Halife'nin benimsemesi, Şeriat hükümleriyle sınırlandırılmıştır; Şeriat delillerinden meşru bir istidlal yoluyla çıkarılmamış hiçbir hükmü benimsemesi yasaktır. Ayrıca benimsediği hükümlerle ve istinbat yöntemiyle ilgili olarak kendini bağladığı şeylerle de kısıtlanmıştır. Dolayısıyla, benimsediği yöntemle çelişen bir yöntemle çıkarılmış bir hükmü benimsemesi caiz değildir ve daha önce benimsediği hükümlerle çelişen bir emir vermesi de caiz değildir.

The Khalifah’s adoption is restricted by the Shari’ah rules; he is prohibited to adopt any rule which is not derived according to a legitimate deduction from the Shari’ah evidences, and he is restricted with what he adopted of the rules, and by what he bound himself to with respect to the method of derivation. So he is not permitted to adopt a rule which has been derived according to a methodology which contradicts the methodology he adopted, and he cannot give an order which contradicts the rules that he had adopted.

Makalede iki mesele var: birincisi, Halife'nin hüküm benimsemesi, Şeriat'tan hüküm benimsemekle sınırlıdır; yani Halife, yasama ve kanun çıkarma konusunda İslam Şeriatı ile kısıtlıdır. Bu nedenle, bunun aksine herhangi bir şeyi benimsemesi caiz değildir, çünkü bunlar küfür hükümleri olur; eğer İslami hükümler dışında hükümler benimser ve benimsediğinin İslam Şeriatı dışında bir şey olduğunu bilirse, o zaman Allah'ın (SWT) sözü şudur: {Kim Allah'ın indirdiği ile hükmetmezse, işte onlar kâfirlerdir.}

There are two issues in this article: the first being that the Khalifah is restricted in the adoption of rules to adopting from the Shari’ah rules; in other words, he is restricted by the Islamic Shari’ah in legislation and enacting laws. Therefore, it is not permitted for him to adopt anything which contradicts that since they would be the rules of Kufr (disbelief); if he adopted rules from other than the Islamic rules, and he knew that what he had adopted was something other than the Islamic Shari’ah, then the words of Allah (swt).

“Ve kim Allah'ın indirdiğiyle hükmetmezse, işte onlar kâfirlerdir.” (TMQ 5:44) Bu ayet, onun benimsediği kurala uygulanır. Eğer o kurala inanıyorsa, küfre girmiş ve İslam'dan dönmüş olur. Eğer ona inanmıyor, ancak İslam'a aykırı olmadığı düşüncesiyle benimsiyorsa, tıpkı Osmanlı Halifeleri'nin son dönemlerinde yaptığı gibi, bu durumda bu kendisi için haram olur, ama küfre girmiş olmaz. Eğer delile benzer bir dayanağı varsa, örneğin hiçbir delili olmayan bir kuralı, düşündüğü bir maslahat (fayda) nedeniyle koyuyor ve Al-Masalih Al-Mursalah, “vesileleri men etme” (sed-i zerai), “fiillerin sonuçları” (me'âlü'l-ef'âl) ya da benzeri kaidelere dayanıyorsa, eğer bu kaideleri Şer'i kurallar ve deliller olarak görüyorsa, bu durumda bu kendisi için haram olmaz ve küfre de girmiş olmaz. Ancak o yanılmıştır; çıkardığı hüküm bütün Müslümanlarca Şer'i bir hüküm sayılmaz. Halife onu benimserse, itaat etmek vaciptir, çünkü bu bir Şer'i hükümdür ve delil benzeri bir dayanağı vardır; delildeki yanılgısı olsa bile, tıpkı delillerden yapılan istidlalde hata eden kimse gibidir. Her halükârda Halife'nin benimsemesini İslam Şeriatı ile sınırlaması ve kendisini yalnızca Şer'i delillerden doğru bir istidlal ile çıkarılmış Şer'i hükümleri benimsemekle sınırlaması vaciptir. Bunun delili şudur:

“And whoever does not judge by what Allah has revealed - then it is those who are the disbelievers.” (TMQ 5:44) apply to him, so if he believed in the rule that he had adopted, then he would commit disbelief and apostatise from Islam. If he did not believe in it, but he took it upon the basis that it did not contradict Islam, in the same manner that the Ottoman Khulafaa’ acted during their final days, then it would be forbidden for him but he wouldn’t commit disbelief. If he had a semblance of an evidence, such as the one who legislates a rule which has no evidence, due to a benefit that he thinks is there, and relies upon the rule of Al-Masalih Al-Mursalah, or the “preventing the means” or “the means of the actions” or anything similar, then if he thought that these rules were Shari’ah rules and evidences, it wouldn’t be forbidden for him and nor would he commit disbelief. However, he is mistaken, and what he has derived is considered a Shari’ah rule by all of the Muslims, and it is obligatory to obey it if the Khalifah adopts it, since it is a Shari’ah rule, and it would have a semblance of an evidence even if he was mistaken in the evidence, since he is like the one who is mistaken in the deduction from the evidences. In any case, it is obligatory for the Khalifah to restrict his adoption to the Islamic Shari’ah, and to restrict himself to adoption of Shari’ah rules derived by a correct deduction from the Shari’ah evidences. The evidence for this:

Birincisi: Allah (swt), Halife olsun ya da olmasın her Müslüman'ın tüm eylemlerini Şeriat hükümlerine göre yürütmesini zorunlu kılmıştır. Allah (swt) şöyle buyurur: "Hayır, Rabbin adına yemin olsun ki, aralarındaki ihtilaflı konularda seni hakem kılmadıkça, sonra da verdiğin hükme içlerinde bir sıkıntı duymadan tam bir teslimiyetle boyun eğmedikçe iman etmiş olmazlar." (TMQ 4:65). Eylemleri Şeriat hükümlerine göre yürütmek, Kanun Koyucu'nun hitabının birden fazla anlaşılması olduğunda, yani Şeriat hükmü çoğul olduğunda, belirli bir hükmü benimsemeyi gerektirir. Başka bir ifadeyle, birden fazla görüşün bulunduğu konularda belirli bir hükmü benimsemek, Müslüman eylemini gerçekleştirmek, yani hükmü uygulamak istediğinde ona farz olur; dolayısıyla Halife de eylemini yürütmek istediğinde bunu yapmak zorundadır ve bu hükümdür.

Firstly: What Allah (swt) obligated upon every Muslim, whether they were the Khalifah or not, to conduct all of their actions according to the Shari’ah rules; Allah (swt) says. “But no, by your Lord, they will not [truly] believe until they make you, [O Muhammad], judge concerning that over which they dispute among themselves.” (TMQ 4:65). Conducting the actions according to the Shari’ah rules necessitates the adoption of a specific rule when there are a number of understandings of the address of the Legislator; in other words, when the Shari’ah rule is numerous. So adoption of a specific rule in those issues where there are a number of opinions is obligatory upon the Muslim when he wants to undertake the action, in other words, when he wants to apply the rule, and so it is obligatory upon the Khalifah when he wants to carry out his action and that is the rule.

İkinci olarak: Halifenin üzerine bağlandığı biat metni, onu İslam Şeriatına bağlı kalmaya yükümlü kılar, çünkü bu, Kitap ve Sünnet üzerine bir biattır. Bu nedenle onun bu ikisinden ayrılması caiz değildir. Bilerek bu ikisinin dışına çıkan kimse küfre girer; eğer bu istemeden olmuşsa o kimse günahkâr olur.

Secondly: The text of the pledge of allegiance which the Khalifah is contracted upon, obliges him to adhere to the Islamic Shari’ah, since it is a pledge upon the Book and the Sunnah, and so it is not permitted for him to leave these two - rather whoever intentionally goes outside these two commits disbelief and if it was unintentional then he would be sinful.

Üçüncüsü: Halife, Şeriat'ı uygulamak için atanır; bu nedenle Müslümanlar üzerinde Şeriat dışındaki hiçbir şeyi uygulaması caiz değildir. Çünkü Şeriat, bu tür bir eylemi kesin bir şekilde yasaklamıştır; öyle ki, İslam dışında bir şeyi uygulayan kimsenin imanının olmadığı hükmüne varılacak kadar açık bir yasaktır. Bu da onun kesin olarak haram olduğunun bir delilidir. Bu demektir ki, Halife hükümleri benimsemede, yani kanunları yalnızca Şeriat hükümlerine göre hazırlamada kısıtlıdır. Eğer herhangi bir kanunu başka bir şeye dayanarak hazırlarsa, buna inanırsa küfre girmiş olur; inanmazsa ise günahkâr olur.

Thirdly: The Khalifah is appointed in order to implement the Shari’ah, and so it is not permitted for him to implement anything from outside the Shari’ah upon the Muslims, since the Shari’ah prohibits such an action in a decisive manner which reaches the level whereby the one who implements other than Islam has their Iman negated, which is an indication for it being decisively prohibited. This means that the Khalifah is restricted in his adoption of the rules, in other words, in his drafting of the laws according to the Shari’ah rules alone, and if he drafts any laws based upon anything else, then he will commit disbelief if he believes in it, and will be sinful if he doesn’t.

Bu makalenin birinci meselesi için bu üç delil ispat niteliğindedir. Makalenin ikinci meselesine gelince, yani Halife'nin benimsediği ve bir istinbat yöntemi açısından bağlı olduğu şeyle kayıtlı olduğu meselesine gelince, bunun delili şudur: Halife'nin uyguladığı şeriat hükmü, onun için şeriat hükmüdür, başkaları için değildir. Yani, eylemlerinin bu hükme uygun olarak yürütülmesi için benimsediği şeriat hükmüdür, herhangi bir şeriat hükmü değildir. Dolayısıyla Halife bir hüküm çıkarırsa veya bu konuda başkasını takip ederse, o şeriat hükmü onun için Allah'ın (swt) hükmü olur ve Müslümanlar için benimsemesinde bu şeriat hükmüyle bağlı olur. Ona, bundan farklı bir şeyi benimsemesi caiz olmaz, çünkü bu, onun için Allah'ın (swt) hükmü sayılmaz; zira onun açısından bir şeriat hükmü olmaz ve buna bağlı olarak Müslümanlar açısından da bir şeriat hükmü olmaz. Bu nedenle, tebaası için çıkardığı emirler, benimsediği bu şeriat hükmüne göre kayıtlı olur ve hükümlerden benimsediği şeylere aykırı emirler çıkarması caiz değildir. Çünkü çıkardığı o emir, onun için Allah'ın (swt) hükmü sayılmaz, dolayısıyla onun açısından bir şeriat hükmü olarak kabul edilmez; bu durumda Müslümanlar açısından da bir şeriat hükmü olmaz. Bu takdirde sanki şeriat hükmüne dayanmayan bir emir vermiş gibi olur. Bundan dolayı, hükümlerden benimsediğine aykırı herhangi bir emir çıkarması caiz değildir.

These three evidences are the proof for the first issue in this article. As for the second issue of the article which is that the Khalifah is restricted by what he has adopted and by what he adheres to in terms of a method of deduction, the proof for this is that the Shari’ah rule which the Khalifah implements is the Shari’ah rule for him, and not for others; in other words, the Shari’ah rule which he adopted in order for his actions to proceed in accordance with and not any Shari’ah rule. So if the Khalifah deduced a rule, or followed someone else in it, that Shari’ah rule would be the rule of Allah (swt) for him, and he would be restricted by this Shari’ah rule in his adoption of it for the Muslims. It would not be permitted for him to adopt anything different to it, since it would not be considered to be the rule of Allah (swt) for him, because it would not be a Shari’ah rule with respect to him, and accordingly it would not be a Shari’ah rule with respect to the Muslims. Therefore, his orders that he issued for the sake of the subjects would be restricted according to this Shari’ah rule which he had adopted, and it is not permitted for him to issue orders which contradict whatever he had adopted from the rules. This is because that order which he issued would not be considered the rule of Allah (swt) for him, and so would not be considered a Shari’ah rule with respect to him, and then it would not be a Shari’ah rule in respect to the Muslims, in which case, it would be as though he had issued an order which was not based upon the Shari’ah rule. Due to this, it is not permitted for him to issue any order which contradicts what he adopted from the rules.

Ayrıca, istidlal yöntemi şer'î hükmün anlaşılmasında bir değişikliğe yol açar. Halife, illetin şer'î bir illet sayılması için şer'î bir nasstan türetilmiş olmasını kabul ediyor, maslahatı şer'î bir illet saymıyor ve el-Maslahatu'l-Mursele'yi şer'î bir delil olarak görmüyorsa, bu, kendisi için belirli bir istidlal yöntemi tespit ettiği anlamına gelir. Bu durumda ona bu yöntemle bağlı kalması farz olur; delili el-Maslahatu'l-Mursele'ye dayanan bir hükmü benimsemesi, ya da şer'î bir nasstan türetilmemiş bir illete dayalı kıyas yapması doğru olmaz. Çünkü onun delil olarak kabul etmediği bir delile dayanan hüküm, onun nazarında şer'î hüküm sayılmaz ve dolayısıyla şer'î olmayan bir hükmü benimsemiş gibi olur ki bu kendisi için yasaktır. Halife nazarında şer'î hüküm sayılmayan bir hüküm, Müslümanlar için de şer'î hüküm sayılmaz. Halife bir meselede Muksit (başkasının içtihadını taklit eden) veya yalnızca belirli bir meselede müctehid, fakat mutlak müctehid ya da mezhep müctehidi olmayan biri ise ve belirli bir istidlal yöntemi yoksa, delili olan herhangi bir şer'î hükmü benimsemesi caizdir; yeter ki bu delil, delil görünümünde olsun. Hükümleri benimsemesinde hiçbir şeyle kısıtlanmaz; yalnızca çıkardığı emirlerle sınırlıdır, yani bu emirler ancak benimsediği hükümlere göre çıkarılmalıdır.

Also, the method of deduction causes a change in the understanding of the Shari’ah rule, so if the Khalifah considered the Illah to be a Shari’ah Illah if it is derived from a Shari’ah text, and he does not think that Maslahah is a Shari’ah Illah, and he does not consider Al-Masalih Al-Mursalah to be a Shari’ah evidence, then it means that he has specified a method of deduction for himself. In which case, it would be obligatory for him to be restricted by it, and it would not be correct for him to adopt a rule whose evidence was based upon Al-Masalih Al-Mursalah, or to take an analogy based upon an Illah which was not derived from a Shari’ah text, since that rule would not be considered a Shari’ah rule for him as he does not recognise its evidence as a Shari’ah evidence, in which case in his view, it would not be a Shari’ah rule. As long as it is not considered to be a Shari’ah rule for the Khalifah, then it would not be a Shari’ah rule for the Muslims and so it would be as if he adopted a rule from other than the Shari’ah rules, which is prohibited for him. If the Khalifah was a Muqallid (someone who follows another person’s Ijtihad), or a Mujtahid in an issue and not a Mujtahid Mutlaq or Mujtahid Madhhab, and he did not have a specific method of deduction, then he would be permitted to adopt any Shari’ah rule as long as it has an evidence, as long as that evidence is a semblance of an evidence; he would not be restricted by anything in his adoption of the rules but rather he would only be restricted by what he issued in terms of orders such that they should not be issued except according to what he had adopted from the rules.