İslam Davetini (da'veti) iletmek, Devletin temel görevidir.

Conveying the Islamic Da’wa (call to Islam) is the fundamental task of the State.

Bu madde, İslam davetini tebliğ etmenin Müslümanlar üzerinde bir yükümlülük olmasının yanı sıra devlet üzerinde de bir yükümlülük olduğu göz önünde bulundurularak hazırlanmıştır. İslam davetinin tebliği, ilişkilerde Şeriat'ın uygulanmasının bir parçasını oluşturmakla birlikte ve devletin, tıpkı bireysel Müslümanın yaptığı gibi uygulamak zorunda olduğu bir Şeriat hükmü olmakla birlikte, devletin diğer devletlerle ilişkilerinin dayandığı temel olarak kabul edilmektedir. Başka bir ifadeyle, devletin bütün dış politikasının üzerine inşa edildiği temel budur. Bu nedenle, İslam davetinin tebliği devletin temel görevidir.

This article has been drafted because as well as being an obligation upon the Muslims, conveying the Islamic Da’wa is also an obligation upon the State. Although conveying the call to Islam forms a part of the implementation of Shari’ah in the relationships and although it is a Shari’ah rule that the State must implement as the individual Muslim does, it is considered as the basis upon which its relationships with other states is built. In other words, it is the basis upon which the whole of the State’s foreign policy is built. Therefore, conveying the Islamic Da’wa is the State’s main task.

İslam'a davet etmenin bir yükümlülük olduğunun delili, Allah'ın (SWT) şu sözlerinde yansımaktadır.

The evidence that conveying the call to Islam is an obligation is reflected in the words of Allah (swt).

“Bana bu Kur'an vahyedildi ki bununla sizi ve ulaştığı herkesi uyarayım.” (TMQ 6:19); yani bu Kur'an'ın ulaştığı herkesi uyarmak için. Dolayısıyla bu uyarı sizin, yani Müslümanlar içindir; aynı zamanda onlara ulaştırdığınız kimseler için de bir uyarıdır. Böylece bu, onları Allah'ın Elçisi ﷺ adına bunu ulaştırmaya davet etmektir. Başka bir deyişle, bu yalnızca sizin için bir uyarı değil, aynı zamanda sizin ve Kur'an'ın ulaştığı tüm kimseler için bir uyarıdır. Allah'ın Elçisi ﷺ şöyle buyurmuştur:

And this Qur'an was revealed to me that I may warn you thereby and whomever it reaches.” (TMQ 6:19); meaning to warn whoever this Quran reaches. Hence, the warning is to you Muslims and it is also a warning to those whom you convey it to; thus, it is an invitation to them to convey it on behalf of the Messenger of Allah (pbuh) . In other words, it is not only a warning to you but rather a warning to you and to all those whom the Quran reaches. The Messenger of Allah (pbuh) said:

. نَضَّرَ اللَّهُ عَبْداً سَمِعَ مَقَالَتِي فَحَفِظَهَا وَوَعَاهَا وَأَدَّاهَا، فَ رُبَّ حَامِلِ فِقْهٍ غَيْرِ « » فَقِيهٍ، وَرُبَّ حَامِلِ فِقْهٍ إِلَى مَنْ هُوَ أَفْ قَهُ مِنْه .

. نَضَّرَ اللَّهُ عَبْداً سَمِعَ مَقَالَتِي فَحَفِظَهَا وَوَعَاهَا وَأَدَّاهَا، فَ رُبَّ حَامِلِ فِقْهٍ غَيْرِ « » فَقِيهٍ، وَرُبَّ حَامِلِ فِقْهٍ إِلَى مَنْ هُوَ أَفْ قَهُ مِنْه .

“Allah, bir kulunun yüzünü ak etsin ki, sözlerimi işitip ezberlesin, anlasın ve (başkalarına) ulaştırsın. Bilgisi olup anlayışı olmayan nice kimseler vardır; bir de bilgiyi kendilerinden daha iyi anlayabilecek olanlara ulaştıran nice kimseler vardır.” (Müsned eş-Şâfiî'de İbn Mes'ûd'dan rivayet edilmiştir). Allah (SWT) ayrıca şöyle buyurmuştur.

“May Allah cause to flourish a slave (of His) who hears my words and memorize, perceive, and conveye them. There are those who have knowledge but no understanding, and there may be those who convey knowledge to those who may have more understanding of it than they do.” (in Musnad Al-Shafi’i through ‘Abd Allah Bin Mas’ud). Allah (swt) also said.

"Ve içinizden hayra çağıran, iyiliği emredip kötülükten alıkoyan bir topluluk olsun." (Âl-i İmrân 3:104), ve bu hayır İslam'dır. Yüce Allah (SWT) ayrıca şöyle buyurur.

" And let there be [arising] from you a nation (a band of people) inviting to [all that is] good.” (TMQ 3:104), and the goodness is Islam. He (swt) also says.

"Sözce kimse, Allah'a davet eden, salih amel işleyen ve 'Şüphesiz ben Müslümanlardanım' diyen kişiden daha güzel olabilir mi?" (TMQ 41:33), yani Allah'ın dinine. Bütün bu metinler, İslam'a davetin tebliğinin farz olduğunu ve bu yükümlülüğün genel olduğunu, Devleti de Müslümanların tümünü de kapsadığını göstermektedir.

" And who is better in speech than one who invites to Allah and does righteousness and says, "Indeed, I am of the Muslims."" (TMQ 41:33), in other words, to the Deen of Allah. All of these texts indicate that conveying the call to Islam is obligatory and this obligation is general and encompasses the State as well as the Muslims as a whole.

Davetin tebliğinin Devletin temel faaliyeti olması gerektiğine dair delil, Peygamber'in (sav) sözlerinden ve fiillerinden çıkarılmaktadır. O şöyle buyurmuştur ﷺ.

As for the fact that conveying the Da’wa must be the State’s main activity, its evidence is derived from the words and actions of the Prophet (pbuh). He said.

. أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لا إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَي ؤُْمِنُوا بِي وَبِمَا جِئْتُ « » بِهِ، فَإِذَا فَ عَلُوا ذَلِكَ عَصَمُوا مِنِّي دِمَاءَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ إِلاَّ بِحَقِّهَا، وَحِسَاب هُُمْ عَلَى اللَّهِ .

. أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لا إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَي ؤُْمِنُوا بِي وَبِمَا جِئْتُ « » بِهِ، فَإِذَا فَ عَلُوا ذَلِكَ عَصَمُوا مِنِّي دِمَاءَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ إِلاَّ بِحَقِّهَا، وَحِسَاب هُُمْ عَلَى اللَّهِ .

“Bana insanlarla, onlar Allah'tan başka ilah olmadığına ve benim Allah'ın Elçisi olduğuma, Rabbin katından getirdiğim her şeye iman edinceye kadar savaşmak emredildi. Bunu yaptıklarında, kanları ve malları benden korunmuş olur; ancak hakkın gerektirdiği hâller bunun dışındadır. Hesapları ise Allah'a aittir.” (Müttefekun aleyh, lafız Müslim'in rivayetidir.) Buhârî, ‘Urve b. el-Ci'd'den, o da Peygamber'den (ﷺ) şöyle rivayet etmiştir:

“I have been commanded to fight against people, till they testify to the fact that there is no god but Allah, and believe in me (that) I am the Messenger (pbuh) (from the Lord) and in all that I have brought. And when they do it, their blood and riches are guaranteed protection on my behalf except where it is justified by law, and their affairs rest with Allah.” (agreed upon, with the wording from Muslim). Al-Bukhari reported from ‘Urwah B. Al- Ja’d from the Prophet (pbuh) :

.» الْخَيْلُ مَعْقُودٌ فِي نَ وَاصِيهَا الْخَيْ رُ إِلَى ي وَْمِ الْقِيَامَةِ « .

.» الْخَيْلُ مَعْقُودٌ فِي نَ وَاصِيهَا الْخَيْ رُ إِلَى ي وَْمِ الْقِيَامَةِ « .

"Kıyamet gününe kadar atların perçeminde hayır vardır." Bu hadisteki at, cihad vecibesinin kıyamete kadar sürdüğüne bir işarettir. Ayrıca cihad, liderin salih veya fasık olmasına bağlı değildir; zira bu hadis, cihadın Müslüman oldukları sürece salih ve fasık yöneticilerle birlikte devam ettiğine de delalet etmektedir. İmam el-Buhari de bu rivayeti, "Peygamberin ﷺ sözü sebebiyle cihadın salih ve fasık (yöneticilerle) birlikte devam etmesi babı" başlığı altında bir bölüm ayırırken delil olarak kullanmıştır.

“There is goodness in the forelocks of horses till the Day of Resurrection.” and the horse is an allusion to the continuation of the obligation of Jihad. Additionally, Jihad is not restricted to whether the leader is righteous or immoral since it also indicates the continuation of the Jihad with the righteous and immoral as long as they are Muslim. Al-Bukhari used this narration as evidence for Jihad continuing with the righteous and the immoral leader when he separated a section with the title “Chapter Jihad Continues with the Righteous and the Immoral due to the words of the Prophet (pbuh).

.» الْخَيْلُ مَعْقُودٌ فِي نَ وَاصِيهَا الْخَيْ رُ إِلَى يَ وْمِ الْقِيَامَةِ «.

.» الْخَيْلُ مَعْقُودٌ فِي نَ وَاصِيهَا الْخَيْ رُ إِلَى يَ وْمِ الْقِيَامَةِ «.

"Kıyamet gününe kadar atların alınlarındaki tüylerde hayır vardır." Ahmed de bunu, Buhari'nin yaptığı gibi delil olarak kullanmıştır. Aynı şekilde, Said bin Mansur'un Enes yoluyla rivayet ettiğine göre, o şöyle demiştir: Allah'ın Elçisi ﷺ şöyle buyurmuştur.

“There is goodness in the forelocks of horses till the Day of Resurrection.”. Ahmad also used it as an evidence in the same manner as Al-Bukhari. And in the same manner, it is reported by Said Bin Mansur through Anas who said that the Messenger of Allah (pbuh) said.

. وَالْجِهَادُ مَاضٍ مُنْذُ بَ عَثَنِي اللَّهُ إِلَى أَنْ ي قَُاتِلَ آخِرُ أُمَّتِي الدَّجَّالَ، لا ي بُْطِلُه « » جَوْرُ جَائِرٍ وَلا عَدْلُ عَادِلٍ .

. وَالْجِهَادُ مَاضٍ مُنْذُ بَ عَثَنِي اللَّهُ إِلَى أَنْ ي قَُاتِلَ آخِرُ أُمَّتِي الدَّجَّالَ، لا ي بُْطِلُه « » جَوْرُ جَائِرٍ وَلا عَدْلُ عَادِلٍ .

“Ve cihad, Allah’ın beni peygamber olarak göndermesinden itibaren, ümmetimin son ferdi Deccal ile savaşıncaya kadar kesintisiz sürdürülecektir. Hiçbir zalimin zulmü ve hiçbir adil (yöneticinin) adaleti bunu geçersiz kılmayacaktır.” Bu hadisi Ebu Davud da rivayet etmiştir ve Tirmizî bu hadis hakkında bir yorum yapmamıştır. Dolayısıyla, direnenler “Allah’tan başka ilah yoktur ve Muhammed Allah’ın Resûlüdür” diyene kadar savaşma emri ﷺ, devlete İslam’a davet etme görevinin yüklendiğinin delilidir. Bu tebliğin, yani cihadın, ümmetin son ferdi Deccal ile savaşana kadar devam etmesi, devletin sürekli faaliyetinin, kesintiye uğratılmasına izin verilmeyen bir cihad olduğunun delilidir. İki rivayet birlikte, İslam’a davetin kesintiye uğratılmayacak sürekli bir eylem olduğunu göstermektedir; dolayısıyla bu, her koşulda ve hiçbir kesinti olmaksızın sürekli yerine getirilen eylem olduğu için asıl farzdır.

“And Jihad will be performed continuously since the day Allah sent me as a Prophet (pbuh) until the day the last member of my community will fight with the Dajjal (Antichrist). The tyranny of any tyrant and the justice of any just (ruler) will not invalidate it”. This Hadeeth was also narrated by Abu Dawud and Al- Tirmidhi didn’t comment on it). So the order to fight until those who resist say that there is no god but Allah and that Muhammad is the Messenger of Allah (pbuh), serves as evidence about the obligation of conveying the call to Islam upon the State. The fact that this conveying, which is Jihad, is ongoing until the last of the Ummah fights the Dajjal is evidence that the State’s constant activity is Jihad that is not permitted to be disrupted. The two narrations together indicate that the call to Islam is a constant action that is not to be interrupted; therefore, it is the main duty because the main duty is the action that is constantly performed under all circumstances and without any disruption.

Ayrıca Allah'ın Elçisi ﷺ, Medine'ye yerleştiği andan dünyadan ayrılana kadar sürekli bir cihad hâlinde idi ve cihad temel faaliyet idi. Ardından gelen, doğru yola iletilmiş Halifeler de onun izinden giderek cihadı temel görevleri olarak kabul ettiler. Bu nedenle Allah'ın Elçisi ﷺ'nın kurduğu ve yönettiği Devlet, cihadı temel görevi olarak üstlendi; o ﷺ vefat ettiğinde Devlet, Sahabe arasından Halifeler tarafından yönetildi ve benzer şekilde Devletin temel görevi cihad idi. Dolayısıyla İslam Davetini tebliğ etmenin Devletin temel görevi olduğunu belirten delil, Sünnet'ten ve Sahabe'nin İcma'ından çıkarılmaktadır.

Besides, the Messenger of Allah (pbuh) was in a constant state of Jihad ever since he settled in Madinah until he departed this world and Jihad was the main activity. The rightly guided Khulafaa’ came after him and followed in his footsteps assuming Jihad as their main duty. So the State that the Messenger of Allah (pbuh) founded and headed undertook Jihad as its main duty; when he (saw) departed, the State was headed by the Khulafaa’ from among the Companions and similarly the State’s main task was Jihad. Therefore, the evidence stipulating that conveying the Islamic Da’wa is the State’s main task is derived from the Sunnah and the Ijma’ of the Companions.

Ayrıca Allah'ın Elçisi (sav), Allah (cc) kendisini peygamber olarak gönderdiğinden beri dünyadan ayrılıncaya kadar İslam'a davet etmeyi sürdürdü. Medine'de Devlet Başkanı'ydı ve oraya yerleştiğinden beri dış politikasını temel faaliyet ve Devletin ana odak noktası haline getirdi. Yürütülen faaliyetler baskınlardan, seferlerden, istihbarat toplamaktan ve antlaşmalar imzalamaktan oluşuyordu. Bütün bu faaliyetler, İslam'ı ve Da'vetini tüm insanlara ulaştırmak içindi. Allah'ın Elçisi ﷺ, Devletin gücünü ve Da'veti uluslararası düzeyde iletme kabiliyetini hissettiğinde, İran ve Roma krallarının da aralarında bulunduğu on iki hükümdara İslam'a davet etmek üzere aynı anda on iki elçi gönderdi. Müslim, Enes bin Malik'ten şöyle rivayet etmiştir:

Additionally, the Messenger of Allah (pbuh) used to convey the call to Islam since Allah (swt) sent him as a Prophet (pbuh) until he departed this world. He was the Head of State in Madinah and since he settled there he made his foreign policy the main activity and the State’s focus of attention. The activities undertaken ranged from raids, expeditions, intelligence gathering and signing treaties. All these activities were for the sake of conveying Islam and its Da’wa to all people. When the Messenger of Allah (pbuh) sensed the strength of the State and its ability to convey the Da’wa internationally, he dispatched twelve envoys simultaneously to twelve monarchs inviting them to Islam, amongst them the Kings of Persia and Rome. Muslim reported from Anas Bin Malik:

. كتَبَ إِلَى كِسْرَى وَإِلَى قَ يْصَرَ وَإِلَى النَّجَاشِيِّ وَإِلَى كُلِّ جَبَّارٍ أَنَّ نَبِيَّ اللَّهِ « » يَدْعُوهُمْ إِلَى اللَّهِ تَ عَالَى .

. كتَبَ إِلَى كِسْرَى وَإِلَى قَ يْصَرَ وَإِلَى النَّجَاشِيِّ وَإِلَى كُلِّ جَبَّارٍ أَنَّ نَبِيَّ اللَّهِ « » يَدْعُوهُمْ إِلَى اللَّهِ تَ عَالَى .

"Allah'ın Elçisi ﷺ, Kisra'ya (Pers Kralı), Kayser'e (Roma İmparatoru), Necaşi'ye (Habeşistan Kralı) ve (diğer) her zorbaya mektup yazarak onları Yüce Allah'a davet etti." Arap Yarımadası içindeki Devlet'in gücünden ve Da'vet'in Araplar arasında yayılmasından emin olduğunda, ve insanlar Allah'ın (swt) Dini'ni kitleler halinde kabul etmeye başladığında, Romalıları fethetmeye yöneldi ﷺ; bunun üzerine Mute ve Tebuk savaşları gerçekleşti. Bu durum, Da'vet'i tebliğ etmenin Devlet üzerine bir vazife olduğunun ve bunun onun temel görevi olduğunun da delilidir.

“The Prophet (pbuh) of Allah wrote to Chosroes (King of Persia), Caesar (Emperor of Rome), Negus (King of Abyssinia) and every (other) despot inviting them to Allah, the Exalted”. When he was satisfied about the might of the State within the Arabian Peninsula and about the spread of the Da’wah among the Arabs and people started to embrace the Deen of Allah (swt) in droves, he (swt) looked towards conquering the Romans; hence, the battles of Mu’ta and Tabuk took place. This also serves as evidence that conveying the Da’wa is an obligation upon the State and that it is its main task.