Dış politikada siyasi manevralar zorunludur ve bu manevraların etkililiği, (kendi) amaçları gizleyip (kendi) eylemlerini açığa vurmaya bağlıdır.

Political manoeuvres are necessary in foreign policy, and the effectiveness of these manoeuvres is dependent on concealing (your) aims and disclosing (your) acts.

Bu Madde, İmam'ın içtihadına ve görüşüne bırakılmış caiz meseleler arasındadır. Siyasi manevralar, devletin, yapılan eylemden anlaşılan amaçlardan farklı hedeflere yönelik olarak gerçekleştirdiği eylemlerdir. Peygamber ﷺ, Hicri birinci yılın sonu ile ikinci yılın başında gerçekleştirdiği seriyyeler gibi bu tür manevralar yapmıştır. Bu seriyyelerin görünen amacı, Resulullah ﷺ'in Kureyş'e saldırmak istemesiydi; ancak bunların ardındaki gerçek amaç, Kureyş'i korkutmak ve diğer Arap kabilelerini onunla Kureyş arasındaki çatışmada tarafsız bir tutum almaya yöneltmekti. Bunun delili, bu seriyyelerin sayıca az olmasıdır: altmış, iki yüz ya da üç yüz kişilik; bu sayı Kureyş ile savaşmak için yeterli değildi ve o, bu seriyyelerin hiçbirinde Kureyş ile savaşmadı. Bunların sonucunda yalnızca bazı Arap kabileleriyle antlaşmalar yaptı; mesela Damra ile ittifak kurdu ve Benî Mudlic ile dostane ilişkiler kurdu. Bir başka örnek, Hicri altıncı yılda hac niyetiyle Mekke'ye yaptığı yolculuktur. O sırada Kâbe'nin yönetimi altında bulunduğu Kureyş ile aralarında savaş hali olmasına rağmen bunu ilan etti. Bu yolculuğun amacı, Hayber'le ilgilenebilmek için Kureyş ile bir ateşkes antlaşması yapmaktı; çünkü ona Hayber ile Kureyş'in Medine'ye saldırmak üzere bir anlaşma görüşmesi yaptıkları ulaşmıştı. Bunun siyasi bir manevra olduğunun delili, antlaşmayı sağladıktan sonra haccı tamamlamadan dönmekten memnun olması ve dönüşünden iki hafta sonra Hayber'e saldırıp onunla ilgilenmesidir. Bütün bunlar siyasi manevralardır. Bu manevraların gücü, yürütülen eylemlerden kaynaklanır: manevra ilan edilir ve açıktır, ancak amaçları gizlidir. Dolayısıyla etkinliği, eylemin görünürlüğüne ve amaçların gizliliğine bağlıdır.