Herhangi bir birey, parti, grup veya dernek için yabancı bir devletle ilişki kurmak kesinlikle haramdır. Dış ülkelerle ilişkiler yalnızca Devlete aittir, çünkü Devlet, Ümmetin işlerini fiilen yönetme hakkına tek başına sahiptir. Ümmet, dış ilişkiler konusunda Devletten hesap sorabilir.

It is absolutely forbidden for any individual, party, group or association to have relations with a foreign state. Relations with foreign countries are restricted to the State alone because the State has the sole right of governing the affairs of the Ummah practically. The Ummah can account the State regarding foreign relations.

Delilü, Peygamberin şu sözleridir:

Its evidence is the words of the Prophet :

.» الإِمَامُ رَاعٍ وَهُوَ وَمَسْؤُولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ «.

.» الإِمَامُ رَاعٍ وَهُوَ وَمَسْؤُولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ «.

“İmam (yönetici) bir koruyucudur ve tebaasından sorumludur” (Buhârî, Abdullah b. Ömer'den rivayet etmiştir). Şeriat, yöneticiye özgü olarak bağlayıcı olan, işlerin yönetilmesine dair pratik yükümlülüğü belirlemiştir. Bu nedenle tebaanın, yöneticinin fiillerini gerçekleştirmesi caiz değildir; Müslümanlardan hiçbirinin de, Şeriat'a göre atanmadıkça yöneticinin fiillerini gerçekleştirmesi caiz değildir. Bu atama, eğer kendisi Halife ise halkın biat etmesiyle, ya da Halife'nin, veya atama yetkisi verilmiş yardımcılarından ya da valilerinden birinin atamasıyla olur. Biat yoluyla ya da Halife tarafından atanmamış olan hiç kimsenin, ister iç ister dış olsun, Ümmet'in işlerinin pratik yönetimine ilişkin herhangi bir şeyi üstlenmesi caiz değildir.

“The Imam (ruler) is a guardian and he is responsible for his subjects” (reported by Al-Bukhari from ‘Abd Allah (swt) b. Umar), and the Shari’ah gave the practical undertaking of the governing of the affairs which would be binding to the ruler alone, and so it is not permitted for the subjects to carry out the actions of the ruler and it is not permitted for any of the Muslims to carry out the actions of the ruler unless they were appointed to do that according to the Shari’ah, either through a pledge of allegiance from the people if he was the Khalifah, or by appointment from the Khalifah, or from one of his assistants or governors whom had given the right to make appointments. Anyone who had not been appointed through the pledge of allegiance, and had not been appointed by the Khalifah, is not permitted to undertake anything from the practical governing of the affairs of the Ummah, domestically or internationally.

Burada bu hükmün delil açısından ve delilin uygulandığı gerçeklik açısından açıklanması zorunludur. Delil yönünden: Şeriat yetkiyi yalnızca yöneticiye vermiş ve halkı yönetme görevini yalnızca yöneticiye bırakmıştır; Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur:

It is imperative here that this rule is clarified from the angle of the evidence, and the reality upon which the evidence applies. As for the evidence, the authority has been given by the Shari’ah to the ruler alone and governing the people has been left to the ruler alone; the Messenger (pbuh) said:

. مَنْ كَرِهَ مِنْ أَمِيرِهِ شَيْئًا فَلْيَصْبِْْ عَلَيْهِ، فَإِنَّهُ لَيْسَ أَحَدٌ مِنْ النَّاسِ خَرَجَ مِنْ ال سلْطَانِ « » شِبْرًا فَمَاتَ عَلَيْهِ إِلاَّ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّة .

. مَنْ كَرِهَ مِنْ أَمِيرِهِ شَيْئًا فَلْيَصْبِْْ عَلَيْهِ، فَإِنَّهُ لَيْسَ أَحَدٌ مِنْ النَّاسِ خَرَجَ مِنْ ال سلْطَانِ « » شِبْرًا فَمَاتَ عَلَيْهِ إِلاَّ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّة .

“Kim, emirinin yaptığı bir şeyden hoşlanmazsa, buna karşı sabretsin; çünkü insanlardan kim yönetimden bir karış bile olsa itaatini çeker ve bu halde ölürse, Cahiliyye günlerinden birinin ölümüyle ölmüş olur.” (İbn Abbas'ın rivayetinden, üzerinde ittifak edilmiştir.) Bu nedenle ona karşı isyan etmek, yetkiye karşı isyan etmek olmuş; dolayısıyla bu durumda yetki yalnızca ona aittir. Resulullah ﷺ şöyle buyurmuştur:

“Whoever dislikes a thing done by his leader (Amir) should be patient over it, for anyone from the people who withdraws (his obedience) from the government, even to the extent of a handspan and died in that conditions, would die the death of one belonging to the days of Jahilliyya.” (agreed upon from the narration of Ibn ‘Abbas), and so it made rebellion against him rebellion against the authority, and consequently in that case he is the one who alone possesses the authority. The Messenger (pbuh) said:

. كَانَتْ بنَُو إِسْرَائِيلَ تَسُوسُهُمْ الأَ نْبِيَاءُ، كُلَّمَا هَلَكَ نَبِِ خَلَفَهُ نَبِِ ، وَإِنَّهُ لا نَبَِِّ « » بعَْدِي، وَسَيَكُونُ خُلَفَاء .

. كَانَتْ بنَُو إِسْرَائِيلَ تَسُوسُهُمْ الأَ نْبِيَاءُ، كُلَّمَا هَلَكَ نَبِِ خَلَفَهُ نَبِِ ، وَإِنَّهُ لا نَبَِِّ « » بعَْدِي، وَسَيَكُونُ خُلَفَاء .

“Benî İsrâil’i peygamberler yönetirdi. Bir peygamber vefat ettiğinde yerine bir başkası geçerdi; ancak benden sonra peygamber yoktur, halifeler olacaktır” (Ebû Hureyre’den rivayet edilip üzerinde ittifak edilen hadis). Buradaki anlam, Müslümanların halifeler tarafından yönetileceği ve bu yüzden Müslümanları yönetecek kişinin belirlendiğidir. Bundan anlaşılan şudur: Emir dışındakinin bir yetkisi olmaz ve halifeler dışındakiler yönetmez. Bu, işlerin idaresinin yalnızca yöneticiye ait olduğunu, başkasına ait olmadığını gösteren bir delildir. Ayrıca Resûlullah ﷺ’nın fiili de onun devlet başkanı sıfatıyla yetkili olduğunu ve bu sıfatla insanları yönetmeyi üstlendiğini göstermektedir. Nitekim ﷺ, savaşların herhangi birine çıktığında Medine’de yerine geçecek kişiyi atamış; valileri, kadıları, zekât toplayıcılarını ve su dağıtımı, meyvelerin miktarını tahmin etme (vergi amaçlı) gibi bir işi üstlenen herkesi de atamıştır. Bütün bunlar, yetkinin ve insanları yönetmenin yönetici ile sınırlı olduğuna, yani halifeye ve halifenin atadığı kişilere, emire ve emirin atadığı kişilere ait olduğuna delildir. Yetki, insanlar üzerinde bağlayıcı olan işlerin idaresidir; Resûlullah ﷺ’nın “yönetilirdi” sözünde bildirilen yönetme de insanlar üzerinde bağlayıcı olan yönetimdir. Bundan şu sonuç çıkar: İnsanların işlerini idare etmek bağlayıcı bir yönetimdir; yani yöneticinin sorumluluğunu üstlenmek yalnızca yöneticiye aittir ve başkasının bunu üstlenmesi kesinlikle haramdır, çünkü Şeriat yetkiyi ve insanların işlerinin gözetimini halifeye ve onun atadığı kişilere vermiştir. Yani İmam'dan veya onun atadıklarından başka biri yönetim ve otorite eylemlerini yürütür ve halkın üzerinde hüküm sürmeyi üstlenirse, bu eylemi Şeriat'a aykırıdır ve geçersiz sayılır; her geçersiz eylem de haramdır. Bu nedenle Halife'den veya onun atadığından, yani yöneticiden başka hiç kimsenin yönetim ve otorite eylemlerinden herhangi birini üstlenmesi caiz değildir. Sonuç olarak, bağlayıcı bir biçimde halkın işlerini yönetmeyi üstlenmez; yani halkın üzerinde hüküm sürmez, çünkü bu yöneticinin eylemlerindendir ve yöneticiden başkasının bunu yürütmesi caiz değildir.

“Banu Isra'il were ruled over by the Prophets. When one Prophet died, another succeeded him; but after me there is no Prophet and there will be Khulafaa'” (agreed upon from the narration of Abu Hurayrah), and its meaning is that the Muslims are ruled by the Khulafaa’, and, therefore, the one who rules the Muslims has been specified. The understanding from this is that other than the Amir would not be an authority and that other than the Khulafaa’ do not rule. This is evidence that the governing of the affairs is for the ruler alone and not for anyone else. Additionally, the action of the Messenger (pbuh) shows that he was the authority, and undertook the ruling of the people with it by his characteristic of being the Head of State, and he was the one who appointed whoever would undertake the actions of authority or the actions of ruling the subjects. So he appointed the one who would take his place in Madinah whenever he went out for any of the battles, and he appointed the governors, judges, money collectors, and whoever undertook an interest such as distributing water, estimating the amounts of fruit (for tax purposes), and so on. This is all evidence that the authority and ruling the people is restricted to the ruler, in other words, to the Khalifah and whoever the Khalifah appointed, to the Amir and whoever the Amir appointed. The authority is the governing of the affairs of the people that is binding upon them, and ruling the subjects is reported in the words of the Messenger (pbuh) : “were ruled by”, which is the governing of the people that is binding upon them. Built upon this is that governing the affairs of the people is a binding governance; in other words, the undertaking of the responsibility of the ruler is restricted to the ruler, and so it is completely forbidden for anyone else to undertake it, since the Shari’ah gave the authority and looking after people’s affairs to the Khalifah and whoever he appoints. So if anyone other than the Imam or those appointed by him carries out the actions of ruling and authority, and takes upon themselves ruling the people, their action contradicts the Shari’ah and is considered to be void, and every void action is forbidden (Haram), and so it is not permitted for anyone other that the Khalifah or who he appointed, in other words, other than the ruler, to undertake any action of ruling and authority. Consequently, he does not undertake the governing of the affairs of the people in a binding manner, in other words, he does not rule the people, since this is from the actions of the ruler and it is not permitted for anyone other than the ruler to carry it out.

Bu, delil açısından; hakikat açısından ise, bir grubun bazı işlerde bağlayıcı bir şekilde yönetim üstlenmesi demokratik yönetim anlayışının bir parçasıdır. Demokratik yönetim, en üstte kabine, yani hükümet olmak üzere, çeşitli kurumlardan oluşur. Ancak bazı işleri bağlayıcı bir şekilde yöneten, ya da başka bir ifadeyle belirli bir alanda yönetim üstlenen başka kurumlar da vardır. Örneğin sendikalar vardır: Avukatlar sendikası, avukatların mesleki işlerini yönetmeyi üstlenir; bu yönetim avukatlar için bağlayıcıdır ve onlar üzerinde belirli konularda yetkiye sahiptir. Avukatlara mesleği icra etme hakkı verir, onlara uygulanacak cezaları onaylar, emekliliklerini düzenleyen bir fon kurar ve Devletin bu mesleğe ilişkin olarak ona verdiği yönetim ve yetki eylemlerinden olan başka işleri de yapar. Kararı, hiçbir farklılık olmaksızın kabinenin kararı gibi uygulanır. Doktorlar sendikası ve diğer sendikalar da aynı durumdadır. Delilin, Devlet içinde uygulandığı hakikat budur. Uluslararası düzeyde ise bazı demokratik ülkeler, muhalefet partisinin diğer devletlerle iletişim kurmasına izin verir ve o devletlerle, iktidarda olmadığı halde müzakere yapma hakkı tanır; iki devlet arasındaki ilişkilerle bağlantılı konularda, iktidara geldiklerinde uygulayacakları anlaşmalar da yapabilirler. Delilin uluslararası işlerde uygulandığı hakikat budur.

This is from the angle of the evidence; as for from the angle of the reality, the undertaking of governing some of the affairs in a binding manner by a group is from the understanding of the democratic rule. The democratic rule is made up of institutions, the highest of which is the cabinet, in other words, the government, but there are others who carry out governing some of the affairs in a binding manner, or in other words, undertake ruling in some particular area. For example, there are unions, so the lawyers’ union undertakes governing the affairs of the lawyers in their professional capacity, and this is binding upon them and so they have authority over them in specific issues; it grants them the right to practise law and signs off on any punishments upon them, and sets up a retirement fund for them, and other things that are from the actions of ruling and authority which the State appointed to it in regards to the legal profession, and its judgement is implemented just like the judgement of the cabinet without any difference. This is the same with the doctors’ union and the rest of the unions. This is the reality upon which the evidence applies with respect to within the State. Internationally, some of the democratic countries permit the opposition party to communicate with other states, and gives it the right to conduct negotiations with those states while it is not ruling, and it has agreements with other states regarding issues connected to the relationships between the two states that they will implement once they get into power. This is the reality upon when the evidence applies with respect to international affairs.

Bu nedenle, sendikaların gibi bazı kurumların iç işlerinde bağlayıcı biçimde karar aldığı, siyasi partiler gibi bazı kurumların ise uluslararası alanda bağlayıcı biçimde bazı işleri üstlendiği bu gerçeklik, İslam tarafından kesinlikle caiz görülmez. Çünkü insanların yönetimi ve bu yönetimi üstlenme yetkisi yalnızca Halife'ye veya Emir'e, ya da Emir veya Halife'nin atadığı kişilere verilmiştir. Dolayısıyla başkasının bunlardan tek bir meseleyi bile üstlenmesi caiz değildir, çünkü bu, Şeriat'a aykırı olur.

Therefore, this reality which is that some institutions such as syndicates undertake governing some of the affairs domestically in a binding manner, and some institutions such as the political parties undertake some of the affairs internationally in a manner which is binding, is not at all permitted by Islam. This is because the authority and undertaking ruling of the people has been given to the Khalifah or Amir alone, or to whom the Amir or Khalifah appointed, and so it is not permitted for anyone else to undertake a single issue from it since this would contradict the Shari’ah.

Ayrıca, işlerin yönetimini bağlayıcı bir biçimde üstlenmek, halk üzerinde bir yöneticilik (vilayet) demektir ve yöneticilik, iki taraf arasında akdedilmesi gereken bir sözleşmedir: ya ümmet ile halife arasında, ya emir ile onu atayan ümmet arasında, ya da halife veya emir ile onun atadığı kişi arasında. Yöneticilik sözleşmesi olmaksızın işlerin yönetimini üstlenen kimsenin işi geçersizdir ve her geçersiz iş, hiçbir ayrım gözetilmeksizin haramdır. Bu nedenle işlerin yönetimini bağlayıcı bir biçimde üstlenmek geçersiz olur ve bu anlayıştan hareketle, ümmet içindeki siyasi partilerin ve bireylerin, ümmetin meselelerinden birinin yönetimini bağlayıcı bir biçimde üstlenmek sayılacak bir ilişkiyi içerecek şekilde herhangi bir yabancı devletle bir ilişki kurmaları haramdır. Bu maddenin delili de budur.

Additionally, undertaking the governing of the affairs in a manner that is binding is a governorship over the people, and governorship is a contract that must be concluded between two sides, either between the Ummah and the Khalifah, or between the Amir and the Ummah who appointed him, or between the Khalifah or Amir and who they appointed. Whoever undertakes the governing of the affairs without a contract of governorship, then his action is invalid, and every invalid action is forbidden (Haram) without any difference. Therefore, undertaking the governing of the affairs in a manner which is binding would be invalid, and from this understanding it is forbidden for political parties and individuals in the Ummah to have any relationship with any foreign state in which that relationship would include what would be considered as undertaking the governing of an issue from the issues of the Ummah in a binding manner, and this is the evidence for this article.