Özel mülkiyet, malın kendisinden ya da ondan elde edilen faydadan doğan bir Şer'i hükümdür. Bu durum, mülkün sahibini o maldan yararlanma ya da ona karşılık alma hakkına sahip kılar.

Private property is Shari’ah rule determined by the property itself or the benefit from it. This qualifies the one that owns a property to benefit of it or gets an exchange for it.

Bu maddenin dayanağı, özel mülkiyetin tanımının, Kanun Koyucu'nun (swt) malın kendisinin kullanımına izin vermesi olduğunu gösteren Şeriat delilleridir. Bu izin, kullanıma ilişkin iznini de kapsar; kullanım ise kulun fiili olduğu için her kullanım için bir delil gerektirir ve bu nedenle Kanun Koyucu'dan (swt) buna dair bir hitabın bulunması zorunludur. Aynı şekilde bu izin, malın kendisinin kullanılıp kullanılamayacağına dair iznini de kapsar; bu ise her bir eşya için ayrı bir delil gerektirmez. Aksine, her malda asıl olan, Allah'ın (swt) şu sözündeki genel delil nedeniyle sahip olunmasının caiz kılınmış olmasıdır:

The evidence of this article is the Shari’ah evidences which indicate that the definition of private ownership is the permission of the Legislator (swt) for the utilisation of the property itself, which encompasses His (swt) permission with respect to utilisation, which in turn requires an evidence for every utilisation since it is the action of the worshipper, and so it is imperative that there is an address from the Legislator (swt) regarding it. In the same way it also encompasses His (swt) permission with respect to whether the property itself can be utilised or not, which does not require an evidence for every item. Rather, the origin in every property is that it has been permitted to be owned due to the general evidence in His (swt) words:

“Ve göklerdeki ve yerdeki her şeyi size boyun eğdirmiştir - hepsi Kendisinden.” (TMQ 45:13). Bu nedenle belirli bir mülkün sahiplenilmesinin yasaklanması bir nasa (metne dayalı delil) gerektirir.

“And He has subjected to you whatever is in the heavens and whatever is on the earth - all from Him.” (TMQ 45:13), and so the prohibition of owning a specific property requires a text.

Buna göre, mülkün kullanımına izin veren deliller, mülkiyet edinmeye de izin vermiştir; insanoğlu için her şeye izin veren deliller ise ona herhangi bir şeye sahip olmak için genel bir izin vermiştir. Böylece bu iki meseleden, mülkiyetin tanımının, mülkün kendisinden faydalanılmasına dair Kanun Koyucunun (SWT) izni olduğu sonucu çıkarılmıştır. Bu maddede zikredilen tanımın anlamı budur.

Accordingly the evidences for the permission of utilisation permitted the possession of the property, and the evidences which permitted every thing for human beings gave him the general permission to own anything, and so it has been deduced from these two issues that the definition of ownership is the permission of the Legislator (swt) for the utilisation of the property itself. This is the meaning of the definition mentioned in this article.

Ekmek somununun mülkiyetine örnek verirsek, ekmek somununun mal olduğu söylenir ve onunla ilgili şer'i hüküm, Şari' (c.c.) insanlara onu kullanma izni verdiği şeklinde belirlenir: yemek, ondan faydalanmak ve onu değiştokuş etmek yoluyla. Bu kullanma izni, izin kendisiyle ilgili olan sahibinin o ekmek somununu yemesine ve aynı şekilde onu satmasına imkân tanındığını gerektirir. Dolayısıyla mal, yani ekmek somunu hakkında belirlenen şer'i hüküm, onu tüketme ve değiş tokuş etme izninin bulunduğudur.

If we take the example of the ownership of a loaf of bread, it would be said that the loaf of bread is the property, and it is determined that the Shari’ah rule regarding it is that the Legislator (swt) gave permission for people to utilise it, through consumption, benefiting from it and exchanging it. This permission for utilisation necessitates that the owner, who is the one whom the permission relates to, is enabled to eat the loaf of bread and similarly is enabled sell it. So the determined Shari’ah rule for the property, in other words, the loaf of bread, is that there is permission to consume and exchange it.

Bu maddede belirtilen tanım buna dayanmaktadır ve bu tanım, Şâri'nin (Kanun Koyucu'nun) malın kullanımına izin vermesi anlamına gelmektedir. Madde de bu temel üzerine hazırlanmıştır.

The definition mentioned in this article was based upon this, and this definition means the permission of the Legislator for the utilisation of the property. The article was drafted upon this basis.