Madde 34

Madde 34 - Hilafet Devleti'nin Taslak Anayasası | Quran Course

Bu yöntemin (Bey'at) doğruluğu, Müslümanların Peygamber'e (sav) yaptığı bey'at ile ve Peygamber'in (sav) bize İmam'a bey'at vermemizi emretmesiyle sabittir. Müslümanların Peygamber'e (sav) yaptığı bey'at ise Peygamberlik üzerine bir bey'at değildi, hükümdarlık üzerineydi; çünkü bu, peygamberliğinin doğruluğunu onaylama üzerine değil, eylem üzerine bir bey'attı. Dolayısıyla Peygamber'e (sav) bir peygamber ya da elçi olarak değil, bir yönetici olarak bey'at edilmiştir; zira peygamberliğine ve risaletine inanmayı onaylamak imandır, bey'at değildir. Geriye, bey'atın devlet başkanı olması hasebiyle yapılmış olması gerektiği kalmaktadır. Bey'at, Kur'an'da ve Sünnet'te zikredilmiştir. Allah (c.c.) şöyle buyurmaktadır: "Ey Peygamber! Mümin kadınlar, Allah'a hiçbir şeyi ortak koşmamak, hırsızlık yapmamak, zina etmemek, çocuklarını öldürmemek, elleri ve ayakları arasında uydurdukları bir iftirayı getirmemek ve iyilik konusunda sana itaatsizlik etmemek üzere sana bey'at etmek için geldiklerinde, onların bey'atını kabul et." (Mümtahine, 60/12). Ve Allah (c.c.) şöyle buyurmaktadır: "Şüphesiz sana bey'at edenler, ancak Allah'a bey'at etmektedirler. Allah'ın eli, onların ellerinin üzerindedir." (Fetih, 48/10). Buhârî rivayet etti: İsmâil, Mâlik'in bana, Yahya b. Saîd'den, onun da dediğine göre, Ubâde b. Velîd'in babasının kendisine, Ubâde b. Sâmit'ten rivayet ettiğini söylediğini aktardı:

The fact that this method (Bay’a) is confirmed by the Muslims’ Bay’a to the Messenger (pbuh) , and from the order of the Messenger (pbuh) upon us to give the Bay’a to the Imam. As for the Bay’a of the Muslims to the Messenger (pbuh) , it was not a Bay’a on Prophethood but rather upon ruling, since it was a Bay’a upon action and not upon confimation (of the truth of his Prophethood. So he was given the Bay’a upon the basis that he was a ruler and not that he was a Prophet (phuh) or a Messenger, since the confirmation of belief in Prophethood and his message is Iman and not Bay’a. Therefore, all that remains is that the Bay’a must have been in respect of him being the head of the state. The Bay’a is mentioned in the Quran and the Sunnah. Allah (swt) says: “O Prophet (phuh), when the believing women come to you pledging to you that they will not associate anything with Allah, nor will they steal, nor will they commit unlawful sexual intercourse, nor will they kill their children, nor will they bring forth a slander they have invented between their arms and legs, nor will they disobey you in what is right - then accept their pledge.” (TMQ 60:12), and Allah (swt) says. “Indeed, those who pledge allegiance to you, [O Muhammad] - they are actually pledging allegiance to Allah. The hand of Allah is over their hands.” (TMQ 48:10). Al- Bukhari reported: Isma‘il said that Malik said to me from Yahya b. Sa‘id who said: ‘Ubadah b. Al-Walid said his father said to him from ‘Ubadah b. Al-Samit:

Ebu Bekir (ra) hastalığının ölümcül olduğunu ve özellikle Müslüman ordularının dönemin büyük güçleri olan Farslar ve Bizanslılarla savaşlar içinde bulunduğunu hissettiğinde, Müslümanları onlara kimin halife olması gerektiği konusunda danışmak amacıyla çağırdı ve bu istişareyi yapmak için üç ay harcadı. Bunu tamamlayıp Müslümanların çoğunluğunun görüşünü öğrendiğinde, ondan sonra Ömer'in (ra) halife olmasını emretti; ya da modern terminolojiyle aday gösterdi. Bu emir veya aday gösterme, Ömer'in (ra) kendisinden sonra halife olması için bir akit değildi; çünkü Ebu Bekir (ra) vefat ettikten sonra Müslümanlar Ömer'e (ra) biat etmek üzere camiye geldiler ve bu biatle Müslümanların halifesi oldu; istişareler veya Ebu Bekir'in (ra) emriyle değil. Eğer Ebu Bekir'in (ra) aday göstermesi hilafet için bir akit olsaydı, Müslümanların biatine ihtiyaç duymazdı. Bu, daha önce zikredilen ve bir kişinin halife olmasının tek yolunun Müslümanların verdiği biat olduğunu açıkça belirten nasların ek bir delilidir.

When Abu Bakr (ra) felt that his illness was terminal and specifically that the Muslim armies were involved in battles with the major powers of the time, the Persians and the Romans, he called the Muslims in order to consult them upon who should be the Khalifah for them and spent three months doing this consultation. When he had completed it and knew the opinion of the majority of the Muslims, he commissioned them, or in modern terminology nominated, that Umar (ra) should be the Khalifah after him. This commissioning or nomination was not a contract for Umar (ra) to be the Khalifah after him, since after the death of Abu Bakr (ra) the Muslims attended the mosque to give their Bay’a to Umar (ra) and through that he became the Khalifah of the Muslims, and not through the consultations, or Abu Bakr’s (ra) commission, since if the nomination by Abu Bakr (ra) was a contract for the Khilafah then he would not have required the Bay’a of the Muslims. This is on top of the texts mentioned earlier which explicitly indicate that the only manner for a person to become the Khalifah is through the Bay’a given by the Muslims.

"beş kişiden biri bir adam üzerinde anlaşmış, bir kişi karşı çıkmışsa, onun başını kılıçla vurun.." diye, Taberî'nin Et-Târîh adlı eserinde, ayrıca Et-Tarîhu'l-Hulefâ olarak bilinen El-İmâme ve's-Siyâse kitabının yazarı İbn Kuteybe'nin ve Et-Tabakâtü'l-Kübrâ'da İbn Sa'd'ın rivayet ettiği gibi. Ardından Ömer (ra), Ebû Talha el-Ensârî'yi elli adamla birlikte onları korumakla görevlendirdi ve Miktad b. el-Esved'e onlar için toplanacakları bir yer bulma görevini verdi. Ömer (ra)'ın ölümünden ve şûrânın adaylar üzerinde karar kılmasından sonra Abdurrahman b. Avf dedi ki: "Hanginiz kendini (adaylıktan) çekip, en iyinizi seçme sorumluluğunu üstlenir?" Bunun üzerine hepsi sustu. Bunun üzerine Abdurrahman, "Ben kendimi çekiyorum" dedi ve ardından her birine tek tek danışarak, kendileri değilse en layık gördükleri kişinin kim olduğunu sordu. Cevaplarının iki kişiyle sınırlı kaldığını gördü: Ali (ra) ve Osman (ra). Bundan sonra Abdurrahman, Müslümanların görüşlerini alarak bu ikisinden hangisini tercih edeceklerini sordu. Sadece gündüz değil, gece de olmak üzere erkeklere ve kadınlara sordu, halkın görüşünü yoklayarak. Buhârî, Miswar b. Mahrame'den şöyle rivayet etmiştir ki, o dedi ki:

“if five of them agreed upon a man while one disagreed, then strike his head with a sword..” as has been reported by Al-Tabari in his Al-Ta’rikh, as well as Ibn Qutaybah who authored the book Al-Imama wa ’l-Siyasa which is commonly known by Al-Ta’rikh Al-Khulafaa’, and Ibn Sa’d in Al-Tabaqat Al-Kubra. Then Umar (ra) appointed Abu Talha Al-Ansari along with fifty men to guard them, and charged Al-Miqdad Bin Al-Aswad with finding a place for them to meet. Then after the death of Umar (ra) and subsequent to the council settling upon the candidates, ‘Abd al Rahman Bin ‘Auf said: Which of you would remove yourselves (from consideration) and assume responsibility to select the best of you? To which all of them remained silent. Then ‘Abd al Rahman said I remove myself and then consulted each of them individually asking them who they considered the most worthy of the responsibility if they didn’t consider themselves, and he found that their answers were limited to two: ‘Ali (ra) and ‘Uthman (ra). After that ‘Abd al Rahman sought the opinions of the Muslims asking them which of the two they would prefer. He asked the men and women, surveying the opinion of the people, not just during the daytime but even during the night. Al-Bukhari narrated from Al-Miswar Bin Makhrama who said.