from it, and accordingly every land which is conquered does not have a Hijrah from it after its conquest (since it has become part of Dar Al-Islam). This is supported by what Ahmad reported from Mu’awiyah who said: I heard the Messenger of Allah (pbuh) say:

. لا تَ نْ قَطِعُ الْهِجْرَةُ مَا تُ قُبِّ لَتْ التَّ وْبَةُ، وَلا تَ زَالُ التَّ وْبَةُ مَقْبُولَةً حَتَّى تَطْلُعَ « » الشَّمْسُ مِنْ ا لْمَغْرِبِ .

. لا تَ نْ قَطِعُ الْهِجْرَةُ مَا تُ قُبِّ لَتْ التَّ وْبَةُ، وَلا تَ زَالُ التَّ وْبَةُ مَقْبُولَةً حَتَّى تَطْلُعَ « » الشَّمْسُ مِنْ ا لْمَغْرِبِ .

“De migratie zal niet eindigen totdat de berouwvolheid eindigt, en de berouwvolheid zal niet eindigen totdat de zon in het westen opkomt.” En Ahmad rapporteerde ook van de Profeet ﷺ dat hij zei:

“Migration will not end until repentance ends, and repentance will not end until the sun rises in the west.” and Ahmad also reported from the Prophet that he said:

.» إِنَّ الْهِجْرَةَ لا تَ نْ قَطِعُ مَا كَانَ الْجِهَادُ «.

.» إِنَّ الْهِجْرَةَ لا تَ نْ قَطِعُ مَا كَانَ الْجِهَادُ «.

“De migratie zal niet eindigen zolang er jihad zal zijn.” en in een andere overlevering:

“Migration will not end so long as there will be Jihad.” and in another narration:

.» لا تَ نْ قَطِعُ الْهِجْرَةُ مَا قُوتِلَ الْعَدُوُّ «.

.» لا تَ نْ قَطِعُ الْهِجْرَةُ مَا قُوتِلَ الْعَدُوُّ «.

“Migratie zal niet eindigen zolang de vijand wordt bestreden”, wat aangeeft dat de emigratie vanuit het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) naar het gebied van de Islam (Dar al-Islam) voortduurt en niet eindigt.

“Migration will not end as long as the enemy is fought”, which indicate that the emigration from Dar Al-Kufr to Dar Al- Islam continues and does not end.

2. Degene die in staat is om te emigreren, maar die in staat is om zijn religie (Deen) openlijk te beoefenen in zijn land en de sharia-wetten die van hem worden vereist, te vestigen. In dit geval is de emigratie aanbevolen en niet verplicht... het bewijs hiervoor is dat de Boodschapper ﷺ emigratie uit Makkah aanmoedigde voordat de verovering plaatsvond, terwijl het een gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) bleef, en er expliciete verzen over werden geopenbaard, zoals de woorden van Hem (SWT):

2. The one who is capable to emigrate, but is able to openly practice his Deen in his country, and establish the Shari’ah laws required of him. In this case the emigration is recommended and not obligatory…the evidence being that the Messenger (pbuh) used to encourage emigration from Makkah before its conquest while it remained Dar Al-Kufr, and explicit verses were revealed regarding it such as His (swt) words:

“Voorwaar, degenen die geloofd hebben, degenen die emigreerden en degenen die streden in de weg van Allah (SWT) – zij verwachten de barmhartigheid van Allah (SWT). En Allah (SWT) is Vergevingsgezind en Barmhartig.” (TMQ 2:218), en: “Degenen die geloofd hebben, geëmigreerd zijn en gestreden hebben in de weg van Allah (SWT) met hun bezit en hun leven, zij zijn hoger in rang in het aangezicht van Allah (SWT). En zij zijn degenen die [succes] bereiken.” (TMQ 9:20), en dit is alles expliciet in het verzoeken om emigratie. Wat betreft het feit dat het niet verplicht was, dit komt doordat de Boodschapper ﷺ de moslims die in Makkah bleven, goedkeurde. Er is overgeleverd dat toen Nu’aim Al-Nahham wilde emigreren, zijn stam Banu Adi tegen hem zei: blijf bij ons en blijf bij je religie (Deen), en wij zullen iedereen die jou schade wil toebrengen verhinderen, en blijf ons steunen zoals je ons gesteund hebt; hij hielp de wezen en de weduwen. En zo stelde hij zijn emigratie voor een bepaalde periode uit en emigreerde later, en de Profeet ﷺ zei tegen hem:

“Indeed, those who have believed and those who have emigrated and fought in the cause of Allah (swt) - those expect the mercy of Allah (swt). And Allah (swt) is Forgiving and Merciful.” (TMQ 2:218), and: “The ones who have believed, emigrated and strove in the cause of Allah (swt) with their wealth and their lives are greater in rank in the sight of Allah (swt). And it is those who are the attainers [of success].” (TMQ 9:20), and this is all explicit in requesting emigration. As for it not being obligatory, this is because the Messenger (pbuh) sanctioned Muslims who remained in Makkah. It is reported that when Nu’aim Al-Nahham wanted to emigrate, his tribe Banu Adi said to him: stay with us and remain upon your Deen, and we will prevent whoever wishes to harm you, and continue to support us as you have supported us; he used to help the orphans and widows. And so he delayed his emigration for a period and then emigrated later, and so the Prophet said to him:

. قَ وْمُكَ كَانُوا خَيْراً لَكَ مِنْ قَ وْمِي لِي، قَ وْمِي أَخْرَجُونِي وَأَرَادُوا قَ تْلِي، وقَ وْمُكَ « » حَفِظُوكَ وَمَنَ عُوكَ .

. قَ وْمُكَ كَانُوا خَيْراً لَكَ مِنْ قَ وْمِي لِي، قَ وْمِي أَخْرَجُونِي وَأَرَادُوا قَ تْلِي، وقَ وْمُكَ « » حَفِظُوكَ وَمَنَ عُوكَ .

“Jouw volk was beter voor jou dan het mijne voor mij was; mijn volk verdreef mij en wilde mij doden, terwijl de jouwe voor jou zorgde en jou beschermde” (vermeld door Ibn Hajar in Al-Isabah).

“Your people were better to you than mine to me, my people expelled me and wanted to kill me, whereas yours took care of you and protected you” (mentioned by Ibn Hajar in Al-Isabah).

3. Wat betreft degene die niet in staat was, dan is Allah (SWT) Vergevingsgezind, en hij wordt niet verzocht dit te doen vanwege zijn onvermogen om te emigreren, hetzij door ziekte of omdat hij gedwongen werd te blijven, of vanwege zwakte zoals bij vrouwen, kinderen en dergelijke. Het bewijs zijn Zijn (SWT) woorden:

3.As for one who was not capable, then Allah (swt) is forgiving, and he is not requested to do so due to his inability to emigrate, either due to sickness or being forced to stay, or due to weakness such as women, children and the like. The evidence is His (swt) words:

“Behalve de onderdrukten onder de mannen, vrouwen en kinderen, die noch een plan kunnen bedenken, noch een weg worden gewezen.” (TMQ 4:98).

“Except for the oppressed among men, women and children who cannot devise a plan nor are they directed to a way.” (TMQ 4:98).

4. Wat betreft degene die in staat is om zijn religie (Deen) openlijk in zijn land te beoefenen, en de regels van de sharia te implementeren die van hem worden gevraagd, en die tegelijkertijd de capaciteit bezit om het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) waarin hij leeft te transformeren naar het gebied van de islam (Dar al-Islam) – dan is het in een dergelijke situatie voor hem verboden om te emigreren van het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) naar het gebied van de islam (Dar al-Islam), ongeacht of hij die capaciteit zelf bezit of door zichzelf te organiseren met de moslims in zijn land, of door hulp te krijgen van moslims van buiten zijn land, of door samenwerking met de Islamitische Staat, of via een van de toegestane middelen. Het is hem verplicht om eraan te werken om het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) te veranderen in een gebied van de islam (Dar al-Islam), en in een dergelijke situatie is het voor hem verboden om daarvandaan te emigreren. Het bewijs hiervoor is dat het werk om zijn land bij het gebied van de islam (Dar al-Islam) te laten aansluiten verplicht is, en dus als hij het niet ondersteunt terwijl hij in staat is het uit te voeren, en de actie om het bij het gebied van de islam (Dar al-Islam) te laten aansluiten achterlaat en in plaats daarvan emigreert, dan heeft hij een zonde begaan, net zoals het verwaarlozen van elke andere verplichting.

4.As for one who is able to practise his Deen openly in his country, and implement the rules of the Shari’ah requested from him, and at the same time he possesses the capability to transform the Dar Al- Kufr he lives in into Dar Al-Islam – it is prohibited in such a situation for him to emigrate from Dar Al-Kufr to Dar Al-Islam, irrespective of whether he possessed the capability himself or by organising himself with the Muslims in his land, or through getting help from Muslims from outside of his land, or through cooperation with the Islamic State, or through any of the permitted means. It is obligatory upon him to work to change the Dar Al-Kufr into a Dar Al-Islam, and in such a situation it is prohibited for him to emigrate from there. The evidence for this is that the work to make his land join to Dar Al-Islam is obligatory, and so if he does not support it and he is capable to perform it and left behind the action of seeking it to join the Dar Al-Islam and instead emigrates, then he has committed a sin just like the neglect of any other obligation.

Op basis hiervan geldt dat, indien er een gebied van de islam (Dar al-Islam) bestaat, het nemen van een permanente verblijfplaats in een gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) verboden is voor degene die verplicht is te emigreren. Daarboven maakt het nemen van een permanente verblijfplaats in een gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) die moslim tot behorend bij de mensen van het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr), en dus gelden de regels die van toepassing zijn op het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) voor zijn relatie met de Islamitische Staat en vanuit het oogpunt van zijn relaties met andere individuen; daarom zijn de vastgestelde straffen (Hudud) niet op hem van toepassing, wordt de armenbelasting (Zakah) niet van hem geïnd, kan niemand uit het gebied van de islam (Dar al-Islam) van hem erven, en is het niet verplicht om onderhoud te ontvangen van iemand in het gebied van de islam (Dar al-Islam) van degenen die verplicht zouden zijn voor hem te betalen indien hij daar had gewoond, omdat de sharia niet wordt toegepast op de mensen van het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr). Dienovereenkomstig zijn zij niet verplicht tot datgene waartoe de moslims verplicht zijn, noch hebben zij de rechten die de moslims hebben, dus worden zij niet door de regels omvat. Het bewijs hiervoor is dat de moslims twee zaken eisen van degenen in het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr): ten eerste, de islam; ten tweede, het onderwerpen aan de autoriteit van de islam. Het is overgeleverd op gezag van Sulayman b. Buraydah, van zijn vader, die zei:

Based upon this, if there was a Dar Al-Islam, taking up permanent residence in Dar Al-Kufr is prohibited for the one who is obligated to emigrate. Above that, taking a permanent residence in Dar Al-Kufr makes that Muslim from the people of Dar Al-Kufr, and so the rules which apply to Dar Al-Kufr apply to his relationship with the Islamic State and from the angle of his relationships with other individuals, and so the Hudud (prescribed punishments) are not applicable to him, and Zakah is not collected from him, and anyone from Dar Al-Islam cannot inherit from him, and it is not obligatory to get maintenance from anyone in Dar Al- Islam from those people who are obligated to pay for him if he had resided there, because the Shari’ah is not applied upon the people of Dar Al-Kufr. Accordingly, they are not obligated by what the Muslims are obligated by and nor do they have the rights that the Muslims have, so they are not encompassed by the rules. The evidence for that is that the Muslims request two issues from those in Dar Al-Kufr: firstly, Islam; secondly, to come under the authority of Islam. It is related on the authority of Sulayman b. Buraydah on that of his father who said:

إِذَا أَمَّرَ أَمِيرًا عَلَى جَ يْشٍ أَوْ سَرِيَّةٍ أَوْصَاهُ فِي خَاصَّتِهِ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ « بِتَ قْوَى اللَّهِ وَمَنْ مَعَهُ مِنْ الْمُسْلِمِينَ خَيْراً، ثُمَّ قَالَ: اغْزُوا بِاسْمِ اللهِ فِي سَبِيلِ اللهِ، قَاتِلُوا مَنْ كَفَرَ بِاللهِ، اغْزُوا وَلاَ تَ غُلُّوا وَلاَ تَ غْدِرُوا وَلاَ تَمْثُ لُوا وَلاَ ت قْتُ لُوا وَلِيداً، وَإِذَا لَقِيتَ عَدُوَّكَ مِنْ الْمُشْرِكِينَ فَادْعُهُمْ إِلَى ثَلاَثِ خِصَالٍ أَوْ خِلالٍ، فَأَي تَُّ هُنَّ مَا أَجَابُوكَ فَاقْ بَلْ مِنْ هُمْ وَكُفَّ عَنْ هُمْ، ثُمَّ ادْعُهُمْ إِلَى الإِسْلاَمِ فَإِنْ أَجَابُوكَ فَاقْ بَلْ مِنْ هُمْ وَكُفَّ عَنْ هُمْ، ثُمَّ ادْعُهُمْ إِلَى التَّحَوُّلِ مِنْ دَارِهِمْ إِلَى دَارِ الْمُهَاجِرِينَ وَأَخْبِرْهُمْ أَن هَُّمْ إِنْ فَ عَلُوا ذَلِكَ فَ لَهُمْ مَا لِلْمُهَاجِ رِينَ وَعَلَيْهِمْ مَا عَلَى الْمُهَاجِرِينَ، فَإِنْ أَب وَْا أَنْ يَ تَحَوَّلُوا مِنْ هَا فَأَخْ بِرْهُمْ أَن هَُّمْ يَكُونُونَ كَأَعْرَابِ الْمُسْلِمِينَ يَجْرِي عَلَيْهِمْ حُكْمُ اللهِ الَّذِي يَجْرِي عَلَى الْمُسْلِمِينَ وَلا يَكُونُ لَهُمْ فِي »... الْغَنِيمَةِ وَالْفَيْءِ شَيْءٌ إِلاَّ أَنْ يُجَاهِدُوا مَعَ الْمُسْلِمِينَ .

إِذَا أَمَّرَ أَمِيرًا عَلَى جَ يْشٍ أَوْ سَرِيَّةٍ أَوْصَاهُ فِي خَاصَّتِهِ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ « بِتَ قْوَى اللَّهِ وَمَنْ مَعَهُ مِنْ الْمُسْلِمِينَ خَيْراً، ثُمَّ قَالَ: اغْزُوا بِاسْمِ اللهِ فِي سَبِيلِ اللهِ، قَاتِلُوا مَنْ كَفَرَ بِاللهِ، اغْزُوا وَلاَ تَ غُلُّوا وَلاَ تَ غْدِرُوا وَلاَ تَمْثُ لُوا وَلاَ ت قْتُ لُوا وَلِيداً، وَإِذَا لَقِيتَ عَدُوَّكَ مِنْ الْمُشْرِكِينَ فَادْعُهُمْ إِلَى ثَلاَثِ خِصَالٍ أَوْ خِلالٍ، فَأَي تَُّ هُنَّ مَا أَجَابُوكَ فَاقْ بَلْ مِنْ هُمْ وَكُفَّ عَنْ هُمْ، ثُمَّ ادْعُهُمْ إِلَى الإِسْلاَمِ فَإِنْ أَجَابُوكَ فَاقْ بَلْ مِنْ هُمْ وَكُفَّ عَنْ هُمْ، ثُمَّ ادْعُهُمْ إِلَى التَّحَوُّلِ مِنْ دَارِهِمْ إِلَى دَارِ الْمُهَاجِرِينَ وَأَخْبِرْهُمْ أَن هَُّمْ إِنْ فَ عَلُوا ذَلِكَ فَ لَهُمْ مَا لِلْمُهَاجِ رِينَ وَعَلَيْهِمْ مَا عَلَى الْمُهَاجِرِينَ، فَإِنْ أَب وَْا أَنْ يَ تَحَوَّلُوا مِنْ هَا فَأَخْ بِرْهُمْ أَن هَُّمْ يَكُونُونَ كَأَعْرَابِ الْمُسْلِمِينَ يَجْرِي عَلَيْهِمْ حُكْمُ اللهِ الَّذِي يَجْرِي عَلَى الْمُسْلِمِينَ وَلا يَكُونُ لَهُمْ فِي »... الْغَنِيمَةِ وَالْفَيْءِ شَيْءٌ إِلاَّ أَنْ يُجَاهِدُوا مَعَ الْمُسْلِمِينَ .

“Wanneer de Boodschapper van Allah ﷺ iemand aanstelde als leider van een leger of een detachement, spoorde hij hem er in het bijzonder toe om Allah (SWT) te vrezen en goed te zijn tegen de moslims die met hem waren. Hij zou zeggen: Vecht in de naam van Allah (SWT) en in de weg van Allah (SWT). Vecht tegen degenen die in Allah (SWT) ongeloven. Voer een heilige oorlog, verduister de buit niet; verbreek je verbond niet; vermink de lichamen (van de doden) niet; en dood de kinderen. Wanneer je je vijanden ontmoet die polytheïsten zijn, nodig hen dan uit voor drie handelingen. Als zij op een van deze reageren, dan accepteer je dat ook en onthoud je je ervan hen enige schade toe te brengen. Nodig hen uit om de Islam (te aanvaarden); als zij op je reageren, accepteer het dan van hen en stel het vechten tegen hen in. Nodig hen daarna uit om te emigreren van hun landen naar het land van de emigranten (Muhajirun) en informeer hen dat, indien zij dat doen, zij alle privileges en verplichtingen van de emigranten (Muhajirun) zullen hebben. Als zij weigeren te emigreren, vertel hen dan dat zij de status van Bedoeïense moslims zullen hebben en onderworpen zullen zijn aan de Geboden van Allah (SWT) zoals andere moslims, maar dat zij geen enkel deel zullen krijgen uit de oorlogsbuit of Fai', behalve wanneer zij daadwerkelijk met de moslims vechten (tegen de ongelovigen)” (overgeleverd door Muslim). Dus de Boodschapper ﷺ zei: . ثُمَّ ادْعُهُمْ إِلَى التَّحَوُّلِ مِنْ دَارِهِمْ إِلَى دَارِ الْمُهَاجِرِينَ وَأَخْبِرْهُمْ أَن هَُّمْ إِنْ فَ عَلُوا « » ذَلِكَ فَ لَهُمْ مَا لِلْمُهَاجِرِينَ وَعَلَيْهِمْ مَا عَلَى الْمُهَاجِرِينَ .

“Whenever the Messenger of Allah (pbuh) appointed anyone as leader of an army or detachment he would especially exhort him to fear Allah (swt) and to be good to the Muslims who were with him. He would say: Fight in the name of Allah (swt) and in the way of Allah (swt). Fight against those who disbelieve in Allah (swt). Make a holy war, do not embezzle the spoils; do not break your pledge; and do not mutilate (the dead) bodies; do not kill the children. When you meet your enemies who are polytheists, invite them to three courses of action. If they respond to any one of these, you also accept it and withhold yourself from doing them any harm. Invite them to (accept) Islam; if they respond to you, accept it from them and desist from fighting against them. Then invite them to migrate from their lands to the land of Muhajireen and inform them that, if they do so, they shall have all the privileges and obligations of the Muhajireen. If they refuse to migrate, tell them that they will have the status of Bedouin Muslims and will be subjected to the Commands of Allah (swt) like other Muslims, but they will not get any share from the spoils of war or Fai' except when they actually fight with the Muslims (against the disbelievers)” (reported by Muslim). So the Messenger (pbuh) said: . ثُمَّ ادْعُهُمْ إِلَى التَّحَوُّلِ مِنْ دَارِهِمْ إِلَى دَارِ الْمُهَاجِرِينَ وَأَخْبِرْهُمْ أَن هَُّمْ إِنْ فَ عَلُوا « » ذَلِكَ فَ لَهُمْ مَا لِلْمُهَاجِرِينَ وَعَلَيْهِمْ مَا عَلَى الْمُهَاجِرِينَ .

“Roep hen daarna op om te emigreren vanuit hun landen naar het land van de emigranten (Muhajirun) en laat hen weten dat zij, indien zij dit doen, alle privileges en verplichtingen van de emigranten (Muhajirun) zullen hebben.” (overgeleverd door Muslim). Deze tekst maakt emigratie een voorwaarde voor hen om dezelfde privileges en verplichtingen als wij te hebben, met andere woorden, om door de regels te worden omvat. De betekenis van zijn woorden:

“Then invite them to migrate from their lands to the land of Muhajireen and inform them that, if they do so, they shall have all the privileges and obligations of the Muhajireen.” (reported by Muslim). This text makes emigration a precondition for them to have the same privileges and obligations as us, in other words, for them to be encompassed by the rules. The understanding of his words:

. » وَأَخْبِرْهُمْ أَن هَُّمْ إِنْ فَ عَلُوا ذَلِكَ فَ لَهُمْ «.

. » وَأَخْبِرْهُمْ أَن هَُّمْ إِنْ فَ عَلُوا ذَلِكَ فَ لَهُمْ «.

“als zij dit doen, zullen zij hebben” — dat wil zeggen dat als zij dat niet doen, zij niet de voorrechten van de emigranten (Muhajirun) hebben, noch hun verplichtingen op hen van toepassing zijn, aangezien het bereiken van het resultaat verbonden is aan het vervullen van de voorwaarde, en dus als de voorwaarde niet wordt vervuld, het resultaat niet wordt bereikt. Dus als zij niet emigreren, dan hebben zij niet de voorrechten die de moslims in het gebied van de islam (Dar al-Islam) hebben. De woorden van de Boodschapper ﷺ:

“if they do so, they shall have” is that if they do not do that then they do not have the privileges of the Muhajireen, nor do their obligations apply to them, since achieving the result is connected to achievement of the condition, and so if the condition is not met the result is not achieved. So if they do not migrate then they do not have the privileges that the Muslims in Dar Al-Islam have. The words of the Messenger (pbuh) :

. فَأَخْبِرْهُمْ أَن هَُّمْ يَكُونُونَ كَأَعْرَابِ الْمُسْلِمِينَ يَجْرِي عَلَيْهِمْ حُكْمُ اللهِ الَّذِي « » يَجْرِي عَلَى الْمُسْلِمِينَ .

. فَأَخْبِرْهُمْ أَن هَُّمْ يَكُونُونَ كَأَعْرَابِ الْمُسْلِمِينَ يَجْرِي عَلَيْهِمْ حُكْمُ اللهِ الَّذِي « » يَجْرِي عَلَى الْمُسْلِمِينَ .

“Zeg tegen hen dat zij de status van Bedoeïense moslims zullen hebben en dat zij onderworpen zullen zijn aan de Geboden van Allah (SWT) zoals andere moslims”, betekent vanuit het oogpunt dat zij niet gedood zullen worden en dat hun bezit niet als oorlogsbuit zal worden ingenomen, en niet vanuit het oogpunt dat de regels op hen van toepassing zijn, aangezien het onderwerp van de regels expliciet werd uitgelegd door de voorwaarde die zojuist eerder werd vermeld. De Boodschapper ﷺ legde de kwestie van bezit verder uit en vermeldde in dezelfde overlevering:

“Tell them that they will have the status of Bedouin Muslims and will be subjected to the Commands of Allah (swt) like other Muslims” means from the angle that they will not be killed, nor will their wealth be taken as war booty, and not from the angle of the rules applying to them, since the subject of the rules was explicitly explained by the condition mentioned just previously. The Messenger (pbuh) explained the issue of wealth further, and mentioned in the same narration:

.» وَلا يَكُونُ لَهُمْ فِي الْغَنِيمَةِ وَالْفَيْءِ شَيْء «.

.» وَلا يَكُونُ لَهُمْ فِي الْغَنِيمَةِ وَالْفَيْءِ شَيْء «.

“maar zij zullen geen deel krijgen uit de buit van de oorlog of Fai'”, en dus beschouwde de Boodschapper ﷺ dat hun weigering om te emigreren hun recht op de oorlogsbuit en buit van de oorlog tenietdeed, en elke andere rijkdom wordt ook omvat door analogie met de oorlogsbuit en buit van de oorlog. Met andere woorden, zij hebben geen rechten met betrekking tot iets dat verbonden is aan rijkdom, en dus is degene die niet is geëmigreerd naar het verblijf van de emigranten (Muhajirun) net als de niet-moslims met betrekking tot deze financiële rechten. Daarom heeft hij niet de privileges van de moslims en gelden de verplichtingen die op hen rusten ook niet voor hem, wat betekent dat de financiële regels niet op hem van toepassing zijn aangezien hij niet is geëmigreerd naar het verblijf van de emigranten (Muhajirun). Dit was een nadruk op financiële rechten, hoewel niet alle regels op hem van toepassing zijn vanwege de woorden van de Boodschapper ﷺ:

“but they will not get any share from the spoils of war or Fai'”, and so the Messenger (pbuh) considered that their refusal to migrate nullified their right to the war booty and spoils of war, and any other wealth is also encompassed through analogy with the war booty and spoils of war. In other words, they have no rights with regard to anything connected to wealth, and so the one who did not migrate to the abode of the Muhajireen is just like the non-Muslims with regards to these financial rights. Therefore, he does not have the privileges of the Muslims and nor do the obligations upon them apply to him, which means that the financial rules do not apply to him since he did not migrate to the abode of the Muhajireen. This was an emphasis on financial rights, although all of the rules do not apply to him due to the words of the Messenger (pbuh) :

.» إِنْ فَ عَلُوا ذَلِكَ ف لَهُمْ مَا لِلْمُهَاجِرِينَ وَعَلَيْهِمْ مَا عَلَى الْمُهَاجِرِينَ «.

.» إِنْ فَ عَلُوا ذَلِكَ ف لَهُمْ مَا لِلْمُهَاجِرِينَ وَعَلَيْهِمْ مَا عَلَى الْمُهَاجِرِينَ «.

“als zij dit doen, zullen zij alle privileges en verplichtingen van de emigranten (Muhajirun) hebben”. Het is het geval dat de verblijfplaats van de emigranten (Muhajirun) (wat destijds Madinah was) alleen Dar al-Islam was, en alles wat daarvan verschilde was Dar al-Harb, met andere woorden, Dar al-Kufr, wat de reden is dat wanneer de Boodschapper ﷺ uitging op expedities tegen elk land behalve de verblijfplaats van de emigranten (Muhajirun), hij dit beschouwde als Dar al-Harb, volgens het bewijs overgeleverd van Anas die zei: . إِذَا غَزَا قَ وْمًا لَمْ يُغِرْ حَتَّى يُصْبِحَ، فَإِنْ سَمِعَ أَذَانًا كَانَ رَسُولُ اللَّهِ « » أَمْسَكَ، وَإِنْ لَمْ يَسْمَعْ أَذَانًا أَغَارَ بَ عْدَ مَا يُصْبِحُ .

“if they do so, they shall have all the privileges and obligations of the Muhajireen”. It is the case that the abode of the Muhajireen (which was Madinah at that time) alone was Dar Al- Islam, and anything else was Dar Al-Harb, in other words, Dar Al- Kufr, which is why when the Messenger (pbuh) used to go out on expeditions against every land other than the abode of the Muhajireen considering it to be Dar Al-Harb, according to the evidence related from Anas who said: . إِذَا غَزَا قَ وْمًا لَمْ يُغِرْ حَتَّى يُصْبِحَ، فَإِنْ سَمِعَ أَذَانًا كَانَ رَسُولُ اللَّهِ « » أَمْسَكَ، وَإِنْ لَمْ يَسْمَعْ أَذَانًا أَغَارَ بَ عْدَ مَا يُصْبِحُ .

“Wanneer de Boodschapper van Allah ﷺ een volk wilde aanvallen, wachtte hij tot de dageraad; als hij de oproep tot het gebed (Adhan) hoorde, liet hij het na, en als hij die niet hoorde, bad hij en viel hij aan” (overgeleverd door Al-Bukhari). En op gezag van Isam Al-Muzani, die zei: “Wanneer de Boodschapper van Allah ﷺ een eenheid of een expeditie uitzond, zei hij tegen hen:

“Whenever the Messenger of Allah (pbuh) (saw) wanted to attack a people, he would wait until dawn, if he heard the Adhan (call to prayer) he would refrain, and if he did not hear it, he would pray and then attack” (reported by Al-Bukhari). And on the authority of Isam Al-Muzani who said: “Whenever the Messenger of Allah (pbuh) (saw) dispatched a task force or an expedition, he used to say to them:

.» إِذَا رَأَيْ تُمْ مَسْجِدًا أَوْ سَمِعْتُمْ مُنَادِيًا فَلا تَ قْتُ لُوا أَحَدًا «.

.» إِذَا رَأَيْ تُمْ مَسْجِدًا أَوْ سَمِعْتُمْ مُنَادِيًا فَلا تَ قْتُ لُوا أَحَدًا «.

“Als je een moskee ziet, of als je een mu’adhin hoort, dood dan niemand” (overgeleverd door de vijf behalve Ibn Maja, en Al-Tirmidhi zei dat het Hasan Gharib is). Deze twee overleveringen geven aan dat de Boodschapper ﷺ alles wat niet het verblijfplaats van de emigranten (Muhajirun) was, beschouwde als gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) en geen onderscheid maakte tussen moslims en niet-moslims, behalve dat de moslims niet worden aangevallen, niet worden gedood en hun bezit niet als buit wordt ingenomen, terwijl de niet-moslims worden aangevallen, zij gedood kunnen worden en hun bezit als buit kan worden ingenomen, terwijl in alles wat daar buiten valt de regel hetzelfde is. Dus elk land dat niet het gebied van de islam (Dar al-Islam) is, wordt beschouwd als het gebied van de oorlog (Dar al-Harb), en volgt de regels van het gebied van de oorlog (Dar al-Harb).

“If you see a mosque, or if you hear a Mu’adhin, do not kill anyone” (reported by the five except for Ibn Maja, and Al- Tirmidhi said it is Hasan Gharib). These two narrations indicate that the Messenger (pbuh) considered anything other than the abode of the Muhajireen to be Dar Al-Kufr and did not differentiate between Muslims and non-Muslims other than that the Muslims are not fought, not killed and their wealth is not taken as booty, whereas the non-Muslims are fought, they can be killed and their wealth can be taken as booty, while in everything else the rule is the same. So every land which is not Dar Al-Islam is considered to be Dar Al- Harb, and takes the rules of Dar Al-Harb.

Dit alles geeft aan dat de regel verband houdt met de verblijfplaats, en dus geldt voor iedereen die zich vestigt in Dar al-Harb (gebied van de oorlog), met andere woorden, Dar al-Kufr (gebied van het ongeloof), terwijl er Dar al-Islam (gebied van de islam) bestond, dat de regels van Dar al-Harb (gebied van de oorlog) op hem van toepassing zijn, of hij nu een moslim is of een ongelovige, en zij zijn in die zin gelijk, behalve dat wanneer het land met geweld wordt veroverd, de moslim niet wordt gedood en zijn bezit niet als buit wordt ingenomen. Op dezelfde wijze zijn de regels met betrekking tot Dar al-Islam (gebied van de islam) van toepassing op degene die in Dar al-Islam (gebied van de islam) verblijft, en de moslims en de Dhimmi (beschermde niet-moslim) zijn in dit opzicht gelijk. Dit betekent dat verschillen in regels voortvloeien uit verschillen in de verblijfplaats. Dienovereenkomstig wordt degene die in Dar al-Kufr (gebied van het ongeloof) verblijft, of hij nu moslim of niet-moslim is, geheel niet door de wetten van de islam omvat, vanwege de woorden van de Boodschapper ﷺ in de overlevering van Sulayman b. Buraydah:

This all indicates that the rule is related to the abode, and so whoever takes residency in Dar Al-Harb, in other words, Dar Al- Kufr, while there was Dar Al-Islam, then the rules of Dar Al-Harb apply to him whether he was a Muslim or a disbeliever, and they are the same in that respect, except that when the land is opened by force then the Muslim is not killed nor is his wealth taken as booty. In the same manner, the rules regarding Dar Al-Islam apply to the one who is resident in Dar Al-Islam, and the Muslims and the Dhimmi are equal in this respect. This means that differences in rules result from differences in the abode. Accordingly, whoever resides in Dar Al-Kufr whether Muslim or non-Muslim is not encompassed by the laws of Islam at all, due to the words of the Messenger (pbuh) in the narration of Sulayman b. Buraydah:

.» أَن هَُّمْ إِنْ فَ عَلُوا ذَلِكَ فَ لَهُمْ مَا لِلْمُهَاجِرِينَ وَعَلَيْهِمْ مَا عَلَى الْمُهَاجِرِينَ «.

.» أَن هَُّمْ إِنْ فَ عَلُوا ذَلِكَ فَ لَهُمْ مَا لِلْمُهَاجِرِينَ وَعَلَيْهِمْ مَا عَلَى الْمُهَاجِرِينَ «.

“als zij dit doen, zullen zij alle privileges en verplichtingen van de Muhajirun hebben”, aangezien de interpretatie hiervan is dat als zij dat niet deden, met andere woorden, als zij niet emigreerden naar het verblijf van de Muhajirun, dan zouden zij niet hun privileges hebben en zouden ook hun verplichtingen niet op hen van toepassing zijn; met andere woorden, zij worden niet omvat door de wetten van de islam die worden toegepast in de islamitische staat (Dar al-Islam) aangezien zij het burgerschap ervan niet bezitten, behalve voor twee regels, namelijk: de onschendbaarheid van hun bloed en het vermogen dat zij bezitten op het moment van de verovering van het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) waarin zij leefden, en dit is vanwege de woorden van de Boodschapper ﷺ van ‘Abd Allah bin Umar, die zei: De Boodschapper van Allah ﷺ zei:

“if they do so, they shall have all the privileges and obligations of the Muhajireen”, since its understanding is that if they did not do that, in other words, if they did not migrate to the abode of the Muhajireen, then they would not have their privileges and nor would their obligations apply to them; in other words, they are not encompassed by the laws of Islam which are applied in the Islamic State (Dar Al-Islam) since they do not carry its citizenship, except for two rules which are: the inviolability of their blood and what wealth they have at the time of the conquest of Dar Al-Kufr in which they lived, and this is due to words of the Messenger (pbuh) from ‘Abd Allah (swt) Bin Umar who said: The Messenger of Allah (pbuh) said:

. أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَ تَّى يَشْهَدُوا أَنْ لا إِلَهَ إِلا اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ « وَيُقِيمُوا الصَّلاةَ وَي ؤُْتُوا الزَّكَاةَ، فَإِذَا فَ عَلُوا عَصَمُوا مِنِّي دِمَاءَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ إِلا بِحَقِّهَا » وَحِسَاب هُُمْ عَلَى اللَّهِ .

. أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَ تَّى يَشْهَدُوا أَنْ لا إِلَهَ إِلا اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ « وَيُقِيمُوا الصَّلاةَ وَي ؤُْتُوا الزَّكَاةَ، فَإِذَا فَ عَلُوا عَصَمُوا مِنِّي دِمَاءَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ إِلا بِحَقِّهَا » وَحِسَاب هُُمْ عَلَى اللَّهِ .

“Ik ben bevolen te strijden tegen mensen totdat zij getuigen dat er geen god is dan Allah (SWT), dat Muhammad ﷺ de Boodschapper van Allah ﷺ is, en zij het gebed verrichten, en de armenbelasting (Zakah) betalen, en als zij dit doen, hun bloed en eigendom beschermd zijn namens mij, behalve wanneer dit door de wet gerechtvaardigd is, en hun zaken bij Allah (SWT) berusten.” (overeengekomen vanuit de overlevering van Umar, Abu Hurayrah, Ibn Umar en anderen, met de bewoording van Muslim). Wat betreft degene die permanent verblijft in het gebied van de islam (Dar al-Islam), of zij nu moslim of een beschermde niet-moslim (Dhimmi) zijn, zij vallen onder alle regels van de islam die de staat implementeert in het gebied van de islam (Dar al-Islam), behalve datgene waar de sharia de niet-moslims van vrijstelt, zoals hun aanbidding.

“I have been commanded to fight against people till they testify that there is no god but Allah (swt), that Muhammad is the Messenger of Allah (pbuh), and they establish prayer, and pay Zakah and if they do it, their blood and property are guaranteed protection on my behalf except when justified by law, and their affairs rest with Allah (swt).” (agreed upon from the narration of Umar, Abu Hurayrah, Ibn Umar and others, with the wording from Muslim). As for the one who permanently resides in Dar Al-Islam, whether they were Muslim or Dhimmi, they are covered by all the rules of Islam which the State implements in Dar Al-Islam other than what the Shari’ah exempts the non-Muslims from such as their worship.

Deze overweging van de verblijfplaats vanuit het oogpunt of het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) of het gebied van de islam (Dar al-Islam) is wat wordt aangeduid als burgerschap. Wie verblijft in het gebied van de islam (Dar al-Islam), hetzij als moslim of niet-moslim, draagt het islamitische burgerschap (burgerschap van het gebied van de islam (Dar al-Islam)), en dus worden de regels van de islam door de Staat op hem toegepast; en wie verblijft in het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr), hetzij als moslim of ongelovige, draagt het burgerschap van het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr), en dus worden de regels van de islam niet door de Staat op hem toegepast. Dienovereenkomstig wordt er gekeken naar de permanente verblijfplaats en niet naar een tijdelijk verblijf, en dus als een moslim in het gebied van de islam (Dar al-Islam) verblijft en naar het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) gaat voor de handel, medische behandeling, het zoeken naar kennis, het bezoeken van familieleden, om op vakantie te gaan, of voor enig ander doel, en daar maanden of jaren verblijft maar hij draagt het islamitische burgerschap — met andere woorden, zijn permanente verblijfplaats waartoe hij zal terugkeren was in het gebied van de islam (Dar al-Islam) — dan wordt hij beschouwd als behorend tot de mensen van het gebied van de islam (Dar al-Islam), zelfs als hij in het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) woonde. En als een moslim een inwoner was in het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) en naar het gebied van de islam (Dar al-Islam) kwam voor de handel, medische behandeling, het zoeken naar kennis, het bezoeken van familieleden, om op vakantie te gaan, of voor enig ander doel, en zo in het gebied van de islam (Dar al-Islam) bleef voor een dag, maand, jaar of langer, maar hij draagt het burgerschap van ongeloof (Kufr) — met andere woorden, zijn permanente verblijfplaats waartoe hij zal terugkeren is in het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) — dan wordt hij beschouwd als behorend tot de mensen van het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr), en dus gelden voor hem de regels van degene aan wie amnestie is verleend, en hij kan het gebied van de islam (Dar al-Islam) dus niet betreden behalve met veiligheid, met andere woorden, behalve met toestemming van de Staat. Daarom is het onderwerp niet het tijdelijke verblijf, hoe lang dat verblijf ook moge zijn, maar het onderwerp is het permanente verblijf, of met andere woorden, het dragen van het burgerschap.

This consideration of the abode from the angle of it being Dar Al-Kufr or Dar Al-Islam is what is referred to as citizenship. Whoever resides in Dar Al-Islam, whether Muslim or non-Muslim, carries the Islamic citizenship (citizenship of Dar Al-Islam), and so the rules of Islam are applied upon him by the State, and whoever resides in Dar Al-Kufr, whether a Muslim or disbeliever, carries the citizenship of Dar Al-Kufr, and so the rules of Islam are not applied upon him by the State. Accordingly, the consideration is given to the permanent residency and not to temporary stay, and so if a Muslim resides in Dar Al-Islam and goes to Dar Al-Kufr for the sake of commerce, treatment, seeking knowledge, visiting relatives, to take a vacation, or any other purpose, and resides there for months or years but he carries the Islamic citizenship, in other words, his permanent residency that he is going to return to was in Dar Al-Islam, then he is considered from the people of Dar Al307 Islam, even if he was living in Dar Al-Kufr. And if a Muslim was a resident in Dar Al-Kufr, and came to Dar Al-Islam for commerce, treatment, to seek knowledge, visit their relatives, to take a vacation, or any other purpose, and so stayed in Dar Al-Islam for a day, month, year, or more, but he carries the citizenship of Kufr, in other words, his permanent residency that he is going to return to is in Dar Al-Kufr then he is considered to be from the people of Dar Al-Kufr, and so the rules of the one given amnesty apply to him, and so he cannot enter Dar Al-Islam except with security, in other words, except with the permission of the State. Therefore, the subject is not temporary residency, however long that residency may be, but rather the subject is permanent residency, or in other words, carrying the citizenship.

Op basis hiervan, indien de Islamitische Staat werd gevestigd, dan zou het kalifaat (Khilafah) aanwezig zijn, de landen die het bestuurt met de autoriteit van de moslims en de veiligheid van de islam, dan zouden zij gebied van de islam (Dar al-Islam) worden, en alles wat daarvan verschilt zou onderzocht moeten worden: indien zij niet werden geregeerd door de islam of de veiligheid was de veiligheid van het ongeloof (Kufr), dan zou het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) zijn, of in andere woorden, gebied van de oorlog (Dar al-Harb), zelfs als alle inwoners moslims waren, en de regels van gebied van de oorlog (Dar al-Harb) erop van toepassing zouden zijn. Echter, indien het werd geregeerd door de islam, en de veiligheid was de veiligheid van de islam, maar het had zich niet aangesloten bij het kalifaat (Khilafah), dan zou het gebied van de islam (Dar al-Islam) zijn en de regels van de islam erop van toepassing zijn, en de regel met betrekking tot hen zou zijn als de regel van de rebellen; hun contracten zouden als geldig worden beschouwd en hun benoeming als rechters en gouverneurs zou geldig zijn, en de regel van hun uitspraken en bestuur zou als geldig worden beschouwd, maar zij worden bevochten om hen te dwingen trouw te zweren aan de kalief (Khalifah) vanwege de overlevering:

Based upon this, if the Islamic State was established then the Khilafah would be present, the lands that it governs with the authority of the Muslims, and the security of Islam, then they would become Dar Al-Islam, and anything else would have to be examined: if they were not ruled by Islam or the security was the security of Kufr, then it would be Dar Al-Kufr or in other words, Dar Al-Harb even if all of the inhabitants were Muslims, and the rules of Dar Al-Harb would apply to it. However, if it was ruled by Islam, and the security was the security of Islam, but it had not joined to the Khilafah, then it would be Dar Al-Islam and the rules of Islam would apply to it, and the rule regarding it would be like the rule of the rebels, their contracts would be considered valid and their appointment as judges and governors would be valid, and the rule of their judgements and governorships is considered valid, but they are fought in order to make them give allegiance to the Khalifah due to the narration:

. » إِذَا بُويِعَ لِخَليفتَ يْنِ فَاقْ تُ لُوا الآخَرَ مِنْ هُمَا «.

. » إِذَا بُويِعَ لِخَليفتَ يْنِ فَاقْ تُ لُوا الآخَرَ مِنْ هُمَا «.

“Wanneer er een eed van trouw is afgelegd aan twee imams (Khulafaa'), dood dan degene voor wie de eed later is afgelegd.” (gerapporteerd door Muslim van Abu Said); met andere woorden, vecht tegen hem. Gebaseerd hierop, indien de Islamitische Staat is gevestigd op welk deel van de moslimlanden dan ook, zoals Irak, Turkije en Syrië bijvoorbeeld, dan zou de heerschappij van de moslim die in Engeland, Amerika, Rusland of elders verblijft uit de diverse gebieden van ongeloof (Kufr) en landen van de ongelovigen, de heerschappij zijn van degene die zich in Dar al-Harb bevond, zonder verschil tussen de moslim en de ongelovige, behalve wat betreft de onschendbaarheid van hun bloed en bezit bij de verovering van dat land. Wat betreft de moslims die zich in de moslimlanden bevinden: indien zij de islam toepassen en geen deel uitmaken van het kalifaat (Khilafah), dan zijn hun landen Dar al-Islam en zouden zij de heerschappij van rebellen (Bugha) aannemen. Indien zij de islam niet toepassen, dan zouden zij Dar al-Kufr zijn. Op dezelfde manier wordt elk land uit de landen van de islam dat geen islam toepast, of waarvan de externe veiligheid niet de veiligheid van de islam is, beschouwd als Dar al-Kufr, en wordt de heerschappij van Dar al-Harb erop toegepast, zelfs als alle mensen daar moslims waren. Er is geen verschil of het nu grenst aan de Islamitische Staat, zijnde de landen die de kalief (Khalifah) van de moslims regeerde, of dat het er niet aan grensde. Dus de Islamitische Staat zal alle islamitische landen die door de islam werden geregeerd, of waar de meerderheid van de mensen moslims zijn, beschouwen als één enkel islamitisch land dat zich bij de Islamitische Staat moet voegen, ondergeschikt moet zijn aan de islamitische vlag, en waarbij er een eed van trouw aan de kalief (Khalifah) op zijn nek moet rusten.

“When oath of allegiance has been taken for two Imams (Khulafaa'), kill the one for whom the oath was taken later.” (reported by Muslim from Abu Said); in other words, fight against him. Based upon this, if the Islamic State was established on any part of the Muslim lands such as Iraq, Turkey and Syria for example, then the rule of the Muslim who resides in England, America, Russia or anywhere else from the various abodes of Kufr and lands of the disbelievers would be the rule of the one who was in Dar Al-Harb, with no difference between the Muslim and disbeliever except for the inviolability of their blood and wealth upon the conquest of that land. As for the Muslims who are in the Muslim lands, then if they implemented Islam and did not become part of the Khilafah, then their lands are Dar Al-Islam and they would take the rule of rebels (Bugha). If they did not implement Islam then they would be Dar Al-Kufr. In the same way, every land from the lands of Islam which remained not implementing Islam, or whose external security was not the security of Islam, is considered to be Dar Al-Kufr, and the rule of Dar Al-Harb is applied to it, even if all the people there were Muslims. There is no difference whether it was neighbouring the Islamic State, which is the lands which the Khalifah of the Muslims ruled or were not adjacent to it. So the Islamic State will consider all the Islamic lands which were ruled by Islam, or which the majority of people there are Muslims, as a single Islamic land which must join the Islamic State, and be subservient to the Islamic flag, and for there to be a pledge to the Khalifah upon its neck.

De uitdrukking de veiligheid van de Islam betekent beschermd te worden door de autoriteit van de Islam, en de uitdrukking de veiligheid van Kufr betekent beschermd te worden door de autoriteit van ongeloof (Kufr); het wordt vermeld in het woordenboek Al-Muhit: “Veiligheid en geborgenheid als een metgezel tegen angst”, en Abu Dawud rapporteerde van Sa’ad die zei:

The phrase the security of Islam means to be protected by the authority of Islam, and the phrase security of Kufr means to be protected by the authority of disbelief; it is mentioned in the Al- Muhit dictionary: “Safety and security like a companion against fear”, and Abu Dawud related from Sa’ad who said:

النَّاسَ إِلاَّ أَرْبَ عَةَ نَ فَرٍ وَامْرَأَتَ يْنِ لَمَّا كَانَ ي وَْمُ فَ تْحِ مَكَّةَ أَمَّنَ رَسُولُ اللَّهِ « فَ لَمَّا كَانَ يَ وْمُ الْفَتْحِ قَالَ رَجُلٌ لا ي عُْرَفُ: لا قُ رَيْشَ بَ عْدَ « وعن أبِ بن كعب » وَسَمَّاهُمْ » أَمِنَ الأَسْوَدُ وَالأَبْ يَضُ إِلا فُلانًا وَفُلانًا نَاسًا سَمَّاهُمْ الْيَ وْمِ، فَ نَادَى مُنَادِي رَسُولِ اللَّهِ.

النَّاسَ إِلاَّ أَرْبَ عَةَ نَ فَرٍ وَامْرَأَتَ يْنِ لَمَّا كَانَ ي وَْمُ فَ تْحِ مَكَّةَ أَمَّنَ رَسُولُ اللَّهِ « فَ لَمَّا كَانَ يَ وْمُ الْفَتْحِ قَالَ رَجُلٌ لا ي عُْرَفُ: لا قُ رَيْشَ بَ عْدَ « وعن أبِ بن كعب » وَسَمَّاهُمْ » أَمِنَ الأَسْوَدُ وَالأَبْ يَضُ إِلا فُلانًا وَفُلانًا نَاسًا سَمَّاهُمْ الْيَ وْمِ، فَ نَادَى مُنَادِي رَسُولِ اللَّهِ.

“Toen het de dag van de verovering van Makkah was, verleende de Boodschapper van Allah ﷺ veiligheid aan de mensen, behalve aan vier mannen en twee vrouwen die hij bij naam noemde”, en van Ubay b. Ka’ab: “toen het de dag van de verovering was, zei een man die niet bekend was: (Er zullen) geen Quraysh meer zijn na vandaag, waarna de aankondiger van de Boodschapper van Allah ﷺ zei dat de zwarte en de witte veiligheid waren gegund, behalve zulk en zulk, mensen die hij bij naam noemde” (overgeleverd door Ahmad in Al-Musnad met een Hasan-keten, en Al-Hakim overleverde iets soortgelijks in Al-Mustadrak evenals Ibn Hibban in zijn Sahih, beiden van Ubay b. Ka’ab). Dit is dus de betekenis van veiligheid. Dat het wordt toegevoegd aan Islam of ongeloof (Kufr), is enkel om het te verbinden aan de autoriteit die de veiligheid verleent, omdat de veiligheid in de Staat wordt bereikt door de autoriteit. Daarom is de veiligheid van de Islam de veiligheid door de autoriteit van de moslims, en de veiligheid van ongeloof (Kufr) is de veiligheid door de autoriteit van ongeloof (Kufr).

“When it was the day of the conquest of Makkah, the Messenger of Allah (pbuh) gave security to the people, except for four men and two women who he named”, and from Ubay b. Ka’ab: “when it was the day of conquest a man who is not known said: (There will be) no Quraysh after today, so the announcer of the Messenger of Allah (pbuh) said that the black and the white have been given safety, except so and so, people who he named” (reported by Ahmad in Al-Musnad with a Hasan chain, and Al- Hakim reported something similar in Al-Mustadrak as well as Ibn Hibban in his Sahih, both from Ubay b. Ka’ab). So this is the meaning of security. It being added to Islam or Kufr, is simply to connect it to the authority which is providing the security, because the security in the State is achieved by the authority. Therefore, the security of Islam is the security by the authority of the Muslims and the security of Kufr is the security by the authority of Kufr.

Binnenlandse veiligheid houdt in dat het bloed, het vermogen en de eer van iedere onderdaan worden gewaarborgd door de veiligheid van de autoriteit; terwijl externe veiligheid inhoudt dat de grenzen van de Staat door haar eigen autoriteit worden beschermd tegen invasies, en niet door enige andere autoriteit.

Domestic security is to secure the blood, wealth and honour of every one of the subjects by the security of the authority; whereas the external security is that the State’s borders are protected by its authority from invasion against it, and not by any other authority.

Wat betreft de tweede clausule in het Artikel, het bewijs hiervoor is dat de Islam het sluiten van verdragen met andere naties heeft toegestaan; Allah (SWT) zei:

As for the second clause in the Article, its evidence is that Islam permitted entering into treaties with other nations; Allah (swt) said:

“Behalve degenen die toevlucht zoeken bij een volk tussen jullie en met wie een verdrag bestaat.” (TMQ 4:90), en Hij (SWT) zei: “En als hij van een volk is met wie jullie een verdrag hebben - dan is een compensatiebetaling aan zijn familie verschuldigd.” (TMQ 4:92), en Hij (SWT) zei: “En als zij jullie om hulp vragen voor de religie, dan moeten jullie helpen, behalve tegen een volk tussen jullie en met wie een verdrag bestaat.” (TMQ 8:72). De Boodschapper ﷺ sloot een verdrag met Yuhannatu Bin Ruba, de metgezel van Ayla, en sloot een verdrag met Bani Damrah. Er waren voorwaarden in deze verdragen die werden toegepast, en het is een plicht voor de moslims om gebonden te zijn aan deze voorwaarden vanwege de woorden van de Profeet ﷺ:

“Except for those who take refuge with a people between yourselves and whom is a treaty.” (TMQ 4:90), and He (swt) said: “And if he was from a people with whom you have a treaty - then a compensation payment presented to his family.” (TMQ 4:92), and He (swt) said: “And if they seek help of you for the religion, then you must help, except against a people between yourselves and whom is a treaty.” (TMQ 8:72). The Messenger (pbuh) concluded a treaty with Yuhannatu Bin Ruba, the companion of Ayla, and concluded a treaty with Bani Damrah. There were conditions in these treaties which were applied, and it is a duty upon the Muslims to be bound by these conditions due to the words of the Prophet :

.» وَالْمُسْلِمُونَ عَلَى شُرُوطِهِمْ «.

.» وَالْمُسْلِمُونَ عَلَى شُرُوطِهِمْ «.

“De moslims zullen gehouden worden aan hun voorwaarden” (overgeleverd door Al-Tirmidhi, die zei dat het Hasan was), zolang deze voorwaarde niet in strijd is met de Islam. Als de voorwaarde wel in strijd zou zijn met de Islam, zou deze worden verworpen vanwege de woorden van de Boodschapper ﷺ in de overlevering van Al-Tirmidhi:

“The Muslims will be held to their conditions” (reported by Al-Tirmidhi who said it was Hasan), as long as this condition does not contradict Islam. If the condition did contradict Islam it would be rejected due to the words of the Messenger (pbuh) in the narration of Al-Tirmidhi:

. » إِلاَّ شَرْطًا حَرَّمَ حَلاَلاً أَوْ أَحَلَّ حَرَامًا «.

. » إِلاَّ شَرْطًا حَرَّمَ حَلاَلاً أَوْ أَحَلَّ حَرَامًا «.

“behalve onder een voorwaarde die het toegestane onrechtmatig maakt of het onrechtmatige toegestaan” en zijn woorden:

“except for a condition that makes the lawful to be unlawful or the unlawful to be lawful” and his words:

.» مَا كَانَ مِنْ شَرْطٍ لَيْسَ فِي كِتَابِ اللَّهِ فَ هُوَ بَاطِلٌ «.

.» مَا كَانَ مِنْ شَرْطٍ لَيْسَ فِي كِتَابِ اللَّهِ فَ هُوَ بَاطِلٌ «.

“En elke voorwaarde die niet wordt aangetroffen in het Boek van Allah (SWT) is ongeldig” (overeengekomen van Aisha (ra)). Daarom voeren de moslims de uitvoering van deze voorwaarden uit volgens wat is vermeld in de teksten van de verdragen, zolang deze de Islam niet tegenspreken. Dus het bewijs voor deze clausule is het bewijs dat verdragen toestaat en het bewijs voor de verplichting om de voorwaarden na te komen.

“And any condition that is not found in the Book of Allah (swt) is invalid” (agreed upon from Aisha(ra)). Therefore, the Muslims carry out the implementation of these conditions according to what was mentioned in the texts of the treaties as long as they do not contradict Islam. So the evidence for this clause is the evidence that permits treaties and the evidence for the obligation of fulfilling the conditions.

Wat betreft de tweede helft van deze clausule die verbonden is aan de economische en commerciële relaties, dan is dit in overweging van welke schade de moslimgemeenschap (Ummah) zou kunnen ondervinden als gevolg van de economische overeenkomsten, zoals wanneer de grondstoffen het land uit zouden worden geëxporteerd, of zouden leiden tot de sluiting van fabrieken in het land, of iets anders dergelijks; daarom zijn de overeenkomsten beperkt tot alles wat geen schade veroorzaakt, en alles wat schade veroorzaakt is verboden door de toepassing van het principe: “Indien één type van een toegestane zaak tot schade leidt, dan is alleen die specifieke zaak verboden, en de zaak blijft op zichzelf toegestaan”, en hetzelfde geldt voor de omstandigheden van de commerciële overeenkomsten.

As for the second half of this clause connected to the economic and commercial relations, this is in consideration of what harm upon the Ummah could result from the economic agreements, such as if the raw materials were exported out of the country, or resulted in the closure of factories in the country, or anything else similar, so, therefore, the agreements are restricted to whatever does not cause harm and anything which causes harm is prohibited through the application of the principle: “If one type of a permitted thing leads to a harm, only that one is prohibited, and the thing remains permitted”, and the same applies to the circumstances of the commercial agreements.

Deze staten worden juridisch beschouwd als strijdende staten, omdat zij ongelovigen zijn die zich niet onderwerpen aan de islamitische autoriteit, dus worden zij als strijdende partijen beschouwd omdat de Boodschapper ﷺ zei:

These States are legally considered to be belligerent States, because they are disbelievers who do not submit to Islamic authority, so they are considered to be belligerents because the Messenger (pbuh) said:

.» أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لا إِلَهَ إِلا اللهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللهِ «.

.» أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لا إِلَهَ إِلا اللهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللهِ «.

“Ik ben bevolen (door Allah (SWT)) om mensen te bevechten totdat zij getuigen dat er geen ware god is behalve Allah (SWT), en dat Muhammad ﷺ de Boodschapper van Allah ﷺ is”, wat algemeen is. Dat zij juridisch als strijders worden beschouwd, met andere woorden, met betrekking tot de wetten, is te wijten aan de overeenkomsten tussen ons en hen.

“I have been commanded (by Allah (swt)) to fight people until they testify that there is no true god except Allah (swt), and that Muhammad is the Messenger of Allah (pbuh)”, which is general. Their being legally considered as belligerents, in other words, with respect to the laws, is due to the agreements between us and them.

Wat betreft de derde clausule, het bewijs hiervoor is het bewijs voor de regels van het gebied van de oorlog (Dar al-Harb) bij afwezigheid van enig verdrag tussen ons en hen. Het bewijs om geen diplomatieke betrekkingen aan te gaan met de landen die in het Artikel worden genoemd, is het feit dat als het hebben van ambassades in een land dat onder de autoriteit van de Islam stond tot schade zou leiden, zij verboden zijn in overeenstemming met de praktische toepassing van het principe van het verbieden van iets dat toegestaan is indien het tot schade leidt, aangezien de taak van de ambassades van landen zoals deze is om te proberen de invloed van hun staten te vergroten in de landen waar zij hun ambassades hebben. Hun onderdanen worden echter niet verhinderd het land binnen te komen, tenzij hun binnenkomst tot schade zou leiden. En een bezoekende gezant zou niet verboden worden het land binnen te komen, tenzij de binnenkomst van de specifieke persoon die als gezant is gestuurd, en niet hun gezanten in het algemeen, tot schade zou leiden.

As for the third clause, its evidence is the evidence for the rules of Dar Al-Harb in the absence of any treaty between us and them. The evidence to not create any diplomatic relations with the countries which are mentioned in the Article is the fact that if their having embassies in a land which was under the authority of Islam would lead to harm because the job of embassies of countries like these is to try to increase the influence of their States in the countries where they had their embassies, so consequently they are prohibited in accordance with the practical application of the principle of prohibiting something permitted if it leads to harm. However, their subjects are not prevented from entering the country unless their entrance would lead to harm. And a visiting envoy would not be prohibited from entering the country unless the entrance of the specific person sent as an envoy, not their envoys generally, would lead to harm.

Deze landen worden juridisch beschouwd als strijdende partijen (in plaats van feitelijke strijdende partijen) vanwege het feit dat zij onder zijn woorden vallen:

These countries are legally considered as belligerent (rather than actual belligerent) due to their falling under his words:

. » أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لا إِلَهَ إِلا اللهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللهِ «.

. » أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لا إِلَهَ إِلا اللهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللهِ «.

“Ik ben bevolen (door Allah (SWT)) om mensen te bevechten totdat zij getuigen dat er geen ware god is behalve Allah (SWT), en dat Muhammad de Boodschapper ﷺ is van”, vanuit het oogpunt dat zij ongelovigen zijn. Wat betreft het feit dat zij vanuit een juridisch in plaats van een feitelijk perspectief als strijdende partijen worden beschouwd, komt dit doordat er geen strijd tussen ons en hen is, en er geen aankondiging van een feitelijke oorlog is geweest tussen ons vanuit onze zijde of de zijne. Indien sommige of delen van deze landen in een situatie van feitelijke oorlog met ons terechtkomen, met andere woorden, indien zij de islamitische landen zouden aanvallen, dan zouden zij worden behandeld volgens de vierde clausule van dit Artikel, die gaat over feitelijke oorlog; om die reden worden Amerika en Groot-Brittannië als feitelijke strijdende partijen beschouwd nadat zij hun oorlog tegen Irak en Afghanistan begonnen, en elk ander land dat de oorlog verklaarde aan een van de islamitische landen zou eveneens als zodanig worden beschouwd, en de regels met betrekking tot feitelijke oorlog worden toegepast zolang de oorlogssituatie tussen ons en hen voortduurt.

“I have been commanded (by Allah (swt)) to fight people until they testify that there is no true god except Allah (swt), and that Muhammad is the Messenger (pbuh) of”, from the angle that they are disbelievers. As for their being considered as belligerents from a legal rather than actual perspective, this is because there is no fighting between us and them, and there has been no announcement of an actual war between us from our side or theirs. If some or part of these countries come to be in a situation of actual war with us, in other words, if they attacked the Muslim lands, then they would be treated according to the fourth clause of this Article which deals with actual war, and for that reason America and Britain are considered as actual belligerents after they began their war upon Iraq and Afghanistan, and any other country which declared war on any of the Muslim lands would also be considered the same, and the rules to do with actual war are applied as long as the situation of war remains between us and them.

Wat betreft de vierde clausule, het bewijs hiervoor is het bewijs van jihad uit het onderwerp van het bevechten van de ongelovigen, en de bewijzen die het bloed en bezit van de niet-moslimmen onder hen toegestaan maken, en de bewijzen van het vechten in de strijd; Allah (SWT) zei:

As for the fourth clause, its evidence is the evidence of Jihad from the issue of fighting the disbelievers, and the evidences that make the blood and property of the non-Muslims from amongst them permitted, and the evidences of fighting in the battle; Allah (swt) said:

“O jullie die geloven, bevecht de ongelovigen die nabij jullie zijn.” (TMQ 9:123), en de Profeet ﷺ zei:

“O you who have believed, fight those adjacent to you of the disbelievers.” (TMQ 9:123), and the Prophet said:

.» أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتََّّ يَشْهَدُوا أَنْ لا إِلَهَ إِلا اللهُ وَأَنَّ مَُُمَّدًا رَسُولُ الله «.

.» أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتََّّ يَشْهَدُوا أَنْ لا إِلَهَ إِلا اللهُ وَأَنَّ مَُُمَّدًا رَسُولُ الله «.

“Ik ben bevolen (door Allah (SWT)) om mensen te bevechten totdat zij getuigen dat er geen ware god is behalve Allah (SWT), en dat Muhammad ﷺ de Boodschapper van Allah ﷺ is”, overeengekomen met de bewoording van Muslim, en hij maakte een uitzondering voor de moslims onder hen met zijn woorden:”

“I have been commanded (by Allah (swt)) to fight people until they testify that there is no true god except Allah (swt), and that Muhammad is the Messenger of Allah (pbuh)” agreed upon with the wording from Muslim, and he made an exception for the Muslims amongst them with his words :

.» فَإِذَا فَعَلُوا عَصَمُوا مِنِِّ دِمَاءَهُمْ وَأَمْوَالََمُْ إِلا بَِِقِّهَا «.

.» فَإِذَا فَعَلُوا عَصَمُوا مِنِِّ دِمَاءَهُمْ وَأَمْوَالََمُْ إِلا بَِِقِّهَا «.

“Als zij dit zeggen, dan zijn hun bloed en rijkdommen beschermd namens mij, behalve waar het door de wet gerechtvaardigd is.” En Allah (SWT) zei:

“If they said so their blood and riches are guaranteed protection on my behalf except where it is justified by law”. And Allah (swt) said:

“En wie zich op zo’n dag tot hen afwendt, behalve om een tactische manoeuvre tijdens de strijd of om zich bij een andere groep aan te sluiten, heeft zeker met toorn van Allah (SWT) teruggekeerd.” (TMQ 8:16), en ook vanwege de woorden van de Boodschapper ﷺ:

“And whoever turns his back to them on such a day, unless swerving [as a strategy] for war or joining [another] company, has certainly returned with anger [upon him] from Allah (swt).” (TMQ 8:16), and also due to the words of the Messenger (pbuh) :

. » اجْتَنِبُوا السَّبْعَ الْمُوبِقَاتِ «.

. » اجْتَنِبُوا السَّبْعَ الْمُوبِقَاتِ «.

“Vermijd de zeven verwoestende zaken”, en hij telde ze op totdat hij zei: .» وَالتَّوَلِِّ يوَْمَ الزَّحْفِ «.

“Avoid the seven destructive things”, and he enumerated them until he said: .» وَالتَّوَلِِّ يوَْمَ الزَّحْفِ «.

“vluchten van het slagveld” (overeengekomen in de overlevering van Abu Hurayrah).

“fleeing from the battlefield” (agreed upon from the narration of Abu Hurayrah).

En andere regels van het vechten en de strijd en de rest van de bewijzen met betrekking tot het gebied van de oorlog (Dar al-Harb) en de strijd.

And other rules of fighting and battles and the rest of the evidences regarding Dar Al-Harb and the battles.

Het is niet toegestaan om een permanent vredesverdrag te sluiten met deze landen die in de praktijk vijandig waren, met andere woorden, een permanente beëindiging van de strijd, of een permanent bestand, aangezien dit jihad verhindert die voortduurt tot de Dag des Oordeels, net zoals een permanent bestand de verspreiding van de Islam verhindert totdat Allah (SWT) deze dominant maakt over alle andere Deens. Allah (SWT) zegt:

It is not permitted to have a permanent peace treaty with these countries that were practically belligerent, in other words, a permanent cessation of fighting, or permanent truce, since this prevents Jihad which continues until the day of Judgement, just as a permanent truce prevents the spread of Islam until Allah (swt) makes it dominant over all other Deens. Allah (swt) says:

“En bevecht hen totdat er geen beproeving (Fitnah) meer is en de religie, geheel en al, voor Allah (SWT) is.” (TMQ 8:39), en de Boodschapper ﷺ zei:

“And fight them until there is no fitnah and [until] the religion, all of it, is for Allah (swt).” (TMQ 8:39), and the Messenger (pbuh) said:

.» وَالْجِهَادُ مَاضٍ مُنْذُ بَ عَثَنِي اللَّهُ إِلَى أَنْ ي قَُاتِلَ آخِرُ أُمَّتِي الدَّجَّالَ «.

.» وَالْجِهَادُ مَاضٍ مُنْذُ بَ عَثَنِي اللَّهُ إِلَى أَنْ ي قَُاتِلَ آخِرُ أُمَّتِي الدَّجَّالَ «.

“En jihad zal continu worden uitgevoerd vanaf de dag dat Allah (SWT) mij als een Profeet ﷺ heeft gezonden tot de dag dat het laatste lid van mijn gemeenschap zal strijden tegen de Dajjal (Antichrist).” (gerapporteerd door Abu Dawud van Anas).

“And jihad will be performed continuously since the day Allah (swt) sent me as a Prophet until the day the last member of my community will fight with the Dajjal (Antichrist).” (reported by Abu Dawud from Anas).

Wat betreft een tijdelijk verdrag met deze landen, en een tijdelijke staking van de oorlog, wordt dit als volgt beschouwd:

As for a temporary treaty with these countries, and a temporary cessation of the war, it is looked at as follows:

a. Als de Staat die zich in een werkelijke oorlog tegen ons bevindt, land bezit dat geen islamitisch land is waarop haar entiteit is gevormd, dan is het toegestaan om een tijdelijk bestand met haar te sluiten, met andere woorden, om de oorlog met haar voor een tijdelijke periode te staken, mits de pauze in het belang is van de islam en de moslims, en volgens de voorwaarden die de sharia heeft bevestigd.

a. If the State which is in the actual war against us, has land which is not Islamic land upon which its entity is formed, then it is permitted to have a temporary truce with it, in other words, to stop the war with it for a temporary time, if the pause is in the interest of Islam and the Muslims, and according to the conditions that the Shari’ah confirmed.

Het bewijs hiervoor is het verdrag van Al-Hudaybiyah, dat werd gesloten tussen de Islamitische Staat die de Boodschapper ﷺ had gevestigd in Madinah en de Quraysh-staat die was gevestigd op het land dat de Islam nog niet had veroverd, met andere woorden, het was niet gevestigd op Islamitisch land.

The evidence for this is the treaty of Al-Hudaybiyah, which was between the Islamic State which the Messenger (pbuh) had established in Madinah and the Qurayshi state which was established upon the land which Islam had not yet conquered, in other words, it was not established upon Islamic land.

b. Als de Staat die met ons in oorlog was, in haar geheel als entiteit op islamitisch land was gevestigd, met andere woorden, de entiteit had geen enkel land dat eraan verbonden was dat niet door de moslims was veroverd, zoals Israël – de Joodse Staat die Palestina heeft gestolen – dan is het niet toegestaan om een verdrag met haar te sluiten, aangezien de vestiging van deze Staat ongeldig was volgens de sharia, en aangezien een verdrag met haar zou betekenen dat islamitisch land aan haar wordt afgestaan, wat verboden is en een misdaad tegen de islam. In plaats daarvan moet de situatie van feitelijke oorlog met haar voortduren, ongeacht of er een wapenstilstand was die met haar was gesloten door illegitieme heersers in de moslimlanden, of niet.

b.If the State which was at war with us, was established as an entity in its entirety upon Islamic land, in other words, the entity did not have any land connected to it which had not been conquered by the Muslims, such as Israel – the Jewish State which has stolen Palestine – then it is not permitted to have a treaty with it, since the establishment of this State was invalid according to the Shari’ah, and since a treaty with it would mean to give up Islamic land to it, which is prohibited and a crime against Islam. Rather, the situation of actual war has to remain with it, irrespective if there was a truce which was contracted with it by illegitimate rulers in the Muslim lands, or not.

En dienovereenkomstig is elk verdrag met de Joodse Staat, zelfs over een handbreedte van het land, verboden door de sharia, omdat het usurpatie en bezetting is en de gehele entiteit is gevestigd op moslimland en het een overgave van islamitisch land aan haar is, en het vestigen van haar controle over de moslims daar, wat niet is toegestaan volgens de sharia. Islam vereist dat alle moslims ertegen strijden, en dus moeten hun legers worden uitgezonden om te vechten, en al diegenen die in staat zijn te vechten moeten worden verzameld als soldaten in het leger, en dit moet voortduren totdat de Joodse Staat is beëindigd en de moslimlanden ervan zijn gered. Allah (SWT) zegt:

And so accordingly any treaty with the Jewish State, even over a handspan of the land, is prohibited by the Shari’ah because it is usurping and occupying and its whole entity is established on Muslim land and it is a surrender of Islamic land to it, and establishing its control over the Muslims there, which is not permitted according to the Shari’ah. Islam requires that all of the Muslims fight against it, and so their armies must be sent to fight, and all those capable of fighting be gathered as soldiers in the army, and for this to continue until the Jewish State is finished and the Muslim lands are rescued from it. Allah (swt) says:

“En Allah (SWT) zal de ongelovigen nooit een weg [om de gelovigen te overwinnen] geven.” (TMQ 4:141) en Zijn (SWT) woorden:

“And never will Allah (swt) give the disbelievers over the believers a way [to overcome them].” (TMQ 4:141) and His (swt) words:

“Wie jullie ook aanvalt, val hem dan aan op dezelfde wijze waarop hij jullie heeft aangevallen.” (TMQ 2:194) en: “En verdrijf hen van waar zij jullie hebben verdreven.” (TMQ 2:191).

“So whoever has assaulted you, then assault him in the same way that he has assaulted you.” (TMQ 2:194) and: “And expel them from wherever they have expelled you.” (TMQ 2:191).