Iç güvenliğin tehdit ettiği ve İç Güvenlik Dairesi'nin sorumluluğunda ele alması gereken en önemli sorunlar şunlardır: irtidat, isyan ve eşkıyalık, insanların mallarına saldırı, insanlara ve onların namusuna saldırı ve savaşan kâfirler adına casusluk yapan şüpheli kimselerle iş birliği yapmak.

The most prominent issues that threaten the internal security that are under the responsibility of the Department of Internal Security to treat are: apostasy, rebellion and banditry, attacks on people’s wealth, attacking people and their honour and co-operating with the people of suspicion who spy for the belligerent disbelievers.

İç Güvenlik Dairesinin görevi Devletin iç güvenliğini korumaktır ve iç güvenliğe tehdit oluşturabilecek eylemler birçok türdedir; bunlar arasında şunlar yer alır:

The function of the Department of Internal Security is to protect the internal security of the State and the actions which could lead to a threat to internal security are many including:

Müslümanlıktan irtidat, destekleyici eylemler ve sabotaj eylemleri gibi yıkıcı faaliyetlerle ortaya çıkan devlete karşı isyan; örneğin grevler veya devletin hayati merkezlerinin işgali ve özel, kamu ya da devlet mülküne yönelik saldırganlık. Bu isyan, silah kullanılarak devlete karşı ayaklanma yoluyla da gerçekleşebilir.

Apostasy from Islam, rebellion against the State manifested in destructive activities and actions of sabotage such as strikes or the occupation of vital centres of the State, and aggression against private, public, or State property. It might also be through rebellion against the State by use of arms.

İç güvenliği zedeleyen diğer eylemler arasında haydutluk, yani yol kesip soygun yapmak ve insanlara saldırarak mallarını gasp etmek ve onları öldürmek de vardır.

Other actions which undermine internal security include banditry, in other words, highway robbery, and attacking people to rob their wealth and killing them.

Benzer şekilde, insanların mallarına yönelik saldırılar, yani hırsızlık, yağma, soygun ve zimmetine geçirme; kişilere yönelik saldırılar, yani darp, yaralama ve öldürme; ayrıca yalan söyleyerek, iftira atarak ve tecavüz ederek onların namusuna yönelik saldırılar da bunlara dahildir.

Similarly, the attack on the property of people by theft, looting, robbery, misappropriation, as well as attacks on people through assault, injuring, and killing, in addition to attacks on their honour through lying, slandering and rape.

Iç Güvenlik Departmanının diğer görevlerinden biri, şüpheli kişilerle ilgilenmek ve Ümmeti ile Devleti onların tehlike ve zararından korumaktır.

One of the other tasks of the Internal Security Department is to deal with suspicious people and protecting the Ummah and the State from their danger and harm.

Bunlar iç güvenliği tehdit edebilecek en önemli eylemlerdir. İç Güvenlik Dairesi, Devleti ve halkı tüm bu eylemlere karşı korur. Bu nedenle, irtidat ettiği ilan edilen ve tövbe etmemesi hâlinde idam cezasına çarptırılan kişiyi bu daire idam eder. İrtidat ilan edenler bir grup oluşturuyorsa, onlarla iletişime geçilmeli ve İslam'a dönmeleri istenmelidir. Tövbe edip İslam'a döner ve Şeriat kurallarına uyarlarsa, Devlet onları cezalandırmamalıdır. Ancak irtidatta ısrar ederlerse, onlarla savaşılır. Sayıca az olup yalnızca polis gücü onlarla mücadele edebilecekse, bu mücadeleye polis tarafından başlanmalıdır. Fakat sayıca çok olup polis gücü onlara üstünlük sağlayamıyorsa, Halife'den kendilerine yardım etmesi için ek askeri güç talep etmelidirler. Bu askeri güç yetersiz kalırsa, Halife'den Orduya kendilerine yardım etmesi için emir vermesini istemelidirler.

These are the most important actions that could threaten the internal security. The Department of Internal Security protects the State and the people from all these actions. Therefore, whoever is declared an apostate, and is sentenced to death if he did not repent, then this department executes the death sentence. If those who declare apostasy are a group, then they have to communicate with them and ask them to return to Islam, and the State should not punish them if they repent, return to Islam and abide by the Shari’ah rules. If however, they insist on apostasy, then they are fought against. If they are small in number and the police force alone is able to fight against them, then they must proceed to do so, but if they are large in number and the police force is unable to overpower them, then they have to request the Khalifah to provide them with additional military force to help them. If this military force is not sufficient, then they must ask the Khalifah to order the Army to provide them with assistance.

Bu, mürtetler hakkındadır. Ancak Devlete karşı isyan edenlere gelince: eğer silah kullanmıyorlar ve grevler, gösteriler, Devletin hayati merkezlerinin işgali yoluyla tahribat ve sabotaj ile sınırlı kalıyorlar; ayrıca yıkım yoluyla özel, kamu ve Devlet mallarına saldırıda bulunuyorlarsa, İç Güvenlik Dairesi, bu tür yıkıcı eylemleri önlemek için yalnızca polis gücünü kullanmakla yetinir. Saldırıyı önleyemezse, Devlete karşı isyan edenlerin tahribatını ve sabotajını durdurmak için Halife'den kendisine bir askeri güç sağlamasını talep eder.

This is concerning apostates. However, in regards to people who rebel against the State, if they do not use arms and limit themselves to destruction and sabotage by strikes, demonstrations, occupation of vital centres of the State, along with aggression against private, public and State properties through demolition, then the Internal Security Department restricts itself to using the police force in order to prevent such destructive actions. If it is not able to prevent the aggression, it requests the Khalifah to provide it with a military force in order to stop the destruction and sabotage from those who rebelled against the State.

Ama devlete karşı isyan eden kimseler silah kullanır ve bir bölgede kendilerini yerleştirmeyi başararak İç Güvenlik Dairesi'nin bastıramadığı, yalnızca polis gücüyle ortadan kaldıramadığı bir güç haline gelirlerse, daire isyanı bastırmada ihtiyacına göre Halife'den bir askeri kuvvet veya ordu birliği talep eder. Daire, onlarla savaşmadan önce, hangi şikâyetleri olabileceğini anlamak için onlarla iletişim kurmalıdır. İtaate ve Cemaat'e dönmelerini ve silahlarını teslim etmelerini istemelidir. Olumlu karşılık verip geri dönerlerse, Devlet onlarla savaşmaktan kaçınmalıdır. Reddederek isyanda ısrar ederlerse, onları ortadan kaldırmak ve yok etmek için değil, onları disipline etmek amacıyla onlarla savaşır. Onlarla, itaate dönmeleri, isyandan vazgeçmeleri ve silahlarını teslim etmeleri için savaşır.

However if the people who rebel against the State use weapons and were able to establish themselves in an area and became a force that the Department of Internal Security is unable to subdue, and it was unable to eliminate through the use of the police force alone, then it requests the Khalifah to provide it with a military force or an army force, depending on its need in eliminating the rebellion. Before it fights against them, the department should communicate with them to see what complaints they may have. It should ask them to return to obedience and the Jama’ah and to surrender their arms. If they respond favourably and return back, then the State should hold back from fighting them. If they reject and insist on rebelling, then it fights against them in order to discipline them and not to annihilate and destroy them. It fights against them, so that they turn back to obedience and give up rebellion and surrender their arms.

Şiddet kullanan kimselere gelince, örneğin yol kesicilere; insanlara saldıran, yolları zorla kapatan, mal çalan ve öldüren kimselere; İç Güvenlik Dairesi, onları takip etmek üzere bir polis gücü gönderecek ve onlara ilgili cezayı uygulayacaktır. Bu ceza, öldürme ve çarmıha germe, karşıt uzuvlarını kesme ya da onları başka bir yere sürgün etme olabilir; şu ayete göre:

In regards to those that use violence, such as the highway robbers, who attack people, forcibly obstruct the highways, steal property and kill, the Department of Internal Security will dispatch a police force to pursue them and impose the relevant punishment upon them, which may be killing and crucifying, amputating their opposite limbs or deporting them to another place, according to the verse:

"Allah'a ve Elçisine savaş açan ve yeryüzünde bozgunculuk çıkarmak için çabalayanların cezası, ancak öldürülmeleri, asılmaları ya da karşılıklı olarak elleri ile ayaklarının kesilmesi ya da yurtlarından sürülmeleridir." (TMQ 5:33).

“Indeed, the penalty for those who wage war against Allah and His Messenger and strive upon earth [to cause] corruption is none but that they be killed or crucified or that their hands and feet be cut off from opposite sides or that they be exiled from the land.” (TMQ 5:33).

Bu kişilere karşı yapılan savaş, Devlete karşı ayaklanan isyancılara karşı yapılan savaşa benzemez. İsyancılarla savaşmak onları disipline etmek içindir, yol kesicilerle savaşmak ise öldürmek ve çarmıha germek anlamına gelir. Bu yüzden, savaştıkları zaman ve geri döndükleri zaman da onlarla savaşılır. Onlara, ayette belirtildiği gibi muamele edilir: Kim öldürdü ve mal aldıysa, öldürülür ve çarmıha gerilir; kim öldürdü ama mal almadıysa, öldürülür fakat çarmıha gerilmez; kim mal aldı ama öldürmediyse, öldürmeden elleri ve ayakları karşılıklı olarak kesilir; kim silah çekip halkı korkuttu ama öldürmedi ve mal almadıysa, yalnızca bulunduğu bölgeden Devletten uzak başka bir yere veya ülkeye sürgün edilir.

The fighting against these people is not like fighting against rebels who fight against the State. Fighting against the rebels is to discipline them while fighting against the highway robbers is to kill and crucify, so they are fought against when they fight and when they turn back. They are treated as outlined in the verse. Whoever killed and took property, he is killed and crucified; and whoever killed and did not take property, he is killed but not crucified; and whoever took property without killing, his hand and leg will be amputated from opposite sides without killing; and whoever raised arms and scared the people and did not kill or take property, he is only exiled from his area to another place or country far away from the State.

Dahili Güvenlik Dairesi, güvenliğin sağlanmasında yalnızca polis gücüyle yetinir. Polis gücü dahili güvenliği sağlayamadığında dışında başka bir güç kullanmaz. Böyle bir durumda, gereksinime göre Halifeden kendisine bir askeri kuvvet veya ordu sağlamasını talep eder.

The Department of Internal Security restricts itself to using the police force in maintaining security. It does not use other than the police force except when the police force is unable to maintain internal security. In that case, it requests the Khalifah to provide it with a military force or an army, according to what is required.

Mal aleyhine saldırılar — hırsızlık, zimmet suistimali, soygun veya yağma; can aleyhine saldırılar — zor kullanma, yaralama veya öldürme; ve namus aleyhine saldırılar — yalan söyleme, iftira veya tecavüz — söz konusu olduğunda, İç Güvenlik Dairesi bunları uyanıklığı, muhafızları ve devriyeleri aracılığıyla önlemekte, ayrıca mal, can ve namus aleyhine saldırıda bulunanlar hakkında hâkimlerin verdiği hükümleri uygulamaktadır. Bütün bunların yerine getirilmesi yalnızca polis gücünün kullanılmasını gerektirir.

With regards to aggression against property by stealing, misappropriation, robbing or looting; or aggression against lives by use of force, wounding or killing; or aggression against honour by lying, slandering, or rape, the Department of Internal Security prevents these things by its vigilance, guards and patrols, and also by implementing the verdicts of the judges against those who perform aggression against the property, lives and honour. All this requires the use of the police force alone.

Polis, kamu düzenini korumakla, iç güvenliğin denetlenmesiyle ve uygulamanın her yönünü yerine getirmekle görevlidir. Bu, Enes'in naklettiği ve Resulullah ﷺ'in Kays b. Sa'd'ı bir polis şefi gibi yanında tuttuğu rivayetine dayanır. Bu, polisin yöneticilerin önünde konumlandırıldığını gösterir; yani yöneticilerin, Şeriat'ın uygulanması, düzenin korunması ve güvenliğin sağlanması için istediği her türlü icra gücü görevini üstlenirler. Buna ek olarak, hırsızların peşine düşmek ve suçluları ile kötülük yapanları tutuklamak için gece devriyeleri yapmak da bu görevler arasındadır. Ebu Bekir (ra) zamanında Abdullah b. Mes'ud (ra) gece devriyelerinin başında bulunuyordu. Ömer b. el-Hattab (ra) ise gece devriyelerini bizzat yönetir, yanına hizmetçisini ve bazen Abdurrahman b. Avf (ra)'ı da alırdı. Bu nedenle, bazı İslam ülkelerinin dükkân sahiplerinden gece evlerini korumak üzere bekçi tutmalarını istemesi ya da devletin verdiği bekçileri dükkân sahiplerinin masrafıyla görevlendirmesi yanlıştır. Çünkü bu iş, devletin görevi ve polisin işlevlerinden olan gece devriyesinin bir parçasıdır. Dolayısıyla halk bu işle yükümlü tutulamaz ve bunun masraflarından da sorumlu tutulamaz.

The police are entrusted with keeping the public order, supervision over the internal security and carrying out all aspects of implementation. This is due to the mentioned narration from Anas who reported that the Messenger (pbuh) used to keep Qays Ibn Sa’d before him like a police chief. This indicates that police are stationed before the rulers, which means they undertake whatever the rulers want of the execution force for implementing the Shari’ah, keeping order and protecting security. This is in addition to conducting patrols, which involves patrolling during the night to pursue thieves and arrest wrongdoers and the wicked. ’Abd Allah b. Mas’ud (ra) was a leader over the night patrols at the time of Abu Bakr (ra). Umar bin Al-Khattab (ra) used to take charge of night patrols by himself, taking his servant in his company and sometimes ’Abd Al-Rahman b. ’Awf (ra). Therefore, it is wrong that some Islamic countries make the owners of the shops appoint guards at night to guard their houses, or appoint guards given by the State at the cost of the owners of the shops. This is because this work is part of the night patrolling which is the duty of the State and of the functions of the police. So, people are not charged with it and nor charged with its costs.

Devlet kurumuna, topluma ya da bireylere zarar ve tehlike oluşturan şüpheli kişilere gelince, bu tür şüphelilerin Devlet tarafından takip edilmesi gerekir. Ümmetten kim bunlardan herhangi birini bilirse bildirmelidir. Bunun delili, Buhârî ve Müslim'in Zeyd b. Erkam'dan rivayet ettiği hadistir; o şöyle demiştir:

With regards to dealing with the suspicious people who are the people that pose harm and danger to the State entity, to the community or to the individuals; these types of suspects must be pursued by the State. Whoever, from the Ummah has knowledge of any of these must report it. The evidence for this is what Al- Bukhari and Muslim reported from Zayd b Arqam when he said:

. كُنْتُ فِي غَزَاةٍ، فَسَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أُبَيٍّ ي قَُولُ: لاَ تُ نْفِقُوا عَلَى مَنْ عِنْدَ « رَسُولِ اللَّهِ حَتَّى يَ نْ فَضُّوا مِنْ حَوْلِهِ، وَلَئِنْ رَجَعْنَا مِنْ عِنْدِهِ لَ يُخْرِجَنَّ الأَعَزُّ مِنْ هَا الأَذَلَّ ، »... فَدَعَانِي، فَحَدَّثْ تُهُ ، فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِعَمِّي أَوْ لِعُمَرَ، فَذَكَرَهُ لِلنَّبِيِّ .

. كُنْتُ فِي غَزَاةٍ، فَسَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أُبَيٍّ ي قَُولُ: لاَ تُ نْفِقُوا عَلَى مَنْ عِنْدَ « رَسُولِ اللَّهِ حَتَّى يَ نْ فَضُّوا مِنْ حَوْلِهِ، وَلَئِنْ رَجَعْنَا مِنْ عِنْدِهِ لَ يُخْرِجَنَّ الأَعَزُّ مِنْ هَا الأَذَلَّ ، »... فَدَعَانِي، فَحَدَّثْ تُهُ ، فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِعَمِّي أَوْ لِعُمَرَ، فَذَكَرَهُ لِلنَّبِيِّ .

"Bir gazvede bulunurken, Abdullah bin Ubey'in (bin Ebi Selul) şöyle dediğini işittim: 'Allah'ın Resulü'nün yanında bulunanlara harcama yapmayın ki ondan dağılıp gitsinler. Eğer (Medine'ye) dönersek, elbette daha onurlu olan, aralarındaki daha aşağı olanı çıkaracaktır.' Bu sözü amcama ya da Ömer'e bildirdim; o da bunu Peygamber ﷺ'e haber verdi. Peygamber ﷺ beni çağırdı ve ben ona olanların tamamını anlattım…" Muslim'in rivayetinde.

“While I was taking part in an expedition (Ghaza), I heard `Abdullah bin Ubai (bin Abi Salul) saying: "Don't spend on those who are with Allah's Propher , that they may disperse and go away from him. If we return (to Medina), surely, the more honorable will expel the meaner amongst them." I reported that (saying) to my uncle or to `Umar who, in his turn, informed the Prophet (phuh) of it. The Prophet (phuh) called me and I narrated to him the whole….”. In the narration by Muslim,

. » فأخبرتُه بذلك فأتيتُ النبيَّ « .

. » فأخبرتُه بذلك فأتيتُ النبيَّ « .

“Peygambere (sav) geldim ve bunu ona bildirdim”. İbn Übey, Müslümanlarla savaş halinde olan kâfirlerle, Medine çevresindeki Yahudilerle ve İslam'ın düşmanlarıyla olan ilişkileri gibi, bu kâfirlere sürekli gidip gelmesiyle tanınmaktaydı. Burada, bu örneğin bağlamına dikkatle bakılması gerekir ki, Allah'ın (c.c.) şu buyruğu uyarınca yasaklanmış olan vatandaşlar üzerinde casusluk yapmakla karıştırılmasın:

“I came to the Prophet (phuh) and informed him of that”. Ibn Ubay was well known for going back and forth to the disbelievers who were at war with the Muslims, and his relations with them such as those with the Jews around Madinah and the enemies of Islam. Here, it is required to closely examine upon the context of this example so as not to mix it with espionage on the citizens, which is prohibited due to His (swt) saying:

"Birbirinizin kusurunu araştırmayın." (TMQ 49:12); bu nedenle casusluk yalnızca şüphelenilen kişilerle sınırlıdır.

“And spy not on each other.” (TMQ 49:12); therefore, spying is only limited to the suspects.

Şüpheli kişiler, savaş hâlinde olan kâfirlere ya fiilen ya da hükmen (yani potansiyel olarak) gidip gelenlerdir. Bunun sebebi, savaş politikası kapsamında ve Müslümanlara zarar gelmesini önlemek için savaş hâlindeki kâfirler üzerinde casusluk yapmanın caiz olmasıdır. Ayrıca bu konudaki şer'î deliller, savaş hâlindeki bütün kişileri kapsar. Çünkü bunlar gerçekten savaş hâlinde olanlar ise, onları gözetleme yükümlülüğü oldukça açıktır. Potansiyel olarak savaş hâlinde olanlar ise, onlarla her an savaş beklendiğinden, onlar üzerinde casusluk yapmak caizdir.

The suspicious people are those who go back and forth to the belligerent disbelievers, either practically or in terms of their ruling (in other words, potentially), and that is because spying is allowed on the belligerent disbelievers as part of the war policy, and for preventing harm from falling upon Muslims. Additionally, the Shari’ah evidences in this subject include all the belligerent people. This is because if they were actual belligerents, then the obligation of spying on them is quite clear. If they were potential belligerents, then spying on them is allowed for war is expected with them at any time.

Bu nedenle, savaş hâlindeki kâfirleri sık sık ziyaret eden herhangi bir vatandaş, casusluk yapmamıza izin verilen kişilerle, yani savaşan kâfirlerle temas hâlinde olduğu için şüphe altında olacaktır.

Thus any citizen that frequently visits the warring disbelievers would be under suspicion due to his contact with those we are permitted to spy on, in other words, the belligerent disbelievers.

Bu konunun ayrıntıları şu şekilde olacaktır:

The details of this issue will be as follows:

1. Savaştaki gerçek kâfir düşmanları gözetleme ve casusluk yapma görevi Devlet'e aittir; bu husus, yukarıda zikredilen delillerin yanı sıra şu kaide ile de vurgulanmaktadır:

1. Spying on the actual belligerent disbelievers is obliged upon the State; a matter which, besides the above mentioned evidences, is emphasised by the rule:

. )ما لا يتم الواجب إلا به فهو واجب( .

. )ما لا يتم الواجب إلا به فهو واجب( .

"Bunsuz vaciblin yerine getirilemediği şey de kendisi vaciptir."

“that, without which the obligation cannot be accomplished, is itself an obligation.”.

Bunun nedeni, düşmanı yenebilmek için düşmanın gücü, planları, hedefleri ve stratejik noktaları hakkında bilgi sahibi olmanın gerekli olmasıdır. Bu görev Savaş Dairesi tarafından üstlenilir ve fiilen savaşan kâfirlerle temas eden vatandaşları da kapsar; çünkü asıl itibarıyla vatandaşlarla savaşanlar arasında genellikle bir temas bulunmaz, zira aralarındaki ilişki bir savaş ilişkisidir.

This is because the knowledge of the force of the enemy, its plans, its objectives and its strategic locations and the like are necessary to defeat the enemy. This is undertaken by the War Department, and it includes the citizens that make contact with the actual belligerent disbelievers, since in origin there is not usually contact between the citizens and the belligerents, as the relation between them is a relation of war.

2. Kendilerinin savaşa katılma potansiyeli bulunan kâfirlerin casusluğunu yapmak caizdir; ayrıca Devlet'in, onların gerçek savaşçılara yardım etmesi veya onlara katılması korkusu gibi her türlü zararı önlemesi vaciptir. Savaşa katılma potansiyeli bulunan kâfirler iki türlüdür:

2. Spying on the potential belligerent disbelievers is allowed; and it is obligatory upon the State to prevent any harm, such as, when it is feared they would help the actual belligerents or join them. The potential belligerent disbelievers are of two types:

Birincisi: Savaş Bakanlığının casusluk yapacağı, ülkelerindeki potansiyel muharip kafirler; ve bu kafirleri gözetleyip casusluk yapmakla yükümlü olan da Savaş Bakanlığıydı.

The first: The potential belligerent disbelievers in their country whom the War Department would spy on, and it would be the War Department who was responsible for spying upon them.

İkinci: Ülkemize giren, elçiler, antlaşmalar ve benzerleri gibi, potansiyel olarak savaşan kâfirler. Bunların İç Güvenlik Dairesi tarafından gözetim altına alınması ve casusluk yapılması gerekir.

The second: The potential belligerent disbelievers that enter our country, such as the ambassadors, the covenants and their like. These have to be put under observation and spying by the Internal Security Department.

İç Güvenlik Dairesi, ülkemizdeki potansiyel harbi kâfirlerin veya temsilcilerinin yetkililerini sık sık ziyaret eden vatandaşların gözetlenmesi ve casusluğundan sorumludur. Savaş Dairesi de fiilen harbi olan kâfirlerin veya onların kendi ülkelerindeki temsilcilerinin yetkililerini sık sık ziyaret eden vatandaşlardan sorumludur. Ancak bunun için iki şart gerekmektedir:

The Department of Internal Security takes charge of surveillance and spying on the citizens who frequently visit the officials amongst the potential belligerent disbelievers or their representatives in our country. The War Department also takes charge of the citizens who frequently visit the officials amongst the actual belligerent disbelievers or their representatives in their own country. This however requires two conditions:

Birincisi: Savaş Bakanlığı ve İç Güvenlik tarafından yürütülen gözetim yoluyla, yetkililerin potansiyel savaşçı kafirler veya onların temsilcileriyle olan, Devletin içinde ya da dışında gerçekleşen sık ziyaretlerinin doğal olmadığı ve dikkat çektiğine dair açık kanıtlar ortaya çıkmalıdır.

The first: There should appear clear evidence through surveillance, carried out by the War Department and Internal Security of the officials amongst the potential belligerent disbelievers or their representatives that the frequent visits to these disbelievers or their representatives, inside or outside the State, are not natural and attract attention.

İkinci: İki birimin keşfettiği her şey Hisbe kadısına sunulmalıdır; ardından Hisbe kadısı konuyla ilgili hüküm verir.

The second: Whatever is discovered by the two departments has to be presented to the judge of Hisbah; and then the judge of Hisbah rules upon the matter.

Böyle bir durum ortaya çıkarsa, bu ülkemizdeki potansiyel savaşçı kâfirlerin veya temsilcilerinin yetkilileriyle sık sık görüşen vatandaşları İç Güvenlik Dairesi'nin gözetlemesi caiz olur. Yine, Savaş Dairesi'nin de, kendi ülkelerindeki potansiyel savaşçı kâfirlerin yetkilileriyle ve temsilcileriyle sık sık görüşen vatandaşları gözetlemesi caizdir. Bütün bunlara dair deliller şunlardır:

If such a case arises then it is allowed for the Department of Internal Security to spy on those citizens that make such frequent visits to the officials amongst the potential belligerent disbelievers or their representatives in our country. It is also permitted for the War Department to spy on the citizens that make frequent visits to the officials amongst the potential belligerent disbelievers and their representatives in their own country. These are the evidences related to all of this:

1. Müslümanları gözetlemek haramdır; nitekim Allah (SWT) şöyle buyurmaktadır:

1. Spying on Muslims is Haram as stipulated in this verse. Allah (swt) says:

"Birbirinizin kusurunu araştırmayın." (TMQ 49:12).

“And spy not on each other.” (TMQ 49:12).

Bu, casusluğun genel olarak yasaklandığı hükmüdür ve bu genellik, kesin bir delil bulunmadıkça devam etmelidir. Bunu, Ahmed ve Ebu Davud'un sened ile rivayet ettiği, MiKdad ve Ebu Umame'den nakledilen hadis teyit etmektedir; onlar şöyle demişlerdir:

This is general prohibition of spying and it has to continue as general unless there is specific evidence. This is confirmed by the narration reported by Ahmad and Abu Dawud with a chain from Al-Miqdad and Abu Umamah when they said:

. » إِنَّ الأَمِيرَ إِذَا ابْ تَ غَى الرِّيبَةَ فِي النَّاسِ أَف سَدَهُمْ « .

. » إِنَّ الأَمِيرَ إِذَا ابْ تَ غَى الرِّيبَةَ فِي النَّاسِ أَف سَدَهُمْ « .

"Allah'ın Elçisi ﷺ şöyle buyurmuştur: Bir yönetici halkın kusurlarını araştırmaya kalkarsa, onları bozar." Bu nedenle, bir Müslüman'ı gözetlemek yasaktır. Bu hüküm, Devlet vatandaşlarından olan zimmet ehli için de geçerlidir. Dolayısıyla gözetleme, Müslüman ve gayrimüslim tüm vatandaşlara karşı yasaktır.

“The Messenger of Allah (pbuh) said: When a ruler seeks to make imputations against the people, he corrupts them.”. Therefore, spying on a Muslim is prohibited. This rule also applies on the people of the Dhimmah from the citizens of the State. Thus spying is prohibited upon the citizens, Muslims and non-Muslims.

2. Gerçekten savaşan kâfirlerin, yani bizimle savaş hâlinde olanların, ve potansiyel olarak savaşan kâfirlerin, yani antlaşmayla veya himayemizde ülkemize giren elçiler ve diğerleri gibi kişilerin, ya da kendi ülkelerinde gerçekten savaşan kâfirlerin casuslukla izlenmesi caizdir. Hatta zarar söz konusu olduğunda gerçekten savaşan ve potansiyel olarak savaşan kişilerin izlenmesi farz-ı ayındır.

2. Spying on actual belligerent disbelievers, such as those who are at war with us and on the potential belligerent disbelievers, such as those who enter our country with covenant or under our protection like ambassadors and others, or the actual belligerent disbelievers in their own country, is allowed. It is in fact obligatory to spy on the actual belligerent and on the potential belligerent in case of harm.

Allah'ın Elçisi'nin (sallallahu aleyhi ve sellem) hayatında bu konudaki deliller açıktır; bunlar şunlardır: Note: I followed the instruction to write ﷺ after mentions of the Prophet, and kept "(pbuh)" converted to the ﷺ symbol as intended by the rules. Correction, following the rules strictly: Allah'ın Elçisi ﷺ'nin hayatında bu konudaki deliller açıktır; bunlar şunlardır:

The evidences are clear in the life of the Messenger of Allah (pbuh) , which are as follows:

• İbn Hişam'ın Sire'sinde, Abdullah b. Cahş'ın (ra) seriyyesiyle ilgili şöyle rivayet edilmiştir: Resulullah ﷺ ona bir mektup yazmış ve iki gün yol gittikten sonra açmadan mektubu okumamasını emretmiştir. Abdullah b. Cahş (ra) iki gün yol gittikten sonra Allah'ın Resulü ﷺ'nün mektubunu açıp okudu. Mektupta şöyle yazıyordu.

• It was reported in the Sirah of Ibn Hisham about the expedition of ’Abd Allah b. Jahsh (ra), where he ordered him to travel for two days without opening the letter he wrote for him. After ’Abd Allah b. Jahsh (ra) travelled for two days he opened the letter of the Messenger of Allah (pbuh) and read it. It read.

. إِذَا نَظَرْتَ فِي كِتَابِي هَذَا، فَامْضِ حَتَّى تَ نْزِلَ نَخْلَةً بَ يْنَ مَكَّةَ وَالطَّائِفِ، « » فَ تَ رَصَّدْ بِهَا قُ رَيْشاً، وَتَ عَلَّمْ لَنَا مِنْ أَخْبَارِهِمْ .

. إِذَا نَظَرْتَ فِي كِتَابِي هَذَا، فَامْضِ حَتَّى تَ نْزِلَ نَخْلَةً بَ يْنَ مَكَّةَ وَالطَّائِفِ، « » فَ تَ رَصَّدْ بِهَا قُ رَيْشاً، وَتَ عَلَّمْ لَنَا مِنْ أَخْبَارِهِمْ .

"Eğer bu mektubumu okursan, Mekke ile Taif arasındaki Nahle'ye varana kadar yolculuk et; orada Kureyş'in hareketlerini gözlemle ve bize haberlerini topla."

“If you read this letter of mine, travel till you reach Nakhlah between Makkah and Ta’if where you observe Quraysh movement and collect their news for us.”.

Ibn Hişam'ın Sîre'sinde Bedir savaşının olaylarıyla ilgili olarak rivayet edildiğine göre İbn İshak şöyle demiştir:

It was reported in the Sirah of Ibn Hisham regarding the events of the battle of Badr that Ibn Ishaq said:

. حَتَّى وَقَفَ عَلَ ى شَ يْخٍ مِ نَ العَ ربِ، هُوَ وَأَبُو بَكْرٍ رَكِبَ رَسُولُ اللهِ « فَسَ أَلَهُ عَ نْ قُ رَيْشٍ وَعَ نْ مُحَمَّ دٍ وَأَصْ حَابِهِ وَمَ ا بَ لَغَ هُ عَ نْ هُمْ، فَ قَ الَ الشَّ يْخُ: لاَ أُخْبِرُكُمَ ا إِذَا أَخْ بَ رْتَ نَا أَخْبَ رْنَ اكَ. قَ الَ: أَذَاكَ : حَتَّ ى تُخْبِرَانِ ي مِمَّ نْ أَنْ تُمَ ا؟ فَ قَ الَ رَسُ ولُ اللهِ بِذَاكْ ؟ قَالَ: ن عَمْ. قَالَ الشَّيْخُ: ... وَبَ لَغَنِي أَنَّ قُ رَيْش اً خَرَجُ وا يَ وْمَ كَ ذَا وَكَ ذَا، فَ إِنْ كَ انَ الَّ ذِي أَخْ بَ رَنِي صَ دَقَنِي، فَ هُ مُ الْيَ وْمَ بِمَكَ انِ كَ ذَا وَكَ ذَا لِلْمَكَ انِ الَّ ذِي فِي هِ قُ رَيْشٌ، فَ لَمَّ ا نَحْنُ مِ نْ مَ اءٍ، ث مَُّ انْصَ رَفَ عَنْ هُ، فَرِغَ مِنْ خَبَرِهِ قَالَ: مِمَّنْ أَنْ تُمَا؟ فَ قَالَ رَسُولُ اللهِ إِلَ ى أَصْ حَابِهِ، قَالَ يَ قُولُ الشَّ يْخُ: مِنْ مَاءٍ، أَمْ مِنْ مَاءِ العِرَاقِ ؟ ثُمَّ رَجَ عَ رَسُ ولُ اللهِ فَ لَمَّا أَمْسَى بَ عَثَ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ وَالزُّبَ يْ رَ بْ نَ العَ وَّامِ وَسَ عْدَ بْ نَ أَبِ ي وَقَّ اصٍ فِ ي نَ فَ رٍ مِنْ أَصْ حَابِهِ، رِضْ وَانُ اللهِ عَلَ يْهِمْ، إِلَ ى مَ اءِ بَ دْرٍ يَ لْتَمِسُ ونَ الْخَبَ رَ عَلَيْ هِ، أَيْ عُ يُوناً عَلَ ى » قُ رَيْشٍ .

. حَتَّى وَقَفَ عَلَ ى شَ يْخٍ مِ نَ العَ ربِ، هُوَ وَأَبُو بَكْرٍ رَكِبَ رَسُولُ اللهِ « فَسَ أَلَهُ عَ نْ قُ رَيْشٍ وَعَ نْ مُحَمَّ دٍ وَأَصْ حَابِهِ وَمَ ا بَ لَغَ هُ عَ نْ هُمْ، فَ قَ الَ الشَّ يْخُ: لاَ أُخْبِرُكُمَ ا إِذَا أَخْ بَ رْتَ نَا أَخْبَ رْنَ اكَ. قَ الَ: أَذَاكَ : حَتَّ ى تُخْبِرَانِ ي مِمَّ نْ أَنْ تُمَ ا؟ فَ قَ الَ رَسُ ولُ اللهِ بِذَاكْ ؟ قَالَ: ن عَمْ. قَالَ الشَّيْخُ: ... وَبَ لَغَنِي أَنَّ قُ رَيْش اً خَرَجُ وا يَ وْمَ كَ ذَا وَكَ ذَا، فَ إِنْ كَ انَ الَّ ذِي أَخْ بَ رَنِي صَ دَقَنِي، فَ هُ مُ الْيَ وْمَ بِمَكَ انِ كَ ذَا وَكَ ذَا لِلْمَكَ انِ الَّ ذِي فِي هِ قُ رَيْشٌ، فَ لَمَّ ا نَحْنُ مِ نْ مَ اءٍ، ث مَُّ انْصَ رَفَ عَنْ هُ، فَرِغَ مِنْ خَبَرِهِ قَالَ: مِمَّنْ أَنْ تُمَا؟ فَ قَالَ رَسُولُ اللهِ إِلَ ى أَصْ حَابِهِ، قَالَ يَ قُولُ الشَّ يْخُ: مِنْ مَاءٍ، أَمْ مِنْ مَاءِ العِرَاقِ ؟ ثُمَّ رَجَ عَ رَسُ ولُ اللهِ فَ لَمَّا أَمْسَى بَ عَثَ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ وَالزُّبَ يْ رَ بْ نَ العَ وَّامِ وَسَ عْدَ بْ نَ أَبِ ي وَقَّ اصٍ فِ ي نَ فَ رٍ مِنْ أَصْ حَابِهِ، رِضْ وَانُ اللهِ عَلَ يْهِمْ، إِلَ ى مَ اءِ بَ دْرٍ يَ لْتَمِسُ ونَ الْخَبَ رَ عَلَيْ هِ، أَيْ عُ يُوناً عَلَ ى » قُ رَيْشٍ .

Allah'ın Elçisi (ﷺ) ve Ebu Bekir, bir Arap şeyhiyle karşılaşana kadar yola devam ettiler. Şeyh, Kureyş'i ve Muhammed ile sahabilerini ve bildiği herhangi bir şeyi sordu. Şeyh şöyle dedi: "Nereden geldiğinizi söylemeden size bir şey anlatmam." Allah'ın Elçisi (ﷺ) şöyle buyurdu: "Sen bize söylersen, biz de sana söyleriz." Şeyh, "Bu şart mı?" diye sordu. "Evet" dedi. Şeyh şöyle dedi: "... Bana, Kureyş'in falan gün falan yerden ayrıldığı bildirildi. Bana haber verenin doğru söylediği varsayılırsa, şu anda falan yerde olmaları gerekir." Şeyh haberini bitirince sordu: "Siz nerelisiniz?" Allah'ın Elçisi (ﷺ) şöyle buyurdu: "Sudan." Ve ondan yüz çevirdi. Şeyh, "Sudan mı, yoksa Irak'ın sularından mı?" diye sormak istediğini söyledi. Sonra Allah'ın Elçisi (ﷺ) sahabilerinin yanına döndü. Gece olunca, Ali İbn Ebi Talib, Zübeyr İbnu'l-Avvam ve Sa'd İbn Ebi Vakkas'ı, bazı sahabileriyle birlikte, Bedir Suyu'na gönderdi; oradan haber getirmeleri için. Başka bir deyişle, Kureyş'i gözetlemeleri için. (Allah onlardan razı olsun.)

“The Messenger of Allah (pbuh) and Abu Bakr rode till they met an Arab sheik. He asked him about Quraysh, and Muhammad and his companions, and about anything he might know. The sheikh said: I will not tell you till you tell me from where you are? The Messenger of Allah (pbuh) said, if you tell us, we will tell you. He said, is this for that? He said: yes. The Sheikh said: … I was told that Quraysh had left on such and such day. If one who informed me said the truth, then they would be in such and such place. When the sheikh finished his news, he asked: where are you from? The Messenger of Allah (pbuh) said: from water, and turned away from him. He said: the sheikh was asking: from water or from the water of Iraq? Then the Messenger of Allah (pbuh) returned to his companions. When night fell, he sent ’Ali Ibn Abi Talib, Zubayr Ibn Al-’Awwam and Sa'd Ibn Abi Waqqas together with some of his companions (may Allah be pleased with them) to the Water of Badr to seek the news from there; in other words, to spy upon Quraysh”.

• İbn İshak, İbn Hişam'ın şu başlık altında aktardığını da nakletmiştir: "Basbas İbn Amr ve 'Uday İbn Ebu'z-Zağba haber toplamak için casusluk yapıyorlar", ta ki şöyle diyene kadar: "'Uday ve Basbas duydular (yani, Su başında iki cariyenin Kureyş haberleri hakkında söylediklerini duydular). Bunun üzerine ikisi de develerinin sırtına atlayıp Allah'ın Resulü'ne ﷺ gittiler ve duyduklarını ona bildirdiler."

• Ibn Ishaq also reported that Ibn Hisham mentioned under the title: “Basbas Ibn Amr and ’Uday Ibn Abu Al-Zaghba' spy for news”, till he said, “’Uday and Basbas heard that (meaning: heard that which the two maids said at the Water regarding the news of Quraysh). So, they jumped onto their two riding camels and went to the Messenger of Allah (pbuh) where they informed him of that which they heard”.

Bu deliller Kureyş hakkında olsa da, gerçek bir harbî (düşman) olan Kureyş'e ilişkin idi; hüküm, potansiyel harbî için de geçerlidir, çünkü onlarla savaş beklenmektedir. Tek fark şudur: Gerçek harbî hakkında casusluk, düşmanı yenmeye yönelik savaş politikasının bunu gerektirmesi nedeniyle farzdır. Potansiyel harbî hakkında ise casusluk caizdir, çünkü onlarla savaş beklenmektedir. Eğer onlardan zarar gelme ihtimali varsa, yani harbîye yardım edecekleri ya da bizzat onlara katılacakları bekleniyorsa, o zaman onlar hakkında casusluk yapmak da farz olur.

Though these evidences were regarding Quraysh, which was an actual belligerent, the rule applies to the potential belligerent since war is expected with them. The only difference is that spying is obligatory in the case of the actual belligerent because the war policy for defeating the enemy requires that. It is however allowed regarding the potential belligerent because war is expected with them. If there is possible harm from them, in other words, it is expected they might help the belligerent or actually join them, then spying on them becomes obligatory as well.

Bu nedenle, savaşan kafirleri gözetlemek Müslümanlar için caizdir ve Devlet'in bunu sağlaması farzdır. Bu, yukarıda belirtildiği gibi Allah'ın Elçisi ﷺ'in bunu emretmesinden kaynaklanmaktadır. Ayrıca şu kaideye de dahildir:

Thus, spying on the belligerent disbelievers is allowed for Muslims and obligatory upon the State to provide. This is due to the order of the Messenger of Allah (pbuh) to do so as mentioned above. It also comes under the rule:

. )ما لا يتم الواجب إلا به فهو واجب( .

. )ما لا يتم الواجب إلا به فهو واجب( .

"Vacibin yerine getirilmesi ancak onunla mümkün olan şey de kendisi vaciptir."

“that, without which the obligation cannot be accomplished, is itself an obligation”.

Ülkemizdeki veya onların ülkesindeki, ister Müslüman ister gayrimüslim olsun, bazı vatandaşların savaş hâlindeki kâfirleri, bunlar fiilî ya da potansiyel savaşan düşman olsun, sık sık ziyaret etmesi hâlinde, bu kişiler şüpheli sayılır; dolayısıyla bunları gözetlemek ve haberlerini takip etmek caizdir. Çünkü bunlar, gözetlenmesi caiz olanları sık sık ziyaret etmektedirler ve kâfirlerin çıkarına casusluk yapmaları hâlinde Devlet'e zarar verecekleri beklenmektedir.

If some citizens, whether Muslims or non-Muslims, frequently visited the belligerent disbelievers, whether they were actual or potential belligerents, in our country or in their country, then these are suspects and hence it is allowed to spy on them and follow their news. This is because they frequently visit those whom it is allowed to spy on and because harm is expected from them on the State if they spied for the advantage of the disbelievers.

Ancak, bu tür vatandaşlara casusluk yapılmasına izin verilebilmesi için yukarıda belirtilen iki şartın doğrulanması gerekir. Dolayısıyla bu iki şart sağlanmadığı takdirde, daha önce zikredilen konuyla ilgili açık nasslar gereği, vatandaşlar Müslüman olsun ya da zimmîlerden olsun, onlara casusluk yapmak haramdır.

However, to allow spying on such citizens, the above mentioned two conditions must be verified, and so if those two conditions were not met, then it is prohibited to spy upon the citizens irrespective of whether they were Muslims or from the people of Dhimmah due to the explicit texts regarding that which have been mentioned previously.

Savaş Bakanlığı, fiilen savaşan tarafın sık sık ziyaret eden vatandaşlarını, ayrıca potansiyel savaşan taraftaki yetkililerin ve onların kendi ülkelerindeki temsilcilerinin sık sık ziyaret eden vatandaşlarını gözetleme görevini üstlenir. İç Güvenlik Dairesi ise potansiyel savaşan kâfir taraftaki yetkililerin ve onların ülkemizdeki temsilcilerinin sık sık ziyaret eden vatandaşlarını gözetleme görevini üstlenir.

The War Department takes charge of spying on the citizens that frequently visit the actual belligerent, as well as on the citizens that frequently visit the officials amongst the potential belligerent and their representatives in their own country. The Department of Internal Security takes charge of spying on the citizens that frequently visit the officials amongst the potential belligerent disbelievers and their representatives in our country.