İslam akidesi devletin temelini oluşturur. Bu nedenle, devletin varlığı, yapısı, sorumluluğu ya da onunla bağlantılı herhangi bir yönünde, İslam akidesi temel alınmadıkça hiçbir şeyin var olmasına izin verilmez. Aynı zamanda İslam akidesi anayasanın ve Şeriat hükümlerinin dayanağıdır; dolayısıyla anayasa ya da hükümlerle ilgili hiçbir şeyin, İslam akidesinden kaynaklanmadıkça var olmasına izin verilmez.

The Islamic belief ('Aqeedah) constitutes the foundation of the state. Hence, nothing is permitted to exist within its entity, its structure or its accountability or any other aspect connected to it, unless the Islamic 'Aqeedah is its basis. At the same time, the Islamic 'Aqeedah acts as the basis of the constitution and Shari’ah laws; thus, nothing related to the constitution or to the laws is permitted to exist unless it emanates from the Islamic 'Aqeedah.

Devlet, üzerine kurulduğu yeni fikirlerin ortaya çıkmasıyla oluşur. Otorite (insanların işlerinin yönetimi ve sorunlarının idaresi) devlet içinde, yeni fikirler değiştiğinde değişir; çünkü bu fikirler kavramlara dönüşürse (yani anlamları kavranır ve güvenilirlikleri tesis edilirse), insanın davranışını etkilerler. Bu davranış da bu kavramlara göre ilerler. Böylece insanın hayata bakışı değişir ve bu değişime göre çıkarlara bakışı da değişir. Otorite, basitçe bu çıkarların gözetimi ve yönetiminin denetlenmesidir; dolayısıyla hayata bakış, devletin üzerine inşa edildiği temel ve otoritenin kurulduğu temeldir. Ancak hayata bakış, belirli bir hayat düşüncesinden doğar. Bu nedenle bu hayat düşüncesi, devletin temeli ve otoritenin temeli haline gelir.

The state comes into being by the emergence of new ideas upon which it is established. The authority (the governing of people’s affairs and the management of their issues) in the state changes when the new ideas change, since if these ideas turned into concepts (i.e. if their meaning was perceived and their credibility was established), they would influence man’s behaviour. This behaviour would then proceed according to these concepts. Thus, man’s viewpoint about life changes, and according to its change, his viewpoint towards the interests also changes. The authority is simply the guardianship of these interests and the supervision of their management; thus the viewpoint about life is the basis upon which the state is built and it is the basis upon which the authority is established. However, the viewpoint about life is generated by a specific thought about life. Hence, this thought about life becomes the basis of the state and the basis of the authority.

Hayata dair belirli bir düşünce, birçok kavram, ölçü ve inanç içinde somutlaştığı için, bu kavram, ölçü ve inançlar bütünü bir temel olarak kabul edilir. Yönetim, insanların işlerine bakar ve çıkarlarının idaresini bu kavram, ölçü ve inançlar bütününe göre denetler. Dolayısıyla temel, tek bir fikir değil, birçok düşünceden oluşan bir bütündür. Hayata bakış açısını oluşturan, dolayısıyla çıkarlara yönelik bakış açısının da kurulmasını ve yönetimin bu bakış açısına göre bu çıkarları yönetmeye başlamasını sağlayan, bu düşünceler bütünüdür. Bu nedenle devlet, bir grup insanın benimsediği birçok kavram, ölçü ve inancı uygulayan yürütücü bir kurum olarak tanımlanmıştır.

Since the specific thought about life is embodied in a host of concepts, criteria and convictions, this host of concepts, criteria and convictions is considered a basis. The authority looks after peoples’ affairs and supervises the management of their interests according to this host of concepts, criteria and convictions. Therefore, the basis is a host of thoughts and not just one single idea. It is this host of thoughts in its entirety that generated the viewpoint about life, and consequently the viewpoint towards the interests was established and the authority set about managing them according to this viewpoint. Therefore, the state was defined as being an executive entity for a host of concepts, criteria and convictions that a group of people had adopted.

Bu, devletin bir devlet olması yönünden, yani bu devletin insanların menfaatlerini gözeten ve bu menfaatlerin idaresini denetleyen otorite olması yönündendir.

This is regarding the state from the fact that it is a state i.e. from the fact that this state is the authority that looks after the interests of people and supervises the management of these interests.

Ancak devletin üzerine kurulduğu bu fikirler bütünü, yani kavramlar, ölçüler ve inançlar bütünü, ya temel bir fikir üzerine bina edilmiş olabilir ya da temel bir fikir üzerine bina edilmemiş olabilir. Eğer temel bir fikir üzerine bina edilmiş olsaydı, sağlam direkler ve güçlü bir varlıkla sağlam biçimde inşa edilmiş olurdu; çünkü temel bir zemine dayanmış olurdu. Bunun sebebi, temel fikrin arkasında başka bir fikir bulunmayan fikir olması ve bunun da akli 'Akide olmasıdır. Bu durumda devlet akli bir 'Akide üzerine kurulmuş olurdu. Öte yandan devlet temel bir fikir üzerine bina edilmemiş olsaydı, bu, varlığının yıkılmasını kolaylaştırır, varlığını yerle bir etmek ve sonra otoritesine el koymak zor olmazdı. Bunun sebebi, devletin kurulduğu tek bir akli 'Akide üzerine inşa edilmemiş olmasıdır. Bu nedenle devletin güçlü bir varlık olabilmesi için, devletin üzerine kurulduğu fikirlerin kaynaklandığı bir akli 'Akideye dayanması, yani devletin hayat hakkındaki fikrini temsil eden kavramlar, ölçüler ve inançlar bütününün kaynaklandığı bir akli 'Akideye dayanması zorunludur; dolayısıyla bu devletin hayata bakışı ve bu da onun menfaatlere bakışını doğurur.

However, this host of thoughts upon which the state is founded i.e. the host of concepts, criteria and convictions could either be built upon a fundamental thought or not built upon a fundamental thought. If it were built upon a fundamental thought, it would be solidly built with strong pillars and a firm entity; since it would rest upon a fundamental foundation. This is so because the fundamental thought is the thought that has no other thought behind it, and that is the intellectual 'Aqeedah. In such a case, the state would be built upon an intellectual 'Aqeedah. On the other hand, if the state were not built upon a fundamental thought, this would ease its destruction and it would not be difficult to demolish its entity and then usurp its authority. This is because it has not been built upon one intellectual 'Aqeedah upon which the state was established. Therefore, it is essential that in order for the state to be a strong entity, it must be established upon an intellectual 'Aqeedah from which ideas that the state was founded upon emanate i.e. an intellectual 'Aqeedah from which the host of concepts, criteria and convictions that represent the idea of the state regarding life emanate and consequently the viewpoint of this state towards life and this is what produces its viewpoint towards the interests.

İslam Devleti yalnızca İslami Akide üzerine inşa edilmiştir; çünkü Ümmetin (Müslümanlar topluluğunun) benimsediği kavram, ölçü ve inanç bütünü tamamen fikri bir akideden doğmaktadır. Ümmet, öncelikle bu akideyi benimsemiş ve kesin delillere dayanan kati bir akide olarak kabul etmiştir. Dolayısıyla bu akide, onun hayata dair kapsamlı düşüncesi olmuş, hayata bakışı buna göre şekillenip bu temele dayanmış ve menfaatlere bakışı da bundan türetilmiştir. Ümmet, kavram, ölçü ve inanç bütününü de bu akideden almıştır. Bu nedenle İslami Akide, İslam Devleti'nin temelidir.

The Islamic State is built solely upon the Islamic 'Aqeedah because the host of concepts, criteria and convictions which the Ummah (collective of Muslims) has adopted emanate solely from an intellectual 'Aqeedah. The Ummah has first of all adopted this 'Aqeedah and embraced it as a conclusive 'Aqeedah based on decisive evidence. Hence, this 'Aqeedah was its comprehensive idea about life and accordingly its viewpoint about life was shaped and based upon it and its viewpoint towards the interests was derived from it. The Ummah also took the host of concepts, criteria and convictions from it and ,therefore, the Islamic 'Aqeedah is the basis of the Islamic State.

Ayrıca Allah'ın Resulü ﷺ, İslam Devletini belirli bir temel üzerine kurmuştur; bu nedenle bu temel, her çağda ve her yerde İslam Devletinin temeli olmalıdır. Allah'ın Resulü ﷺ Medine'de otoriteyi kurup orayı yönettiğinde, bunu ilk günden itibaren İslami akide temelinde kurmuştur ve henüz hüküm koyan ayetler inmemişti. Dolayısıyla Allah'ın Resulü ﷺ, "Allah'tan başka hak ilah yoktur ve Muhammed Allah'ın Resulüdür" şehadetini ﷺ, Müslümanların hayatının ve insanlar arasındaki ilişkilerin temeli, mağduriyetlerin giderilmesi ve anlaşmazlıkların çözülmesinin temeli kılmıştır. Başka bir deyişle, bu şehadet hayatın tüm yönlerinin ve otorite ile yönetimin temeliydi. Allah (c.c.) bununla yetinmemiş; bu akideyi tüm insanlara taşımak için cihadı da meşru kılmış ve Müslümanlara farz kılmıştır. Ebu Davud, Ebu Hureyre'den rivayet etmiştir ki Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur:

Additionally, the Messenger of Allah (pbuh) established the Islamic State upon a specific basis; ,therefore, this very basis must be the basis of the Islamic State in every era and in every location. When the Messenger of Allah (pbuh) established the authority in Madinah and assumed the rule over it, he established it on the basis of the Islamic 'Aqeedah from the very first day and the verses of legislation had not been revealed yet. Hence, the Messenger of Allah (pbuh) made the Shahadah (testimony) of “There is no true god but Allah and Muhammad is the Messenger of Allah (pbuh)” as the basis of the Muslims’ life and of the relationships between people as well as the basis for removing grievances and settling disputes. In other words, it was the basis of all aspects of life and the basis of authority and government. He (swt) did not stop at that; rather, He (swt) also legislated for Jihad and made it an obligation upon the Muslims in order to carry this 'Aqeedah to all people. Abu Dawud reported on the authority of Abu Hurayrah that the Messenger of Allah (pbuh) (swt) said:

. أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لاَ إِلَهَ إِلا اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ « اللَّهِ وَيُقِيمُوا الصَّلاةَ وَي ؤُْتُوا الزَّكَاةَ، فَإِذَا فَ عَلُوا ذَلِكَ عَصَمُوا مِنِّي دِمَاءَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ إِلا » بِحَقِّ الإِسْلامِ، وَحِ سَاب هُُمْ عَلَى اللَّهِ .

. أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لاَ إِلَهَ إِلا اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ « اللَّهِ وَيُقِيمُوا الصَّلاةَ وَي ؤُْتُوا الزَّكَاةَ، فَإِذَا فَ عَلُوا ذَلِكَ عَصَمُوا مِنِّي دِمَاءَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ إِلا » بِحَقِّ الإِسْلامِ، وَحِ سَاب هُُمْ عَلَى اللَّهِ .

"Allah'ın emriyle, insanlar 'Allah'tan başka hak ilah yoktur ve Muhammed Allah'ın elçisidir' diye şahitlik edip namaz kılıncaya ve zekat verinceye kadar onlarla savaşmakla emrolundum ﷺ. Bunları yaparlarsa, İslam'ın hakkını gerektirmedikçe canlarını ve mallarını benden korumuş olurlar ﷺ; hesapları ise Allah'a kalır." (Buhârî'nin rivayet ettiği ve üzerinde ittifak edilen hadis.)

“I have been commanded (by Allah) to fight people until they testify that there is no true god except Allah, and that Muhammad is the Messenger of Allah (pbuh), and perform Salat and pay Zakat. If they do so, they will have protection of their blood and property from me except when justified by Islam, and then account is left to Allah.” (Agreed upon, text used from Bukhari).

Allah'ın Elçisi ﷺ, akîdenin devletin temeli olarak sürekli varlığını korumayı da Müslümanlara bir yükümlülük kılmış; açık küfür ortaya çıkarsa, yani akîde yönetim ve hükmün temeli olmaktan çıkarsa, Müslümanlara kılıç çekip savaşmalarını emretmiştir. Allah'ın Elçisi ﷺ'e zalim yöneticiler, "liderlerin en kötüsü" hakkında sorulmuş: "Onlara kılıçla karşı mı çıkalım?" Buna şöyle cevap vermiştir:

The Messenger of Allah (pbuh) also made the protection of the continued presence of the 'Aqeedah as a basis for the state an obligation upon the Muslims and he ordered the Muslims to brandish the sword and to fight if the flagrant Kufr (disbelief) were to become apparent; in other words, if the 'Aqeedah ceased to be the basis of authority and rule. The Messenger of Allah (pbuh) was asked about the tyrant rulers “the most evil of the leaders”: “Do we challenge them with the sword?” He replied.

» لا، مَا أَقَامُوا فِيكُمُ الصَّلاة «.

» لا، مَا أَقَامُوا فِيكُمُ الصَّلاة «.

"Hayır, onlar aranızda namazı kıldıkları sürece." (Müslim) ve Peygamber ﷺ, Müslümanların yöneticilere itaatine dayanarak biat etmiştir; ancak Müslümanlar açık bir küfür görmedikçe. Kötü yöneticilere dair Avf bin Malik'in rivayetinde şöyle geçer: "Ey Allah'ın Resulü, onlara kılıçla karşı çıkmayalım mı?" denildi. Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: "Hayır, aranızda namazı kıldıkları sürece."

“No, as long as they continue to establish prayer amongst you.” (Muslim), and he made the Bay’a (pledge of allegiance to the ruler) based on the Muslims’ obedience to the people in authority unless the Muslims witness a flagrant Kufr. In the narration of Auf Bin Malik regarding the evil leaders. قِيلَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَفَلا ن نَُابِذُهُمْ بِالسَّيْفِ ؟ فَ قَالَ: لا، مَا أَقَامُوا فِيكُمُ « » الصَّلاة.

"Ey Allah'ın Elçisi, onlara kılıçla karşı çıkmayacak mıyız?" denildi. O da şöyle buyurdu: "Hayır, namaz kıldıkları sürece." (Müslim). Ayrıca Ubade b. Samit, Biat hakkında ittifakla rivayet edilen hadiste şunu söylemiştir.

“It was said O Messenger of Allah (pbuh) – do we not challenge them with the sword? And he replied:"No as long as they establish the prayer” (Muslim). And ‘Ubadah B. Samit said in the agreed upon narration regarding the Bay’a.

» وَأَنْ لا ن نَُازِعَ الأمْرَ أَهْلَهُ إِلا أَنْ تَ رَوْا كُفْرًا بَ وَاحًا «.

» وَأَنْ لا ن نَُازِعَ الأمْرَ أَهْلَهُ إِلا أَنْ تَ رَوْا كُفْرًا بَ وَاحًا «.

“ve yönetici kişilerle yönetim konusunda, açık bir küfür (apaçık küfür) görmedikçe tartışmamamız”; Taberânî'nin rivayetinde ise lafız şöyledir:

“and that we would not dispute about rule with the people in authority unless we witness evident enfidelity (flagrant Kufr)” and in the narration of Al-Tabarani, the wording was:

» كفراً صُراح اً «.

» كفراً صُراح اً «.

"Açık küfür". Ve İbn Hibban'ın Sahih'inde nakledilen bir rivayette lafız şöyledir: » إِلاَّ أَنْ تَكُونَ مَعْصِيَةُ اللَّهِ بَ وَاحَ اً «.

“explicit Kufr”. And in a narration by Ibn Hibban in his Sahih collection, the wording was: » إِلاَّ أَنْ تَكُونَ مَعْصِيَةُ اللَّهِ بَ وَاحَ اً «.

…müstesna olmak üzere Allah'a karşı açık bir isyan olmadıkça. Bütün bunlar, devletin temelinin İslam akidesi olduğunu göstermektedir; çünkü Allah'ın Resulü ﷺ otoriteyi bu akide üzerine kurmuş, bu temeli korumak için kılıcın çekilmesini emretmiş ve bunun uğruna cihadı da emretmiştir. Anayasanın birinci maddesi, daha önce zikredilen gerekçelere dayanarak kaleme alınmıştır. Bu madde, devletin İslam akidesinden kaynaklanmayan hiçbir kavram, inanç veya ölçüte sahip olmasını yasaklamaktadır. İslam akidesini devlet için sadece isimde bir temel olarak kabul etmek yeterli olmaz; aksine bu temel, devletin varlığıyla ilgili her yönde ve her küçük veya büyük meselede yansıtılmalıdır. Dolayısıyla, İslam akidesinden kaynaklanmadıkça devletin hayata veya yönetime dair herhangi bir kavrama sahip olması yasaktır. Devlet, bu akideden kaynaklanmayan hiçbir kavramı hoş görmez. Bu nedenle, demokrasi kavramının devlet içinde benimsenmesine müsaade etmez; çünkü demokrasi İslam akidesinden kaynaklanmaz ve İslam akidesi, ondan kaynaklanan kavramlarla çelişir. Ayrıca milliyetçilik kavramına hiçbir şekilde itibar edilmez; çünkü milliyetçilik İslam akidesinden kaynaklanmaz ve İslam akidesinden kaynaklanan kavramlar onu çirkin görür, yasaklar ve tehlikesini belirtir. Benzer şekilde, vatanseverlik kavramının da hiçbir var oluşu olmamalıdır; çünkü o da İslam akidesinden kaynaklanmaz ve İslam akidesinden kaynaklanan kavramlarla çelişir. Ayrıca devletin idari aygıtında demokratik anlayışa göre bakanlık daireleri bulunmaz; hükümetinde de imparatorluk, monarşi veya cumhuriyet kavramları yer almaz, çünkü bunlar İslam akidesinden kaynaklanmaz ve ondan kaynaklanan kavramlarla çelişirler. Ayrıca, bireylerin, hareketlerin veya grupların İslam Devleti'ni İslami Akide'den başka bir temele dayanarak değerlendirmesi kesinlikle yasaktır. Dolayısıyla İslami Akide'den başka bir temele dayanan bu tür bir değerlendirme yasak olduğu gibi, İslami Akide'den başka bir temele dayanarak hareket ve grupların kurulması da yasaktır. İslami Akide'nin Devlet için temel olması, tüm bunların Devletin kendisi için bağlayıcı olmasını ve yönettiği vatandaşlar üzerinde de yükümlülük doğurmasını sağlar. Çünkü Devletin bir devlet olarak hayatı, bir devlet sıfatıyla ondan kaynaklanan her meselenin hayatı, bir devlet sıfatıyla ona bağlı her eylem ve bir devlet niteliğiyle kurduğu her ilişki, Devletin akidesi, yani İslami Akide'ye dayanmak zorundadır.

“unless the disobedience to Allah is flagrant”. All of this indicates that the basis of the state is the Islamic 'Aqeedah, since the Messenger of Allah (pbuh) established the authority upon it, ordered the brandishing of the sword in order to maintain it as a basis for the authority and he also ordered Jihad for its sake. The first Article of the constitution was drafted based on the previously mentioned grounds. This Article prohibits the state from having any concept, conviction or criterion that does not emanate from the Islamic 'Aqeedah. To have the Islamic 'Aqeedah as a nominal basis for the state would not be sufficient; rather, this basis should be reflected in every aspect related to the State’s existence and in every minor or major issue. Hence, it is forbidden for the state to have any concept about life or about ruling unless it emanates from the Islamic 'Aqeedah. The state would not tolerate any concept not emanating from this 'Aqeedah. Therefore, it would not tolerate the concept of democracy to be adopted within the state because it does not emanate from the Islamic 'Aqeedah and because the Islamic Aqidah contradicts with the concepts which emanate from it. Additionally, the concept of nationalism would not be allowed to have any consideration whatsoever because it does not emanate from the Islamic 'Aqeedah and because the concepts which emanate from the Islamic 'Aqeedah abhor it, prohibit it and outline its danger. Likewise, the concept of patriotism should not have any existence, for it does not emanate from the Islamic 'Aqeedah and because it contradicts with the concepts that emanate from the Islamic 'Aqeedah. Furthermore, the apparatus of the State would not have any ministerial departments according to the democratic understanding and nor should there be in its government any imperial, monarchical or republican concepts for these do not emanate from the 'Aqeedah of Islam and they contradict with the concepts emanating from it. Furthermore, it is categorically forbidden for individuals, movements or groups to account the Islamic State on other than the basis of the Islamic 'Aqeedah. Hence, such type of accounting that is based upon other than the Islamic 'Aqeedah would be prohibited and the establishment of movements and groups on other than the basis of the Islamic 'Aqeedah would be prohibited. The fact that the Islamic 'Aqeedah acts as the basis for the State makes all of this binding upon the State itself and makes it incumbent upon the citizens over which it rules. This is since its life, in its capacity as a state, as well as the life of every matter originating from it in its capacity as a state, and every action linked to it in its capacity as a state, and every relationship established with it in its quality as a state, must have as its basis the 'Aqeedah of the State, that is the Islamic 'Aqeedah.

İlgili maddedeki ikinci meselenin delili, anayasanın Devletin temel kanunu (Kānūn Asāsī) olması gerçeğinde yansımaktadır; dolayısıyla o da bir kanundur ve kanunun kendisi de otoritenin emridir. Allah (swt), yöneticiye Allah'ın Rasûlüne (ﷺ) indirdiği ile hükmetmesini emretmiş; Allah'ın indirdiği ile hükmetmeyeni, hükmettiğine inanıyor ve Allah'ın Rasûlüne indirdiğinin uygun olmadığına inanıyor ise kâfir olarak nitelendirmiştir. Yine Allah (swt), Allah'ın indirdiği ile değil başka ile hükmeden ama buna inanmayan yöneticiyi ‘Âsî (itaatsiz) olarak nitelendirmiştir. Bu, yöneticinin emirlerinin, yani kanunların ve anayasanın dayanağının Allah'a ve Rasûlüne iman olması gerektiğini göstermektedir. Yöneticiye Allah'ın indirdiği ile, yani Şeriat hükümleriyle hükmetmesi yönündeki Allah'ın emri ise Kitap ve Sünnet'te sabittir. Allah (swt) şöyle buyurur: “Hayır, Rabbin adına yemin olsun ki, aralarında çekişip ihtilaf ettikleri şeylerde seni hakem kılmadıkça ve sonra verdiğin hükümden gönüllerinde bir sıkıntı duymayıp tam bir teslimiyetle kabul etmedikçe iman etmiş olmazlar.” (TMK 4:65) ve şöyle buyurur,.

As for the second issue in the Article, its evidence is reflected in the fact that the constitution is the fundamental law (Qanun Al-Asaasi) of the State; thus, it is a law, and the law itself is the order of the authority. Allah (swt) ordered the ruler to rule by what He (swt) revealed to the Messenger of Allah (pbuh) and described the one who rules by other than what Allah (swt) has revealed as a disbeliever if he believed in what he ruled by and believed in the unsuitability of what Allah (swt) revealed to His Messenger . He (swt) described the ruler who rules by other than what He (swt) revealed but did not believe in it as ‘Aassi (disobedient). This indicates that belief in Allah (swt) and His Messenger must be the basis of the orders of the ruler; that is, the basis of the laws and the basis of the constitution. As for the command of Allah (swt) to the ruler to rule by what He (swt) revealed, in other words, by the Shari’ah rules, this is established in the Book and the Sunnah. Allah (swt) says,. “But no, by your Lord, they will not [truly] believe until they make you, [O Muhammad], judge concerning that over which they dispute among themselves.” (TMQ 4:65) and says,.

“Ve aralarında Allah'ın indirdiği ile hükmet, [ey Muhammed ﷺ].” (TMQ 5:49). Allah (swt), Devletin yasamasını yalnızca O'nun indirdiğiyle sınırlamış ve O'ndan başkasıyla hükmetmeye karşı uyarmıştır. O (swt) şöyle buyurmaktadır:

“And judge, [O Muhammad], between them by what Allah has revealed.” (TMQ 5:49). Allah (swt) has confined the State’s legislation to what He had revealed and He warned against ruling by other than it. He (swt) says,.

“Ve kim Allah'ın indirdiği ile hükmetmezse, işte onlar kâfirlerdir.” (TMQ 5:44). Ayrıca Allah'ın Elçisi ﷺ, ittifakla kabul edilen bir hadislerinde şöyle buyurmuştur:

“And whoever does not judge by what Allah has revealed - then it is those who are the disbelievers.” (TMQ 5:44). Also, the Messenger of Allah (pbuh) said in an agreed upon Hadith,.

. » مَنْ أَحْدَثَ فِي أَمْرِنَا هَذَا مَا لَيْسَ فِيهِ فَ هُوَ رَد «.

. » مَنْ أَحْدَثَ فِي أَمْرِنَا هَذَا مَا لَيْسَ فِيهِ فَ هُوَ رَد «.

"Kim bizim bu işimize (İslam'a) ondan olmayan bir şey sokarsa, o şey reddedilir" (Buhârî'nin rivayet ettiği, üzerinde ittifak edilen hadis) ve Müslim'deki rivayette de böyledir.

“Whoever introduces into our matter (Islam) something that is not in it, then it is rejected” (Agreed upon, text from Bukhari), and in the narration in Muslim.

. » ما ليس منه «.

. » ما ليس منه «.

"ondan olmayan bir şey" ve İbn Hazm'ın El-Muhalla'daki ile İbn Abdilber'in et-Temhîd'deki rivayetinde.

“something that is not from it”, and in the narration from Ibn Hazm in Al-Muhalla and Ibn ‘Abd Al-Barr in Al-Tamhid.

. » كُلُّ عَمَلٍ لَيْسَ عَلَيْهِ أَمْرُنَا فَ هُوَ رَد «.

. » كُلُّ عَمَلٍ لَيْسَ عَلَيْهِ أَمْرُنَا فَ هُوَ رَد «.

"Bizim emrimize dayanmayan her amel reddedilir." Bu, devletin yasamasının yalnızca İslam akidesinden kaynaklanan şeylerle sınırlı olması gerektiğini göstermektedir; yani, Allah'ın (swt) Resûlullah'a (sav) vahyettiğine kesin olarak inandığımız Şeriat hükümleri ile sınırlı olması gerektiğini. Bu vahiy ya açık olabilir; yani hükmün Allah'ın hükmü olduğu belirtilerek ve Kitap, Sünnet'te yer aldığı ya da Sahabe'nin (Peygamber'in ashabı) bunun Allah'ın hükmü olduğu konusunda icma ettiği şekilde, ya da örtük olabilir; yani bunun, illeti Şer'i bir illet olan kıyas yoluyla alınmış Allah'ın hükmüne işaret ettiğini belirterek. Maddede ikinci meselenin bu nedenle yer almasının sebebi budur.

“Every action which is not based upon our command, it is rejected”. This indicates that the legislation of the State must be confined to what emanates from the Islamic 'Aqeedah; these are the Shari’ah rules which we certainly believe that Allah (swt) has revealed to the Messenger of Allah (pbuh) , whether their revelation were explicit; by stating that it is the rule of Allah (swt) and it is reflected in the Book, the Sunnah or the Sahabah (companions of the Prophet) unanimously consented that it is the rule of Allah (swt), or whether their revelation was implicit; by saying this is an indication of the rule of Allah (swt) taken by way of analogy whose ‘Illah (reason) is a Shari’ah ‘Illah. This is why the second issue has been drafted in the Article.

Ayrıca, ibadet edenlerin eylemlerinin Kanun Koyucu'nun (cc) hitabıyla sınırlı olması gerektiğinden, onların yönetimi de Allah'tan (cc) olmalıdır; İslam Şeriatı insanların bütün eylemlerini ve bütün ilişkilerini, bu ilişkiler Allah (cc) ile, kendileriyle ya da diğer insanlarla olsun, ele almak için gelmiştir. Bu nedenle İslam'da insanların kendi ilişkilerini düzenlemek için kendilerinden kanunlar çıkarmasına yer yoktur, çünkü onlar Şeriat'ın hükümleriyle sınırlıdırlar. Allah (cc) şöyle buyurur: "Peygamber size ne verdiyse onu alın; neyi de yasakladıysa ondan kaçının." (Haşr, 7). Ayrıca şöyle buyurur:

In addition, since the actions of the worshippers must be confined to the address of the Legislator (swt), their governing should, therefore, be from Allah (swt), and the Islamic Shari’ah came to address all the actions of people and all of their relationships, whether these relationships were with Allah (swt), with themselves or with other people. Hence, there is no place in Islam for people to enact laws from themselves in order to govern their relations for they are restricted to the laws of Shari’ah. Allah (swt) says “And whatever the Messenger (pbuh) has given you - take; and what he has forbidden you - refrain from.” (TMQ 59:7). He (swt) also says:

“Allah ve Resûlü bir işe hükmettiğinde, mümin bir erkek ve mümin bir kadın için kendi işleri hakkında başka bir tercih hakkı yoktur.” (TMQ 33:36). Allah'ın Resûlü ﷺ şöyle buyurmuştur:

“It is not for a believing man or a believing woman, when Allah and His Messenger have decided a matter, that they should [thereafter] have any choice about their affair.” (TMQ 33:36). The Messenger of Allah (pbuh) said:

. إِنَّ اللَّهَ تعالى فَ رَضَ فَ رَائِضَ فَلاَ تُضَيِّ ع وهَا، وَحَدَّ حُدُوداً فَلاَ تَ عْتَدُوهَا، وَحرَّم « »، أَشْيَاءَ فَلاَ تَ نْتَهِكُوهَا.

. إِنَّ اللَّهَ تعالى فَ رَضَ فَ رَائِضَ فَلاَ تُضَيِّ ع وهَا، وَحَدَّ حُدُوداً فَلاَ تَ عْتَدُوهَا، وَحرَّم « »، أَشْيَاءَ فَلاَ تَ نْتَهِكُوهَا.

"Yüce Allah, ihmal etmemeniz gereken bazı farzlar koymuş, aşmamanız gereken bazı sınırlar belirlemiş ve bazı şeyleri haram kılmıştır; o halde bunları ihlal etmeyin." (Dârakutnî, Ebû Sa'lebe'den rivayet etmiş; Nevevî de Riyâzü's-Sâlihîn'de bunu hasen olarak onaylamıştır.) Ayrıca şöyle demiştir:

“Allah, the Exalted, has laid down certain duties which you should not neglect, and has put certain limits which you should not transgress, and has forbidden some things, so don’t violate them.” (extracted by Al-Daraqutni from Abi Tha’labah, and confirmed as Hasan by Al-Nawawi in Al-Riyadh Al-Salihin). He also said:

. » مَنْ أَحْدَثَ فِي أَمْرِنَا هَذَا مَا لَ يْسَ مِنْهُ فَ هُوَ رَد «.

. » مَنْ أَحْدَثَ فِي أَمْرِنَا هَذَا مَا لَ يْسَ مِنْهُ فَ هُوَ رَد «.

"Kim bizim bu işimize (İslam'a), ondan olmayan bir şey sokarsa, o şey reddedilir." (Müttefekun aleyh; Aişe (ra)'dan rivayet edilmiştir ve lafız Müslim'indir.)

“Whoever introduces into our matter (Islam) something that is not in it, then it is rejected” (Agreed upon, through 'Aisha (ra) and the wording is from Muslim).

Bu nedenle, kuralları koyan Allah'tır (c.c.), hükümdar değildir. İnsanları ve hükümdarı, ilişkilerinde ve eylemlerinde bu kurallara uymakla yükümlü kılan, onları yalnızca bu kurallarla sınırlandıran ve başka herhangi bir şeye uymalarını yasaklayan da O'dur (c.c.). Bunun sonucunda, insanların ilişkilerini düzenlemek için kanun koymaya insanın hakkı yoktur ve hükümdarın halkı zorlaması ya da onlara, ilişkilerini düzenlemek üzere insan tarafından konmuş ilkeleri ve kuralları izleme seçeneği sunması için bir yer yoktur.

Therefore, it is Allah (swt) who legislated the rules, not the ruler, and it is He (swt) who obliged people and obliged the ruler to adhere to them in their relations and in their actions, restricted them to these rules and prohibited them from following anything else. Due to this, there is no scope for man to lay down laws to govern peoples’ relations and there is no place for the ruler to force people or to give them the choice to follow principles and rules laid down by man to govern their relations.