Een van de belangrijkste politieke methoden is de manifestatie van de grootsheid van de islamitische gedachten in het besturen van de zaken van individuen, naties en staten.

One of the most important political methods is the manifestation of the greatness of the Islamic thoughts in governing the affairs of individuals, nations and states.

Dit artikel maakt deel uit van wat de Islamitische Staat moet ondernemen, aangezien het verplicht is en niet louter toegestaan. Dat komt doordat het de plicht van de Staat is om de oproep tot de Islam te verspreiden op een wijze die de aandacht trekt, omdat Allah (SWT) zei:

This Article is part of what the Islamic State must undertake since it is obligatory and not simply permissible. That is because it is the duty of the State to carry the call to Islam in a manner which attracts attention, because Allah (swt) said:

“En de Boodschapper heeft slechts de plicht van een duidelijke mededeling.” (TMQ 24:54), en het woord Mubeen is een beschrijving die duidt op een relatie met de rechtsregel (Hukm) (Wasf Mufhim), en als gevolg daarvan is het een beperking voor de overdracht. Het overbrengen van de oproep tot de islam op een wijze die de aandacht trekt, kan niet worden bereikt behalve door de manifestatie van de grootsheid van de islamitische gedachten. Onder de grote islamitische gedachten behoren de wijze waarop de islamitische staat omgaat met de beschermde niet-moslim (Dhimmi), degene aan wie amnestie is verleend, en degene die een verbond heeft, en het feit dat de heerser een uitvoerder is van de sharia en geen dictator over hen, en het feit dat de moslimgemeenschap (Ummah) de heerser met volledige discipline verantwoording laat afleggen. Zoals het de moslimgemeenschap (Ummah) verplicht is om de heerser verantwoording te laten afleggen, is het verplicht hem te gehoorzamen zelfs als hij onderdrukt, en het is verboden haar om hem te gehoorzamen in een zonde, en zij heeft het volledige recht om tegen hem in opstand te komen, en het is verplicht om in opstand te komen als hij duidelijke ongeloof toont. En de heerser en de onderdanen zijn gelijk in alle zaken, en de moslimgemeenschap (Ummah) kan tegen hem klagen zoals zij tegen elk ander individu zouden klagen met betrekking tot elk recht voor elke rechter, en zij kunnen over hem klagen bij de rechter van Madhalim als hij de sharia tegenspreekt tijdens het rechtspreken. En er zijn andere islamitische gedachten van dergelijke aard, dus dienovereenkomstig is het verplicht om deze te manifesteren en hun grootsheid te benadrukken totdat de grootsheid van de islam wordt getoond en totdat de oproep tot de islam wordt overgebracht op een wijze die de aandacht trekt. De manifestatie van deze gedachten is niet van de politieke stijl, maar zij behoren tot de politieke methoden.

“And there is not upon the Messenger (pbuh) except [the duty of] clear notification.” (TMQ 24:54), and the word Mubeen is a description indicative of relation to the Hukm (Wasf Mufhim), and consequently it is a restriction for the conveyance. Conveying the call to Islam in a manner which attracts attention cannot be achieved except through the manifestation of the greatness of the Islamic thoughts. Amongst the great Islamic thoughts are the way that the Islamic State deals with the Dhimmi, the one given amnesty, and the one who has a covenant, and the fact that the ruler is an implementer of the Shari’ah and not a dictator over them, and the fact that the Ummah accounts the ruler with complete discipline. So in the same manner that it is obligatory upon the Ummah to account the ruler, it is obligatory to obey him even if oppressed, and it is forbidden for it to obey him in a sin, and it has the full right to revolt against him, and it is obligatory to revolt if he showed clear disbelief. And the ruler and the ruled are equal in all affairs, and the Ummah can complain against him as they would against any other individual regarding any right in front of any judge, and they can complain about him to the judge of Madhalim if he contradicts the Shari’ah while ruling. And there are other Islamic thoughts of such nature, so accordingly it is obligatory to manifest them and accentuate their greatness until the greatness of Islam is displayed and until the call to Islam is conveyed in a manner which attracts attention. The manifestation of these thoughts is not from the political style rather they are from the political methods.

Daarnaast is de regel van de sharia dat het praktisch bevechten van de ongelovigen niet is toegestaan totdat de oproep tot de Islam aan hen is overgebracht: Al-Tabarani rapporteerde in Al-Kabir van Farwah b. Mosaik, die zei:

In addition to that, the Shari’ah rule is that practically fighting the disbelievers is not permitted until after the call to Islam has been conveyed to them: Al-Tabarani reported in Al-Kabir from Farwah b. Mosaik who said:

. فَ قُلْ تُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ أُقَاتِلُ بِمَنْ أَقْ بَلَ مِنْ قَ وْمِي مَنْ ،أَتَ يْتُ رَسُولَ اللَّهِ « نَ عَمْ"، فَ لَمَّا أَدْبَ رَ دَعَاهُ، فَ قَالَ: ادْعُهُمْ إِلَى الإِسْلامِ فَإِنْ أَبَ وْا "«: أَدْبَ رَ مِنْ هُمْ؟ قَالَ » فَ قَاتِلْهُمْ .

. فَ قُلْ تُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ أُقَاتِلُ بِمَنْ أَقْ بَلَ مِنْ قَ وْمِي مَنْ ،أَتَ يْتُ رَسُولَ اللَّهِ « نَ عَمْ"، فَ لَمَّا أَدْبَ رَ دَعَاهُ، فَ قَالَ: ادْعُهُمْ إِلَى الإِسْلامِ فَإِنْ أَبَ وْا "«: أَدْبَ رَ مِنْ هُمْ؟ قَالَ » فَ قَاتِلْهُمْ .

“Ik zei: O Boodschapper van Allah ﷺ; Zal ik vechten tegen degenen (van mijn volk) die de Islam hebben aanvaard en de anderen die het hebben geweigerd? Hij zei: Ja. Nadat ik me had omgedraaid, riep hij me en zei: Vecht niet tegen hen totdat je hen tot de Islam hebt geroepen.” En Al-Tirmidhi rapporteerde iets dergelijks. En van Ibn ‘Abbas:

“I said O Messenger of Allah (pbuh) ; Shall I fight with those (of my people) who accepted Islam the others who refused it? He said Yes. After I turned around he called me and said: Do not fight them until you have called them to Islam”. And Al-Tirmidhi reported something similar. And from Ibn ‘Abbas:

. » قَ وْماً حَتَّى دَعَاهُمْ مَا قَاتَلَ رَسُ ولُ اللهِ «.

. » قَ وْماً حَتَّى دَعَاهُمْ مَا قَاتَلَ رَسُ ولُ اللهِ «.

“De Boodschapper van Allah ﷺ vocht tegen geen enkel volk totdat hij hen had opgeroepen” (overgeleverd door Al-Darimi, Ahmad en Al-Hakim). Dit is een bewijs voor de verplichting van de oproep tot de Islam voorafgaand aan het vechten. En om de oproep tot de Islam volledig te maken, is het noodzakelijk dat de overdracht van de oproep tot de Islam aan hen op een manier gebeurt die de aandacht trekt. Hieruit volgt dat het kwestie is van het presenteren van de grootsheid van de Islamitische gedachten als een verplichting, omdat de overdracht op een manier die de aandacht trekt hiermee wordt bereikt. Daarom behoort dit tot de regels met betrekking tot de methode, en niet tot de stijlen.

“The Messenger of Allah (pbuh) did not fight any people until he called them” (reported by Al-Darimi, Ahmad and Al-Hakim). This is evidence for the obligation of the call to Islam before fighting. And for the call to Islam to be complete, it is imperative that the conveyance of the call to Islam to them be done in a way that attracts attention. From this, the issue of presenting the greatness of the Islamic thoughts is an obligation, because the conveyance in a manner which attracts attention is achieved through it. Therefore, it is from the rules regarding the method, and not from the styles.