Şûrâ (istişare) ve meşveret, mutlak anlamıyla görüş almaktır; yasama, tanımlar, olguların açıklanması gibi entelektüel meseleler ile teknik ve bilimsel konularda bağlayıcı değildir. Halife, herhangi bir uygulamaya yönelik meselede danıştığında ve araştırma ile derin inceleme gerektirmeyen eylemlerde ise bu danışma bağlayıcıdır.

Shura (consultation) and Mashwarah (deliberation) is the taking of opinion in its absolute meaning, and it is not binding in legislation, definitions, and nor intellectual issues such as disclosing facts, nor technical and scientific issues; and it is binding when the Khalifah consults in any operational issue and the actions that do not require research and deep examination.

Şûrâ, "istişâre etmek, görüş ve danışma talep etmek" anlamındaki şâvere fiilinden türemiştir; "ondan şûrâ istedim" denir ve bu, onun için meşveret istemek demektir.

Shura is from the verb shawara, which is to seek opinion and consultation, and it is said I sought Shura from him – is to seek Mashurah for him.

Şura ve Meşûra, Meşwara ile aynı anlama gelir. Lisânü'l-Arab'da şöyle geçmektedir: "Fulan iyi bir meşûra sahibidir" denir; Meşûra ve Meşwara olmak üzere iki lehçede.Ferrâ' şöyle demiştir: "El-Meşûra, Meşwara'dan gelir, sonra kolaylık olsun diye Meşûra hâline gelmiştir." El-Leys ise şöyle demiştir: "El-Meşwara, el-işâre'den türeyen Mef'ale kalıbındadır. Meşûra da denir; bu, Şura ve Meşûra gibidir, aynı şekilde Meşwara da." Ayrıca "Bir meselede onunla şura yaptım (Şâvertuhu) ve ondan şura istedim" dersin. Muhtârü's-Sıhâh'ta ise şöyle geçmektedir: "El-Meşwara, el-Şura'dır; el-Meşûra da öyledir. Bundan, bir meselede onunla şura yaptım (şâvertuhu) ve ondan şura istedim diyoruz; anlamı aynıdır."

Shura and Mashurah have the same meaning as Mashwara. In Lisan Al-‘Arab it mentioned: it is said So and so is good Mashurah and Mashwarah, in two dialects. Farraa’ said: Al-Mashura comes from Mashwarah, and then it became Mashura for the sake of ease. And Al-Layth said: Al-Mashwara is on the form Mafa‘la derived from Al-isharah, and it is said: Mashura, which is Shura and Mashura and similarly Mashwarah, and you say ‘I did Shura with him in an issue, and I sought Shura from him’, and it is mentioned in Mukhtar Al-Sihah: Al-Mashwarah is Al-Shura, and also Al-Mashurah, we say from it ‘Shaawarahu (I did Shura with him) in an issue, and I sought Shura from him’, with the same meaning.

Şura'nın meşruiyetinin kaynağı, Allah'ın (SWT) Resulüne Müslümanlarla istişare etmesini emretmesidir; nitekim Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

The origin of the legitimacy of Al-Shura is the order of Allah (swt) to His Messenger to seek consultation with the Muslims when He (swt) said:

"Ve onlarla o konuda istişare et." (TMQ 3:159) Bu ayet bir istekte bulunmayı göstermektedir ve bu isteğe eşlik eden, nakledilen metinlerdeki delil, bunun mendup (tavsiye edilen) bir şey için yapılan bir istek olduğunu göstermektedir. Bu metinler şunlardır: 1. Allah, istişareyi mü'minlere övgüsüyle, istişare meselesini onlara bağlayarak över:

“And consult them in the matter.” (TMQ 3:159), and this indicates a request, and the indication that came with this request, which are reported in the texts, indicates that this is a request for something recommended. These texts are: 1. Allah praises Shura through his praise of the believers, by making the issue of Shura linked to them:

"Ve onların işleri aralarında danışmayla yürütülür." (Şûrâ, 42:38).

“And whose affair is [determined by] consultation among themselves.” (TMQ 42:38).

2. Allah'ın Elçisi ﷺ, birçok konuda ashabına danışır (İstişare ederdi); bu durum, onun ﷺ bunu yapmaya verdiği önemi ve istişareyi ne kadar değerli ve faydalı gördüğünü, ayrıca kendisinden sonra gelen Müslümanlara da bu konuda dikkatli olmayı öğretmek istediğini göstermektedir. Tirmizî, Ebû Hureyre'den şunu rivayet etmiştir:

2. The Messenger of Allah (pbuh) would often consult (take Shura) from his companions in many issues, which indicates the extent of his (pbuh) concern to do it and how he (pbuh) considered it important and useful and to teach the Muslims after him (pbuh) to be careful to undertake it. Al- Tirmidhi reported from Abu Hurayrah:

.» مَا رَأَيْتُ أَحَدًا أَكْثَ رَ مَشُورَةً لأَصْحَابِهِ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ « .

.» مَا رَأَيْتُ أَحَدًا أَكْثَ رَ مَشُورَةً لأَصْحَابِهِ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ « .

“Ashâbından istişâre (meşveret) almada Allah'ın Resûlü ﷺ'den daha çok danışan birini görmedim.”

“I did not see anyone who took Shura (Mashura) from his companions more than the Messenger of Allah (pbuh) ”.

3. Allah'ın (SWT) Peygamberine, müminlerle istişare (danışma) yapması yönündeki emri; O'na (SWT) onlara karşı merhametli ve yumuşak davranmasını, onlar için bağışlanma dilemesini emrettiği zaman, şöyle buyurarak:

3. The order of Allah (swt) to His Messenger to conduct mashawara (consultation) with the believers, when He (swt) ordered him to be kind and remissive towards them, and to seek forgiveness for them, when He (swt) said:

"Allah'ın rahmeti sayesinde, [ey Muhammed], onlara karşı yumuşak davrandın. Eğer kaba sözlü ve katı kalpli olsaydın, şüphesiz etrafından dağılıp giderlerdi. Öyleyse onları affet, onlar için bağışlanma dile ve iş hakkında onlara danış." (Âl-i İmrân, 3:159).

“So by mercy from Allah, [O Muhammad], you were lenient with them. And if you had been rude [in speech] and harsh in heart, they would have disbanded from about you. So pardon them and ask forgiveness for them and consult them in the matter.” (TMQ 3:159).

Buna göre istişare (şûrâ) kuralının aslı, mendup (tavsiye edilen) olmasıdır.

Accordingly the origin of the rule of Shura (consultation) is that it is recommended.

Ancak Halife, Ümmet Meclisi ile istişare ettiğinde, araştırma ve derin düşünce gerektirmeyen pratik meselelerde çoğunluğun görüşüne uymak zorundadır. Bunlar, yönetimle bağlantılı devletin iç işleri, eğitim, sağlık, ticaret, sanayi, tarım gibi konulardır; aynı şekilde, bu işlerden ve eylemlerden pratikte yürütülenler konusunda hesap sorulduğunda da durum böyledir. Bu hüküm, Uhud Savaşı'nda müşrik ordusuyla karşılaşmak için Medine'den çıkma meselesinde Allah Resulü ﷺ'nün kendi görüşünü bırakıp çoğunluğun görüşünü benimsemesinden çıkarılmaktadır. Oysa Resulullah ﷺ'nün ve kıdemli sahabilerin görüşü Medine'de kalmak ve çıkmamaktı. Bu hüküm ayrıca Resulullah ﷺ'nün Ebu Bekir (ra) ve Ömer (ra)'e söylediği sözlerden de türetilmektedir.

However, when the Khalifah consults the Ummah Council, he must adhere to the opinion of the majority in practical affairs that do not require research and deep consideration, such as the internal affairs of the state linked to ruling, education, health, trade, industry, agriculture, and so on, and in the same manner when he is held accountable for actions which are being practically undertaken from these affairs and actions. This is derived from when the Messenger of Allah (pbuh) left his own opinion for the opinion of the majority in the issue of leaving Madinah to meet the army of the idol-worshippers in the battle of Uhud. This is despite the fact that the opinion of the Messenger (pbuh) and the senior companions was to remain in Madinah and not to leave. It is also derived from his words to Abu Bakr (ra) and Umar (ra).

.» لَوِ اجْ تَمَعْ تُمَا فِي مَشُورَةٍ مَا خَالَفْ تُكُمَا « .

.» لَوِ اجْ تَمَعْ تُمَا فِي مَشُورَةٍ مَا خَالَفْ تُكُمَا « .

“Eğer benim danışarak görüşünü aldığım bir konuda ikiniz hemfikir olursanız, sizinle ters düşmem” (Ahmed'in Hasen bir senetle, Abdurrahman bin Ganem el-Eş'arî'den rivayet ettiği).

“If the two of you agree on an issue I consult you on (Mashura) I will not differ with you” (as reported by Ahmad with a Hasan chain from ‘Abd Al-Rahman Bin Ghanam Al- Ash’ari).

Halifenin, konsültasyon konusunun teknik ve kavramsal meseleler gibi araştırma ve derin düşünce gerektiren konular ya da savaş işleri, öngörü ve strateji meseleleri olması gibi, başka bir konuda Şura'ya danışması durumunda ise çoğunluğun görüşü bağlayıcı değildir ve karar verme hakkı Halifede kalır. Bu, Allah'ın Elçisi ﷺ'in Bedir savaşının yerini belirlerken el-Hubab bin el-Munzir'in görüşünü kabul etmesi ve sahabilerin görüşlerine dikkat etmemesi, hatta bu konuda onlara danışmaması temelinde çıkarılmıştır. Ayrıca Ebu Bekir'in (ra), Halifeliğinin başında, murtetlerle ve zekatını vermeyenlerle savaşmama yönündeki sahabe görüşünü reddetmesine dayanır. Aynı şekilde, Şura, Halifeyi zaten pratikte uygulanmış bir eylemden dolayı sorguladığında, çoğunluğun görüşü bağlayıcı değildir.

Whereas if the Khalifah consults the Council on anything else, such as consulting them on technical and conceptual issues that require research and deep consideration, or the affairs of war, insight and strategy, then the opinion of the majority is not binding and the Khalifah retains the right to make the decision. This is derived from the Messenger of Allah (pbuh)’s acceptance of the opinion of Al-Hubab Bin Al-Munthir in specifying the place for the battle of Badr and not paying attention to the opinions of the companions; rather he did not even consult them regarding it. And it is also based upon the rejection of the opinion of the companions by Abu Bakr (ra) in regards to not fighting the apostates and those who withheld their Zakah at the beginning of his Khilafah. In the same manner, when the Council holds the Khalifah accountable for an action that has already been practically carried out, the majority opinion is not binding.

Aynı şekilde, yasama konusunda halkın görüşüne de başvurulmaz; çünkü yasama Allah'tandır (swt), halktan değildir. Allah'ın (swt) koyduğu hükümlerde istişare (Şura) yalnızca mubah olan konularla sınırlıdır; zira mubah dışındaki konularda seçim hakkı yoktur, aksine farz, müstehap ve mekruh olan ya da haram kılınan konularda nakledilen hükme uymak zorunludur. Dolayısıyla istişarenin söz konusu olduğu eylemler yalnızca mubah kapsamına giren eylemlerdir.

Likewise, the opinion of the people is not sought regarding legislation, since the legislation is from Allah (swt) and not the people and consultation (Shura) in what Allah (swt) has legislated is only within the permitted (Mubah) issues, since in issues other than the Mubah there is no choice, rather it is compulsory to accept what is reported of obligations, recommended and disliked issues, or that which is prohibited. Therefore, the actions that there is consultation in are only those that fall under the permitted (Mubah) acts.