Dar al-İslam (İslam Yurdu), İslam'ın hükümlerinin uygulandığı ve güvenliğinin İslam'ın güvencesiyle sağlandığı topraklardır. Dar al-Küfr (küfür yurdu), küfrün hükümlerinin uygulandığı ya da güvenliğinin İslam'ın güvencesi dışındaki bir güvenceyle sağlandığı topraklardır.

Dar Al-Islam (Islamic Abode) is the territory where the rules of Islam are implemented and its security is upheld by Islam. Dar Al-Kufr (abode of disbelief) is the territory where the rules of Kufr are implemented or its security is upheld by other than the security of Islam.

Dar kelimesinin birçok anlamı vardır: Dilsel olarak: "ikamet yeri", "yurt" anlamına gelir; nitekim Allah'ın (SWT) şu sözünde olduğu gibi:

Dar has several meanings:Linguistically: “abode”, such as His (swt) words:

"Ve Biz onu ve evini yere geçirdik." (Kasas 28:81) ve "konaklama durağı" ve bir kavmin yerleştiği her yer onların Dar'ıdır. Nitekim Allah'ın şu sözü de böyledir:

“And We caused the earth to swallow him and his home.” (TMQ 28:81) and “way-station”, and every place that a people settle is their Dar. Such as His words:

"Bunun üzerine onları sarsıntı yakaladı ve evlerinde yüzüstü düşmüş cesetler hâline geldiler." (Tercüme 7:91).

“So the earthquake seized them, and they became within their home [corpses] fallen prone.” (TMQ 7:91).

Sibeveyh şöyle dedi: "Bu Dâr güzel bir şehirdir" ve "konut ve yer" gibi; Onun şu sözleri gibi:

, and it means: “city”. Sibawayh stated: “This Dar is a beautiful city and “abode and place” such as His words:

“Ve takva sahiplerinin yurdu ne güzeldir.” (TMQ 16:30)”. Aynı şekilde, bu ifade mecazen “kabile” anlamına da gelir; nitekim Buhari'de Ebu Hamid es-Saidi'den rivayet edilen, Resulullah ﷺ'in şöyle buyurduğu hadiste olduğu gibi:

“And how excellent is the home of the righteous.” (TMQ 16:30)”. In the same manner, it metaphorically means “tribe”, such as the narration of Abu Hamid Al-Sa’adi in Bukhari from the Messenger (pbuh) who said: .

.»... إِنَّ خَيْ رَ دُورِ الأَنْصَارِ دَارُ بَنِي النَّجَّارِ «.

.»... إِنَّ خَيْ رَ دُورِ الأَنْصَارِ دَارُ بَنِي النَّجَّارِ «.

"Gerçekten, Ensar'ın en değerli yerleşimleri Benî Neccâr'ın yerleşimleridir..." Ve "Dâr" kelimesi, Allah'ın (SWT) sözleri gibi şeylerin isimlerine eklenebilir.

“Truly, the worthiest settlements of the Ansar are those of Banu Najjar.. ” And Dar can be adjoined to the names of things such as His (swt) words.

“Size itaatsizliğin yurdunu göstereceğim.” (TMQ 7:145),

“I will show you the home of the defiantly disobedient.” (TMQ 7:145),.

"Ve takvâ sahiplerinin yurdu ne güzeldir." (TMQ 16:30),

“And how excellent is the home of the righteous.” (TMQ 16:30),.

“Ama onu (dişiyi) kestiler. Bunun üzerine (Salih) dedi ki: "Evlerinizde üç gün yararlanın. Bu, yalanlanamayacak bir vaad."” (Hud, 11/65) ve Allah'ın (c.c.) şu sözleri:

“But they hamstrung her, so he said, "Enjoy yourselves in your homes for three days. That is a promise not to be denied."” (TMQ 11:65), and His (swt) words:

“Ve O, onların topraklarını, evlerini ve mallarını size miras bıraktı.” (TMQ 33:27). Benzer şekilde Müslim'deki Büreyde rivayetinde Allah'ın Resûlü ﷺ şöyle buyurmuştur:

“And He caused you to inherit their land and their homes and their properties.” (TMQ 33:27). And similarly in the narration of Buraydah in Muslim where the Messenger of Allah (pbuh) said,.

.» ثُمَّ ادْعُهُمْ إِلَى التَّحَوُّلِ مِنْ دَارِهِمْ إِلَى دَارِ الْمُهَاجِرِينَ ...«.

.» ثُمَّ ادْعُهُمْ إِلَى التَّحَوُّلِ مِنْ دَارِهِمْ إِلَى دَارِ الْمُهَاجِرِينَ ...«.

"…Sonra onları kendi bölgelerinden Muhacirlerin (Muhacirin) bölgesine göç etmeye davet et" ve Ahmad'ın, Selime bin Nufeyl'den rivayet ettiğine göre şöyle dediği rivayet:

“…Then invite them to move from their territory to that of the emigrants (Muhajirin)” and the narration of Salima Bin Nufail from Ahmad that he said:.

.» أَلاَ إِنَّ عُقْرَ دار المؤمنين الشام «.

.» أَلاَ إِنَّ عُقْرَ دار المؤمنين الشام «.

“Mü'minlerin en değerli konutu Şam'dır.” Bu sözün, Allah'ın (SWT) şu sözüne de bağlanabileceği düşünülebilir: “Allah'ın nimetini küfürle değiştirip kavimlerini helâk yurduna indirenleri görmedin mi?” (İbrahim, 14/28). Ve Onun şu sözüne:

“the worthiest of the believers’ abode is as-Sham” And it could be adjoined to meanings such as His (swt) words: “Have you not considered those who exchanged the favor of Allah for disbelief and settled their people [in] the home of ruin?” (TMQ 14:28). And His words:

“Lütfuyla bizi kalıcı olan konutta yerleştiren Allah'a hamdolsun.” (TMQ 35:35). Ve Ali'nin (ra) İbn Asakir'den, Hasan Sahih bir senetle, ayrıca Tirmizi'de rivayet edilen sözünde: Allah'ın Resulü ﷺ bana şöyle buyurdu:

“He who has settled us in the home of duration out of His bounty.” (TMQ 35:35). And in the narration of Ali (ra) from Ibn Asakir with a Hasan Sahih chain, and in Tirmidhi: The Messenger of Allah (pbuh) said to me:

. » رَحِمَ اللَّهُ أَبَا بَكْرٍ زَوَّجَنِيَ ابْ نَتَهُ وَحَمَلَنِي إِلَى دَارِ الْهِجْرَة «.

. » رَحِمَ اللَّهُ أَبَا بَكْرٍ زَوَّجَنِيَ ابْ نَتَهُ وَحَمَلَنِي إِلَى دَارِ الْهِجْرَة «.

“May Allah have mercy upon Abu Bakr, he married his daughter to me and carried me to the land (abode) of migration (Dar-Al-Hijrah)”. And the narration of Ibn Abbas in Daraqutni saying: The Messenger of Allah (pbuh) said: . إِذَا خَرَجَ العَبْدُ مِنْ دَارِ الشِّرْكِ قَ بْلَ سَيِّدِهِ فَ هُوَ حُرٌ، وَإِذَا خَرَجَ مِنْ بَ عْدِهِ رُدَّ « إِلَيْهِ. وَإِذَا خَرَجَتِ المَرْأَةُ مِنْ دَارِ الشِّرْكِ قَ بْلَ زَوْجِهَا تَ زَوَّجَتْ مَنْ شَاءَتْ ، وَإِذَا خَرَجَتْ » مِنْ بَ عْدِهِ رُدَّتْ إِلَيْهِ .

“May Allah have mercy upon Abu Bakr, he married his daughter to me and carried me to the land (abode) of migration (Dar-Al-Hijrah)”. And the narration of Ibn Abbas in Daraqutni saying: The Messenger of Allah (pbuh) said: . إِذَا خَرَجَ العَبْدُ مِنْ دَارِ الشِّرْكِ قَ بْلَ سَيِّدِهِ فَ هُوَ حُرٌ، وَإِذَا خَرَجَ مِنْ بَ عْدِهِ رُدَّ « إِلَيْهِ. وَإِذَا خَرَجَتِ المَرْأَةُ مِنْ دَارِ الشِّرْكِ قَ بْلَ زَوْجِهَا تَ زَوَّجَتْ مَنْ شَاءَتْ ، وَإِذَا خَرَجَتْ » مِنْ بَ عْدِهِ رُدَّتْ إِلَيْهِ .

“Eğer köle, efendisinden önce Şirk Yurdu'ndan (Dâru'ş-Şirk) ayrılırsa, özgür olur; efendisinden sonra ayrılırsa, efendisine geri verilir. Bir kadın da kocasından önce Şirk Yurdu'ndan ayrılırsa, dilediğiyle evlenebilir; kocasından sonra ayrılırsa, kocasına geri verilir.”

“If the slave leaves the abode (land) of Shirk (Dar-Al- Shirk) before his master, then he is free, and if he leaves after him, then he is returned to him, and if a woman leaves the abode (land) of Shirk before her husband, she can marry whom she pleases, and if she leaves after him, then she is returned to him.”.

Şeriat, "Dar" terimini iki kavramla birlikte kullanmıştır: İslam ve Şirk. Taberânî, daha önce zikredilen Selime bin Nufeyl rivayetinin bir versiyonunu Müsnedü'ş-Şâmiyyîn'de, şu ifadelerle nakletmiştir.

And the Shari’ah adjoined the term Dar to two words from meanings – being: Islam and Shirk. Tabarani has a version of the previously mentioned narration of Salima Bin Nufail in the Musnad Al-Shamiyin with the words.

.» أَلاَ إِنَّ عُقْرَ دَارِ الإسلام الشَّامُ «.

.» أَلاَ إِنَّ عُقْرَ دَارِ الإسلام الشَّامُ «.

"en hayırlı müminin yurdu (diyarı) Şam'dır" buyurulmuştur. Dolayısıyla buradaki "dar" kelimesi İslam'a eklenmiştir. Aynı şekilde Mâverdî, el-Ahkâmü's-Sultâniyye ve el-Hâvî el-Kebîr adlı eserlerinde, Allah'ın Resulü ﷺ'in şöyle buyurduğunu rivayet etmiştir:

“the worthiest of the believers’abode (land) is as-Sham”. So, the word Dar here is added to Islam. And likewise, Al- Mawardi narrated in Al-Ahkam Al-Sultaniyya and in Al-Hawi Al-Kabir that the Messenger of Allah (pbuh) said.

. » مَنَ عَتْ دَارُ الإِسْلاَمِ مَا فِيهَا، وَأَبَاحَتْ دَارُ الشِّرْكِ مَا فِيهَا «.

. » مَنَ عَتْ دَارُ الإِسْلاَمِ مَا فِيهَا، وَأَبَاحَتْ دَارُ الشِّرْكِ مَا فِيهَا «.

"İslam yurdu (Dâru'l-İslâm) içinde ne varsa yasaklamıştır, şirk yurdu (Dâru'ş-Şirk) ise içinde ne varsa serbest bırakmıştır." Bu ifade, İslam yurdunda kanın ve malın dokunulmazlığı bakımındandır; bunun istisnası, Şeriat kurallarına uygun olarak hakkı gereği alınmasıdır. Şirk yurdunun (savaş yurdu, Dâru'l-Harb) ise fiilî savaş durumunda dokunulmazlığı yoktur; bu, savaşa ve ganimete ilişkin hükümlerde olduğu gibi Şeriat kurallarına uygundur. Bu taksim tüm dünyayı kapsar; dolayısıyla İslam yurdu (Dâru'l-İslâm) ya da şirk yurdu dışında kalan hiçbir bölüm yoktur; diğer bir deyişle, küfür yurdu veya savaş yurdu (Dâru'ş-Şirk, Dâru'l-Küfr, Dâru'l-Harb) budur.

“The land of Islam (Dar-Al-Islam) has probibited whatever in it, and the land of polytheism (Dar-Al-Shirk) has permitted whatever in it.” in respect to the sanctity of blood and wealth in the abode of Islam…except by its right in agreement with the rules of the Shari’ah, and with respect to the absence of sanctity of the abode of Shirk (the abode of war “Dar Al-Harb”) in the sitution of actual war, as in the rules regarding fighting and booty….in agreement with the rules of the Shari’ah. This division encompasses the whole world, so there is not a part from it which falls outside of either the abode of Islam (Dar Al-Islam) or the abode of Shirk, or in other words, the abode of Kufr or abode of war (Dar Al-Shirk, Dar Al-Kufr, Dar Al-Harb).

Bir yer, iki şartı yerine getirdiğinde İslam yurdu sayılır.

The abode is considered an abode of Islam if it fulfils two conditions:

Birincisi: Güvenliğin Müslümanlar tarafından sağlanması gerektiği, Peygamber ﷺ'in Mekke'de ashabına söylediği delile dayanarak.

Firstly: that the security is upheld by the Muslims, according to the evidence that he said to his companions in Makkah.

.» إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ جَعَلَ لَكُمْ إِخْوَاناً وَدَاراً تَأْمَنُونَ بِهَا «.

.» إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ جَعَلَ لَكُمْ إِخْوَاناً وَدَاراً تَأْمَنُونَ بِهَا «.

"Gerçekten Allah size kardeşler kıldı ve güvenle kalabileceğiniz bir yurt (bir konut) kıldı." Bu yurt, daha önce zikredilen İbn Asakir'den gelen Ali rivayetinde ve Buhari'de yer alan Aişe (ra) rivayetinde geçen Darü'l-Hicre'dir; bu rivayetlerde Allah'ın Elçisi ﷺ şöyle buyurmuştur:

“Truly, Allah has made brothers to you anda land (an abode) for you to be safe in”. This abode is the Dar Al-Hijrah mentioned in the narration of ‘Ali already mentioned from Ibn ‘Asakir, and in the narration of 'Aisha (ra) in Al-Bukhari in which the Messenger of Allah (pbuh) said:

. » قَدْ أُرِيتُ دَارَ هِجْرَتِكُمْ «.

. » قَدْ أُرِيتُ دَارَ هِجْرَتِكُمْ «.

“Bana hicret edeceğiniz yurt gösterildi.” Ve Peygamber ﷺ ile ashabının, koruma ve güvenliğin varlığından emin olmadan Medine'ye hicret etmediklerine dair delil şudur: Hafız, el-Fethu'da şöyle demiştir: Beyhakî, el-Şa'bî'den güçlü bir senedle rivayet etmiştir; Taberânî ise bunu Ebû Musa el-Eş'arî'nin rivayetine bağlayarak nakletmiştir. Ebû Musa şöyle demiştir:

“I have been shown the land (abode) of your emigration”. And the evidence that he and his companions did not emigrate to Madinah until he was sure about the presence of protection and security; Al-Hafiz said in Al-Fateh, Bayhaqi narrated through a strong chain from Al-Sha’bi and Al-Tabarani connected it from the narration of Abu Musa Al-Ansari who said:

. وَمَعَهُ العَبَّاسُ عَمُّهُ إِلَى سَبْعِينَ مِنَ الأَنْصَارِ عِنْدَ انْطَلَقَ رَسُولُ اللَّهِ « العَقَبَةِ، فَ قَالَ لَهُ أبو أُمامَة - يعني أسعد بن زُرَارة - سَلْ يا محمّد لِرَبِّكَ ولِنَ فْسِكَ ما شِئْتَ، ثُمَّ أَخْبِ رِِْنا ما لَنا من الثَّ وَابِ. قال: أَسْأَلُكُمْ لِ رَبِّي أنْ تَ عْ بُدُوهُ وَلا تُشْرِكُوا به شيئاً، وأَسْأَلُكُمْ لِنَ فْسِي ولأَصْحَابِي أنْ تُ ؤْوُونَا وتَ نْصُرُونَا وتَمْ نَ عُونَا مِمَّا تَمْ نَ عُونَ منه » أَنْ فُسَكُمْ. قالوا: فَما لَنا؟ قال: الْجَ نَّةُ. قالوا: ذلِكَ لَكَ.

. وَمَعَهُ العَبَّاسُ عَمُّهُ إِلَى سَبْعِينَ مِنَ الأَنْصَارِ عِنْدَ انْطَلَقَ رَسُولُ اللَّهِ « العَقَبَةِ، فَ قَالَ لَهُ أبو أُمامَة - يعني أسعد بن زُرَارة - سَلْ يا محمّد لِرَبِّكَ ولِنَ فْسِكَ ما شِئْتَ، ثُمَّ أَخْبِ رِِْنا ما لَنا من الثَّ وَابِ. قال: أَسْأَلُكُمْ لِ رَبِّي أنْ تَ عْ بُدُوهُ وَلا تُشْرِكُوا به شيئاً، وأَسْأَلُكُمْ لِنَ فْسِي ولأَصْحَابِي أنْ تُ ؤْوُونَا وتَ نْصُرُونَا وتَمْ نَ عُونَا مِمَّا تَمْ نَ عُونَ منه » أَنْ فُسَكُمْ. قالوا: فَما لَنا؟ قال: الْجَ نَّةُ. قالوا: ذلِكَ لَكَ.

Allah'ın Elçisi, amcası El-‘Abbas ile birlikte, Akabe'de Ensar'dan yetmiş kişiyle buluşmak üzere yola çıktı ﷺ. Ebu Umame, yani Es'ad bin Zürara, ona şöyle dedi: "Ey Muhammed, Rabbin ve kendin için istediğini iste." Bunun üzerine ﷺ bize ne ödül alacağımızı bildirdi. Şöyle buyurdu: "Rabbim için senden, O'na ibadet etmeni ve O'na hiçbir şeyi ortak koşmamanı isterim; kendim ve arkadaşlarım için ise bizi barındırmanı, bize yardım etmeni ve kendinizi koruduğunuz şeylerden bizi de korumanı isterim." Onlar, "Bizim için ne var?" dediler. Buyurdu: "Cennet." Dediler ki: "İstediğin şey senindir."

“The Messenger of Allah (pbuh) set off with his uncle Al- ‘Abbas to meet seventy of the Ansar at Al-‘Aqabah, and Abu Umama said to him – Asad Bin Zurara – O Muhammad ask for your Lord and yourself whatever you want, then he informed us of what reward we will have. He said: I ask you for my Lord, to worship Him and do not associate anything else with Him, and I ask you for myself and my companions to accommodate us, and support us, and protect us from what you protect yourselves. They said: What is for us? He said: Paradise. They said: What you asked for is yours”.

Ka'b bin Mâlik'ten, Ahmed'in sahih bir senetle rivayet ettiği delil ki Allah'ın Elçisi ﷺ şöyle buyurmuştur:

And the evidence related by Ahmad from Ka’ab Bin M’alik through a Sahih chain, that the Messenger of Allah (pbuh) said:

. أُبَايِعُكُمْ عَلَى أَنْ تَمْنَ عُونِي مِمَّا تَمْنَ عُونَ مِنْهُ نِسَاءكَُمْ وَأَبْ نَاءكَُمْ قَالَ فَأَخَذَ « الْبَ رَاء بْنُ مَعْرُورٍ بِيَدِهِ ثُمَّ قَالَ نَ عَمْ وَالَّذِي بَ عَثَكَ بِالْحَقِّ لَنَمْنَ عَنَّكَ مِمَّا نَمْنَعُ مِنْهُ أُزُرَنَا » فَ نَحْنُ أَهْلُ الْحُرُوبِ وَأَهْلُ الْحَلْقَةِ وَرِثْ نَاهَا كَابِرًا عَنْ كَابِرٍ فَ بَايِعْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ.

. أُبَايِعُكُمْ عَلَى أَنْ تَمْنَ عُونِي مِمَّا تَمْنَ عُونَ مِنْهُ نِسَاءكَُمْ وَأَبْ نَاءكَُمْ قَالَ فَأَخَذَ « الْبَ رَاء بْنُ مَعْرُورٍ بِيَدِهِ ثُمَّ قَالَ نَ عَمْ وَالَّذِي بَ عَثَكَ بِالْحَقِّ لَنَمْنَ عَنَّكَ مِمَّا نَمْنَعُ مِنْهُ أُزُرَنَا » فَ نَحْنُ أَهْلُ الْحُرُوبِ وَأَهْلُ الْحَلْقَةِ وَرِثْ نَاهَا كَابِرًا عَنْ كَابِرٍ فَ بَايِعْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ.

“Sana kadınlarını ve çocuklarını koruduğun şeyden beni de koruyacağına dair sana söz veriyorum.” Bunun üzerine Al-Baraa bin Ma'rur onun elini tutarak şöyle dedi: “Evet, seni hakla gönderen Allah'a yemin olsun ki, kendi halkımızı koruduğumuz şeyden seni de kesinlikle koruyacağız. Bu yüzden bize biat et, ey Allah'ın Resulü ﷺ. Biz savaşlar ve silahlar içinde yaşayan insanlarız; bunları atalarımızdan miras aldık.” Bu olay, Ahmed'in Cabir'den rivayet ettiği sahih bir haberde, Akabe biatında geçmektedir.

“I pledge to you that you protect me from that which you protect your women and children from. So Al-Baraa Bin Ma’ror took him by his hand and said: Yes, by the One who sent you with the Truth, we will most certainly protect you from that which we protect our people, and so give us the pledge- oh Messenger of Allah (pbuh) , we are people of wars and weaponry, which we have inherited from our forefathers”. And in a Sahih narration by Ahmad from Jaber that he said in the pledge of ‘Aqabah.

. وَعَلَى أَنْ تَ نْصُرُونِي فَ تَمْنَ عُونِي إِذَا قَدِمْتُ عَلَيْكُمْ مِمَّا تَمْنَ عُونَ مِنْهُ ...« »... أَنْ فُسَكُمْ وَأَزْوَاجَكُمْ وَأَبْ نَاءكَُمْ، وَلَكُمُ الْجَنَّةُ.

. وَعَلَى أَنْ تَ نْصُرُونِي فَ تَمْنَ عُونِي إِذَا قَدِمْتُ عَلَيْكُمْ مِمَّا تَمْنَ عُونَ مِنْهُ ...« »... أَنْ فُسَكُمْ وَأَزْوَاجَكُمْ وَأَبْ نَاءكَُمْ، وَلَكُمُ الْجَنَّةُ.

“…ve bana destek olmanızı ve kendinizi, eşlerinizi ve çocuklarınızı koruduğunuz şeylerden beni de korumanızı istiyorum (ben size geldiğimde); eğer bunu yaparsanız, karşılığınız Cennettir”. Ve Beyhakî'nin Delâilü'n-Nübüvve adlı eserinde, güçlü ve sağlam bir senetle, Ubâde bin Sâmit'ten rivayet edildiğine göre, o şöyle demiştir:

“…and to give support to me and protect me from whatever you protect yourselves, your wives and your children (when I come to you), and (if you do that) your reward is Paradise”. And in the Dala’il Al-Nabuwa by Al-Bayhaqi, with a strong, good chain from ‘Ubadah Bin Samit who said.

. إِذَا قَدِمَ عَلَيْ نَا ي ثْرِبَ مِمَّا نَمْنَعُ أَنْ فُسَنَا وَعَلَى أَنْ نَ نْصُرَ رَسُولَ اللَّهِ « »... وَأَزوَاجَنا وَأَبْ نَاءَنَا وَلنَا الجَّنَّةَ.

. إِذَا قَدِمَ عَلَيْ نَا ي ثْرِبَ مِمَّا نَمْنَعُ أَنْ فُسَنَا وَعَلَى أَنْ نَ نْصُرَ رَسُولَ اللَّهِ « »... وَأَزوَاجَنا وَأَبْ نَاءَنَا وَلنَا الجَّنَّةَ.

"Ve Allah'ın Resulü'ne (ﷺ), kendimizi, eşlerimizi ve çocuklarımızı koruduğumuz şeylerden destek vermek için; (O, Yesrib'e bize geldiğinde), ve Cennet'e kavuşacağız."

“And to give support to the Messenger of Allah (pbuh) from that which we protect ourselves, our wives and our children (when He arrives to us at Yathrib), and we will attain Paradise”.

Peygamber ﷺ, güvenlik, güç ve koruma olmayan hiçbir yere hicret etmeyi kabul etmedi. Beyhakî, Hasen bir senetle Ali'den rivayet etmiştir ki Allah'ın Resulü ﷺ, Şeyban b. Sa'lebe kabilesine şöyle buyurmuştur:

The Prophet (pbuh) (pbuh) refused to emigrate to any place which did not have security, power and protection. Al-Bayhaqi narrated through a Hasan chain from ‘Ali that the Messenger of Allah (pbuh) said to the Shayban b. Tha’labah tribe:

. مَا أَسَأْتُمْ فِي الرَّدِّ إَذْ أَفْصَحْتُمْ بِالصِّدْقِ، وَإِنَّ دِينَ اللَّهِ لَنْ يَ نْصُرَهُ إِلاَّ مَنْ « » حَاطَهُ مِنْ جَمِيعِ جَوَانِبِهِ .

. مَا أَسَأْتُمْ فِي الرَّدِّ إَذْ أَفْصَحْتُمْ بِالصِّدْقِ، وَإِنَّ دِينَ اللَّهِ لَنْ يَ نْصُرَهُ إِلاَّ مَنْ « » حَاطَهُ مِنْ جَمِيعِ جَوَانِبِهِ .

"Doğruyu söylediğin sürece kötü bir karşılık vermedin; Allah'ın dini, ancak her yönden onu koruyabilecek kimse tarafından desteklenir." Bu, onların Arapları gözeterek ama Farsları dışarıda bırakarak ona destek olmayı teklif etmelerinden sonra söylenmişti.

“You have not replied badly since you expressed the truth; the Deen of Allah is not given support (succor) except when who can help it –help it from all sides”. This was after they had offered to support him with respect to the Arabs while excluding the Persians.

İkincisi: İslam'ın hükümlerinin orada uygulanmasıdır. Bu, Buhârî'nin Ubâde bin Sâmit'ten rivayet ettiği şu hadisten delildir; Ubâde şöyle demiştir:

Secondly: That the rules of Islam are implemented therein. This is from the evidence of Al-Bukhari from Ubada Bin Samit who said:

. فَ بَايَ عْنَاهُ، فَ قَالَ فِيمَا أَخَذَ عَلَيْ نَا أَنْ بَايَ عَنَا عَلَى السَّمْعِ دَعَانَا النَّبِيُّ « وَالطَّاعَةِ فِي مَنْشَطِنَا وَمَكْرَهِنَا، وَعُسْرِنَا وَيُسْرِنَا، وَأَثَ رَةً عَلَيْ نَا، وَأَنْ لاَ ن نَُازِعَ الأَمْرَ أَهْ لَهُ » إِلاَّ أَنْ تَ رَوْا كُفْ راً بَ وَاحاً عِنْدَكُمْ مِنْ اللَّهِ فِيهِ ب رُْهَانٌ .

. فَ بَايَ عْنَاهُ، فَ قَالَ فِيمَا أَخَذَ عَلَيْ نَا أَنْ بَايَ عَنَا عَلَى السَّمْعِ دَعَانَا النَّبِيُّ « وَالطَّاعَةِ فِي مَنْشَطِنَا وَمَكْرَهِنَا، وَعُسْرِنَا وَيُسْرِنَا، وَأَثَ رَةً عَلَيْ نَا، وَأَنْ لاَ ن نَُازِعَ الأَمْرَ أَهْ لَهُ » إِلاَّ أَنْ تَ رَوْا كُفْ راً بَ وَاحاً عِنْدَكُمْ مِنْ اللَّهِ فِيهِ ب رُْهَانٌ .

Peygamber (sav) bizi çağırdı ve ona İslam için biat ettik. Bizden biat alırken koşulları arasında şunlar vardı: Ister isteğimiz olsun ister olmasın, ister dinç olalım ister yorgun, ister zor bir durumda olalım ister rahat bir durumda, dinleyip itaat edecektik; yöneticiye itaat edecek ve bize hakkımızı vermese bile ona hakkını verecektik; ve Allah katında elimizde delil bulunan, açık bir küfür görmedikçe onunla savaşmayacaktık. Allah'ın Resulü'nü (sav) dinlemek ve ona itaat etmek, onun emir ve yasaklarıyla ilgilidir; yani kanunların uygulanması bakımından. Bir başka delil de Ahmed'in rivayet ettiği, İbn Hibban'ın Sahih koleksiyonunda ve Ebu Ubeyd'in el-Emval'inde Abdullah b. Amr'dan, Peygamber'in (sav) şöyle dediğine dair rivayettir:

“The Prophet (pbuh) called us and we gave him the Pledge of allegiance for Islam, and among the conditions on which he took the Pledge from us, was that we were to listen and obey (the orders) both at the time when we were active and at the time when we were tired, and at our difficult time and at our ease and to be obedient to the ruler and give him his right even if he did not give us our right, and not to fight against him unless we noticed him having open Kufr (disbelief) for which we would have a proof with us from Allah”. And listening to and obeying the Messenger of Allah (pbuh) is with regards to his orders and prohibitions, in other words, in respect to the implementation of laws. Another evidence is what Ahmad narrated, Ibn Hibban in his Sahih collection and Abu ‘Ubayd in Al-Amwal by ‘Abd Allah b. Amr from the Prophet (pbuh) who said:

. وَالْهِجْرَةُ هِجْرَتَانِ هِجْرَةُ الْحَاضِرِ وَالْبَادِي فَأَمَّا الْبَادِي فَ يُطِيعُ إِذَا أُمِرَ « » وَيُجِيبُ إِذَا دُعِيَ وَأَمَّ ا الْحَاضِرُ فَأَعْظَمُهُمَا بَلِيَّةً وَأَعْظَمُهُمَا أَجْرًا .

. وَالْهِجْرَةُ هِجْرَتَانِ هِجْرَةُ الْحَاضِرِ وَالْبَادِي فَأَمَّا الْبَادِي فَ يُطِيعُ إِذَا أُمِرَ « » وَيُجِيبُ إِذَا دُعِيَ وَأَمَّ ا الْحَاضِرُ فَأَعْظَمُهُمَا بَلِيَّةً وَأَعْظَمُهُمَا أَجْرًا .

"Hicretin iki türü vardır: şehir sakininin hicreti ve bedevinin hicreti. Bedevi ise cihada çağrıldığında buna icabet etmeli, emredildiğinde itaat etmelidir. Şehir sakini ise daha ağır bir imtihana tabi tutulan ve daha büyük bir ecre nail olandır." Bu delalet yönü, onun sözünden açıktır.

“There are two kinds of emigration, the emigration of the town dweller and the emigration of the Bedouin. As for the Bedouin, when he is called (to fight in Jihad) he must respond, and he must obey when he is commanded, and as for the town dweller, he is the one who is more severely tested and more greatly rewarded.”. The angle of inference is clear from his words.

. » فَ يُطِيعُ إِذَا أُمِرَ وَيُجِيبُ إِذَا دُعِيَ « .

. » فَ يُطِيعُ إِذَا أُمِرَ وَيُجِيبُ إِذَا دُعِيَ « .

"ve emir kendisine itaat etmek zorundadır ve kendisine bir şey emredildiğinde buna uymak zorundadır", çünkü çöl, hicret yurdu (Dârü'l-Hicre) olmasa da İslam yurdunun (Dârü'l-İslâm) bir parçasıydı. Buna göre, Taberânî'nin Vâsile b. el-Eska'dan rivayet ettiği hadisin delili uyarınca -ki Heysemî, ravilerinin tamamının güvenilir olduğu bir senetle naklettiğini söylemiştir- Allah'ın Resûlü ﷺ ona şöyle buyurmuştur:

“he must respond and, must obey when he is commanded”, since the desert was part of the abode of Islam (Dar Al-Islam) even if it was not the abode of emigration (Dar Al-Hijrah). And accordingly with the evidence of the narration of Wathilah b. Al-Asqa’ in Al- Tabarani, Al-Haythami said through a chain whose people are all trustworthy that the Messenger of Allah (pbuh) said to him.

. وَهِجْرَةُ البَادِيَةِ أَنْ تَ رْجِعَ إِلَى بَادِيَتِكَ، وَعَلَيْكَ السَّمْعُ وَالطَّاعَةُ فِي عُسْرِكَ « »... وَيُسْرِكَ وَمَكْرَهِكَ وَمَنْشَطِكَ وَأَثْ رَةٍ عَلَيْكَ .

. وَهِجْرَةُ البَادِيَةِ أَنْ تَ رْجِعَ إِلَى بَادِيَتِكَ، وَعَلَيْكَ السَّمْعُ وَالطَّاعَةُ فِي عُسْرِكَ « »... وَيُسْرِكَ وَمَكْرَهِكَ وَمَنْشَطِكَ وَأَثْ رَةٍ عَلَيْكَ .

“Bedevinin hicreti, çölüne geri dönmesi, zorlukta ve kolaylıkta dinleyip itaat etmesi, istese de istemese de, ve bir başkasına kendinize haksız bir şekilde üstünlük verildiğinde…” ve Ahmed'in Enes'ten sahih bir isnadla rivayet ettiği delil:

“The migration of the nomad is to return to your wilderness, and to listen and obey in times of hardship and ease,whether you are willing or unwilling, and when someone is given undue preference to you…” and the evidence that Ahmad narrated with a Sahih chain from Anas:

. إِنّي لأَسْعَى في الغِلْمانِ يَقولونَ جاءَ مُحمّد، فَأَسْعَى فَلا أَرى شَ يئاً. ثُمَّ « وصاحِبُهُ يَقولونَ: جاءَ مُحمّد، فَأَسْعَى فَلا أَرى شَيْئ اً. قال: حتى جاءَ رَسولُ اللَّهِ أبو بَكْر، فَكُنّا في بَ عْضِ حِرارِ المدينة، ثُمَّ بَ عَثَا رَجُلاً مِنْ أَهْلِ المدينة لِيُ ؤْذِنَ بِهِما الأنصارَ، فَاسْتَ قْبَ لَهُمَا زُهَاءُ خَمْسِمائةٍ مِنَ الأَنْصَارِ حتى انْ تَ هَوْا إِلَيْهِمَا. فقالت الأنصارُ: وصاحِبُهُ بَ يْنَ أَظْهُرِهِمْ. فَخَرَجَ أَهْلُ انْطَلِقَا آمِنَ يْنِ مُطَاعَيْنِ. فَأَقْ بَلَ رسولُ اللَّهِ »؟ المدينةِ حتّى إِنَّ العَوَاتِقَ لَفَوْقَ البُ يُوتِ يَ تَ رَاءَيْ نَهُ يَ قُلْنَ أَي هُُّمْ هُوَ أَي هُُّمْ هُوَ .

. إِنّي لأَسْعَى في الغِلْمانِ يَقولونَ جاءَ مُحمّد، فَأَسْعَى فَلا أَرى شَ يئاً. ثُمَّ « وصاحِبُهُ يَقولونَ: جاءَ مُحمّد، فَأَسْعَى فَلا أَرى شَيْئ اً. قال: حتى جاءَ رَسولُ اللَّهِ أبو بَكْر، فَكُنّا في بَ عْضِ حِرارِ المدينة، ثُمَّ بَ عَثَا رَجُلاً مِنْ أَهْلِ المدينة لِيُ ؤْذِنَ بِهِما الأنصارَ، فَاسْتَ قْبَ لَهُمَا زُهَاءُ خَمْسِمائةٍ مِنَ الأَنْصَارِ حتى انْ تَ هَوْا إِلَيْهِمَا. فقالت الأنصارُ: وصاحِبُهُ بَ يْنَ أَظْهُرِهِمْ. فَخَرَجَ أَهْلُ انْطَلِقَا آمِنَ يْنِ مُطَاعَيْنِ. فَأَقْ بَلَ رسولُ اللَّهِ »؟ المدينةِ حتّى إِنَّ العَوَاتِقَ لَفَوْقَ البُ يُوتِ يَ تَ رَاءَيْ نَهُ يَ قُلْنَ أَي هُُّمْ هُوَ أَي هُُّمْ هُوَ .

“Gençlerin, Muhammed'in geldiğini söylediği bir grubun peşine düştüm, ama bir şey görmedim. Sonra yine, Muhammed geldi diyorlar, gidip baktım ama bir şey görmedim.” Dedi ki: “Muhammed ve arkadaşı Ebu Bekir gelene kadar, Medine'nin Hirar (kumlu ve taşlık arazi) denen yerinde bir yerdeydik. Sonra Medine halkından bir adam gönderildi, Ensar'ı onların geldiğinden haberdar etmek için. Böylece yaklaşık beş yüz kişilik Ensar, onları karşılamaya geldi. Ensar dedi ki: ‘Güvenle ve yetkiyle ilerleyin.’ Ve böylece Allah'ın Elçisi ﷺ ve arkadaşı aralarından geçerek geldi. Medine halkı da dışarı çıktı, evlerinden bakan kadınlar dahil, ‘Bu kim, bu kim?’ diyerek.” Bu rivayette hem güvenliğin hem de hükümlerin uygulanmasının iki şartına dair delil vardır. Güvenlik yönünden: Beş yüz kişilik Ensar'ın ‘Güvenle ilerleyin’ demesi ve Elçi ﷺ'in onların sözünü onaylaması bunu ortaya koymaktadır. Aynı şekilde, ikisine itaat edileceği yönündeki sözlerini de onaylamıştır. Buna göre güvenlik ve itaat, hicret yurdunda (Dârü'l-Hicre) yerine gelmiştir; eğer bunlar yerine gelmemiş olsaydı, Peygamber ﷺ hicret etmezdi.

“I followed some youths saying that Muhammad has come, so I followed and did not see anything. Then they say – Muhammad has come, so I followed and did not see anything. He said: Until Muhammad and his companion Abu Bakr came, and we were at some Madinah Hirar (sandy and rocky land). Then they sent a man from the people of Madinah to make the Ansar aware of them, and so they were met by about five hundred from the Ansar reaching them. The Ansar said: Proceed in safety and with authority. And so the Messenger of Allah (pbuh) and his companion came from between them. And so the people of Madinah came out, including the women overlooking from their households saying who is he, who is he?”. This narration has the evidence for both of the two conditions of security and the implementation of the laws. With respect to the security – this is proven from the presence of five hundred from the Ansar saying proceed in safety and the Messenger (pbuh) confirmed their words. In the same manner he confirmed their words that the two of them would be obeyed. Accordingly the security and obedience were fulfilled in the abode of emigration (Dar Al-Hijrah) and if they had not been fulfilled the Prophet (pbuh) would not have emigrated.

Bu iki şart, yani güvenliğin sağlanması ve hükümlerin uygulanmasında itaat, Akabe'de Ensar tarafından taahhüt edilmiştir. Beyhakî, sağlam bir senetle Ubade b. Samit'ten şöyle rivayet etmiştir ki:

These two conditions, the fulfillment of security and obedience in the implementation of the laws, were pledged upon by the Ansar in Al-’Aqabah. Al-Bayhaqi narrated with a strong chian from ‘Ubadah b. Samit who said.

. عَلَى السَّمْعِ وَالطَّاعَةِ ف ي النَّشَاطِ وَالْكَسَلِ، إِنَّا بَايَ عْنَا رَسُولَ اللَّهِ ...« وَالنَّ فَقَةِ فِي الْعُسْرِ وَالْيُسْرِ، وَعَلَى الأَمْرِ بِالْمَعْرُوفِ وَالنَّ هْيِ عَنِ الْمُنْكَرِ، وَعَلَى أَنْ نَ قُولَ إِذَا قَدِمَ عَ لَيْ نَا يَ ثْرِبَ فِي اللَّهِ لاَ تَأْخُذُنَا فِيهِ لَوْمَةُ لاَئِمٍ. وَعَلَى أَنْ نَ نْصُرَ رَسُولَ اللَّهِ الَّتِي بَايَ عْنَاهُ مِمَّا نَمْنَعُ أَنْ فُسَنَا وَأَزوَاجنَا وَأَبْ نَاءَنَا وَلَنَا الجَّنَّةَ. فَ هَذِهِ بَ يْ عَةُ رَسُولِ اللَّهِ » عَلَيْه .

. عَلَى السَّمْعِ وَالطَّاعَةِ ف ي النَّشَاطِ وَالْكَسَلِ، إِنَّا بَايَ عْنَا رَسُولَ اللَّهِ ...« وَالنَّ فَقَةِ فِي الْعُسْرِ وَالْيُسْرِ، وَعَلَى الأَمْرِ بِالْمَعْرُوفِ وَالنَّ هْيِ عَنِ الْمُنْكَرِ، وَعَلَى أَنْ نَ قُولَ إِذَا قَدِمَ عَ لَيْ نَا يَ ثْرِبَ فِي اللَّهِ لاَ تَأْخُذُنَا فِيهِ لَوْمَةُ لاَئِمٍ. وَعَلَى أَنْ نَ نْصُرَ رَسُولَ اللَّهِ الَّتِي بَايَ عْنَاهُ مِمَّا نَمْنَعُ أَنْ فُسَنَا وَأَزوَاجنَا وَأَبْ نَاءَنَا وَلَنَا الجَّنَّةَ. فَ هَذِهِ بَ يْ عَةُ رَسُولِ اللَّهِ » عَلَيْه .

“…Allah'ın Elçisi'ne (ﷺ) meşgul ve tembel olduğumuzda dinleyip itaat etmek, zorluk ve kolaylık zamanlarında infak etmek, iyiliği emredip kötülükten sakındırmak ve Allah hakkında hiçbir kınayıcının kınamasından korkmadan hakkı söylemek üzere biat ettik; ayrıca Allah'ın Elçisi (ﷺ) Yesrib'e geldiğinde, kendimizi, eşlerimizi ve çocuklarımızı koruduğumuz her şeye karşı ona yardım etmek üzere biat ettik; bunu yaparsak karşılığımızın Cennet olduğunu da belirttik. Allah'ın Elçisi'ne (ﷺ) verdiğimiz biat budur.” İtaat ise açıktır. .» عَلَى السَّمْعِ وَالطَّاعَةِ بَايَ عْنَا رَسُولَ اللَّهِ « .

“…We pledged allegiance to the Messenger of Allah (pbuh) to listen and obey when we were busy and inactive, and to spend in times of difficulty and ease, and upon enjoining the good and forbidding the evil, and upon saying the truth regarding Allah not fearing any blame, and that we support the Messenger of Allah (pbuh) when he comes to Yathrib against whatever we protect ourselves, our wives and our sons from, and that (if we do so) our reward is Paradise. This was the pledge that we gave to the Messenger of Allah (pbuh) ”. The obedience is clear in. .» عَلَى السَّمْعِ وَالطَّاعَةِ بَايَ عْنَا رَسُولَ اللَّهِ « .

“Allah Resulü'ne (ﷺ) dinleyip itaat etmek üzere biat ettik.” Ve bu güvenlik, onun şu sözlerinden de anlaşıldığı üzere Müslümanların güvenliğidir.

“We took pledge of allegiance to Messenger of Allah (pbuh) to listen and obey.” and the security is that of the Muslims, as made clear by his words.

. إِذَا قَدِمَ عَلَيْ نَا يَ ثْرِبَ مِمَّا نَمْنَعُ أَنْ فُسَنَا وَعَلَى أَنْ نَ نْصُرَ رَسُولَ اللَّهِ « » وَأَرْوَاحَنَا وَأَبْ نَاءَنَا .

. إِذَا قَدِمَ عَلَيْ نَا يَ ثْرِبَ مِمَّا نَمْنَعُ أَنْ فُسَنَا وَعَلَى أَنْ نَ نْصُرَ رَسُولَ اللَّهِ « » وَأَرْوَاحَنَا وَأَبْ نَاءَنَا .

“ve Yesrib'e geldiğinde Allah'ın Resulü'nü (ﷺ), kendimizi, eşlerimizi ve oğullarımızı koruduğumuz her şeye karşı destekleyeceğiz.” Bu anlam, Muhacirler ile Ensar arasında yazdığı ve orada Yahudilerle barış yapıp onlarla bir antlaşma yaptığı mektuptan açıkça anlaşılıyordu. Bu, hicretin ilk yılında gerçekleşti. Bu, İbn İshak'ın rivayetinden alınmıştır ve “Sahife” olarak adlandırılmıştır. Şöyle demektedir:

“and that we support the Messenger of Allah (pbuh) when he comes to Yathrib against whatever we protect ourselves, our wives and our sons.” This meaning was clear from the letter which he wrote between the Emigrants and the Ansar, and made peace with the Jews therein and made a convenant with them. This occurred in the first year of the emigration. This is from the account of Ibn Ishaq and it has been called the sahifa. It says:

. بَ يْنَ المُؤْمِنِينَ بِسْ مِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ: هَذَا كِتَابٌ مِنْ مُحَمَّدٍ النَّبِيِّ « وَالمُسْلِمِينَ مِنْ قُ رَيْشٍ وَيَ ثْرِبَ وَمَنْ تَبِعَهُمْ فَ لَحِقَ بِهِمْ وَجَاهَدَ مَعَهُمْ أَن هَُّمْ أُمَّةٌ وَاحِدَةٌ مِنْ دُونِ النَّاسِ ... وَإِنَّ المُ ؤْمِنِينَ ب عَْضُهُمْ مُوَالِي ب عَْضٍ دُونَ النَّاسِ ... وَإِنَّ عَلَى اليَ هُودِ نَ فَقَتَ هُمْ وَعَلَى المُسْلِمِينَ نَ فَقَتُ هُمْ، وَإِنَّ بَ يْ نَ هُمْ النَّصْرَ عَلَى مَنْ حَارَبَ أَهْلَ هَذِهِ الصَّحِيفَةِ ... وَإِنَّهُ مَا كَانَ بَ يْنَ أَهْلِ هَذِهِ الصَّحِ يفَةِ مِنْ حَدَثٍ أَوْ اشْتِجَارٍ يُخَافُ »... فَسَادُهُ، فَإِنَّ مَرَدَّهُ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَإِلَى مُحَمَّدٍ رَسُولِ اللَّهِ .

. بَ يْنَ المُؤْمِنِينَ بِسْ مِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ: هَذَا كِتَابٌ مِنْ مُحَمَّدٍ النَّبِيِّ « وَالمُسْلِمِينَ مِنْ قُ رَيْشٍ وَيَ ثْرِبَ وَمَنْ تَبِعَهُمْ فَ لَحِقَ بِهِمْ وَجَاهَدَ مَعَهُمْ أَن هَُّمْ أُمَّةٌ وَاحِدَةٌ مِنْ دُونِ النَّاسِ ... وَإِنَّ المُ ؤْمِنِينَ ب عَْضُهُمْ مُوَالِي ب عَْضٍ دُونَ النَّاسِ ... وَإِنَّ عَلَى اليَ هُودِ نَ فَقَتَ هُمْ وَعَلَى المُسْلِمِينَ نَ فَقَتُ هُمْ، وَإِنَّ بَ يْ نَ هُمْ النَّصْرَ عَلَى مَنْ حَارَبَ أَهْلَ هَذِهِ الصَّحِيفَةِ ... وَإِنَّهُ مَا كَانَ بَ يْنَ أَهْلِ هَذِهِ الصَّحِ يفَةِ مِنْ حَدَثٍ أَوْ اشْتِجَارٍ يُخَافُ »... فَسَادُهُ، فَإِنَّ مَرَدَّهُ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَإِلَى مُحَمَّدٍ رَسُولِ اللَّهِ .

"Rahmân ve Rahîm olan Allah'ın adıyla. Bu, Peygamber Muhammed (sav) tarafından, Kureyş ve Yesrib'deki mü'minler ve Müslümanlar ile onlara tabi olan, onlara katılan ve onlarla birlikte mücadele eden kimseler arasında yapılmış bir belgedir; onlar, diğer tüm insanları dışarıda bırakarak tek bir toplumdur (Ümmet)… Mü'minler, dışarıdakilere karşı birbirlerinin koruyucularıdır… Yahudiler kendi masraflarını, Müslümanlar da kendi masraflarını üstlenmelidir. Her biri, bu belgenin tarafları olan kimselere saldıran herkese karşı diğerine yardım etmelidir… Eğer sorun çıkarabilecek herhangi bir anlaşmazlık ya da ihtilaf ortaya çıkarsa, bu Allah'a ve Allah'ın Elçisi Muhammed'e (sav) havale edilmelidir."

“In the name of Allah the Compassionate, the Merciful. This is a document from Muhammad the Prophet (pbuh) between the believers and Muslims of Quraysh and Yathrib, and those who followed them and joined them and struggled alongside them that they are one community (Ummah) to the exclusion of all men…Believers are protectors of one another to the exclusion of outsiders…The Jews must bear their expenses and the Muslims their expenses. Each must help the other against anyone who attacks the people of this document…If any dispute or controversy likely to cause trouble should arise, it must be referred to Allah and to Muhammad the Messenger of Allah (pbuh) ”.

Buna göre, bir diyar, güvenliğin Müslümanların elinde olması ve İslam hukukunun uygulanması şartlarını yerine getirmedikçe İslam diyarı olamaz. Bu iki şarttan biri ortadan kalkar ya da yerine getirilmezse, örneğin güvenlik kâfirlerin eline geçerse veya insanlar arasında Tağut'un hükmü uygulanırsa, diyar şirk diyarına (Dâru'ş-Şirk) ya da küfür diyarına (Dâru'l-Küfr) dönüşür. Bu dönüşümün gerçekleşmesi için bu iki şartın birlikte yokluğu gerekmez; bunlardan birinin yokluğu yeterlidir. Diyarın küfür diyarı olması, içindeki herkesin kâfir olduğu anlamına gelmez; aynı şekilde diyarın İslam diyarı olması, içindeki herkesin Müslüman olduğu anlamına da gelmez. Buradaki "diyar" teriminin anlamı, Şeriat terminolojisindeki (şer'î hakiki anlam) anlamıdır; yani bu anlamı veren Şeriat'tır, tıpkı namaz (salât) ve oruç (savm) gibi terimlerin ve benzeri şer'î hakikatlerin anlamlarının Şeriat'la belirlenmesi gibi.

Based upon this, the abode cannot be an abode of Islam unless it fulfilled the conditions that the security was in the hands of the Muslims and that the laws of Islam were implemented, and if one of these two conditions ceased, or was not fulfilled, such as the security falling into the hands of the disbelievers or that the rule of Al-Taghut was implemented amongst the people, the abode would become an abode of polytheism (Dar Al-Shirk) or disbelief (Dar Al-Kufr). It is not a condition that both of these conditions are absent for the abode to transform to an abode of polytheism, rather it is sufficient that one of them is absent for that to occur. The abode being one of disbelief does not mean that all of its inhabitants are disbelievers and if the abode was one of Islam it does not follow that all of its inhabitants are Muslims. Rather the meaning of the term abode (Dar) here is the Shari’ah terminology (Shar’i real meaning) in other words, that the Shari’ah is what gives it this meaning, like the terms prayer (Salah) and fasting (Sawm) and similar from the Shar’i realities .

Buna dayanarak, bu terim, örneğin çoğunluğu Hristiyan olan bir topraklar için de uygulanabilir; ancak bu topraklar İslam Devleti'nin bir parçası olursa, Dârü'l-İslâm (İslâm yurdu) olarak adlandırılır. Bunun nedeni, orada uygulanan kuralların İslâm hukuku olması ve topraklarının güvenliğinin, İslam Devleti'nin parçası olduğu sürece İslam'ın güvencesiyle sağlanmasıdır.

Based upon this, the term could be applied upon a land where most of the inhabitants are Christians for example, but if it was part of the Islamic State it would be referred to as an abode of Islam (Dar Al-Islam). This is because the rules applied therein are the Islamic laws and the security of the land would be by the security of Islam as long as it remained part of the Islamic State.

Aynı şekilde, çoğunluğu Müslüman olan ancak İslam ile hükmedilmeyen ve Müslüman bir ordu tarafından değil kâfirlerin ordusu tarafından güvence altına alınan bir devletin parçası olan her toprak, sakinlerinin çoğunluğu Müslüman olmasına rağmen Dâru'l-Küfr (küfür yurdu) olarak adlandırılır.

And in the same manner, any land where the majority of its inhabitants are Muslims but it was part of a State which did not rule by Islam, nor was it secured by a Muslim army but rather by that of the disbelievers, then the term abode of disbelief (Dar Al26 Kufr) would be applied to it despite most of its inhabitants being Muslims.

Yani burada "Dar" (yurt/diyar) teriminin anlamı, Müslümanların çoğunlukta mı azınlıkta mı olduklarına bakılmaksızın, terimin kullanıldığı yerdeki Şer'î gerçekliktir (yasal anlam); bu anlam, uygulanan kanunlar ve sakinleri için sağlanan güvenlik esas alınarak belirlenir. Başka bir ifadeyle, "dar" kavramının anlamı, bu anlamı açıklayan Şer'î (yasal) nasslardan alınır; tıpkı "salat" kelimesinin anlamının da onun anlamını açıklayan Şer'î nasslardan alınması gibi. Aynı şekilde, bütün Şer'î hakikat terimlerinin anlamları da kelimelerin lügavî (dilsel) anlamından değil, Şer'î nasslardan türetilir.

So, the meaning of abode (Dar) here is the Shar’i reality (legislative meaning) without regard to where the Muslims were a majority or minority where the term is applied; rather, it is with regard to the implemented laws and the established security for its inhabitants. In other words, the meaning of abode is taken from the legislative (Shar’i) texts which explained this meaning, in the same way that the meaning of the word Salah is taken from the legislative texts which explained its meaning. And in the same manner all the Shar’i real meanings have their meaning derived from the legislative texts and not from the linguistic meaning of the words.