Bütün Müslümanlar İslam'ın sorumluluğunu taşımalıdır. İslam'da din adamı yoktur ve Devlet, Müslümanlar arasında onların varlığına dair her türlü işaretin yasaklanmasını sağlamalıdır.

All the Muslims should bear the responsibility of Islam. There are no clergymen in Islam and the State should prohibit any sign of their presence among the Muslims.

Müctehidler âlimdir; ancak her âlim mutlaka müctehid değildir, çünkü âlim ya müctehid ya da mükallid (taklit eden) olabilir. Bir Müslüman şer'î bir hükmü amel etmek için almak isterse, bu durumda dikkat edilmesi gereken bir husus vardır: Eğer hükmü bir müctehidden almışsa, bu durumda müctehidi taklit etmiş olur. Eğer hükmü bir müctehid olmayandan almışsa, o kuralı kendisinden aldığı kişiden öğrenmiş olur ve onu taklit etmemiş olur. Ancak Müslüman hükmü öğrenmek amacıyla alıyorsa, müctehidden mi yoksa müctehid olmayandan mı aldığına bakılmaksızın o hükmü öğrenmiş olur. Dolayısıyla bu âlimler -müctehid olsunlar ya da olmasınlar- ruhban sınıfı değildir, çünkü hiçbirinin herhangi bir şeyi helal ya da haram kılma hakkı yoktur ve şer'î her hüküm bakımından diğer Müslümanlardan farksızdırlar. Bilgi, içtihat ve saygınlık bakımından ne kadar yüksek bir dereceye sahip olurlarsa olsunlar, şer'î hükümler konusunda hiçbiri kendisini diğer Müslümanlardan ayırmamalıdır. Bu nedenle, başkaları için haram olan bir şey âlim için helal olmaz, başkaları için vâcib olan bir şey de ona göre mendub (tavsiye edilen) hale gelmez. O, tıpkı diğer bireysel Müslümanlar gibidir. Bu yüzden Hristiyanlardaki ruhban kavramının İslam'da bir karşılığı yoktur. Ruhban kavramı Hristiyanlara özgüdür, çünkü bir ruhban sınıfı mensuplarına kuralları helal ya da haram kılar. Dolayısıyla Müslüman âlime bu terimi atfetmek, İslam âlimlerine Hristiyan kavramını atfediyormuş izlenimi verebilir; oysa Müslüman âlimler hiçbir şeyi helal ya da haram kılmazlar. Bu nedenle, Müslüman âlime ruhban terimini atfetmek uygun değildir.

Although Mujtahids are scholars, however not every scholar is necessarily a Mujtahid since a scholar could either be a Mujtahid or a Muqallid (imitator). If the Muslim were to take the Shari’ah rule in order to act upon, then, it requires some consideration: if he took the rule from a Mujtahid, he in this case would be emulating the Mujtahid. If he took it from a non-Mujtahid, he would be learning that rule from the person he had taken it from, and he would not be emulating him. However, if the Muslim was to take the rule in order to learn it, he would be learning the rule irrespective of whether he took it from a Mujtahid or a non Mujtahid. Therefore, these scholars - whether Mujtahids or otherwise - are not clergymen since none of them has any right to legitimise or prohibit anything and they are just like any other Muslim regarding every single Shari’ah rule. None of them should distinguish himself from the rest of the Muslims in anything with regards to the Shari’ah rules regardless of how high his rank is in terms of knowledge, Ijtihad and respect. Hence, what is Haram for others does not become allowed for the scholar and nor does the Wajib upon others become Mandub (recommended) for him. He is rather like any other individual Muslim. Therefore, the idea of clergymen held by Christians has no existence in Islam. The concept of clergymen is specific to Christians because a clergyman does legitimise and prohibit rules to them. Thus, attributing such a term to the Muslim scholar might give the impression of attributing the Christian concept to the Muslim scholars despite the fact that Muslim scholars do not allow and nor do they prohibit anything. Therefore, it is not fitting to attribute the term of clergyman to a Muslim scholar.

Ebu Said el-Hudri'nin rivayet ettiğine göre Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur:

There are explicit narrations prohibiting the emulation of Christians and Jews. Abu Sa’id Al-Khudri narrated that the Messenger of Allah (pbuh) said:

. لَتَتَّبِعُنَّ سَنَنَ الَّذِينَ مِنْ قَ بْلِكُمْ شِبْ رًا بِشِبْرٍ وَذِرَاعًا بِذِرَاعٍ ، حَتَّى لَوْ دَخَلُوا فِي « » جُحْرِ ضَبٍّ لاَتَّ بَ عْتُمُوهُمْ، قُ لْنَا: يَا رَسُولَ اللَّهِ، آلْيَ هُودَ وَالنَّصَارَى؟ قَالَ: فَمَنْ .

. لَتَتَّبِعُنَّ سَنَنَ الَّذِينَ مِنْ قَ بْلِكُمْ شِبْ رًا بِشِبْرٍ وَذِرَاعًا بِذِرَاعٍ ، حَتَّى لَوْ دَخَلُوا فِي « » جُحْرِ ضَبٍّ لاَتَّ بَ عْتُمُوهُمْ، قُ لْنَا: يَا رَسُولَ اللَّهِ، آلْيَ هُودَ وَالنَّصَارَى؟ قَالَ: فَمَنْ .

“Siz de tıpkı sizden öncekilerin izlediği yol üzerinde, karış karış ve adım adım yürüyeceksiniz; öyle ki onlar kertenkelenin deliğine girmiş olsalar, siz de onların ardından oraya girersiniz.” Dediler ki: “Ey Allah'ın Resulü, sizden öncekilerle kastettiğiniz Yahudiler ve Hristiyanlar mı?” Buyurdu ki: “Başka kim olabilir ki?” (Buhârî ve Müslim'in ittifakla rivayet ettiği hadis; lafız Müslim'e aittir.) Bu rivayet yasaklama bağlamında söylenmiştir. Dolayısıyla Yahudi ve Hristiyanlara benzemek, olduğu hâliyle dahi yasaktır; bu benzeşme Müslümanlar arasında bir küfür anlayışının doğmasına yol açacak olursa durum daha da vahimdir. Müslüman âlimi bir ruhban (din adamı) olarak görmek, âlimlerini ruhban sayan Hristiyanlara benzemek ve Hristiyanların ruhban kavramını Müslüman âlime aktarmak demektir; bu nedenle benzeşme açısından kesinlikle yasaktır, kavramı ithal etmek bakımından ise daha da ağır bir yasağı içerir. Bu sebeple Müslüman âlimi ruhban olarak nitelemek yanlıştır ve âlimlerin, Hristiyanların ruhban anlayışına göre kendilerini ruhban saymaları caizdir değildir. Yukarıda belirtilen anlayışla böyle bir iddiada bulunduğu tespit edilen kimse, yasaklanmış bir fiil işlemiş olacağından men edilir ve cezalandırılır. Ayrıca Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem), ashabını belirli bir kıyafet veya görünüm bakımından ayırt etmemiştir. Buhârî, Sahîh'inde Enes bin Mâlik'ten şöyle rivayet etmiştir: “Biz Peygamber ile mescidde oturuyorduk; yaslanmış hâlde bulunuyordu. Bir adam deveye binmiş olarak mescide girdi, deveyi çökertti, bağladı ve onlara sordu: ‘İçinizde Muhammed kimdir?’ — Peygamber de aralarındaydı. Biz dedik ki: ‘Şu beyaz tenli, yaslanmış olan adam.’ Adam ona dedi ki: ‘Ey Abdülmuttalib'in oğlu...’ Peygamber ona şöyle buyurdu: ‘Sana cevap verdim...’”

“You would tread the same path as was trodden by those before you inch by inch and step by step so much so that if they had entered into the hole of the lizard, you would follow them in this also. We said: Allah's Messenger, do you mean Jews and Christians (by your words)" those before you"? He said: Who else (than those two religious groups)?” (Agreed upon with the words from Muslim) This narration has been said within the context of prohibition. Hence, the emulation of the Jews and the Christians is - as it stands - prohibited, let alone if this emulation were to lead to the generating of a Kufr concept among the Muslims. Considering the Muslim scholar as a clergyman is an emulation of the Christians who regard their scholars as clergymen and it also transfers the Christian concept of clergyman to the Muslim scholar; therefore, it is strictly prohibited in terms of emulation and it is classified as even more strictly prohibited in terms of introducing the concept. Therefore, it would be wrong to refer to the Muslim scholar as a clergyman and it is forbidden for the scholars to consider themselves as clergymen according to the Christians’ concept of clergyman. If someone was found claiming this according to the understanding mentioned, he will be prohibited and punished since he will have committed a prohibited act. In addition, the Prophet (pbuh) did not differentiate from the companions in terms of a specific dress or appearance. Al-Bukhari reported in his Sahih from Anas Bin Malik who said: فِي الْمَسْجِدِ، دَخَلَ رَجُلٌ عَلَى جَمَلٍ بَ يْ نَمَا نَحْنُ جُلُوسٌ مَعَ النَّبِيِّ « مُتَّكِئٌ بَ يْنَ فَأَنَاخَهُ فِي الْمَسْجِدِ ثُمَّ عَقَلَهُ، ثُمَّ قَالَ لَهُمْ: أَيُّكُمْ مُحَمَّدٌ ؟ - وَالنَّبِيُّ ظَهْرَانَ يْهِمْ - فَ قُلْنَا: هَذَا الرَّجُلُ الأَب يَضُ الْمُتَّكِئُ. فَ قَالَ لَهُ الرَّجُلُ: يَا ابْنَ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ، »... قَدْ أَجَبْ تُكَ فَ قَالَ لَهُ النَّبِيُّ .

Bir adam deveye binip mescide girdi, deveyi çökertti, sonra bacağını bir iple bağladı. Ardından sordu: "Aranızda Muhammed kimdir?" Allah'ın Elçisi ﷺ aralarında bir şeye yaslanmış oturuyordu. Ona dedik ki: "Yaslanmış oturan şu beyaz (adam)." Adam dedi ki: "Ey Abdülmuttalib'in oğlu!" Peygamber ﷺ dedi ki: "Seni zaten cevaplandırdım." Bu nedenlerle bu Madde hazırlanmıştır.

“A man entered the mosque on camel and made it kneel down, and then tied his leg with rope. He then asked: Who among you is Muhammad? The Messenger of Allah (pbuh) was sitting leaning upon something among them. We said to him: This white (man) who is leaning. The man said: O son of ‘Abd Al-Muttalib. The Prophet (pbuh) said; I already responded to you.” For these reasons, this Article has been drafted.