Madde 8 - Hilafet Devleti'nin Taslak Anayasası | Quran Course

Madde 8 - Hilafet Devleti'nin Taslak Anayasası | Quran Course

"Eğer bir kavimden ihanet korkusu duyarsan, [antlaşmayı] onlara eşit koşullarla geri fırlat." (TMQ 8:58) ayeti, bizzat, benzerini üretmek konusunda tüm insanları aciz bırakmaktadır. Onun mucizeliği, bu anlamları bu kalıpta ve bu üslupla ifade etmesindeki ihtişamdan gelmektedir. Dolayısıyla mucize, bu anlamı ifade eden Arapça lafız ve Arapça üslup idi. Bu nedenle Kur'an'daki mucize, mucizenin kaynağı ve benzerini üretme meydan okumasının konusu olduğu için Arapçasıyla sınırlıdır. Bundan dolayı Arapça dil, Kur'an'dan ayrılamayacak şekilde onun ayrılmaz bir parçasıdır. Arapça olmadan Kur'an'ın kendisi Kur'an sayılamazdı. Bu yüzden Kur'an'ı tercüme etmek caizdir değildir; çünkü değiştirilirse nazmını yitirir, artık Kur'an olmaz ya da Kur'an gibi olmaz; aksine onun bir tefsiri olur. Eğer tefsiri de onun gibi olabilseydi, benzerini üretmeye meydan okunduklarında insanlar bunu başaramamış olmazdı. Ayrıca Allah'ın (swt) şu sözü de vardır.

“If you [have reason to] fear from a people betrayal, throw [their treaty] back to them, [putting you] on equal terms.” (TMQ 8:58) is in itself incapacitating to all people to produce something similar. Its miracle comes from the splendour in expressing these meanings with this formulation and with such a style. Thus, the miracle was the Arabic wording and the Arabic style that expressed this meaning. Therefore, the miracle in the Quran is confined in its Arabic for it is the origin of the miracle and the subject of the challenge to produce something equal to it. Hence, the Arabic language is an integral part of the Quran that cannot be separated from it. The Quran itself could not be considered Quran without it. It is ,therefore, forbidden to translate the Quran for if it were altered it would lose its order and it would no longer be the Quran or be like the Quran; it would rather be a commentary of it, and if its commentary were anything like it then people would not have failed to produce something equal to it when they were challenged to do so. Besides, Allah’s (swt) saying.

Bu, Arapça dilinin İslam'ın temel bir parçası olmasından kaynaklanmaktadır. Arapçanın Devletin tek resmî dili olması gerektiğine dair delil ise şudur: Allah Resulü (sallallahu aleyhi ve sellem) Sezar, Kisrâ ve Mukavkıs'a İslam'a davet ettiği mektupları gönderdiğinde, bu mektuplar onların kendi dillerine çevrilebilecekken Arapça yazılmıştı. Sezar, Kisrâ ve Mukavkıs Arap değildi ve Allah Resulü (sallallahu aleyhi ve sellem) mektupları İslam'ı onlara ulaştırmak için yazmış olmasına rağmen, mektuplarını onların dillerinde yazmadı. Dolayısıyla bu, Arapçanın Devletin tek resmî dili olduğunun bir delilidir, çünkü Allah Resulü (sallallahu aleyhi ve sellem) böyle yapmıştır. Ayrıca İslam'ı iletmek için çeviriye duyulan ihtiyaç acil olmasına rağmen Allah Resulü (sallallahu aleyhi ve sellem)'nün çeviri yapmaması, Devletin insanlara hitabını Arapça ile sınırlama zorunluluğuna işaret etmektedir; muhatapların Arap olup olmadığına bakılmaksızın. Bu nedenle, Arap olmayan tüm insanların Arapçayı öğrenmesi gerekir ve Devletin resmî dilinin Arapçadan başka bir dil olması haramdır.

This is from the fact that the Arabic language being a fundamental part of Islam. As for the evidence pertaining to the fact that the Arabic language should be exclusively the official language of the State, the evidence for it is that when the Messenger of Allah (pbuh) sent letters to Caesar, Kisra and Muqawqas in which he invited them to Islam, those letters were written in Arabic though they could have been translated into their own languages. Although Caesar, Kisra and Muqawqas were not Arabs and although the Messenger of Allah (pbuh) wrote the letters to convey Islam to them, the Messenger of Allah (pbuh) didn’t write his letters in their languages. Hence, this serves as evidence that the Arabic language is exclusively the official language of the State because the Messenger of Allah (pbuh) did this. Besides, the fact that the need to translate in order to convey Islam was pressing but the Messenger of Allah (pbuh) did not translate serves as an indication for the obligation of restricting the State’s address of people to the Arabic language whether the addressees were Arabs or non- Arabs. Therefore, all non-Arab people should learn the Arabic language and it is forbidden for the State’s official language to be other than the Arabic language.

Eğer bu, Devletin kendisiyle veya Devletin ilişkileriyle ilgili olsaydı, bu durumda dilin Devletin dili (Arapça) dışında başka bir dil olması caiz olmazdı. Çünkü Allah'ın Elçisi (ﷺ), İslam'ı tebliğ etmek için tercümeye duyulan acil ihtiyaca rağmen mektuplarını Arap olmayanlara tercüme ettirmemiştir ve bu, Devletin yönetiminde ve ilişkilerinde veya bunlara bağlı herhangi bir konuda yalnızca Arapça kullanılmasının zorunlu olduğuna delildir. Buna dayanarak Devletin eğitim müfredatında, İslam Devleti'nin yönetimi altında yaşayan Arap olmayan halkların dilleri olsun, İslam Devleti'nin yönetimi dışında yaşayan halkların dilleri olsun, Arapçanın dışında herhangi bir dilin öğretilmesine yer yoktur. Aynı şekilde devlet okullarının Arapçadan başka hiçbir dili akademik dil olarak benimsemesi ve Arapçadan başka bir dili ders olarak okutması yasaktır, çünkü Devletin müfredatına bağlı kalmakla yükümlüdürler. Buna göre Devletle ilgili her konu, onun ilişkileri, tebaasının onunla olan ilişkileri veya buna bağlı başka herhangi bir mesele, konuşma ve yazma dahil olmak üzere yalnızca Arapça ile yürütülmelidir.

If it were related to the State itself or to the State’s relations, then in this case it would not be permitted for the language to be other than the language of the state (the Arabic language). This is because the Messenger of Allah (pbuh) did not translate his letters to the non-Arabs despite the pressing need to translate in order to convey Islam and this serves as evidence stipulating the obligation of the sole use of the Arabic language in the State’s administration and relations or in anything related to it. Based upon this, the State would not have any place in its educational curricula to teach any other language apart from Arabic whether these were the languages of the non-Arab peoples living under the authority of the Islamic State or the peoples living outside the authority of the Islamic State. In the same manner, public schools are prevented from adopting anything other than the Arabic language as an academic language and from introducing other than the Arabic language as a subject because they are obliged to adhere to the State’s curricula. Accordingly, every matter related to the State, to its relations, the relations of its subjects with it or any other matter related to it must be conducted solely in the Arabic language, spoken and written.

Tercüme caiz olduğuna delalet eden iki delil vardır: Resûlullah (ﷺ), Zeyd bin Sabit'e Yahudilerin kitabını öğrenmesini emretmiştir; ayrıca Ömer (ra), hamile bulunan kadın hakkında "Bu kadın ne diyor?" diye sorduğunda, Abdurrahman onun için tercüme yapmıştır. Ebû Hamza'nın İbn Abbas için insanların söylediklerini tercüme ettiği rivayeti de, Arapça dışında konuşan insanların bulunduğunu göstermektedir. Dolayısıyla Arapça dışında konuşmak ve yazmak, Sünnet'e ve sahabelerin fiillerine göre caizdir. Buna göre Devlet, Arapça dışında kitap, gazete ve dergi yayımlanmasına izin verir ve bunların yayımlanması için izin almak gerekmez, çünkü bu mübah (serbest) fiillerden sayılır. Bu kanallar bir kişiye veya bir grup insana ait olduğu takdirde, Arapça dışında programlar yayınlamak da caizdir. Ancak Devletin kendi radyo ve televizyon kanallarında bu yasaktır, çünkü Devletle ilgili her şeyin yalnızca Arapça olması gerekir. İnsanların kendi aralarındaki ilişkilere gelince, aslen caiz olan ve zarara yol açabilecek belirli bir konu dışında, onların Arapça dışındaki dilleri her şeyde kullanmaları caizdir; böyle bir durumda o konu yasaklanır.

Two evidences that indicate the permission of translation are: the narration in which the Messenger (pbuh) ordered Zaid Bin Thabit to learn the Book of the Jews and when Umar (ra) asked what that woman was saying - he meant the woman who was found pregnant - ‘Abd Al-Rahman was translating for him. The fact that Abu Hamza used to translate what people would say for Ibn ‘Abbas means that there were people who spoke other than Arabic. Therefore, speaking and writing in other than Arabic is permitted according to the Sunnah and to the actions of the Companions. Accordingly, the State would allow the publication of books, newspapers and magazines in other than Arabic, and their publication would not require a permit because it is part of the Mubah (permitted) actions. It is also allowed to televise programmes in other than Arabic if these stations belonged to an individual or to a group of people. However, this will be prohibited in the State’s own radio and television stations because everything related to the State must be exclusively in Arabic. As for what is related to people among themselves, it will be permitted for them to use other than Arabic in everything except for any specific issue which was in origin permitted that may lead to harm; in such case, that matter will be prohibited.