Haraçlı arazi (Kharajiyyah) ise Arap Yarımadası dışında, savaş veya barış antlaşması yoluyla cihadla fethedilen tüm topraklardır. ʿUşriyye arazi ile bunun faydaları bireylere aittir; Haraçiyye arazi ise devlete aittir, bireyler ise onun faydalarına sahiptir. Hmm, I need to correct my draft, since the first sentence was mistranslated. Here is the full, correct translation: Öşrî arazi (ʿUshriyyah), Arap Yarımadası içinde bulunan topraklar ile sahipleri, arazi elinde iken, İslam Devleti cihadla onları fethetmeden önce İslam'ı kabul etmiş olan toprakları kapsar. Haraçlı arazi (Kharajiyyah) ise Arap Yarımadası dışında, savaş veya barış antlaşmaları yoluyla cihadla fethedilen tüm topraklardır. Öşrî arazi, onun faydalarıyla birlikte bireylere aittir; haraçlı arazi ise devlete aittir, bireyler ise onun faydalarına sahiptir. Her birey, öşrî araziyi ve haraçlı arazinin faydalarını Şer'i akitler yoluyla değiştokuş etme hakkına sahiptir. Tüm insanlar, diğer bütün mallarda olduğu gibi, bunları miras olarak alabilirler.

Tithed land (‘Ushriyyah) constitutes land within the Arabian Peninsula and land whose owners had embraced Islam, whilst possessing the land, before the Islamic State conquered them by Jihad. Taxed land (Kharajiyyah) is all land, other than the Arabian Peninsula, which was opened by jihad, whether through war or peace treaties. The ‘Ushriyyah land, together with its benefits, is owned by individuals, whereas the Kharajiyyah land is owned by the State, while individuals own its benefits. Every individual has the right to exchange, through Shari’ah contracts, the tithed land and the benefits of taxed land. All people can inherit these, the same as with all other wealth.

Bunun delili, arazinin mal ile aynı sayıldığı ve savaş yoluyla alınmış olması hâlinde, tüm savaş ganimetleri gibi Müslümanlar için ganimet kabul edildiğidir. Bu tür arazi Harâciyye arazisidir ve onun denetimi Beytü'l-Mâl'e aittir. Öte yandan, eğer halkı İslam'ı kabul etmişse, o zaman Müslümanların malı gibi kabul edilir, onlara aittir ve onlar bundan sorumludur; bu da Uşriyye arazisidir.

Its evidence is that land is the same as wealth, and is considered as booty for the Muslims if it was taken through war, similar to all the war booty. This would be the Kharajiyyah land and control of it belongs to the Bayt Al-Mal. If on the other hand, its inhabitants accepted Islam, then it would be considered like the wealth of the Muslims, owned by them and they are responsible for it, and this is the ‘Ushriyyah land.

Ganimet olarak alınan arazinin, diğer mallar gibi ganimet olduğuna dair delil ise şudur: Hafs b. Ğiyās, Ebū Zi'b'den, o da Ez-Zührī'den naklederek şöyle demiştir:

As for the evidence as to the land being a booty like the rest of the wealth, Hafs b. Ghiyath narrated from Abu Dhi’b from Al- Zuhri who said:

. فِيمَنْ أَسْلَمَ مِنْ أَهْلِ الْبَحْرَيْنِ أَنَّهُ قَدْ أَحْرَزَ دَمَهُ وَمَالَهُ إِلاَّ قَضَى رَسُولُ اللهِ « » أَرْضَهُ، فَإِن هََّا فَيْءٌ لِلْمُسْلِمِينَ، لأَن هَُّمْ لَمْ يُسْلِمُوا وَهُمْ مُمْتَنِعُونَ .

. فِيمَنْ أَسْلَمَ مِنْ أَهْلِ الْبَحْرَيْنِ أَنَّهُ قَدْ أَحْرَزَ دَمَهُ وَمَالَهُ إِلاَّ قَضَى رَسُولُ اللهِ « » أَرْضَهُ، فَإِن هََّا فَيْءٌ لِلْمُسْلِمِينَ، لأَن هَُّمْ لَمْ يُسْلِمُوا وَهُمْ مُمْتَنِعُونَ .

“Allah'ın Elçisi ﷺ, Bahreyn'den Müslüman olan kimselerin kanlarının ve mallarının korunduğuna, ancak topraklarının bundan müstesna olduğuna hükmetti; çünkü bu topraklar Müslümanlar için ganimet sayılmıştır, zira onlar başlangıçta İslam'ı kabul etmemiş, aksine direnmişlerdir.” (Yahya b. Adem'in Kitâbü'l-Harâc adlı eserinden.)

“The Messenger of Allah (pbuh) judged that the people who became Muslim from Bahrain have their blood and wealth protected, apart from their land, since it was a booty for the Muslims, as they did not embrace Islam at first and rather resisted” (from the book Al-Kharaj by Yahya b. Adam).

Ganimet mallarının diğer kısmı gibi savaşçılar arasında pay edilmemesine gelince, bu durum, Bilal (ra) ve Zübeyr b. Avvam (ra) ile Ömer (ra) arasında bu hüküm konusunda ortaya çıkan ihtilaftan kaynaklanmaktadır. Ömer (ra)'in delili daha güçlüydü ve ayrıca Ensar ve Muhacirlerden on kişi tarafından desteklenmekteydi. Zübeyr (ra), fethedilen Mısır topraklarının, savaşçılar arasında taksim edilen taşınır mallar gibi olması gerektiğini düşünüyordu. Ancak Amr b. el-Âs (ra) Ömer'e yazıp durumu bildirince Ömer (ra) bunu reddetti ve şu cevabı verdi:

With respect to the fact that it is not split amongst the fighters like the rest of the booty, this is because of the difference which occurred regarding this rule between Bilal (ra) and Al- Zubayr (ra) on one side and Umar (ra) on the other, while the evidence of Umar (ra) was stronger, as well as his being supported by ten people from the Ansar and Muhajireen. Al-Zubayr (ra) thought that the land of Egypt which had been opened should be like the transferable wealth which was divided between the fighters, but Umar (ra) rejected this whenAmrf Bin Al-Aas (ra) wrote to him, and so he replied:

. » أَقِرَّهَا حَتَى يَ غْزُوَ مِنْ هَا حَبَلُ الحَبَ لَةِ « .

. » أَقِرَّهَا حَتَى يَ غْزُوَ مِنْ هَا حَبَلُ الحَبَ لَةِ « .

“Gelecek nesilin çocukları onunla savaşsın diye bırakın”. Yani bu, gelecek Müslüman nesiller için bir mülk olacaktır. Bilâl (ra) da Irak toprakları konusunda Zübeyr (ra) ile aynı görüşteydi; bu yüzden Sa'd (ra) bu konuda Ömer'e (ra) yazdı ve Ömer (ra) ona şu cevabı verdi:

“leave it so that the children of the next generation will fight from it”. In other words, it will be property for the Muslim generations to come. And Bilal (ra) held the same opinion Al- Zubayr (ra) with respect to the land of Iraq, and so Sa’ad (ra) wrote to Umar (ra) about that so Umar (ra) replied to him:

. واترك الأرضين والأنهار لعمالها ليكون ذلك في أعطيات المسلمين، فإنا لو « » قسمناها بين من حضر لم يكن لمن بعدهم شيء .

. واترك الأرضين والأنهار لعمالها ليكون ذلك في أعطيات المسلمين، فإنا لو « » قسمناها بين من حضر لم يكن لمن بعدهم شيء .

“ve topraklarını ve nehirlerini, Müslümanlara yeter olması için işçilerine bırakın; çünkü onları burada bulunanlar arasında paylaştırırsak, arkadan gelenlere bir şey kalmaz” (Ebu Ubeyd, el-Emvâl’de; Ebu Yusuf, el-Harâc’ta ve Yahyâ b. Âdem, el-Harâc’ta, Yezîd b. Ebî Habîb’den rivayet etmişlerdir). Ömer’in (ra) bunun için delili, Allah’ın (swt) şu sözüydü:

“and leave the lands and rivers for its workers in order that it can provide for the Muslims, since if we divide it between those who are present, there will be nothing for those who come after them” (reported by Abu ‘Ubayd in Al-Amwal and Abu Yusuf in Al-Kharaj and Yahya b. Adam in Al-Kharaj, from Yazid b. Abi Habib). Umar’s (ra) proof for this was the words of Allah (swt):

"Ve Allah'ın onların mallarından Elçisine verdiği ganimet - bunun için ne atlarınızı ne de develerinizi koşturmadınız." (Haşr, 59:6) Ardından Allah (c.c.) şöyle buyurdu: "Bu, Allah'ın, Elçisinin, yakınlarının, yetimlerin, yoksulların ve yolda kalmış yolcuların hakkıdır." (Haşr, 59:7) Sonra şöyle buyurdu: "Yurtlarından ve mallarından çıkarılmış olan fakir muhacirler için." (Haşr, 59:8) Ve onlara başkaları da katılana kadar yetinmedi ve böylece şöyle buyurdu:

“And what Allah (swt) restored [of property] to His Messenger (pbuh) from them - you did not spur for it [in an expedition] any horses or camels.” (TMQ 59:6), and then Allah (swt) said: “- It is for Allah (swt) and for the Messenger (pbuh) and for [his] near relatives and orphans and the needy and [stranded] traveller.” (TMQ 59:7), then said: “For the poor emigrants” (TMQ 59:8), and then was not content until others were joined to them and so said:

“Ve (ganimet) Medine'de yerleşmiş olanlar ve onlardan önce imanı benimsemiş olanlar için de (bir pay vardır). Onlara hicret edenleri severler.” (Haşr, 59/9). Bunlar özellikle Ensar'dır. Ancak (Ömer) yetinmedi ve başkalarının da onlara katılmasını istedi; bu yüzden şöyle dedi: “Ve onlardan sonra gelenler için de (bir pay vardır).” Bu ifade, kendilerinden sonra gelen herkesi kapsayan geneldir; böylece ganimet, sözü edilen herkes için kılınmış oldu. Dolayısıyla bu, Ömer'in (ra) delilidir: halkı İslam'ı kabul etmemiş olan ve savaşla fethedilen topraklar, Kıyamet Gününe kadar bütün Müslümanların malı olur ve İmam, bu toprakların faydalarını halk adına elinde tutar. Müslümanlara danıştı, görüşleri ayrıldı. Bunun üzerine Ensar'dan, beşi Evs'ten, beşi Hazrec'ten olmak üzere on ileri gelen ve saygın kişiyi çağırdı ve onlara şöyle dedi: ... "Görüyorum ki toprakları, oradaki köylüleriyle birlikte alıkoymalı, üzerlerine haraç koymalı ve boyunlarına, ödeyecekleri bir cizye yüklemeliyim; böylece bu topraklar savaşan Müslümanlar ve onlardan sonra gelen nesiller için bir fey olsun. Görüyor musunuz, bu sınır bölgelerinin onları koruyacak adamlara ihtiyacı yok mu? Şam, Cezire, Kûfe, Basra ve Mısır gibi bu büyük şehirlerin de askerle donatılması ve onlara düzenli maaş verilmesi gerekmez mi? Toprakları ve köylüleri taksim edersek, bunlara nereden verilecek?"

“And [also for] those who were settled in Al-Madinah and [adopted] the faith before them. They love those who emigrated to them.” (TMQ 59:9) who are the Ansar specifically, and then was not content until others were joined to them and so said: “And [there is a share for] those who came after them.”, which is general encompassing everyone who came after them, and in this manner the booty was made for all of those mentioned. So this was Umar’s (ra) evidence regarding that the land whose inhabitants had not embraced Islam and was opened through conquest would become a wealth for all of the Muslims until the Day of Judgement, and that the Imam possesses its benefits for the sake of the people. He consulted with the Muslims, and they differed, and so he called for ten of the leaders and respected people from the Ansar, five from Al-Aws and the other five from Al-Khazraj, and he said to them: . وقد رأيت أن أحبس أرضين بعلوجها، وأضع فيها الخراج، وفي رقابهم « الجزية يؤدونها، فتكون فيئاً للمسلمين المقاتلة والذرية من بعدهم. أرأيتم هذه الثغور لا بد لها من رجال يلزمونها، أرأيتم هذه المدن العظام كالشام والجزيرة والكوفة والبصرة ومصر لا بد لها أن تشحن بالجي وش وإدرار العطاء لهم. فمن أين يعطى هؤلاء إذا »؟ قسمت الأرضون والعلوج .

"Kâfirleri topraklarında bırakmayı, üzerlerine bir arazi vergisi (Harâc) koymayı ve boyunlarına ödemeleri için bir Cizye koymayı uygun gördüm; böylece bu, savaşan Müslümanlar ve onlardan sonra gelen nesilleri için bir ganimet olacaktır. Bu sınırları, onları savunacak adamların gerektiğini görüyor musunuz? Ve Şam, El-Cezire, Kûfe, Basra ve Mısr gibi, askerlerle doldurulması ve üzerlerine para harcanması gereken bu büyük şehirleri görüyor musunuz? Peki araziyi ve kâfirleri taksim edersek parayı nereden bulacağız?" (Ebû Yûsuf'un el-Harâc'ında rivayet edildiğine göre.) Bunun üzerine hepsi şöyle dedi:

“I thought I should keep the infidels on the land, and put a land tax (Kharaj) upon it, and a Jizya upon their necks to pay, and so it would be a booty for the Muslims who fought and for their offspring after them. Do you see these frontiers that require men to defend them?, do you see these large cities like As-Sham, Al-Jazeera, Kufa, Basra and Misr which have to be loaded with soldiers, and money has to be spent upon them?, so from where will we get the money if we divide the land and the infidels?” (As reported by Abu Yusuf in Al-Kharaj) So all of them said:

. الرأي رأيك، فنعم ما قلت وما رأيت .

. الرأي رأيك، فنعم ما قلت وما رأيت .

"Senin görüşün bizim görüşümüzdür, söylediğin ve gördüğün şey doğrudur." Bu nedenle, Ömer'in (ra) âyeti okuması ve arazinin bırakılmasının Beytülmal için sürekli bir gelir anlamına geleceği gerekçesi güçlü bir delildi; buna göre fethedilen arazi Harâciyye arazisi sayıldı; arazinin mülkiyeti Devlete aitti ve oradaki halk ondan yararlanıyordu.

“Your opinion is our opinion, what you have said and seen is correct”. Therefore, Umar’s (ra) citation of the verse and the reason that leaving the land would mean it would be continuous revenue for the Bayt Al-Mal was powerful evidence, and accordingly the land that was conquered was considered as a Kharajiyyah land; it was owned by the State and its inhabitants utilised it.

Bu hüküm, toprağın zorla fethedilmesi, örneğin Irak toprakları gibi, ya da bir antlaşmayla alınması, örneğin Beytü'l-Makdis şehri gibi, fark etmeksizin geçerlidir. Ancak toprak bir antlaşmayla alınmışsa ve antlaşma belirli bir vergi miktarını öngörmüşse, Resulullah'ın ﷺ şu sözü gereğince o antlaşmanın esasına göre hareket etmek farzdır:

This is the rule irrespective of whether the land was conquered through force such as the land of Iraq, or through agreement, such as the city of Bayt Al-Maqdis. However, in the situation that the land was conquered through agreement, if the agreement stipulated a certain amount of tax then it is obligatory to interact upon the basis of that agreement, due to the words of the Messenger (pbuh) :

. إِنَّكُمْ لَعَلَّكُمْ تُ قَاتِلُونَ قَ وْماً فَ يَتَّ قُونَكُمْ بِأَمْوَالِهِمْ دُونَ أَنْ فُسِهِمْ وَأَبْ نَائِهِمْ « » وَيُصَالِحُونَكُمْ عَلَى صُلْحٍ فَلاَ تَأْخُذُوا مِنْهُ فَ وْقَ ذَلِكَ، فَإِنَّهُ لاَ يَحِلُّ لَكُمْ .

. إِنَّكُمْ لَعَلَّكُمْ تُ قَاتِلُونَ قَ وْماً فَ يَتَّ قُونَكُمْ بِأَمْوَالِهِمْ دُونَ أَنْ فُسِهِمْ وَأَبْ نَائِهِمْ « » وَيُصَالِحُونَكُمْ عَلَى صُلْحٍ فَلاَ تَأْخُذُوا مِنْهُ فَ وْقَ ذَلِكَ، فَإِنَّهُ لاَ يَحِلُّ لَكُمْ .

“Gerçekten siz bir kavimle savaşabilirsiniz, onlar da mallarıyla kendilerini ve çocuklarını kurtarır, sonra sizinle barış antlaşması yaparlar; bu durumda onlardan başka bir şey almayın, çünkü bu size helal değildir.” Ebû Ubeyd bu rivayet hakkında şöyle demiştir: Antlaşmayla fethedilen topraklarda sünnet, kararlaştırılanın üzerinde bir şey alınmamasıdır; onların bundan fazlasını ödemeye gücü yetse bile. Çünkü (Peygamber) ﷺ'in sözü budur.

“Truly you may fight a people, and they will save themselves and their children by their property, and then they conclude peace with you, so do not take anything more from them, because it is not lawful to you”. Abu ‘Ubayd said regarding this narration: the Sunnah in the land opened by treaty is that it is not worked more than what was agreed, even if they were capable of more than that, due to his words:

.» فَلاَ تَأْخُذُوا مِنْهُ فَ وْقَ ذَلِكَ، فَإِنَّهُ لاَ يَحِلُّ لَكُمْ « .

.» فَلاَ تَأْخُذُوا مِنْهُ فَ وْقَ ذَلِكَ، فَإِنَّهُ لاَ يَحِلُّ لَكُمْ « .

“Bu yüzden onlardan başka bir şey alma, çünkü bu sana helal değildir” diye Ebû Ubeyd, el-Emvâl'de rivayet etmiştir; zincirinde bilinmeyen bir ravi bulunmasına rağmen, sahabenin tamamı, fethedilen arazinin anlaşmayla fethedildiği şartlara göre bırakılmasına bağlı kalmışlardır; rivayetten anlaşıldığı gibi.» وَالْمُسْلِمُونَ عَلَى شُرُوطِهِمْ إِلاَّ شَرْطًا حَرَّمَ حَلاَلاً أَوْ أَحَلَّ حَرَامًا « . "Müslümanlar şartlarına bağlıdır; ancak helali haram kılan ya da haramı helal kılan şart hariç." Bunu Tirmizî rivayet etmiş ve “Hasen Sahih” demiştir. Rivayet, Kesîr b. Abdullah (SWT) b. Amr b. Avf el-Müzenî'den, babasından, o da dedesinden nakledilmiştir ve burada uygulanmaktadır.

“so do not take anything more from them, because it is not lawful to you”, reported by Abu ‘Ubayd in Al-Amwal, and even though there is an unknown narrator in the chain, the companions all adhered to leaving the land opening by treaty according to the treaty it was opened with, as from the narration .» وَالْمُسْلِمُونَ عَلَى شُرُوطِهِمْ إِلاَّ شَرْطًا حَرَّمَ حَلاَلاً أَوْ أَحَلَّ حَرَامًا « . "And the Muslims will be held to their conditions, except the conditions that make the lawful unlawful, or the unlawful lawful.” which Al-Tirmidhi reported and said was Hasan Sahih, from Kathir b. ‘Abd Allah (swt) b. ‘Amru b. Al-‘Awf Al-Muzani from his father from his grandfather, and is applied here.

Bir koşul konulmadığı takdirde, tıpkı Beytü'l-Makdis'te olduğu gibi, bu toprak zorla fethedilen topraklar gibi muamele görür; çünkü Müslümanlar için ganimettir.

If no condition is made as happened with Bayt Al-Maqdis then it is treated like the land which was conquered through force, since it is booty for the Muslims.

Bütün bunlar Arap Yarımadası dışındaki topraklar için geçerlidir. Arap Yarımadası'na gelince, Peygamber ﷺ Mekke'yi kuvvet yoluyla fethetmiş ve toprağını halkına bırakmış, üzerlerine herhangi bir arazi vergisi koymamıştır; bu nedenle tüm toprakları ʿUşriyye arazisi sayılır. Çünkü arazi vergisi, cizyenin ferde konulması gibi araziye konulan bir vergidir. Dolayısıyla Arap topraklarında da, Araplara cizye konulmadığı gibi, arazi vergisi de kurulmamıştır. Zira Araplardan olan putperestler, ya İslam'ı kabul etmek ya da kılıç arasında bir seçime sahipti.

All of this applies outside of the Arabian Peninsula. As for the Arabian Peninsula, all of its land is considered to be ‘Ushriyyah land since the Prophet conquered Makkah through force and left its land to its inhabitants, and did not impose any land tax upon them. This is because the tax is upon the land in the way that the Jizya is upon the individual, and so it is not established in the Arab land in the same way that no Jizya was established upon them, because the idol worshippers from the Arabs had the choice of either embracing Islam, or the sword:

“Onlarla savaşırsınız ya da İslam'ı kabul ederler.” (TMQ 48:16) Buna göre onların toprağı, halkı İslam'ı kabul etmiş herhangi bir toprak gibi, Haraciyye değil, Uşriyye'dir.

“You may fight them, or they will embrace Islam.” (TMQ 48:16), and, accordingly, their land is ‘Ushriyyah and not Kharajiyyah, just like any land whose inhabitants embraced Islam.

'Ushriyye arazisinde zekât vardır; buna göre, eğer araziler doğal yollarla sulanıyorsa Devlet ürünün gerçek miktarının yüzde 10'unu alır, sulama veya endüstriyel sulama ile sulanıyorsa gerçek ürünün yüzde 5'i alınır. Müslim, Câbir'den rivayet etmiştir ki, o şöyle demiştir:

The ‘Ushriyyah land has Zakah upon it, which is that the State takes 10 per cent of its actual produce if it is irrigated by natural means, and if it is irrigated by watering or industrial irrigation then 5 per cent of the actual produce is take. Muslim reported from Jabir who said:

.» فِيمَا سَقَتْ الأَنْ هَارُ وَالْغَيْمُ الْعُشُورُ، وَفِيمَا سُقِيَ بِالسَّانِيَةِ نِصْفُ الْعُشْرِ «.

.» فِيمَا سَقَتْ الأَنْ هَارُ وَالْغَيْمُ الْعُشُورُ، وَفِيمَا سُقِيَ بِالسَّانِيَةِ نِصْفُ الْعُشْرِ «.

“Nehirlerle veya yağmurla sulanan topraklardan onda bir, deveyle sulanan topraklardan ise yirmide bir ödenir.” Bu onda bir zekât sayılır ve Beytü'l-Mal'e konulmalıdır; sadece âyette zikredilen sekiz sınıftan birine harcanmalıdır.

“A tenth is payable on what is watered by rivers, or rains, and a twentieth on what is watered by camels.”. This tenth is considered Zakah and is to be placed in the Bayt Al-Mal, and should not be spent except upon one of the eight categories mentioned in the verse:

"Zekât harcamaları yalnızca fakirler, yoksullar, bunun toplanması için görevlendirilenler, kalpleri ısındırmak [İslam'a ısındırmak] için, köleleri [veya esirleri] özgürleştirmek için, borçlular için, Allah'ın yolunda (cc) ve [yolda kalmış] yolcu için içindir - Allah (cc) tarafından farz kılınmış bir yükümlülüktür. Allah (cc) bilendir, hikmet sahibidir." (Tevbe 9:60). El-Hâkim, El-Beyhakî ve et-Taberânî'nin rivayetine göre, Peygamber ﷺ Ebû Mûsâ ve Muâz'ı Yemen'e, insanlara dinin meselelerini öğretmek üzere gönderdiğinde, onlara şöyle demiştir:

“Zakah expenditures are only for the poor and for the needy and for those employed to collect [Zakah] and for bringing hearts together [for Islam] and for freeing captives [or slaves] and for those in debt and for the cause of Allah (swt) and for the [stranded] traveller - an obligation [imposed] by Allah (swt). And Allah (swt) is Knowing and Wise.” (TMQ 9:60). It is reported from Al- Hakim, Al-Bayhaqi and Al-Tabarani from the narration of Abu Musa and Mu’adh when the Prophet sent them to Yemen, to teach the people the issues of the Deen, and so he said:

. » لاَ تَأْخُذَا الصَّدَقَةَ إِلاَّ مِنْ هَذِهِ الأَرْبَ عَةِ: الشَّعِيرِ، وَالْحِنْطَةِ، وَالزَّبِيبِ، وَالتَّمْرِ « .

. » لاَ تَأْخُذَا الصَّدَقَةَ إِلاَّ مِنْ هَذِهِ الأَرْبَ عَةِ: الشَّعِيرِ، وَالْحِنْطَةِ، وَالزَّبِيبِ، وَالتَّمْرِ « .

"Bu dört üründen başka hiçbir üründen zekât alma: arpa, buğday, kuru üzüm ve hurma."

“Do not take any Zakah except on these four crops: barley, wheat, raisins and dates.”.

Harac arazisine gelince, ona Harac vergisi uygulanır. Devlet, arazi sahibinden belirli bir miktar alır; bu miktar, olağan koşullarda arazinin yaklaşık verimine göre belirlenir ve sınırlandırılır; gerçekleşen ürüne göre değil. Miktar, ne arazi sahibinin ne de Beytülmal'in zarara uğramaması için arazinin potansiyeline göre hesaplanır. Harac, arazinin ekilip ekilmediğine veya verimli ya da verimsiz olmasına bakılmaksızın, her yıl sahibinden alınır. Ebu Yusuf, el-Harac adlı eserinde Amr b. Meymun ve Harise b. Mudarrib'ten şöyle rivayet etmiştir:

As for the Kharajiyyah land, the tax of Al-Kharaj is applied. The State takes a specific amount from the owner of the land, which is specified and limited according to the approximate produce of the land in usual circumstances, and not upon the actual produce. It is calculated according to its potential, in order that neither the owner of the land nor the Bayt Al-Mal (treasury) is disadvantaged. The Kharaj is taken from the owner each year, irrespective of whether the land was cultivated or not, or whether it was fertile or barren. Abu Yusuf reported in Al-Kharaj from ‘Amru b. Maymun and Harithah b. Madrib, saying:

. بعث عمر بن الخطاب )رضي الله تعالى عنه( عثمان بن حنيف على السواد، « » وأمره أن يمسحه، فوضع على كل جريب عامرٍ أو غامرٍ، مما يعمل مثله، درهماً وقفيز اً .

. بعث عمر بن الخطاب )رضي الله تعالى عنه( عثمان بن حنيف على السواد، « » وأمره أن يمسحه، فوضع على كل جريب عامرٍ أو غامرٍ، مما يعمل مثله، درهماً وقفيز اً .

“Ömer bin el-Hattab, Osman bin Hanif'i Sevad'a göndererek arazisini ölçmesini emretti; bunun üzerine her ekilebilir arazi parçasına bir dirhem ve bir kafız vergi koydu.” el-Haccac b. Arta, İbn Avf'tan naklederek rivayet etti.

“Umar Bin Al-Khattab sent ‘Uthman Bin Hanif to Sawad, and commanded him to survey it, and so he placed tax of a Dirham and a qafiz upon each part of arable land”. Al-Hujaj b. Arta’a from Ibn Awf narrated:

. مسح السواد، ما دون جبل حلوان، فوضع على  أن عمر بن الخطاب « » كل جريب عامرٍ أو غامرٍ يناله الماء بدلو أو بغيره، زُرع أو عُطّل، درهماً وقفيزاً واحد اً .

. مسح السواد، ما دون جبل حلوان، فوضع على  أن عمر بن الخطاب « » كل جريب عامرٍ أو غامرٍ يناله الماء بدلو أو بغيره، زُرع أو عُطّل، درهماً وقفيزاً واحد اً .

Ömer b. el-Hattab, Hilvan Dağı'nın altındaki Sevad arazisini inceledi; kova ya da başka bir yolla suyun ulaştığı her ekilebilir (veya su altında kalmış) arazi parçasına, ekili olsun ya da olmasın, bir dirhem ve bir kafiz vergi konuldu. (Ebu Yusuf, el-Harac'ta rivayet etmiştir.)

“Umar b. Al-Khattab surveyed the land of Sawad, below mountain Hilwan, a Dirham and a qafiz was placed upon each part of arable land (or sunken by water land) that water reached by bucket or anything else, whether it was cultivated or not.” (reported by Abu Yusuf in Al-Kharaj).

Haraç vergisine gelince, bunun sebebi şudur: Kharaj (el-Harac) kelimesi kiralama ve gelir anlamına gelir; nitekim Peygamber ﷺ'in sözlerinde de bu anlamda kullanılmıştır:

As for imposing the tax upon the Kharajiyyah land, this is because the tax (Al-Kharaj) is the word for leasing and revenue, as used in the words of the Prophet :

.» الْخَرَاجُ بِالضَّمَانِ « .

.» الْخَرَاجُ بِالضَّمَانِ « .

"Ürün, onu sorumlu olana aittir" (Ahmed ve sünen kitaplarının yazarları rivayet etmiştir; Tirmizî bunun hasen sahih olduğunu söylemiş, Hâkim de sahih saymış ve Zehebî onunla aynı görüşte olmuştur). Burada bulunan arazi ise Beytülmal'e aittir. Sonra bu arazi, onu işletmeleri için insanlara verilir ve bunlardan her yıl belirli bir miktar olarak bir vergi alınır. Bu yönüyle onlar için bir kira gibidir; bu yüzden hesaplanması Halife'nin takdirine bırakılmıştır, ancak arazinin üretebileceği miktarı aşamaz. Haraç, Zekât bölümü dışında Beytülmal'de toplanır ve diğer mallar gibi Devletin uygun gördüğü her alanda harcanır.

“the produce is for the responsible” (reported by Ahmad and the authors of the books of sunan, and Al-Tirmidhi said it was Hasan Sahih and similarly Al-Hakim authenticated it and Al- Dhahabi agreed with him). And the land here is owned by the Bayt Al-Mal. Then, it is given to the people in order to utilise it, and a tax is levied upon them which is for a fixed amount annually, and so it is just like a lease for them, which is why its calculation is left to the Khalifah, but it cannot exceed what the land is able to produce. The Kharaj is put in the Bayt Al-Mal in other than the Zakah section, and it is spent upon all aspects the State sees fit like the other wealth.

Fethedilerek ele geçirilen topraklara zorla konulan Harâc, süresiz olarak devam eder; bu yüzden halk İslâm'ı kabul etse ya da topraklarını Müslümanlara satsa bile Harâc kalkmaz, çünkü toprağın savaşla fethedilmiş olma niteliği kıyamete kadar sürer. Bu topraklar sahiplerinin, ürünlerinden Harâc ile birlikte 'Öşr ödemeleri de gerekir; zira Harâc toprak üzerinde bir haktır, 'Öşr ise nass ve rivayetlere göre Müslümanın toprağının ürünü üzerine vâcip kılınmış bir haktır. Bu iki hak arasında bir çelişki yoktur, çünkü her biri farklı iki sebepten dolayı vâcip olmuştur. Hanefîlerin, 'Öşür ile Harâcın bir araya gelmeyeceğine delil olarak kullandıkları rivayete gelince, bunu Allah'ın Resûlü ﷺ'den rivayet etmişlerdir

The Kharaj imposed upon the land which was conquered by force remains forever, and so if the people embraced Islam or sold the land to Muslims, the Kharaj is not voided, since its characteristic of being opened by conquest remains until the end of time. It is obligatory upon them to pay the 'Ushr with the Kharaj, since the Kharaj is a right upon the land and the 'Ushr is a right obligated upon the produce of the land of the Muslim according to the verses and narrations. There is no contradiction between these two rights, since they are obligated due to two different causes. As for what the Hanafis use as proof for the non-joining between 'Ushr and Kharaj, the narration they report from the Messenger of Allah (pbuh)

. )لا يجتمع عشر وخراج في أرض مسلم( . ("Müslümanın toprağında öşür ve harâc bir araya gelmez.") – bu bir rivayet değildir ve Resûlullah ﷺ'in sözlerinden olduğu, hadis derleyicilerinden hiçbiri tarafından teyit edilmemiştir.

. )لا يجتمع عشر وخراج في أرض مسلم( . (The 'Ushr [land Zakah] and Kharaj [land tax] are not combined in the land of a Muslim) – this is not a narration, and is not confirmed by any of the collectors of narrations from the words of the Messenger (pbuh) .

Kharaç'ın ödenmesi öncelikle başlar. Kharaç ödendikten sonra, zekâtın farz olduğu nisap miktarına ulaşan ürün ve meyveler kalırsa zekât alınır. Eğer nisaba ulaşmazsa, o kişinin üzerine zekât yoktur.

So the payment of Kharaj is started first. If after paying Kharaj there remains crops and fruits which reach the Nisab (prescribed minimum amount) on which Zakah has to be paid, then the Zakah is exacted. If it does not reach the Nisab then there is no Zakah on him.

Müslüman, 'Üşriyye arazisine sahipse, zekâtı yüzde 10 veya yüzde 5 esasına göre ödemek zorundadır; Harâciyye arazisine sahipse ise hem harâcı hem de zekâtı, yani yüzde 10 veya yüzde 5'i ödemek zorundadır.

If the Muslim owns ‘Ushriyyah land, then he has to pay the Zakah upon the basis of either 10 per cent or 5 per cent, and if he owns Kharajiyyah land then he has to pay both Kharaj and Zakah, in other words, 10 per cent or 5 per cent.

Bir gayrimüslim Harâciyye arazisine sahipse, harâc ödemek zorundadır; 'Uşriyye arazisine sahipse ise 'uşr değil, harâc ödemelidir. Çünkü arazinin boş bırakılmaması gerekir ve o, 'uşrun kendisine uygulandığı kimselerden değildir; bu yüzden harâc tayin edilir.

If a disbeliever owns Kharajiyyah land then he has to pay Kharaj and if he owns ‘Ushriyyah land then he must pay Kharaj and not ‘Ushr since the land must not be left unused, and since he is not from those upon whom the ‘Ushr applies so then Kharaj is assigned.

Ölü bir kharaj arazisini, daha önce ölü hale gelmeden önce üzerinden kharaj ödenen bir araziyi ihya eden kimse, bunu Müslüman ya da gayrimüslim kimin ihya ettiğine bakılmaksızın, arazi kharaj arazisi haline gelir.

As for whoever revives a dead land from the Kharaj land, which previously had Kharaj paid upon it before it became dead land, then it becomes Kharajiyyah land, irrespective of whether it was a Muslim or non-Muslim who revived it.

Eğer bu, tarım amacıyla ihya edilmişse böyledir. Ancak konut amacıyla veya fabrikalar, depolar ya da ahırlar kurmak için ihya edilmişse, arazinin aslen öşür mü yoksa haraç mı olduğuna bakılmaksızın, ona ne öşür ne de haraç uygulanır. Sahabeler Irak ve Mısır'ı fethedince Kufe, Basra ve Fustat'ı imar ettiler; bunlar Ömer (ra) döneminde de yerleşim yeri olarak kullanılıyordu. Diğerleri de gelip onlarla birlikte bu bölgelere yerleşti ve Ömer onlardan haraç almadı; bu arazilerden zekat da verilmedi, çünkü zekat evlere ve binalara farz değildir.

This is if it was revived for the sake of agriculture. However, if it was for residential purposes or to establish factories, storehouses or pens, then neither ‘Ushr nor Kharaj would apply to it, irrespective of whether the land was originally for ‘Ushr or Kharaj. When the companions opened Iraq and Egypt, they developed Kufa, Basra and Fustat, which were then inhabited at the time of Umar (ra), and others came and inhabited the areas with them, and they did not charge them Al-Kharaj, and nor was Zakah paid from it since it is not obliged upon homes and buildings.

'Ushriyye ve Harâciyye arazilerinin sahiplerinden alınıp satılması ve miras yoluyla intikal ettirilmesi mümkündür; çünkü bu araziler, sahibinin hakiki mülkiyetindedir ve bu nedenle mülkiyete ilişkin bütün hükümler bunlara da uygulanır. 'Ushriyye arazi bakımından bu açıktır. Harâciyye araziye gelince, onun mülkiyeti, mülkiyet açısından 'Ushriyye araziyle aynıdır; bunlar arasında yalnızca iki noktada fark vardır: birincisi, mülk edinilen şeyin ne olduğu, ikincisi ise arazi üzerine neyin vacip olduğu bakımındandır. Mülk edinilen şey hususunda ise, 'Ushriyye arazinin sahibi arazinin kendisine ve ürünlerine sahip olur; Harâciyye arazinin sahibi ise yalnızca ürünlerine sahip olur. Buna göre, 'Ushriyye arazinin sahibi onu sadaka olarak vermek isterse, dilediği zaman bunu yapmasına izin verilir. Ancak Harâciyye arazinin sahibi bunu yapamaz; çünkü bir şeyi vakfetmek için, vakfeden kişinin o şeyin kendisine sahip olması şarttır. Harâciyye arazinin sahibi ise arazinin kendisine değil, ürünlerine sahiptir; zira arazinin asıl mülkiyeti Beytülmâl'e aittir.

It is possible to trade and inherit ‘Ushriyyah and Kharajiyyah land from its owners, because it is a literal possession belonging to its owner, and so all the rules regarding possession apply to it. In relation to ‘Ushriyyah land this is clear, and as for Kharajiyyah land then possession of it is the same as possessing ‘Ushriyyah land without any difference between them from the angle of possession, except for two issues: firstly, with respect to what it is that is owned and secondly, with respect to what is obligatory upon the land. As for the issue of what it is that is possessed, the owner of the ‘Ushriyyah land possesses the land itself and its yields, while the owner of the Kharajiyyah land possesses the yields alone. Consequently, if the owner of ‘Ushriyyah land wanted to give it as a charity, he is permitted to do so anytime he wishes. However, the owner of Kharajiyyah land is unable to do so, since in order to give anything as an endowment, it is a condition that the person donating it own the object itself, and the owner of Kharajiyyah land does not own the land itself but rather owns its yields, since the title of the land itself belongs to the Bayt Al-Mal.

Arazinin üzerine farz olan hususa gelince, yüzde 10 ya da yüzde 5 oranındaki pay, Ushriyyah arazisi için geçerlidir; yani arazinin gerçekten ürettiği mahsul üzerinden, bu mahsul asgari uygulanabilir miktara (Nisab) ulaştığında verilecek Zekat. Harac vergisi ise Kharajiyyah arazisi üzerine konulur; yani Devlet tarafından belirlenen yıllık miktar, arazinin ekilip ekilmediğine, işlenip işlenmediğine, mahsulün toplanıp toplanmadığına veya kuraklık yaşanıp yaşanmadığına bakılmaksızın alınır. Ushriyyah ve Kharajiyyah arazileri arasındaki farklar yalnızca bu iki husustur ve bunların dışında iki tür arazi arasında ayrım yaratan başka bir şey yoktur; dolayısıyla bunlara ilişkin hükümler aynıdır, yani mal sahipliğine ilişkin hükümlerdir. Bu nedenle, Ushriyyah ya da Kharajiyyah olsun, arazinin akitler gibi Şer'i muamelelerin herhangi bir türü yoluyla değiş tokuş edilmesi hakkı vardır ve diğer bütün mal türleri gibi sahiplerinden miras olarak intikal edebilirler.

And as for the issue of what is obligatory upon the land, the 10 or 5 per cent is applicable to the ‘Ushriyyah land; in other words, the Zakah upon what was actually produced by the land if it reaches the minimum applicable amount (Nisab). The land tax (Kharaj) is imposed upon the Kharajiyyah land, in other words, the annual amount specified by the State, irrespective of whether it was planted or not, cultivated or not, or whether the crop was harvested or there was a drought. These two issues are the only differences between the rules regarding the ‘Ushriyyah and Kharajiyyah land, and there is nothing apart from them which differentiates between the two, and so the rules regarding them are the same, which are the rules regarding possession of wealth. Therefore, the right is there for the land, whether ‘Ushriyyah or Kharajiyyah, to be exchanged by means of any of the types of Shari’ah transactions such as contracts and so on, and for them to be inherited from their owners like all other types of wealth.