Madde 136 - Hilafet Devleti'nin Taslak Anayasası | Quran Course

Madde 136 - Hilafet Devleti'nin Taslak Anayasası | Quran Course

0% read · 3 min left

Hilafet Devleti'nin Taslak Anayasası Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

Madde 136

Article 136

by Sheikh Taqiuddin An-Nabahani3 min readViewed 204 times

Arazi sahibi olan herkes onu kullanmaya zorlanır ve arazisini işletebilmesi için maddi yardıma ihtiyacı olanlara Beytülmal'dan para verilir. Kim arazisini üst üste üç yıl boyunca kullanmayı ihmal ederse, o arazi elinden alınır ve başkasına verilir.

Everyone that owns land is compelled to use it, and those that require financial help are given money from the Bayt Al-Mal to enable them to utilise their land. If anyone neglects utilising the land for three years continuously, it is taken from them and given to someone else.

Delil, Ebû Yûsuf'un el-Harâc'ında Sâlim b. Abdullah (swt)'dan rivayet ettiği şu sözdür: Ömer b. el-Hattâb (ra) minberden şöyle demiştir: "Kim ölü bir arazi ihya ederse, o arazi onundur; ve onu çevresini çitle çevirip sahiplenen kimsenin, üç yıl (ekilip işlenmezse) sonra o arazide hiçbir hakkı yoktur." Ömer (ra) bunu sahabenin gözü önünde ve tam bir dinleme içinde söylemiş, onlardan hiçbiri de buna itiraz etmemiştir; dolayısıyla bu bir icmâdır. Bu, ölü bir araziyi ihya eden veya üzerine taş ya da mülkiyetini gösteren başka bir şey koyan kimsenin o araziye sahip olacağına dair açık bir delildir. Ancak arazi üç yıl boyunca art arda kullanılmazsa, elinden alınır. Mülkiyet açısından da, elinden alınma açısından da ihya eden ile çitle çevirip sahiplenen aynıdır. Mülkiyet meselesinin yalnızca ihya edene özgü olduğu, "kim ihya ederse" ifadesiyle; elinden alınma meselesinin ise yalnızca çitle çevirene özgü olup ihya edeni dışarıda bıraktığı, "çitle çevirip sahiplenen kimsenin hiçbir hakkı yoktur" ifadesiyle anlaşılacağı söylenemez. Çünkü bu ifade, hazif (kısaltma/hذف) üslubunun mecazî bir örneğidir; dolayısıyla çitle çevirip sahiplenen de mülkiyet hükmüne, ihya eden de elinden alınma hükmüne dâhildir. Sanki Ömer (ra) şöyle demiş gibidir: "Kim ölü bir araziyi ihya ederse o onundur ve üç yıl sonra ona hiçbir hakkı yoktur; kim de ölü bir araziyi çitle çevirip sahiplenirse o onundur ve üç yıl sonra ona hiçbir hakkı yoktur."

Bu sözün yalnızca verilmiş (iqta' edilmiş) araziye ait olduğu söylenemez; çünkü mesele, metnin ilgili olduğu belirli bir soru ya da olay değildir, aksine geneldir ve sahip olunan bütün araziler için geneldir. Dolayısıyla bir arazinin ihmal edilmesi hâlinde mülkiyetinin elinden alınmasının sebebi, o arazinin başlangıçta verilmiş olması değil, ihmal edilmiş olmasıdır. Bunu, Ömer'in (ra) şu sözü doğrulamaktadır: "Kim bir araziyi üç yıl ihmal edip üzerinde bina yapmazsa, sonra başka biri gelip onun üzerinde bina yaparsa, o arazi onundur." (Yahya b. Âdem'in el-Harâc'ında ve İbn Zencevey'in el-Emvâl'inde Amr b. Şuayb'dan rivayet edilmiştir.) Ayrıca onun "bir arazi" ifadesi, mutlak bir ifadedir ve sahip olunan her türlü araziyi kapsar; ister ölü toprak iken ihya edilip çevrilerek mülkiyete geçmiş olsun, ister verilme, miras, satın alma ya da hibe yoluyla mülkiyete geçmiş ve üzerinde yapılaşma bulunan olsun, fark etmez. Hüküm ona da uygulanır: üç yıl kullanılmazsa alınır.

It cannot be said that this is only regarding land that has been granted, since the issue was not a question nor an event that occurred which the text was specific to, rather it is general, and is general for all possessed land. Therefore, the cause for taking away the possession of land if it was neglected is not because it was land that was originally granted but rather because it was neglected. This is confirmed by the words of Umar (ra): “whoever neglected a land for three years and did not build upon it, and then someone else came and built upon it then it is theirs” (reported by Yayha b. Adam in Al-Kharaj and Ibn Zanjawi in Al-Amwal from ‘Amr b. Shu’ayb), and his word: “a land” is an unrestricted term which encompasses all types of possessed land, irrespective of whether it was dead and then taken into ownership through revival and fencing, or if it was built upon and taken into ownership by being granted or inheritance or buying or a gift…the rule is applied to it – it is taken if it is not used for three years.

Bu, bir kişinin sahip olduğu arazinin, ister ihya, ister çevirme, ister tahsis, ister satın alma yoluyla elde edilmiş olsun, sahibi onu üst üste üç yıl kullanmadan bıraktığında elinden alınacağını göstermektedir. Bunun delili, Ömer'in (ra) Amr b. Şuayb olayındaki tutumu ve "Kim bir araziyi ihmal ederse..." sözü ile Bilal olayındaki uygulamasıdır. Sahabeden hiçbirinin, kınanması gereken bir şey olmasına rağmen, bu konuda ona itiraz ettiği bilinmemektedir. Çünkü bu, sahibinden karşılığında bir şey verilmeksizin ekilebilir bir araziyi zorla almak demektir ve onu alan da halifedir. Dolayısıyla bu, sahabenin icmâıdır. Zira icmâ-i sükûtî, sahabeden birinin, bir topluluğun önünde normalde kınanacak bir fiil işlemesi ve onların hiçbirinin buna itiraz etmemesidir; bu da bir şer'î delildir. Bu esasa dayanarak, bir kişinin mülkiyetindeki ekilebilir arazi, üst üste üç yıl ekilmeden bırakılırsa, karşılık verilmeksizin zorla elinden alınır.

This indicates that the land which was possessed by an individual, irrespective of whether that was by revival, fencing, granting, or purchasing is taken away from the owner if he left it unutilised for three consecutive years, as was indicated by the action of Umar (ra) in the incident withAmrf Bin Shu’ayb and by his words: “whoever neglected a land”, and by the incident of Bilal, and it is not known that any of the companions rebuked him over that even though it is from the things that are rebukable, because it is forcefully taking a cultivated land from its owner without giving anything in exchange, and the one taking it is the Khalifah; it is accordingly Ijma’ of the companions. This is because the Ijma’ Sukuti (silent Ijma’/Ijma’ of consent) is when one of the companions does an action that would normally be rebuked in front of a group of them, and none of them rebuke it, and so it is a Shari’ah evidence. Based upon this the cultivated land that is owned by an individual, is taken from them by compulsion without exchange if they left it uncultivated for a period of three consecutive years.

Ziraatçilere, topraklarını ekip işletebilmeleri için Beytülmal'den (hazineden) yardım verilmesinin delili, Ömer'in (ra) Irak'ta yaptığı uygulamadır. Irak'ı fethettiğinde araziyi halkının elinde bıraktı ve arazinin, ganimetin bir parçası olmasına rağmen savaşçılar arasında bölüşülmesini yapmadı. Henüz İslam'ı kabul etmemiş olmalarına rağmen ziraatçilere, topraklarını ekip işletmeleri için güçlendirilmeleri amacıyla Beytülmal'den para verdi. Oysa ziraatçiler, ziraatçi oldukları sıfatıyla, toprağa sahip oldukları sürece fakir sayılamayacaklarından, Beytülmal'den bir hak kazanacak kimseler arasında değillerdir. Bu iki meseleye benzer her şey, normalde ganimet hükümleriyle ve Beytülmal hükümleriyle çelişmesi nedeniyle kınanırdı. Ganimet olarak alınan arazinin onu ekip işletenlerin elinde bırakılması ve savaşçılar arasında bölüşülmemesi olan ilk meselede, Ömer'i (ra) kınayan sahabiler oldu ve aralarında bir tartışma yaşandı. Irak'taki ziraatçilere topraklarını ekip işletebilmeleri için Beytülmal'den para verilmesi olan ikinci meselede ise sahabilerden hiçbiri Ömer'i (ra) kınamadı; bu nedenle ziraatçilere, topraklarını ekebilmeleri için Beytülmal'den gereken şeyin verilmesinin caiz olduğu hususunda icma (fikir birliği) vardır.

As for giving the farmers help from Bayt Al-Mal (treasury) to enable them to cultivate their land, its evidence is what Umar (ra) did in Iraq. When he conquered Iraq he left the land in the hands of its inhabitants, and did not divide it amongst the fighters even though it was part of the booty. He gave the farmers money from the Bayt Al-Mal (treasury) in order to strengthen them to cultivate their land even though they had not yet embraced Islam, even though farmers in their characteristic as farmers are not from those who deserve anything from Bayt Al-Mal (treasury) since as long as they own land they cannot be counted as being poor. Anything similar to these two issues would normally be rebuked due to their contradiction with the rules regarding war booty and the rules regarding Bayt Al-Mal (treasury). As for the first issue which is leaving the land which was taken as booty with those who cultivated it, and not dividing it amongst the fighters, there were companions who rebuked Umar (ra), and a discussion took place between them. As for the second issue, which was giving the farmers in Iraq money from the Bayt Al-Mal (treasury) in order for them to cultivate their land, none of the companions rebuked Umar (ra), and so it is an Ijma’ (consensus) upon the permission of giving farmers what is required from Bayt Al-Mal (treasury) to enable them to cultivate their land.