Kamu Mülkiyetinin üç kategorisi vardır:

There are three categories of Public Ownership:

a. Kasabalardaki açık alanlar gibi kamusal yararlar.

a. Public utilities, such as the open spaces in the towns.

b. Petrol sahaları gibi geniş mineral kaynakları.

b. Vast mineral resources, like oil fields.

c. Doğası gereği bireylerin mülkiyetine kapalı olan şeyler, örneğin nehirler.

c. Things which, by their nature, preclude ownership by individuals, such as rivers.

Makalenin delili, 129. maddenin delili ile aynıdır; dolayısıyla "c" bendinin delili, Resulullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yollarda ortaklık eden insanlar hakkındaki onayı ve onun şu sözleridir:

The evidence of the article is the evidence for article 129, and so the evidence for clause: “c” is the affirmation of the Messenger (pbuh) upon the people sharing the ownership of the public pathways, and his words:

.» مِنًً مُنَاخُ مَنْ سَبَقَ « .

.» مِنًً مُنَاخُ مَنْ سَبَقَ « .

“Mina, ilk gelen kimse için bir konaklama yeridir” hadisi Tirmizî tarafından Hz. Âişe’den (r.a.) rivayet edilmiştir; Tirmizî bunun hasen sahih olduğunu söylemiş, İbn Huzeyme de sahih olduğunu kabul etmiştir. Yani Arap Yarımadası’ndaki ünlü yer olan Mina, bütün insanlar için ortak bir mülktür. Dolayısıyla oraya ilk varıp konaklayan kimse, orada konaklama hakkına sahip olur.

“Mina is a resting place for whoever arrives first” reported by Al-Tirmidhi from Aisha(ra), and he said it is Hasan Sahih, and Ibn Khuzaymah who authenticated it; in other words, Mina, which is the famous place in the Peninsula, is a public property for all the people. So whoever gets there first and rests there, they have the right to it.

“b” maddesinin delili, Amr b. Kays'ın babasından, onun da Ebyad b. Hammal'dan naklettiği rivayettir; Ebyad b. Hammal şöyle demiştir:

As for clause: “b”, its evidence is what was reported from ‘Amru b. Qays from his father from Abyad bin Hammal who said:

. مَعْدِنَ الملِْحِ بَِِأْرِبَ فَأَقْطَعَنِيهُ، فَقِيلَ: يَا رَسُولَ اللهِ، إِنَّهُ اسْتَقْطَعْتُ رَسُ ولَ اللهِ « » فَلاَ إِذَنْ :بَِِنْزِلَةِ الْمَاءِ الْعَدِّ -يعنِ أنه لا ينقطع- فَقَالَ رَسُولُ اللهِ .

. مَعْدِنَ الملِْحِ بَِِأْرِبَ فَأَقْطَعَنِيهُ، فَقِيلَ: يَا رَسُولَ اللهِ، إِنَّهُ اسْتَقْطَعْتُ رَسُ ولَ اللهِ « » فَلاَ إِذَنْ :بَِِنْزِلَةِ الْمَاءِ الْعَدِّ -يعنِ أنه لا ينقطع- فَقَالَ رَسُولُ اللهِ .

“Ben Allah'ın Resulü'nden (ﷺ) bana bir tuzlu arazi iktâ olarak vermesini istedim, o da bana verdi. Denildi ki: 'Ey Allah'ın Resulü (ﷺ), bu, tükenmeyen bir su gibidir' – yani eksilmez – bunun üzerine Allah'ın Resulü (ﷺ) şöyle buyurdu: 'Öyleyse hayır'” (Nesâî rivayet etmiştir). Yeraltı suyu da tükenmeyen şeydir; dolayısıyla tuzlu arazi, tükenmeyen yeraltı suyuna benzetilmiştir. Buradaki kastedilen tuz değil, madenlerdir. Bunun delili şudur: Resulullah (ﷺ), arazinin tükenmeyen bir şey olduğunu anlayınca onu yasaklamış, oysa başta onun tuzlu olduğunu bilerek arazi vermişti. Dolayısıyla yasaklama, onun geniş bir maden kaynağı olmasındandır. Ebû Ubeyd şöyle demiştir:

“I asked the Messenger of Allah (pbuh) to assign me a salt laden land as a fief and so he granted it to me. It was said: O Messenger of Allah (pbuh) , it is comparable to a countless water – in other words, it does not deplete – and so the Messenger of Allah (pbuh) said: “In such a case: no”” (reported by Al-Nasa’i), and the groundwater is that which is not depleted, and so the salt laden land was compared to the groundwater which is not depleted. The intention here is not the salt but rather the minerals, the evidence being that when he knew that it was non-depleting he prohibited it, though he initially knew that it was salt, and granted the land initially, and so the prohibition is due to it being a vast mineral resource. Abu ‘Ubayd said:

. فِي الكَلأِ أَنَّهُ مَاءٌ عَدٌ ارْتَََعَهُ مِنْهُ، لأَنَّ سُنَّةَ رَسُولِ الله فَلَمَّا تَبَيََّ لِلْنَبِِِّ « » وَالنَّارِ وَالْمَاءِ أَنَّ النَّاسَ جَِْيعاً فِيهِ شُرَكَاءُ، فَكَرِهَ أَنْ يََْعَلَهُ لِرَجُلٍ يَحُوزُهُ دُونَ سِواه .

. فِي الكَلأِ أَنَّهُ مَاءٌ عَدٌ ارْتَََعَهُ مِنْهُ، لأَنَّ سُنَّةَ رَسُولِ الله فَلَمَّا تَبَيََّ لِلْنَبِِِّ « » وَالنَّارِ وَالْمَاءِ أَنَّ النَّاسَ جَِْيعاً فِيهِ شُرَكَاءُ، فَكَرِهَ أَنْ يََْعَلَهُ لِرَجُلٍ يَحُوزُهُ دُونَ سِواه .

“Peygamber, bunun yeraltı suyunu da (tükenmeyen) kapsadığını anlayınca, onu geri aldı. Bu, otlaklar, ateş ve su konusunda Allah'ın Resulü'nün (ﷺ) sünnetidir: Tüm insanları, sahip olunanda ortak kılmak için. Bu nedenle, bir kişinin mülkiyetini diğerlerini dışlayarak tek kişiyle sınırlamayı hoş görmedi.” Buna göre, tükenmeyen, yani miktarı az sayılmayacak her madde kamu malı sayılır. Eğer miktarı az olsaydı, kamu malı sayılmazdı; nitekim bu rivayet bunu göstermektedir.

“When the Prophet realised it included ground water (does not deplete), he revoked it, it is the Sunnah of the Messenger of Allah (pbuh) in relation to pasture, fire and water, to make all the people partners in their possession. So he disliked limiting possession to one person at the exclusion of others”. Accordingly, every mineral which is non-depleting, i.e. its size is not evaluated as a small quantity, is considered to be a public property. Had it been limited to a small amount then it is not considered to be a public property, as evidenced by the narration.

"a" maddesinin delili, Peygamber'in ﷺ sahabilerinden Ebû Harras'ın rivayet ettiği şu sözdür: Resûlullah ﷺ şöyle buyurdu:

As for clause: “a”, its evidence is the words reported by one of the companions of the Prophet Abu Kharras who said: the Messenger (pbuh) said:

. » الْمُسْلِمُونَ شُرَكَاءُ فِي ثَلاَثٍ: الْمَاءِ وَالْكَلإِ وَالنَّارِ « .

. » الْمُسْلِمُونَ شُرَكَاءُ فِي ثَلاَثٍ: الْمَاءِ وَالْكَلإِ وَالنَّارِ « .

“Müslümanlar üç şeyde ortaktır: su, otlaklar ve ateş” (Ahmed tarafından rivayet edilmiştir) ve onun sözleri:

“Muslims have common share in three: water, pastures and fire” (reported by Ahmad), and his words:

.» ثَلاثٌ لا يَُْنَعْنَ: الْمَاءُ وَالْكَلأُ وَالنَّارُ « .

.» ثَلاثٌ لا يَُْنَعْنَ: الْمَاءُ وَالْكَلأُ وَالنَّارُ « .

"Üç şey (kimseden) esirgenemez: su, ateş ve otlaklar" (İbn Mace, Ebu Hureyre'den rivayet etmiştir). Bu rivayetin bir illeti vardır; o da bunların umuma ait kamu yararları olmasıdır, dolayısıyla bunların engellenmesi yasaktır. Nitekim Resulullah ﷺ, Taif ve Hayber'de suyun bireysel mülkiyetine izin vermiştir ve bu kişiler, ürünlerini ve bahçelerini sulamak için suyu başkalarının zararına olacak biçimde sahip olmuşlardır. Eğer suda mutlak bir ortaklık olsaydı, Resulullah ﷺ bireylerin suya sahip olmasına izin vermezdi. Bu nedenle Resulullah ﷺ'ın sözlerinden hareketle Müslümanlar üç şeyde ortaklık hakkına sahiptir: su… Ve "üç şey esirgenemez" sözü ile bireylerin suya sahip olmasına verdiği izin birlikte değerlendirildiğinde, su, otlaklar ve ateşte ortaklığın, insanların yaşamını sürdüremeyeceği kamu yararları olmasından kaynaklandığı bir illet çıkarılabilir. Dolayısıyla şehirlerdeki açık alanlar, odun toplama alanları ve otlaklar gibi kamu yararı sayılan her şey umuma aittir.

“Three can not be denied (to anyone): water, fire and pastures” (reported by Ibn Maja from Abu Hurayrah). This narration has an Illah that its prevention is because they are from the public utilities. So the Messenger (pbuh) permitted individual ownership of water in Al-Ta’if and Khaybar, and they owned it at the expense of others in order to irrigate their crops and gardens, and so if there was absolute partnership in water, he would not have allowed individuals to own it. Therefore, from the words of the Messenger (pbuh) Muslims have common share in three: water…”, and: “three are not denied” along with his permission for individuals to own water, an Illah can be deduced that the partnership in water, pastures and fire, is due to the fact that they are public utilities that the public cannot live without, and so anything that is considered to be a public utility such as the open space in the towns, the areas for wood and the grazing pastures are all public property.

Bu, kamu mülkiyetinin delilidir.

This is the evidence for public ownership.

Bu üçünün tek başlarına kamu mülkiyetini oluşturduğuna gelince, bu incelemeye dayanmaktadır. Kamu mülkiyetine ilişkin delillerin incelenmesiyle, bunların bu kategorilerle sınırlı olduğu tespit edilmiş ve böylece bu maddenin delili de açıklığa kavuşturulmuştur.

As for the fact that these three alone constitute publicly owned property, this is from examination. Through the examination of the evidences regarding public ownership, it was found that they were limited to these categories, and so subsequently the evidence for this article has been made clear.