Madde 111

Madde 111 - Hilafet Devleti'nin Taslak Anayasası | Quran Course

حِينَ نَ زَلَ عِنْدَ أَدْنَى مَاءٍ مِنْ بَدْرٍ، لَمْ يَ رْضَ الْحُ بَابُ بْنُ الْمُنْذِرِ ، إِنَّهُ « يَا رَسُولَ اللهِ، أَرَأَيْتَ هَذَا الْمَنْزِلَ، أَمَ نزِلاً أَنْ زَلَكَهُ اللَّهُ : بِهَذَا الْمَنْزِلِ، وَقَالَ لِلرَّسُولِ لَيْسَ لَنَا أَنْ نَ تَ قَدَّمَهُ وَلاَ نَ تَأَخَّرَ عَنْهُ، أَمْ هُوَ الرَّأْيُ وَالْحَرْبُ وَالْمَكِيدَة ؟ قَالَ: بَلْ هُوَ الرَّأْيُ وَالْحَرْبُ وَالْمَكِيدَةُ، فَ قَالَ: يَا رَسُولَ اللهِ، فَإِنَّ هَذَا لَيْسَ بِمَنْزِلٍ، فَانْ هَ ضْ بِالنَّاسِ حَتَّى نَأْتِيَ أَدْنَى مَاءٍ مِنَ القَوْمِ فَ نَ نْزِلَهُ، ثُمَّ ن غَُوِّرُ مَا وَرَاءَهُ مِنَ القُلُبِ، ثُمَّ نَ بْنِي عَلَيْهِ لَقَدْ : حَوْضاً فَ نَمْلَؤُهُ مَاءً، ثُمَّ ن قَُاتِلُ القَوْمَ فَ نَشْرَبُ وَلاَ يَشْرَبُونَ، فَ قَالَ رَسُولُ اللهِ وَمَنْ مَعَهُ مِنَ النَّاسِ، فَسَارَ حَ تَّى إِذَا أَتَى أَدْنَى أَشَرْتَ بِالرَّأْيِ، فَ نَ هَضَ رَسُولُ اللهِ مَاءٍ مِنَ القَوْمِ نَ زَلَ عَلَيْهِ، ثُمَّ أَمَرَ بِالْقُلُبِ فَ غُوِّرَتْ، وَبَ نَى حَوْضاً عَلَى القَلِيبِ الَّذِي نَ زَلَ » عَلَيْهِ، فَمُلِئَ مَ اءً، ثُمَّ قَذَفُوا فِيهِ الآنِيَة .

Elçi (sav) Bedir suyunun en yakın kıyısına konakladığında, El-Hubab b. El-Munzir bu yere razı olmadı. Elçiye dedi ki: "Ey Allah'ın Elçisi! Bu yere konaklamanızı Allah mı emretti, da bu yerden ayrılamayacağımız bir şey mi, yoksa bu bir görüş, savaş ve strateji mi?" Elçi şöyle buyurdu: "Hayır, bu bir görüş, savaş ve strateji." El-Hubab b. El-Munzir dedi ki: "Ey Allah'ın Elçisi, burası uygun bir yer değil. İnsanları, düşmana yakın olan su kıyısına kadar götürün; orada konaklayalım, sonra diğer taraftaki suyu boşaltalım, üzerine bir havuz yapıp suyla dolduralım. Sonra biz su içebilecekken onların içemeyeceği bir yerde savaşalım." Allah'ın Elçisi ﷺ buyurdu: "Doğru bir görüş sundun." Bunun üzerine Allah'ın Elçisi ﷺ ve Müslümanlar ayağa kalkıp düşmana en yakın su kıyısına kadar yürüdüler ve orada konakladılar. Sonra suyun boşaltılmasını emretti, bu yapıldı. Boşaltılan kuyuların üzerine bir havuz yaptırdı, suyla doldurdu ve kaplar koyarak onları suyla doldurdu. Böylece Allah'ın Elçisi ﷺ El-Hubab'ın görüşüne katıldı ve onu uyguladı.

“When the Messenger (pbuh) camped at the nearest side of the water of Badr, Al-Hubab b. Al-Mundhir was not content with that site. He said to the Messenger: “O Messenger of Allah! Did Allah make you camp in this place where we can’t depart from it, or is it opinion, war and strategy?” He said: “It is rather opinion, war and strategy”. Hubab b. Al-Mundhir said: “O Messenger of Allah, this is not the (right) place. Move the people till we come to the side of the water near to the people (enemy); we camp there, then we seep away the water from the other part, we build a basin on top of it, we fill it with water. Then we fight against the people where we drink and they do not”. The Messenger of Allah (pbuh) said: “You gave the (right) opinion”. So the Messenger of Allah (pbuh) and the Muslims stood up and walked till they reached the near side of the water from the enemy and camped there. Then he commanded that the water be seeped away which was done. He built a basin on top of the seeped wells, filled it with water and threw pots in their (water).” So the Messenger of Allah (pbuh) agreed with the opinion of Al-Hubab and followed it.

Bu durum mali konular için de geçerlidir, çünkü Şeriat, toplanması gereken mal türlerini ve bunların harcanacağı alanları belirlemiştir. Şeriat ayrıca vergilerin ne zaman konulacağını da belirlemiştir; dolayısıyla mal toplama ve dağıtma konusunda insanların görüşüne başvurmanın bir anlamı yoktur. Ordu da bunun benzeridir: Şeriat, ordunun işlerini yönetme hakkını Halife'ye bırakmış ve cihadın kurallarını belirlemiştir. Şeriat tarafından karara bağlanmış konularda insanların görüşünün bir geçerliliği yoktur. Aynı şey Devletin diğer devletlerle olan ilişkisi için de geçerlidir, çünkü bu, derin inceleme ve kavrayış gerektiren bir düşünce konusudur ve cihatla ilgilidir. Ayrıca bu, görüş, savaş ve strateji meselesinin bir parçasıdır. Bu nedenle, çoğunluğun ya da azınlığın olması fark etmeksizin, bu konuda insanların görüşünün bir anlamı yoktur. Bununla birlikte, Halife bu meseleleri danışılması ve görüş bildirilmesi için Ümmet Meclisi'ne sunabilir; çünkü böyle bir sunum mübah olan işlerdendir ve Bedir olayında olduğu gibi, Meclis'in bu konulardaki görüşü bağlayıcı değildir. Aksine karar, ilgili kişiye bırakılmıştır.

This also applies to financial matters, because the Shari’ah has determined the types of funds which must be collected and the areas over which they need to be allocated (spent). The Shari’ah has also determined the cases when taxes are imposed; ,therefore, there is no point in seeking the opinion of the people in the collection and allocation of funds. Similar to this is the army; the Shari’ah has left to the Khalifah the right of managing the army’s affairs, and it determined the rules of Jihad. There is no validity in the opinion of the people over matters decided by the Shari’ah. This also applies to the relationship of the State with other States, because this is of the thought that requires study and deep insight and is related to Jihad. Furthermore, it is a part of opinion, war and strategy. Therefore, there is no point in the opinion of the people in this matter, whether it is the majority or minority. However, the Khalifah is allowed to present these matters to the Ummah Council for its consultation and opinion, because such presentation is from the permitted issues (Mubah) and the opinion of the Council in these matters is not binding as in the incident of Badr. Rather the decision is entrusted with the concerned person.

"Ben Allah'ın ve Elçisinin kuluyum, onun emrine asla karşı gelmem." Bunun nedeni, barışın Allah (swt) tarafından bir vahiy olması ve bu yüzden yasama konusunda insanların görüşüne başvurulmamasıdır. Buna dayanarak, Şeriat hükümlerinin benimsenmesi, kanunların çıkarılması ve kuralların ile ilkelerin kabul edilmesi, daha önce açıklandığı gibi yalnızca Halife'nin zorunlu yetkilerindendir. Bunların hepsi Şeriat metinlerinden türetilir; bu, kendi içtihadından ya da saygın diğer müçtehidlerin içtihadından olsa da fark etmez. Bununla birlikte, Halife'nin, hangi Şeriat hükümlerini ve kanunlarını benimsemek istediğini, bunun hakkındaki görüşünü öğrenmek amacıyla Ümmet Meclisi'ne sunmasına izin verilir. Bu, Ömer bin Hattab'ın (ra) ilahi hükümler konusunda Müslümanlara danışmasına benzer; sahabeler buna itiraz etmemişlerdir. Irak'ın fethedilen topraklarıyla ilgili olayda, Müslümanlar kendisinden, toprakları bu toprakları fetheden savaşçılar arasında bölüştürmesini istediklerinde, Ömer (ra) halka danışmış, ancak sonunda görüşü, toprakların sahipleriyle birlikte bırakılması, onların da kişi başına Cizye ödemelerinin yanında bu topraklar için bilinen bir Harâc ödemeleri şartına dayanmıştır. Ömer (ra) ve ondan önce Ebu Bekir (ra), ilahi hükümler konusunda sahabeye görüş sormuş ve sahabeler buna itiraz etmemiştir; bu da onların icmâını gösterir. Bu, Halife'nin bunu yapma hakkına sahip olduğunun delilidir.

“I am the servant of Allah and His Messenger, and will never disobey his order”. This is because the peace was a revelation from Allah (swt) and ,therefore, the opinion of the people is not sought regarding legislation. Based on that, the adoption of the Shari’ah rules, enacting of laws and the adoption of the rules and canons are of the mandatory powers of the Khalifah alone as explained before. It is all derived from the Shari’ah texts, irrespective if it was from his Ijtihad or that of other respected mujtahids. However, it is allowed for the Khalifah to submit to the Ummah Council whatever he wants to adopt of Shari’ah laws and canons so as to find out its opinion regarding it. This is like what Umar bin Al-Khattab (ra) did when he referred to the Muslims over the divine rules, which the companions did not object to, as in the incident of the conquered lands of Iraq, when the Muslims asked him to divide the lands amongst the fighters who opened them. So Umar (ra) asked the people, but his opinion settled on keeping the land with its landlords on condition that they pay a known Kharaj over it in addition to paying the Jizya over their persons. The reference of Umar (ra) and Abu Bakr (ra) before him to the companions for their opinion over the divine rules without an objection from the companions to this, indicates their Ijma’. This serves as evidence that the Khalifah has the right to do that.

“Emirler (yöneticiler) olacak ve onların iyi işlerini beğenip kötü işlerinden hoşlanmayacaksınız. Onların işlerini değiştirmeye çalışan ve bunların tekrarlanmasını önleyen kimse suçtan uzaktır; kötü işlerinden kalben nefret edip bunların tekrarını engelleyemeyen kimse de (yine) güvendedir. Ancak kötü işlerini onaylayan ve onları taklit eden kimse manevi olarak helak olmuştur.” Bu metinler genel nitelikte olup, yöneticinin Şeriat kurallarına uygun şekilde hesaba çekilmesini ifade etmektedir. Ayrıca hesaba çekme, her türlü fiil üzerinde olabilir. Halife Meclisi ile diğer yardımcıların, valilerin ve âmillerin bu hesap sorması, fiilen gerçekleştirilmiş olan herhangi bir eylem üzerinde olabilir; bu eylem Şeriat hükmüne aykırı olsun, yanlış olsun, Müslümanlara zarar versin, ya da vatandaşların işlerini yürütürken haksızlık veya ihmal içersin, fark etmez. Halife, bu hesap sorma ve itirazlara, sözleri, fiilleri ve üstlendiği görevler hakkında kendi görüşünü ve delillerini ortaya koyarak cevap vermek zorundadır; böylece Meclis, Halifenin iyi bir performans sergilediğinden, samimiyet ve dürüstlüğünden emin olabilir. Ancak Meclis Halifenin görüşünü kabul etmez ve onun savunmasını reddederse, bu durum incelenmelidir. Eğer konu, çoğunluk görüşünün bağlayıcı olduğu meselelerden ise, o zaman Meclisin görüşü (a) maddesindeki meseleler gibi bağlayıcıdır; aksi halde (b) maddesindeki meselelerde olduğu gibi bağlayıcı değildir. Örneğin, önceki örnekteki okulun açılmamasıyla ilgili bir hesap sorma ise, bu hesap sorma bağlayıcıdır. Ancak hesap sorma, seçtiği okul tasarımıyla ilgili ise, bu hesap sorma bağlayıcı değildir.

“There will be Amirs (rulers) and you will like their good deeds and dislike their bad deeds. One who sees through their deeds (and tries to prevent their repetition), is absolved from blame, and one who hates their bad deeds (in their hearts, being unable to prevent their recurrence), is (also) safe. But one who approves of their bad deeds and imitates them is spiritually ruined”. These texts are in general form and indicate holding to accounting the ruler in accordance with the rules of the Shari’ah. Furthermore accounting can be over any action. This holding to account by the Council of the Khalifah and other assistants, governors, and ‘Amils would be over any action which has been actually executed whether this action disagreed with the Shari’ah rule, was wrong or harmful to Muslims, or was unjust or complacent toward the citizens in looking after their affairs. The Khalifah must respond to this accounting and the objections by showing his view and evidence regarding his words, actions, and tasks he undertook, so that the Council can be assured of a good performance, the sincerity, and honesty of the Khalifah. If, however, the Council does not accept the view of the Khalifah and rejects his argument, this must be examined. If this matter was of the issues over which the majority opinion is binding then the opinion of the Council is binding like the issues in (a), otherwise it would not be binding as in the issues in (b). If the accounting, for example, was regarding not providing the school in the previous example then the accounting is binding. If the accounting was regarding the design he chose for the school then his accounting is not binding.