Temel ekonomik sorun, Devletin tüm tebaası arasında servetin ve faydaların dağıtılması ile bu servet ve faydalardan yararlanmalarının sağlanması, yani onların bunları elde etmek için çaba göstermelerine ve bunlara sahip olmalarına imkân tanınmasıdır.

The primary economic problem is the distribution of wealth and benefits to all of the subjects of the State, and facilitating their utilisation of this wealth and benefits, by enabling them to strive for them and possess them.

Bu makale, ekonomik sorunun iki yarısı olduğunu açıklamaktadır: birincisi insanların ihtiyacıdır; yani ülkenin servetinin her bireye ulaşmasını, kimsenin bundan men edilmemesini garanti altına almaktır. İkincisi ise her bireyin bu servete sahip olmasını ve ondan faydalanmasını kolaylaştırmaktır.

This article explains that the economic problem has two halves: the first being the need of the people, in other words, guaranteeing that the wealth of the country reaches every individual subject such that no one is prohibited from it and secondly, facilitating every individual subject to possess and benefit from this wealth.

Yarım kalan birinci kısmın delilleri, yoksullara, muhtaçlara ve yolculara dair gelen ayetler ve rivayetlerdir. Bu konunun önemine dikkat çeken, nitelikleri birbirinden farklı birçok delil vardır. Ayetlere gelince, Allah (SWT) şöyle buyurur:

As for the first half, its evidences are the verses and narrations that came regarding the matters of the poor people, the needy and the travellers. There are several of these evidences of varying nature such that they focus the attention on the importance of this problem. As for the verses, Allah (swt) says:

“Ve sıkıntı içinde olan yoksulu doyurun.” (TMQ 22:28). “Hayırdan ne harcarsanız size tam olarak geri ödenir ve haksızlığa uğratılmazsınız; [Sadaka], Allah yolunda alıkonulmuş, yeryüzünde dolaşamayan yoksullar içindir.” (TMQ 2:272-3).

“And feed the miserable and poor.” (TMQ 22:28). “And whatever you spend of good - it will be fully repaid to you, and you will not be wronged; [Charity is] for the poor who have been restricted for the cause of Allah (swt), unable to move about in the land.” (TMQ 2:272-3).

"Zekât harcamaları yalnızca fakirler, miskinler, zekât toplamakla görevli olanlar, kalpleri (İslam'a) ısındırılacak olanlar, köleleri (veya esirleri) özgürleştirmek, borçlular, Allah yolunda olanlar ve yolda kalmış yolcular içindir." (TMQ 9:60).

“Zakah expenditures are only for the poor and for the needy and for those employed to collect [Zakah] and for bringing hearts together [for Islam] and for freeing captives [or slaves] and for those in debt and for the cause of Allah (swt) and for the [stranded] traveller.” (TMQ 9:60).

"Ve Allah'ın, şehir halklarından Elçisine geri çevirdiği şey - o, Allah'ın ve Elçinin ve [O'nun] yakın akrabalarının, yetimlerin ve [yolda kalmış] yolcunun hakkıdır." (TMQ 59:7) ...ifadesine kadar, Allah şöyle buyurur:

“And what Allah (swt) restored to His Messenger (pbuh) from the people of the towns - it is for Allah (swt) and for the Messenger (pbuh) and for [his] near relatives and orphans and the [stranded] traveller.” (TMQ 59:7) until He says,

"Fakir muhacirler için." (TMQ 59:8).

“For the poor emigrants.” (TMQ 59:8).

"Sadakalarınızı açıkça verirseniz, bu da iyidir; ama onları gizleyip fakirlere verirseniz, bu sizin için daha hayırlıdır." (Bakara, 2:271)

“If you disclose your charitable expenditures, they are good; but if you conceal them and give them to the poor, it is better for you.” (TMQ 2:271).

“Ve onu güçlükle yapabilenlerin de (oruç tutamayanların) bir fidye vermesi gerekir: her gün bir yoksulu doyurmak.” (TMQ 2:184).

“And upon those who are able [to fast, but with hardship] - a ransom [as substitute] of feeding a poor person [each day].” (TMQ 2:184).

“Kim bulamazsa, birbiri ardınca iki ay oruç tutması gerekir.” (TMQ 58:4).

“And he who does not find [a slave] - then a fast for two months consecutively.” (TMQ 58:4).

"Ve yiyeceğe duydukları sevgiye rağmen yoksula, yetime ve esire yemek verirler." (İnsan Suresi, 8)

“And they give food in spite of love for it to the needy, the orphan, and the captive” (TMQ 76:8).

Veya açlık günü yemek yedirmek; Yakınlık bağı olan bir yetime; Ya da yoksulluk içinde bulunan bir miskine.” (TMQ 90:14).

“Or feeding on a day of severe hunger; To the orphan with claims of relationship; Or a needy person in misery.” (TMQ 90:14).

"De ki: 'Hayır olarak ne harcarsanız, anne-babaya, yakınlara, yetimlere, yoksullara ve yolda kalmışa olsun.'" (Bakara, 2:215).

“Say, "Whatever you spend of good is [to be] for parents and relatives and orphans and the needy and the traveller.” (TMQ 2:215).

“Ancak [gerçek] iyilik, Allah'a (c.c.), Ahiret Gününe, meleklere, Kitaba ve peygamberlere iman eden ve malı sevmesine rağmen akrabaya, yetimlere, yoksullara, yolda kalmışa veren kimsedir.” (TMQ 2:177).

“But [true] righteousness is [in] one who believes in Allah (swt), the Last Day, the angels, the Book, and the Prophets and gives wealth, in spite of love for it, to relatives, orphans, the needy, the traveller.” (TMQ 2:177).

Ya da bir kefaret: yoksul insanları doyurmak. (TMQ 5:95).

“Or an expiation: the feeding of needy people.” (TMQ 5:95).

"Bunun kefareti, on yoksulu doyurmaktır." (TMQ 5:89).

“So its expiation is the feeding of ten needy people.” (TMQ 5:89).

"Ve mallarında, dilenen ve yoksul olanlar için belirli bir hak vardı." (Zâriyât, 51:19).

“And from their properties was [given] the right of the [needy] petitioner and the deprived.” (TMQ 51:19).

“Ve onların mallarında, bilinen bir hak vardır; İsteyen ve isteyemeyen (yoksul) için.” (TMQ 70:24-5).

“And those within whose wealth is a known right; For the petitioner and the deprived.” (TMQ 70:24-5).

Rivayetlere gelince, Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur:

As for the narrations, the Messenger of Allah (pbuh) said:

. » وَأَيُّمَا أَهْلُ عَرْصَةٍ أَصْبَحَ فِيهِمْ امْرُؤٌ جَائِعٌ فَ قَدْ بَرِئَتْ مِنْ هُمْ ذِمَّةُ اللَّهِ تَ عَالَى « .

. » وَأَيُّمَا أَهْلُ عَرْصَةٍ أَصْبَحَ فِيهِمْ امْرُؤٌ جَائِعٌ فَ قَدْ بَرِئَتْ مِنْ هُمْ ذِمَّةُ اللَّهِ تَ عَالَى « .

"Bir bölgenin halkı, aralarında aç bir kimseyle sabahladığında, Allah'ın (SWT) onlara verdiği ahit ve koruma ortadan kalkmış olur." (Ahmed, İbn Ömer'den rivayet etmiştir ve Ahmed Şakir sahihliğini onaylamıştır.)

“Whenever the people of an area wake up with a hungry person amongst them, then Allah (swt)’s covenant and protection to them is absolved.” (reported by Ahmad from Ibn Umar, and authenticated by Ahmad Shakir).

Ve ondan, Allah'tan (SWT) rivayet ettiği hadislerden naklen şöyle rivayet edilmiştir:

And it is narrated from him from what he related from Allah (swt):

.» مَا آمَنَ بِي مَنْ بَاتَ شَبْ عَانَ وَجَارُهُ جَائِعٌ وَهُوَ يَ عْلَمُ « .

.» مَا آمَنَ بِي مَنْ بَاتَ شَبْ عَانَ وَجَارُهُ جَائِعٌ وَهُوَ يَ عْلَمُ « .

"Komşusu aç olduğunu bilerek tok yatan kimse bana iman etmiş değildir" (Bezzâr, Enes'ten rivayet etmiştir; Heysemî ve Münzirî'nin hasen saydığı bir senedle).

“One who goes to bed full while he knows that his neighbour is hungry, does not believe in Me” (reported by Al- Bazzar from Anas with a chain considered Hasan by Al-Haythami and Al-Mundhiri).

Bu ayetler ve rivayetler ile infak, sadaka kuralları, zekât kuralları ve fakirin, yoksulun, yolcunun ve isteyenin (dilencinin) desteklenmesinin sürekli teşvik edilmesine dair ilgili tüm ayetler, ekonomik sorunun bireylerin yoksulluğu olduğunu, yani bireyler arasında servetin kötü dağılımının bireylerin yoksulluğuyla sonuçlandığını açıkça göstermektedir. Dolayısıyla sorun, Devletin her bir tebaasına servetin dağıtılmasıdır ve bu nedenle servetin herkese ulaşacak şekilde bu dağılımın ele alınması farzdır. Bu dağılım hakkında gelen deliller, servetin her bireye ulaşması gerektiğini göstermektedir; servetin her bireye ulaşması için ise bundan mahrum bırakılanın, yani fakirin, yoksulun, yolcunun ve isteyenin (dilencinin) – yani yoksul olarak nitelendirilebilecek herkesin – ele alınması gerekir. Makalenin ilk yarısına ait deliller bunlardır.

These verses and narrations, and all the verses related regarding spending, the rules of Sadaqat (charities), the rules of Zakah, and repeatedly encouraging the support of the poor, the needy, the travellers, and those who ask (beggars), in other words, whoever can be described as poor, all clearly indicate that the economic problem is the poverty of individuals, i.e. the poor distribution of wealth amongst the individuals which results in the poverty of the individuals. Therefore, the problem is the distribution of wealth to every individual subject of the State, and so it is obligatory to address this distribution such that the wealth reaches everyone. The evidences which came regarding this distribution is that it must reach every individual, and in order for it to reach every individual it is necessary to address the one who has been prevented from it, in other words, address the poor, needy, travellers, and those who ask (beggars) – in other words, whoever can be characterised as being poor. These are the evidences for the first half of the article.

Makalenin ikinci yarısına gelince, bunun delili, Allah'ın (c.c.) mülkiyete, meşru olan her edinme yolu bakımından genel bir izin verdiğidir; nitekim Resûlullah ﷺ şöyle buyurmuştur:

As for the second half of the article, its evidence is that Allah (swt) gave a general permission for ownership in every permitted manner of gaining possession, so the Messenger (pbuh) said:

. » مَنْ أَحَاطَ حَائِطًا عَلَى أَرْضٍ فَهِيَ لَه « .

. » مَنْ أَحَاطَ حَائِطًا عَلَى أَرْضٍ فَهِيَ لَه « .

“Kim sahipsiz bir araziyi duvarla çevirirse, o arazi onundur” diye Ahmed ve Ebu Davud rivayet etmiştir; senedinde İbnü’l-Carud ve el-Zeyn’in sahih kabul ettiği bir zincir bulunmaktadır. Allah (SWT) da şöyle buyurmuştur:

“Whoever puts a wall around a land (that doesn’t have an owner) then it is his” reported by Ahmad and Abu Dawud with a chain that Ibn Al- Jarud and Al-Zayn authenticated, and Allah (swt) said:

“Denizin avı size helal kılındı.” (TMQ 5:96) ve bunun gibi. Bu nedenle, Devletin her tebaası için, Müslüman olsun gayrimüslim olsun, mülkiyet hakkının tanınması ve bu iznin genelliği, mülkün elde edilmesinin kolaylaştırıldığına ve bunun için çalışmanın teşvik edildiğine işaret etmektedir. Yiyecek, giyecek, barınma ve genel olarak faydalanma konusundaki deliller de aynı şekilde gelmiştir. Allah (swt) şöyle buyurmuştur:

“Lawful to you is game from the sea.” (TMQ 5:96) and so on. Therefore, the permission of ownership and the generality of this permission for every individual subject of the State, whether Muslim or non-Muslim, indicates the facilitation of possession of property, and striving for it, and the evidences regarding the utilisation of food, clothing, shelter, and general enjoyment came in the same manner. Allah (swt) said:

“Onlardan yiyin” (22:28) ve Resulullah ﷺ şöyle buyurdu:

“So eat of them” (22:28) and the Messenger (pbuh) said:

.» مَا أَكَلَ أَحَدٌ طَعَامًا قَطُّ خَيْ رًا مِنْ أَنْ يَأْكُلَ مِنْ عَمَلِ يَدِه « “ .

.» مَا أَكَلَ أَحَدٌ طَعَامًا قَطُّ خَيْ رًا مِنْ أَنْ يَأْكُلَ مِنْ عَمَلِ يَدِه « “ .

"Kişinin kendi emeğiyle kazandığı yiyecekten daha hayırlısını hiçbir kimse yememiştir." Bunu Buhari, el-Miktam aracılığıyla rivayet etmiştir. Allah (SWT) da şöyle buyurmuştur:

No one eats food better than that which he ate from his own handiwork”, reported by Al-Bukhari through Al-Miqdam, and Allah (swt) said:

"Allah'ın (SWT) size rızık olarak verdiklerinden yiyin." (TMQ 6:142):

“Eat of what Allah (swt) has provided for you.” (TMQ 6:142):

“Allah'ın (cc) size rızık olarak verdiği şeylerden helal ve temiz olanlarını yiyin.” (TMQ 5:88) ve: “Size rızık olarak verdiğimiz temiz şeylerden yiyin.” (TMQ 2:172) ve: “De ki: Allah'ın kullarına çıkardığı süsü ve temiz, helal rızıkları kim haram kılmıştır?” (TMQ 7:132). Bunların yanında başka deliller de vardır. Bütün bunlar genel bir ifadeyle gelmiştir ve bu iznin genelliği, Müslüman olsun zimmi olsun, her bireyin bundan faydalanmasını kapsar. Bütün bunlar, Şeriat'in devletin her bir tebaası için malın edinilmesini ve kullanılmasını kolaylaştırdığı anlamına gelir.

“And eat of what Allah (swt) has provided for you [which is] lawful and good.” (TMQ 5:88) and: “Eat from the good things which We have provided for you.” (TMQ 2:172) , and: “Say, who has forbidden the adornment of Allah (swt) which He has produced for His servants and the good [lawful] things of provision?” (TMQ 7:132) ; this is beside other evidences. All of these came in a general form, and the generality of this permission encompasses the utilisation by every individual subject whether Muslim or Dhimmi; and all of this mean that the Shari’ah facilitated possession and utilisation of wealth for every individual subject of the State.

Bunun üzerine inşa edilerek, Şeriat delilleri gelip kök sorunu ve onun tedavisini açıklığa kavuşturdu. Kök sorun, bireylerin yoksulluğu ve her bireyin serveti elde etmesi ile kullanmasının önündeki engel olarak açıklandı; aynı zamanda deliller yoksulluğun tedavisini de ayrıntılarıyla ortaya koydu. Deliller, serveti elde etme ve kullanma iznini genel anlamda verdi ve bu izni ekonomik meselelerde temel aldı. Bu kök sorundur; ya da başka bir ifadeyle, kök sorun servetin dağıtımıdır, üretimi değildir. Çünkü sorun, bireylerin yoksulluğu ve onların servete sahip olup onu kullanmalarının önündeki engeldir; ülkenin yoksulluğu ve servete olan ihtiyacı değildir. Dolayısıyla sorun, üretim değil, dağıtım sorunudur.

Built upon this, the Shari’ah evidences came and clarified the root problem and its treatment. The root problem was clarified as being the poverty of individuals, and the lack of facilitation for every individual to possess and utilise wealth, while at the same time the evidences amply demonstrated the treatment for poverty. The evidences permitted the possession and utilisation of wealth in a general sense, and made this permission the basis in economic issues. This is the root problem, or by an alternative expression, the root problem is the distribution of wealth, and not its production, since it is the poverty of individuals and the lack of facilitation for them to possess and utilise the wealth, and not the poverty of the country and its need of wealth. Therefore, the problem is one of distribution and not production.

Delilin, kökten sorunun üretim değil, dağıtım olduğunu gösteren, Şeriat delilleri ile bu delillerin ekonomik hayatın gerçekliğiyle örtüşmesidir. Şeriat delillerine gelince, bireylerin yoksulluğunun tedavisini, mülkiyetin ve mallardan yararlanmanın caiz kılınmasını konu alan deliller vardır; yani dağıtımla ilgili deliller. Bir de ülkenin yoksulluğunun tedavisini, yani üretimi konu alan deliller vardır. İki konunun delillerini yakından incelediğimizde, bireylerin yoksulluğu ile mülkiyetin ve yararlanmanın caiz kılınmasına dair delillerin, dikkat çekecek kadar çok olduğu ve bunun da önemin büyüklüğüne işaret ettiği açıkça görülür; ayrıca bu delillerin bir dalı değil, kökü tedavi etmek için geldiği anlaşılır.

The proof that the root problem is distribution and not production is the Shari’ah evidences which came regarding the treatment of poverty, permitting ownership, and utilising the possessions, and in the same manner, the reality of economic life. As for with respect to the Shari’ah evidences, there are evidences which came to treat the poverty of individuals, permit ownership and utilisation; in other words, evidences which came regarding distribution. And there are evidences which came regarding the treatment of the poverty of the country, in other words, regarding production. By close investigation of the evidences for the two matters, it becomes clear that the evidences regarding the poverty of individuals, and the permission of ownership and utilisation, are many in number to the point that they attract increased attention, which indicates heightened importance, and that they came to treat a root issue and not a branch.

Yoksulluk, yani yoksulların durumu ve bunun düzeltilmesi ile ilgili ayet ve rivayetler çok sayıdadır; mülkiyetin ve servetin kullanımının caiz kılındığına dair deliller de aynı şekilde çoktur. Bu bir açıdan böyledir. Başka bir açıdan ise ele aldıkları mesele, yani servetin sahipliği, iktisatta o derece temel bir konudur ki bundan daha temel bir şey yoktur ve bütün iktisadi sorunlar bundan kaynaklanır; yani asıl sorun budur. Buna göre asıl sorun dağıtımdır. Başka bir deyişle, yoksulluk, mülkiyetin caiz kılınması ve bunun kullanımı hakkındaki delillerin çokluğu ile bütün iktisadi sorunların kaynaklandığı temel meselenin bu nassların konusu olması gerçeği, iktisatta asıl sorunun dağıtım olduğunun delilidir.

The verses and narrations related to poverty, in other words, to the poor distribution and its rectification, are abundant in number, and the evidences which came regarding the permission of ownership and utilisation of wealth are likewise abundant. This is from one angle, and from another angle the issue that they are treating, which is the possession of wealth, is a root issue in economics to the point that there is nothing more fundamental, and all economic problems stem from it, which means that it is the root problem. Accordingly, the root problem is distribution. In other words, the reality that the evidences regarding poverty, permission of ownership and the utilisation of it are abundant, and the reality that they treat the fundamental issue from which all economic problems stem, is evidence that the root problem in economics is distribution.

Bu, ülkenin yoksulluğuna ilişkin delillerden, ya da başka bir ifadeyle üretimle ilgili delillerden farklıdır. Bunlar sayıca sınırlıdır ve üretimin kendisini değil, üretim için gerekli olanı ele almaya gelmişlerdir; üretimi doğrudan ele alan ise neredeyse hiç anılmamaktadır. Ülkede zenginlik yaratılmasını, yani üretimin ele alınmasını zorunlu kılan Şeriat delilleri gelmiştir. Nitekim Allah (SWT)'un şu sözü:

This is different to the evidences regarding the poverty of the country, or by an alternative expression, the evidences regarding production. These are limited in number, and came to treat what is necessary for production, and not production itself, while that which addresses production directly is barely mentioned. Shari’ah evidences came which necessitate the creation of wealth in the country, in other words, necessitate the treatment of production; so the words of Allah (swt):

“Ve onlara karşı gücünüzün yettiği kadar kuvvet hazırlayın.” (TMQ 8:60) ayeti, ülkede servetin bulunmasını zorunlu kılar ve bunu sağlamaya yönelik çalışmayı gerektirir. Devlet tebaasına güvenlik sağlamak, onların çıkarlarını ve bunun gerektirdiği her şeyi yerine getirmek; yol inşa etmek, su sistemleri kurmak, okullar ve camiler yapmak, tıbbi hizmet ve eğitim sunmak, deprem ve sel gibi acil durumlara müdahale etmek, tebaanın yükümlülüklerinin gerektirdiği her şeyi üstlenmek; bütün bunlar ve buna benzer her şey, servetin bulunmasını ve onu üretmek için çaba gösterilmesini zorunlu kılar.

“And prepare against them whatever you are able of power. ” (TMQ 8:60) necessitates the presence of wealth in the country and obligates the work to bring it about. Spreading security for the subjects of the State, and carrying out their interests and what that necessitates that in terms of building roads, providing water systems, building schools and mosques, providing medical services and education, dealing with emergencies such as earthquakes and floods, undertaking whatever is necessitated by burdens of the subjects; all of this and anything similar necessitates the presence of wealth and the effort to produce it.

Aynı şekilde, bireylerin yoksulluğunun kök sorunu olarak ele alınması, servetin varlığı olmaksızın gerçekleşemez; dolayısıyla onu üretmek için çalışmayı gerektirir. Bu nedenle bu hükümler, üretimin kendisini değil, üretimi gerektiren şeyi ele almaktadır. Yine de "Bir yükümlülük, onsuz yerine getirilemeyen şey de bizzat bir yükümlülüktür" ilkesi açısından üretimin farz olduğuna işaret ederler.

In the same manner, treating the poverty of individuals, which is the root problem, cannot occur without the presence of wealth, so it necessitates working to produce it. Therefore, these rules address what necessitates production, and not production itself. However, they indicate the obligation of production from the angle that "That, without which the obligation cannot be accomplished, is itself an obligation".

Servetin üretimini doğrudan teşvik eden hükümlere gelince, bunlar mevcut olsa da sayıca azdır; Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

As for the rules which directly encourage the production of wealth, although they exist they are few in number; Allah (swt) said:

“Namaz bittiğinde yeryüzüne dağılın ve Allah'ın lütfundan (rızkından) arayın.” (Cuma 62:10) ve (SWT) şöyle buyurmuştur: “Artık onun omuzlarında yürüyün ve O'nun rızkından yiyin.” (Mülk 67:15) ve Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur:

“And when the prayer has been concluded, disperse within the land and seek from the bounty of Allah (swt).” (TMQ 62:10), and He (swt) said: “So walk among its slopes and eat of His provision.” (TMQ 67:15), and the Prophet said:

. » مَا أَكَلَ أَحَدٌ طَعَامًا قَطُّ خَيْ رًا مِنْ أَنْ يَأْكُلَ مِنْ عَمَلِ يَدِه « .

. » مَا أَكَلَ أَحَدٌ طَعَامًا قَطُّ خَيْ رًا مِنْ أَنْ يَأْكُلَ مِنْ عَمَلِ يَدِه « .

"Kişinin kendi elleriyle çalışarak kazandığı yiyecekten daha hayırlı bir yiyecek yemiş değildir." (Buhârî, el-Mikdâm yoluyla rivayet etmiştir.) Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur:

“No one eats food better than that which he ate by working with one’s own hands.” (reported by Al-Bukhari through Al-Miqdam). The Prophet also said:

. مَنْ طَلَبَ الدُّنْ يَا حَلاَلاً، اسْتِعْفَافاً عَنِ المَسْأَلَةِ، وَسَعْياً عَلَى أَهْلِهِ، وَتَ عَطُّفاً عَلَى « » جَارِهِ، جَاءَ ي وَْمَ القِيَامَةِ وَجْهُهُ كَالقَمَرِ لَيْ لَةَ الْبَدْرِ .

. مَنْ طَلَبَ الدُّنْ يَا حَلاَلاً، اسْتِعْفَافاً عَنِ المَسْأَلَةِ، وَسَعْياً عَلَى أَهْلِهِ، وَتَ عَطُّفاً عَلَى « » جَارِهِ، جَاءَ ي وَْمَ القِيَامَةِ وَجْهُهُ كَالقَمَرِ لَيْ لَةَ الْبَدْرِ .

"Helal rızık arayan, dünyada başkalarından para istemeyen, ailesini ve komşusunu merhametle gözeten kimse, (kıyamet günü) dolunay gibi bir yüzle gelir." (Beyhakî, Şuabu'l-İmân'da Mekhûl'den mürsel olarak rivayet etmiştir.) Ve şöyle buyurmuştur:

“Whoever seeks lawful sustenance in life, and asks not others for money, to provide for his family, and his neighbour in sympathy, comes (on the day of judgement) with a face like the moon when full.” (reported by Al-Bayhaqi in Al-Shu’ab Al-Iman from Makhul as a Mursal narration). And he said:

. » طَلَبُ الحَلالِ وَاجِبٌ عَلَى كُلِّ مُسْلِمٍ « .

. » طَلَبُ الحَلالِ وَاجِبٌ عَلَى كُلِّ مُسْلِمٍ « .

"Helal yollardan rızık aramak (helal kazanç), her Müslüman üzerine bir görevdir" (Taberânî, el-Evsat'ta Enes'ten rivayet etmiştir; Heysemî ve Münzirî'nin hasen olduğunu belirttikleri bir senedle). Bu deliller, rızık aramayı, yani üretimi teşvik etme konusunda açık ifadeler içermekte, ya da başka bir deyişle ülkenin yoksulluğunun tedavisi için üretimi teşvik etmektedir. Ancak bunlardan açıkça anlaşılan bir diğer husus, bunların bireye hitap etmesi ve üretimin teşvikinin yalnızca bireysel ihtiyaçlarının tedavisi içindir; ya ihtiyacını karşılamak ya da malını artırmak içindir. Başka bir deyişle, faydalanmanın caiz olmasıdır.

“Seeking lawful livelihood (Halal) is duty upon every Muslim” (reported by Al-Tabarani in Al-Awsat from Anas, with a chain considered Hasan by Al-Haythami and Al-Mundhiri). These evidences are explicit in encouraging the seeking of provision, in other words, encouragement of production, or by another expression the treatment of the poverty of the country. However, what is also apparent from them is that they address the individual, and that the encouragement of production is only for the treatment of their individual needs, either to fulfil the need or to increase their property; in other words, the permissibility of utilisation.

Bir açıdan bakıldığında, bu delillerin ele aldığı veya gerektirdiği şey yalnızca mülk edinmeye yönelik çalışmadır; yani salt üretim değil, mülkiyet için üretimdir. Bu da çalışmanın mülk edinmeyi doğurduğunu, dolayısıyla meselenin kök değil dal bir mesele olduğunu gösterir. Mülkiyetin bir dalıdır, ona kök değildir. Bu yüzden üretimi gerektiren hükümler mülkiyetten söz etmiş, mülkiyeti gerektiren hükümler de üretimden söz etmiştir; üretimi doğrudan ele alan hükümler ise faydalanmadan (istifadeden) söz etmiştir. Nitekim bir ayette çabayı yiyecek için kılmış, ilk rivayette yiyeceği çabadan elde edilen bir şey olarak kılmış, ikinci ve üçüncü rivayetlerde ise çabayı dünyayı arama ve helal olanı arama ifadeleriyle dile getirmiştir. Bütün bu hükümler ve delilleri mal mülkiyetini kastetmektedir. Tüm bunlar, üretimin kök problem olmadığını, ekonomik problemler arasında bir problem olduğunu ve aynı şekilde kök problemin mülkiyet, ya da başka bir ifadeyle sahiplik olduğunu, bunun da kök probleminin dağıtım olduğunu gösterir.

This is from one angle. From another angle what these evidences address or what they necessitate is only the work for property, and not work alone. In other words, it is production for the sake of possession and not simply production alone, which indicates that the work produces possession, which points to it being a branch issue and not a root one. It is a branch of possession, and not a root for it. That is why the rules which necessitate production came mentioning possession, and that possession necessitates production, and that the rules which directly address production came mentioning utilisation. So in one verse it made the effort for the sake of food, and made food from effort in the first narration, and expressed effort through the words seeking the world and seeking that which is lawful (Halal) in the second and third narrations, so all these rules with their evidences mean possession of wealth. All of this indicates that production is not the root problem, rather it is a problem amongst the economic problems, and in the same manner it indicates that the root problem is ownership, or by an alternative expression possession, and this means that the root problem is distribution.

Bu, Şer'i delillerle ilgilidir. Ekonomik hayatın gerçekliğine gelince, ekonomik huzursuzluk yaşayan her ülkenin, düşük üretimden değil, kötü dağıtımdan muzdarip olduğunu hiç kimse inkar etmez. Sosyalist sistem, komünizm de dahil olmak üzere, yalnızca toplumun kapitalist sistemden çektiği zulmün, yani kötü dağıtımın bir sonucu olarak ortaya çıkmıştır. Kapitalistlerin sistemlerinde uygulamaya çalıştıkları sosyal faydaların tümü dağıtımla bağlantılıdır. Sosyalist çözümler yalnızca dağıtım sorunuyla ilgilenir; bugün İslam ülkeleri gibi üçüncü dünya olarak adlandırılan bölgeler ise ülkenin yoksulluğundan değil, kötü dağıtımdan dolayı geri kalmıştır. Buna göre, ekonomideki temel sorunun gerçeği kötü dağıtımdır, üretim eksikliği değildir. Bu, hissedilebilir bir şeydir ve her insan, ister Müslüman, ister kapitalist, ister sosyalist olsun, bunu hissedebilir. Çünkü dünya bütünü, insanların ihtiyaç duyduğundan çok daha fazla üretmektedir; ancak kötü dağıtım, bir kısım insanları aşırı derecede zengin kılarken, diğerlerini yoksul ve muhtaç bırakmaktadır. Düşük üretimden muzdarip ülkelerde bile, temel ekonomik sorun önce dağıtım, sonra düşük üretimdir. Bunun ışığında, ekonomik hayatın gerçekliği, ekonomideki temel sorunun üretim değil, dağıtım olduğunu göstermektedir.

This is all with respect to the Shari’ah evidences, as for with respect to the reality of the economic life, no one denies that every country which suffers from economic unrest is due to suffering from poor distribution, and not due to low production. The socialist system, including communism, only arose as a result of the oppression which the society suffered from the capitalist system, or in other words, a result of poor distribution. The social benefits which the capitalists tried to implement in their system are all connected to the distribution. The socialist solutions only deal with the issue of distribution, and the regions which are called the third world such as the Islamic countries in these days, are only backward due to the poor distribution, and not due to the poverty of the country. Accordingly, the reality of the root problem in economics is poor distribution and not lack of production. This is something that can be sensed, and every person can sense it, whether Muslim, capitalist or socialist. This is since the world as a whole produces much more than the people require, but the poor distribution is what makes some people obscenely rich, while others are destitute and poor. Even in the countries that suffer from low production the root economic problem is distribution first and then low production. Based upon this, the reality of the economic life indicates that the root problem in the economy is distribution, and not production.