Ücret, işin faydasına ya da çalışanın faydasına göre belirlenir; çalışanın bilgisine ve/veya niteliklerine göre belirlenmez. Çalışanlar için yıllık zam olmamalıdır. Bunun yerine, yaptıkları iş karşılığında hak ettikleri ücretin tam değeri kendilerine verilmelidir.

The salary is to be determined according to the benefit of the work, or the benefit of the employee, and not according to the knowledge and/or qualifications of the employee. There have to be no annual increments for employees. Instead, they have to be given the full value of the salary they deserve for the work they do.

Makaledeki delilin dayanağı, icare akdinin şer'î tarifidir; çünkü şer'î tarif, bir veya birden fazla şer'î delilden doğru bir içtihatla çıkarılmış olduğu için, şer'î bir hükümle aynı niteliktedir ve tarif ettiği hususa uygulanan bir delil olarak, şer'î hükmün uygulandığı mesele için delil sayıldığı gibi değerlendirilir. Bu iki durumun her ikisinde de şer'î metin, ya meseleye uygulanan şer'î hüküm ya da meseleye uygulanan şer'î tarif için bir delil kabul edilir. İcare akdinin şer'î tarifi şudur: "Bir hizmetin karşılığında ücret verilmesi üzerine kurulan akit." Çalışanın verdiği hizmet ise ya bir mühendis gibi yaptığı iş hizmeti ya da hizmetçi gibi kişisel hizmettir. Akdin uygulanabileceği hizmetler bu iki türdür ve başka hiçbir şey üzerine akit kurulması doğru değildir. Buradan görülmektedir ki akit, bilgi düzeyi ya da nitelik miktarı hizmeti üzerine değil, çalışanın ister kişisel hizmeti ister işi üzerine kurulabilir. Ücret, akdin üzerine kurulduğu bu hizmete karşılık verilir. Bu nedenle memur derecesi olarak adlandırılan şey, yani maaşın değerinin nasıl belirlendiği, bilgi ya da niteliğe göre değil, yalnızca işi bizzat yapacak olsaydı hizmetçi gibi kişinin kendisine göre, ya da mühendis gibi yaptığı işin kullanımına ve tecrübesine göre belirlenir; tarifle uyumlu olan da budur.

The evidence for the article is the Shari’ah definition of hiring, because the Shari’ah definition is a Shari’ah rule which is the same as a Shari’ah principle because it is deduced from a Shari’ah evidence or evidences through a correct Ijtihad. Accordingly, it is considered an evidence for the issue that it applies to in the same manner that the Shari’ah rule is considered an evidence for the issue that it applies to, and the Shari’ah text is considered in both of these situations to be an evidence for the Shari’ah rule which applies to the issue, or for the Shari’ah definition that applies to the issue. The Shari’ah definition of hiring is: “a contract upon an exchange of a service for remuneration”, and the service in the case of the employee is either the service of work that he carries out, such as an engineer, or a personal service such as the servant; these two types of services are the ones that the contract can apply to, and it is not correct that anything else has a contract upon it. From this, it is seen that the contract cannot apply to the service of the level of knowledge, or amount of qualifications, but rather upon the service of the employee, either by providing personal service or his work. The salary is in exchange for this service that the contract applies on, and for this reason what is termed as the grade of civil servant, in other words, how the value of the salary is set, is not done in accordance with the qualification or knowledge, but rather it is only set according to the person themselves if they were going to undertake the work themselves such as a servant, or according to the use of the work they were doing and their experience such as an engineer, and nothing else, because this is in harmony with the definition.