“Kim, buraya kadar, sırtını kamçıladıysam, işte benim sırtım; intikam alsın! Kim, şerefine dil uzattıysam, işte benim şerefim; ona dil uzatsın! Kim, ondan bir miktar para aldıysam, işte benim param; ondan alsın.” Bu, gerçekte mezalim yargısından başka bir şey değildir, çünkü halkla Halife arasında olup bitenleri incelemek olan mezalim yargısının tanımına girmektedir. Dolayısıyla mezalim yargısının delili, Peygamber ﷺ’in fiilleri ve sözleridir. Ancak o, Devletin bütün bölgeleri için yalnızca mezalime özgü bir hakim atamamıştır; ondan sonraki Halifeler de aynı yolu izlemişlerdir; nitekim Ali bin Ebi Talib (ra) ile olduğu gibi mezalimle, ortaya çıktığı şekilde ilgilenirlerdi. Ancak bunu belirli bir zamana ya da özel bir usule bağlamamışlardır; bunun yerine haksızlık, ortaya çıktığı anda incelenir ve böylece genel faaliyetlerin bir parçası olurdu. Durum, Abdülmelik bin Mervan’ın dönemine kadar bu şekilde sürdü. O, mezalimle belirli bir zamanda ve özel bir usulle ayrı olarak ilgilenen ilk Halifeydi. Belirli bir gün tayin eder, mezalimi incelerdi; kendisine zor gelen bir durum olursa, onu hüküm verecek hakimine havale ederdi. Bundan sonra, bu sisteme dayanarak Halife, halkın ileri sürdüğü mezalimi incelemek üzere bir temsilci atardı ve Mezalim Mahkemesi özel bir kurum haline gelir, “Dar’ül-Adl” (Adalet Sarayı) diye adlandırılırdı. Bunun için özel bir hakim atanması açısından caizdir, çünkü Halifenin sahip olduğu bütün zorunlu yetkilerde işini yürütmek üzere birini temsilci olarak atamasına izin verilmiştir; belirli bir zaman ve usul tayin etmesi açısından da caizdir, çünkü bu da caiz olan meselelerdendir.
“Whoever I had whipped his back here is my back, let him retaliate! Whoever I had cursed his honor, here is my honor let him curse it! Whoever I had taken some money from him here is my money, let him take from it.” This is nothing other than the judiciary of the injustices (Madhalim), because it is encompassed by the definition of the judiciary of injustices (Madhalim), which is the investigation into what occurred between the people and the Khalifah. Therefore, the evidence for the judiciary of injustices (Madhalim) is the actions and words of the Messenger (pbuh) . However, he did not make a judge specific to the injustices (Madhalim) alone for all the areas of the State, and the Khulafaa’ after him proceeded in the same manner, in that they used to deal with the injustices (Madhalim) as occurred with ‘Ali Bin Abi Talib (ra) – but he did not make it during a specific time or with a particular style, rather the injustice (Madhlamah) would be looked into as it occurred, and so it was part of the overall actions. The situation remained the same until the days of ‘Abd Al-Malik b. Marwan, who was the first Khalifah to deal with the injustices (Madhalim) separately at a specific time with a particular style, so he used to designate a specific day, and would look into the injustices, and subsequently if anything was difficult for him he would pass it to his judge who would rule upon it. After that, built upon this system, the Khalifah would appoint a delegate who would look into the injustices raised by the people, and the Court of Injustices (Madhalim) became a specific apparatus, and used to be called “Dar Al-‘Adl” (the House of Justice). This is permitted from the angle of appointing a judge who is specific for it, since it is permitted for the Khalifah to appoint someone as a delegate to undertake his work in all the mandatory powers that he has and it is permitted from the angle of specifying a particular time, and style, since it is from the permitted issues.