Hâkim ancak bir mahkeme oturumunda hüküm verebilir ve her türlü delil ile yemin yalnızca mahkeme oturumunda dikkate alınabilir.

The judge can only give a verdict in a court session, and any evidence and oaths can only be considered in the court session.

Bunun delili, Abdullah bin ez-Zübeyr'in rivayet ettiği şudur ki, dedi:

Its evidence is what is narrated by ‘Abd Allah Bin Al- Zubayr who said,

.» أَنَّ الْخَصْمَيْنِ يَ قْعُدَانِ بَ يْنَ يَدَيِ الْحَكَمِ قَضَى رَسُولُ اللَّهِ « .

.» أَنَّ الْخَصْمَيْنِ يَ قْعُدَانِ بَ يْنَ يَدَيِ الْحَكَمِ قَضَى رَسُولُ اللَّهِ « .

“Allah'ın Elçisi ﷺ, iki davacının hâkimin önünde (ellerinin arasında) oturmalarını emretti.” (Ahmed ve Ebû Dâvûd tarafından, Ebû Dâvûd'un lafzıyla rivayet edilmiştir.) Bu rivayet, yargılamanın yapılış biçimini açıklamakta olup kendisi meşru bir biçimdir. Yargılama sürecinin, iki taraflı ihtilafın tarafların yöneticinin önünde oturmasıyla yürütülmesi gibi belirli bir şekilde gerçekleşmesi gerekir; bu da mahkeme oturumudur. Dolayısıyla bu, yargılama sürecinin geçerliliğinin bir şartıdır; yani hükmün geçerli olması için hükmün verileceği belirli bir meclisin bulunması, bunun da iki davacının bir yöneticinin önünde oturmasıyla olması zorunludur. Bu durum, Ali (r.a.)'nin rivayet ettiği, Allah'ın Elçisi ﷺ'in ona söylediği şu sözle de desteklenmektedir: