Madde 7

Madde 7 - Hilafet Devleti'nin Taslak Anayasası | Quran Course

Ayrıca, temele uymanın emri aynı zamanda dala uymanın emridir; bütüne uymanın emri de parçaya uymanın emridir. Bu nedenle, namaz kılma yükümlülüğü, secdenin, Kur'an okumanın, ayakta durmanın ve diğerlerinin de yükümlülüğünü içerir. Kafir, temele uymakla emrolunmuştur; dolayısıyla dallara uymakla da yükümlüdür. Namaz ve oruç gibi bazı dalların kafirlerden kabul edilmemesine gelince, bunun sebebi, İslam'a girmenin kabul şartlarından biri olmasıdır; dolayısıyla şart yerine gelmedikçe bunlar kabul edilmez. Ancak bu, bunların onlar üzerine farz olmadığı anlamına gelmez. Cihad gibi, İslam'a girmenin şart olmadığı bazı dallara gelince, onlara bu ibadetlerin emredilmemesinin sebebi şudur: Cihad, kafirleri küfürleri sebebiyle savaşmaktır ve zimmi de bir kafirdir. Dolayısıyla onun, küfürleri sebebiyle kafirlerle savaşması düşünülemez; aksi halde kendisiyle savaşmasına izin verilmiş olurdu. Bu nedenle cihad yükümlülüğü ona yüklenmez. Ancak kafirlerle savaşmayı kabul ederse, bu ondan kabul edilir. Yine de cihad yapmaya zorlanmaz ve bu, Allah (swt)'nin onu bunu yapmakla emretmediği anlamına gelmez.

Furthermore, the commandment to abide by the foundation is in itself a commandment to abide by the branch, and the commandment to abide by the whole is a commandment to abide by the part; so, the obligation to pray entails the obligation of the prostration, the recitation, the standing and so on. The disbeliever is commissioned to abide by the foundation; thus, he is obligated to abide by the branch. As for the non-acceptance of some branches from the disbelievers, such as prayer and fasting, this is because the embracing of Islam is one of the conditions of acceptance; thus, they would not be accepted until the condition is fulfilled. However, this does not mean that it is not obligatory upon them. As for the fact that they are not commanded to perform certain branches that embracing Islam is not a condition for such as Jihad this is because Jihad is fighting the disbeliever for their disbelief, and the Dhimmi is a disbeliever. Thus, it is inconceivable for him to fight the disbelievers due to their disbelief; otherwise, it would be permitted for him to fight himself. Therefore, he is not obligated to perform Jihad. However, if he accepts to fight a disbeliever, it will be accepted of him. However, he will not be forced to perform Jihad and this does not mean that he is not commanded by Allah (swt) to perform it.

"[Onlar] yalana çok kulak veren, haramı çok yiyenlerdir. Eğer sana gelirlerse, [ey Muhammed], aralarında hükmet ya da onlardan yüz çevir." (TMQ 5:42) Bu ayet, yabancı bir ülkeden İslam Devleti'ne gelerek, bir kâfirle ya da başka kâfirlerle olan bir anlaşmazlıkta Müslümanların hakemliğini isteyen kimse olursa, bu durumda Müslümanların ya taraflar arasında hükmetme ya da bundan kaçınma konusunda seçim hakkına sahip olduklarını ifade eder. Bunun sebebi, ayetin, Allah Resulü ﷺ'in Medine'deki Yahudi kabilelerinden, kabile hâlinde yaşayan ve devlet sayılan, anlaşma yapıp antlaşmalar imzaladığı kimseler hakkında nazil olmasıdır. Onlar İslam'ın otoritesi altında değillerdi; aksine, başka devletlerdi. Bu yüzden Resulullah ﷺ onlarla antlaşmalar yapmıştı. Ancak onlar, zimmi gibi İslam'ın otoritesi altında olsaydı ya da sığınma talep ederek gelmiş olsaydı, aralarında İslam'dan başka bir hükümle hükmetmek caiz olmazdı. İslam'ın hükmüne başvurmayı reddeden kişi, yöneticisi tarafından buna zorlanır ve yönetici de bu yüzden onu cezalandırırdı.

“[They are] avid listeners to falsehood, devourers of [what is] unlawful. So if they come to you, [O Muhammad], judge between them or turn away from them.” (TMQ 5:42), this means that if one were to come to the Islamic State from abroad seeking the arbitration of the Muslims in a dispute with another disbeliever or other disbelievers, the Muslims in this case are given the choice of either judging between the disputing parties or declining to do so. This is since the verse was revealed concerning those whom the Messenger of Allah (pbuh) had made peace with and signed treaties with from among the Jews of Madinah who were living as tribes and they were considered as other states. They were not under the authority of Islam; rather, they were other states. Thus, he had signed treaties with them. However, if they were under the authority of Islam, such as the Dhimmi, or if they came as asylum seekers, it would be forbidden to judge between them by other than Islam. The one who refused to refer to the rule of Islam, would be forced to by the ruler and the ruler would punish him for it.

İbn Nevvaha ve İbn Üsal, Musaylima'nın elçileri olarak Allah'ın Resulü (s.a.v.)'e geldiler - o yalancıydı - ve Allah'ın Resulü ﷺ onlara dedi ki: "Benim Allah'ın Resulü olduğuma şahitlik ediyor musunuz?" Dediler ki: "Musaylima'nın Allah'ın Resulü olduğuna şahitlik ederiz." Bunun üzerine Allah'ın Resulü ﷺ şöyle dedi: "Ben Allah'a ve O'nun Peygamberlerine iman ederim. Size Allah'ın ve Resulü'nün emanını veriyorum. Eğer bir elçiyi öldürecek olsaydım, ikinizi öldürmüş olurdum." Abdullah şöyle dedi: "Sünnetin geçmiş uygulaması, elçilerin öldürülmemesidir." (Ahmed tarafından rivayet edilmiş ve Heysemi tarafından hasen olduğu belirtilmiştir.) Bu rivayet, kâfirlerin elçilerinin öldürülmesinin ve onlara ukubat (cezalar) uygulanmasının caiz olmadığını göstermektedir. Ancak bu hüküm yalnızca elçi sıfatına sahip olanlar hakkında geçerlidir; örneğin büyükelçi, geçici işler başkanı (chargé d'affaires) ve benzerleri. Konsolosluk ve ticaret ataşesi gibi elçi sıfatı kendilerine uygulanmayanlar ise elçi niteliğine sahip olmadıklarından herhangi bir dokunulmazlığa sahip değildirler. Bu mesele, bir terminolojik ifade olduğu ve gerçekliğinin uluslararası sözleşmeye bakılarak anlaşılması gerektiği için uluslararası sözleşmeye havale edilmelidir; yani kendilerinin elçi sayılıp sayılmadığının tespiti, manatın (gerçekliğin) oluşturulmasının bir parçasıdır.

“Ibn Nawwaha and Ibn Uthal came to the Messenger of Allah (pbuh) as Musaylima envoys - the liar - and the Messenger of Allah (pbuh) said to them “Do you bear witness that I am the Messenger of Allah (pbuh)?” They said “We bear witness that Musaylima is the Messenger of Allah (pbuh).” Upon this the Messenger of Allah (pbuh) said: I believe in Allan and His Messengers. “I give you security by Allah and His Messenger. If I were to kill an envoy I would have killed the two of you”Abdullah said: the precedent of the sunna is that envoys are not killed.” (reported by Ahmad and declared Hasan by Al- Haythami). So, this narration indicates that it is not permitted to kill the envoys of the disbelievers and nor to apply the punishments (Uqubat) upon them. However, this is exclusively applicable upon those who have the capacity of an envoy such as the ambassador and the “Chargé d'affaires” and the like. As for those upon whom the capacity of an envoy does not apply such as the Consul and the Commercial Attaché and the like, they would not have any immunity for they do not have the capacity of an envoy. This matter should be referred to the international convention because it is a terminological expression whose reality should be understood by way of looking into the convention and it is part of establishing the Manat (reality); in other words, establishing whether they are considered envoys or not.