Asıl itibarıyla her birey masumdur. Mahkeme kararı olmadan hiç kimse cezalandırılmamalıdır. Hiç kimseye işkence yapmak kesinlikle yasaktır; bunu yapan herkes cezalandırılacaktır.

In origin, every individual is innocent. No one should be punished without a court verdict. It is absolutely forbidden to torture anyone; and anyone who does this will be punished.

Bu makale üç konuyu ele almaktadır: Masumiyet ilkesi, hâkim hükmü olmadan ceza uygulanmasının yasaklanması ve işkencenin yasaklanması.

This article covers three issues: The principle of innocence, the prohibition of imposing a penalty without a judge’s sentence and the prohibition of torture.

İlk meselenin delili, Vâil İbn Hucr'un rivayet ettiğine göre şunu söylemesinden alınmıştır:

As for the first issue, its evidence is derived from what was reported by Wa’il Ibn Hajr who said:

. جَاءَ رَجُلٌ مِنْ حَضْرَمَوْتَ وَرَجُلٌ مِنْ كِنْدَةَ إِلَى النَّبِيِّ « ، فَ قَالَ الْحَضْرَمِيُّ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنَّ هَذَا قَدْ غَلَبَنِي عَلَى أَرْضٍ لِي كَانَتْ لأَبِي، فَ قَالَ الْكِنْدِيُّ: هِيَ أَرْضِي فِي يَدِي أَزْرَعُهَا لَيْسَ لَهُ فِيهَا حَ ق، فَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ لِلْحَضْرَمِيِّ: أَلَكَ بَ يِّ نَةٌ؟ قَالَ: لاَ، قَالَ: فَ لَكَ يَمِينُهُ، قَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنَّ الرَّجُلَ فَاجِرٌ لا ي بَُالِي عَلَى مَا حَلَفَ عَلَيْهِ » وَلَيْسَ يَ تَ وَرَّعُ مِنْ شَيْءٍ، فَ قَالَ: لَيْسَ لَكَ مِنْهُ إِلاَّ ذَلِكَ.

. جَاءَ رَجُلٌ مِنْ حَضْرَمَوْتَ وَرَجُلٌ مِنْ كِنْدَةَ إِلَى النَّبِيِّ « ، فَ قَالَ الْحَضْرَمِيُّ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنَّ هَذَا قَدْ غَلَبَنِي عَلَى أَرْضٍ لِي كَانَتْ لأَبِي، فَ قَالَ الْكِنْدِيُّ: هِيَ أَرْضِي فِي يَدِي أَزْرَعُهَا لَيْسَ لَهُ فِيهَا حَ ق، فَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ لِلْحَضْرَمِيِّ: أَلَكَ بَ يِّ نَةٌ؟ قَالَ: لاَ، قَالَ: فَ لَكَ يَمِينُهُ، قَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنَّ الرَّجُلَ فَاجِرٌ لا ي بَُالِي عَلَى مَا حَلَفَ عَلَيْهِ » وَلَيْسَ يَ تَ وَرَّعُ مِنْ شَيْءٍ، فَ قَالَ: لَيْسَ لَكَ مِنْهُ إِلاَّ ذَلِكَ.

Hadramevt'ten bir kişi ve Kinde'den bir kişi Peygamber ﷺ'in yanına geldi. Hadramevt'ten gelen, "Allah'ın Elçisi ﷺ, bu adam babamdan kalan toprağımı gasbetti" dedi. Kinde'den gelen itiraz etti: "Bu benim toprağım ve elimdedir; onu ben işliyorum. Onda onun hiçbir hakkı yoktur." Allah'ın Elçisi ﷺ Hadramili'ye, "Elinde delil (kanıt) var mı?" diye sordu. O, yoksun olduğunu söyledi. Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: "O halde davanın karara bağlanması, onun yemini üzerinedir." Hadramili, "Allah'ın Elçisi ﷺ, o bir yalancıdır; yemin ettiği şeyi umursamaz ve hiçbir şeye saygısı yoktur" dedi. Bunun üzerine Allah'ın Elçisi ﷺ şöyle buyurdu: "O halde sana bunun dışında bir çare yoktur." Ve şöyle dedi: "Onun üzerinde senin bunun dışında bir hakkın yoktur" (Müslim rivayet etmiştir). Bir de şöyle buyurmuştur: "Ancak delil getirme yükümlülüğü davacıya aittir, yemin ise inkar edene düşer" (Beyhakî, sahih senedle rivayet etmiştir). İlk rivayette Allah'ın Elçisi ﷺ, delil getirme görevini davacıya vermiştir; bu da sanığın suçu sabit oluncaya kadar masum olduğu anlamına gelir. İkinci rivayette ise Allah'ın Elçisi ﷺ, esas itibarıyla delilin davacı tarafından getirilmesi gerektiğini açıklamıştır. Bu da sanığın suçu sabit oluncaya kadar masum olduğunun delilidir.

“There came a person from Hadramaut and another from Kinda to the Prophet (pbuh) . One who had come from Hadramaut said: Messenger of Allah (pbuh), only this man has appropriated my land which belonged to my father. The one who had came from Kinda contended. This is my land and is in my possession: I cultivate it. There is no right for him in it. The Messenger of Allah (pbuh) said to the Hadramite: Have you any evidence (to support you)? He replied in the negative. The Prophet (pbuh) said: Then your case is to be decided on his oath. He (the Hadramite) said: Messenger of Allah (pbuh), he is a liar and cares not what he swears and has no regard for anything. Upon this the Messenger of Allah (pbuh) remarked: For you then there is no other help to it.” He said: “You have no other rights over him but this” (reported by Muslim). He also said, “But, the onus of proof is upon the claimant, and the taking of an oath is upon him who denies.”(reported by Al-Bayhaqi with a Sahih chain). In the first narration, the Messenger of Allah (pbuh) commissioned the plaintiff with the proof, and this means that the defendant is innocent until proven guilty; in the second narration, the Messenger of Allah (pbuh) explained that in origin, the proof should be provided by the plaintiff. This serves as evidence that the defendant is innocent until proven guilty.

İkinci mesele için delili, Allah'ın Resulü ﷺ'in şu sözünden çıkarılmaktadır.

As for the second matter, its evidence is derived from the saying of the Messenger of Allah (pbuh) ,.

. مَنْ أَخَذْتُ لَهُ مَالاً فَ هَذَا مَالِي فَ لْيَأْخُذْ مِنْهُ، وَمَنْ جَلَدْتُ لَهُ ظَهْراً فَ هَذَا ...« »... ظَهْ رِي فَ لْيَ قْتَصَّ مِنْه .

. مَنْ أَخَذْتُ لَهُ مَالاً فَ هَذَا مَالِي فَ لْيَأْخُذْ مِنْهُ، وَمَنْ جَلَدْتُ لَهُ ظَهْراً فَ هَذَا ...« »... ظَهْ رِي فَ لْيَ قْتَصَّ مِنْه .

"Kimin malını almışsam, işte malım; ondan alsın. Ve kimin sırtına vurmuşsam, işte sırtım; o da vursun." (Ebu Ya'la, el-Fadl bin Abbas'tan rivayet etmiştir.) Heysemi, Ebu Ya'la'nın senedinde yer alan Ata bin Müslim'in, İbn Hibban tarafından güvenilir olduğu doğrulanmış, diğerleri ise zayıf olduğunu iddia etmiş olmakla birlikte, senedin geri kalan ravilerinin de güvenilir olduğunu söylemiştir. Bu rivayet, Taberani'nin el-Mu'cemu'l-Evsat adlı eserinde de bu lafızla nakledilmiştir.

“Whoseever property I have taken from, here is my property; let him take from it, and whosever back I have lashed, here is my back; let him lash it” (reported by Abu Ya’la from Al- Fadl bin ‘Abbas). Al-Haythami said that in the chain of Abu Ya’la Ata’ bin Muslim, who Ibn Hibban verified as trustworthy whereas others claimed he is weak, and the remainder of the men are trustworthy. It is narrated in Al-Mu’jam Al-Awsat of Al- Tabarani with the wording.

. "فَمَنْ كنتُ جَلَدْتُ لَهُ ظ هْراً فَهذا ظَهري فَ لْيَسْتَقِدْ مِنْهُ وَمَنْ كنتُ شَتَمْتُ لَهُ عِرْضاً فَهذا عِرْضي فَ لْيَسْتَقِدْ مِنْهُ ومَنْ كنتُ أَخَذْتُ له مالاً فهذا مالي فَ لْيَسْتَقِدْ منه" .

. "فَمَنْ كنتُ جَلَدْتُ لَهُ ظ هْراً فَهذا ظَهري فَ لْيَسْتَقِدْ مِنْهُ وَمَنْ كنتُ شَتَمْتُ لَهُ عِرْضاً فَهذا عِرْضي فَ لْيَسْتَقِدْ مِنْهُ ومَنْ كنتُ أَخَذْتُ له مالاً فهذا مالي فَ لْيَسْتَقِدْ منه" .

"Kimin sırtını kamçıladımsa, işte benim sırtım, o da benimkine aynısını yapsın; kimin namusuna dil uzattımsa, işte benim namusum, o da benimkine aynısını yapsın; kimin malını almışsa, işte benim malım, o da benimkine aynısını yapsın." Bu lafız, İbn Kesir'in el-Bidaye ve'n-Nihaye adlı eserinde de bu şekilde gelmiştir.

“Whosever back I have lashed, here is my back, let him do the same to it, and whosever honour I have abused, here is my honour, let him do the same to it, and whosoever property I have taken from, here is my mine; let him do the same to it”. And in Ibn Kathir’s Al-Bidayah Wa-Nihayah it came with the wording.

. "أَلا فَمَنْ كنتُ جَلَدْتُ له ظَهراً فهذا ظهري فَ لْيَسْتَقِدْ ومن كنت أخذت له مالا فهذا مالي فَ لْيَأْخُذْ منه ومن كنت شتمت له عِرْضاً فهذا عِرْضي فليستقد" .

. "أَلا فَمَنْ كنتُ جَلَدْتُ له ظَهراً فهذا ظهري فَ لْيَسْتَقِدْ ومن كنت أخذت له مالا فهذا مالي فَ لْيَأْخُذْ منه ومن كنت شتمت له عِرْضاً فهذا عِرْضي فليستقد" .

“Kimin sırtını kamçıladımsa, işte benim sırtım; o da bunu benimle yapsın. Kimin malını almışsam, işte benim malım; ondan alsın. Kimin namusunu lekelemişsem, işte benim namusum; o da bunu benimle yapsın.” Allah Resulü ﷺ bunu bir yönetici sıfatıyla söylemiştir; yani haksız yere cezalandırılan kişi bana karşılık versin anlamındadır ve bu, yöneticinin, kendisini hak ettiği bu cezaya çarptırmak için suçu sabit olmadan hiçbir tebaasını cezalandırmasını yasaklayan bir delildir. Ayrıca Li'an (kocanın eşini şahit olmaksızın zina ile suçlaması) kıssasında Allah Resulü ﷺ'in şöyle dediği rivayet edilmiştir.

“Whosever back I have lashed, here is mine, let him do the same to it, and whosoever property I have taken from, here is mine, so take from it, and whosever honour I have abused, here is my honour, let him do the same”. The Messenger of Allah (pbuh) said this in his capacity as a ruler; it means let the one who has been wrongly punished retaliate against me and this serves as evidence prohibiting the ruler from punishing any of the subjects without establishing the charge for which he deserves such punishment. Also, it is reported in the story of the Mula’anah (husband’s accusation of his spouse of adultery without witnesses) that the Messenger of Allah (pbuh) said.

.» لَوْ كُنْتُ رَاجِمًا أَحَدًا بِغَيْرِ بَ يِّ نَةٍ لَرَجَمْتُ هَا « .

.» لَوْ كُنْتُ رَاجِمًا أَحَدًا بِغَيْرِ بَ يِّ نَةٍ لَرَجَمْتُ هَا « .

“Eğer kanıt olmadan birini recmetmeyi düşünecek olsaydım, onu recmederdim” (Buhârî ve Müslim'de ittifak edilmiştir, lafız Müslim'e aittir). Bu, kesin kanıt bulunmadığı için, kadın hakkında şüphe olmasına rağmen Peygamber ﷺ'in onu recmetmediği anlamına gelir. Bu anlayışı, Resûlullah ﷺ'in Mula'ana uygulanmasını emrettiği, çift arasında gerçekleşen olayla ilgili İbn Abbas'ın rivayeti de doğrulamaktadır (bkz. Kur'an 24: 4-9). Metinde şöyle denir: “Bunun üzerine toplulukta bulunan bir adam İbn Abbas'a dedi ki: ‘Bu, Resûlullah ﷺ'in hakkında şöyle buyurduğu kadın mı?’”

“If I were going to have anyone stoned without proof, I would stone her” (agreed upon and the wording is from Muslim), and this means that he did not stone her due to the absence of clear proof even though there was doubt over her. This understanding is confirmed by what is narrated by Ibn Abbas in the narration in which the Messenger of Allah (pbuh) ordered a Mula’anah to be carried out between the couple (refer to Quran 24: 4-9), where the text says “So a man at the gathering said to Ibn Abbas: “Is she the woman about whom the Messenger of Allah (pbuh) said:

. » لَوْ كُنْتُ رَاجِمًا أَحَدًا بِغَيْرِ بَ يِّ نَةٍ لَرَجَمْتُ هَا « .

. » لَوْ كُنْتُ رَاجِمًا أَحَدًا بِغَيْرِ بَ يِّ نَةٍ لَرَجَمْتُ هَا « .

“Kanıtsız birini recmetmek isteseydim, böyle birini recmederdim?”

“If I were going to have anyone stoned without proof, I would stone such?”.

Bunun üzerine şöyle buyurdu: "Hayır, o, açık kötü davranışıyla şüphe uyandıran bir kadındı" (Buhârî ve Müslim'in ittifak ettiği hadis). Bu ifade, kadının edepsiz davrandığını, ancak bunun ne delille ne de ikrarla sabit olmadığını anlatmaktadır. Yani zina şüphesi vardı; ancak buna rağmen Allah'ın Resulü ﷺ onu recmetmedi, çünkü suç sabit olmamıştı. Nitekim şöyle buyurdu:

He said: “No, that was a woman who arouse suspicion by her outright misbehavior” (agreed upon), meaning that she used to be indiscreet but it was not proven; neither through evidence and nor through admission. This means that the suspicion of adultery was there, but despite this the Messenger of Allah (pbuh) did not stone her, for it had not been confirmed, and so he said:

. » لَوْ كُنْتُ رَاجِمًا أَحَدًا بِغَ يْرِ بَ يِّ نَةٍ لَرَجَمْ تُ هَا « .

. » لَوْ كُنْتُ رَاجِمًا أَحَدًا بِغَ يْرِ بَ يِّ نَةٍ لَرَجَمْ تُ هَا « .

"Eğer birini recmetmem gerekseydi, onu recmederdim" ifadesinde geçen "eğer" (if) edatı Arapça'da bir şeyin yokluğu nedeniyle bir eylemin gerçekleşmediğini belirtir; dolayısıyla recim, delil bulunmadığı için uygulanmamıştır. Bu durum, yöneticinin, Şeriat'ın suç saymadığı bir fiili işlemeyen ve bu fiili yetkili bir hâkim önünde ve bir mahkemede ispat edilmeyen hiçbir tebaaya ceza uygulamasının yasak olduğunun delilidir; çünkü delil, yetkili bir hâkim önünde ve bir mahkemede sabit olmadıkça kabul edilemez.

“If I were to stone anyone, I would have her stoned”. The conjunction “if” in the Arabic language denotes abstention due to the absence of something, thus the stoning was not carried out due to the absence of evidence. This serves as evidence that the ruler is forbidden from imposing a penalty on anyone from among the subjects, unless he or she perpetrates a crime which the Shari’ah deems to be a crime, and once his or her perpetration of the crime has been proven before a competent judge and in a court of law, because the evidence could not be admissible unless it is established before a competent judge and in a court of law.

Ancak hükümdar, bir suçla itham edilen kişiyi, suçlamanın kesinleşmesinden önce, kendisine yöneltilen suçlamayı incelemek üzere mahkemeye çıkana kadar gözaltına alma hakkını saklı tutar. Ancak bu gözaltı sınırlı bir süre için olmalıdır; sanığın süresiz olarak tutulması doğru olmaz. Bu süre kısa olmalıdır. Sanığın gözaltına alınmasının caizliğine dair delil, Tirmizî'nin Hasen bir rivayet olarak naklettiği ve Ahmed'in de rivayet ettiği, Hâkim'in ise zincirinin Sahih olduğunu belirttiği hadistir. Bu hadis, Behz bin Hakîm'in babasından, babasının da dedesinden naklettiğine göre şöyle demiştir:

However, the ruler reserves the right to take someone accused of a crime into custody before the charge is established, pending a court appearance to look into the charge brought against him. However, the detention should be for a limited period of time and it would be wrong to detain the accused for an indefinite period. This period must be short. Evidence about the permissibility of detaining the accused is derived from what Al- Tirmidhi reported in a Hasan narration, which Ahmad also reported, and Al-Hakim stated that the narration has a Sahih chain, on the authority of Bahz bin Hakim on that of his father on that of his grandfather who said:

. » حَبَسَ رَجُلاً فِي تُ هْمَةٍ، ثُمَّ خَلَّى عَنْه أَنَّ النَّبِيَّ « .

. » حَبَسَ رَجُلاً فِي تُ هْمَةٍ، ثُمَّ خَلَّى عَنْه أَنَّ النَّبِيَّ « .

Allah'ın Resulü ﷺ suçlanan bir kişiyi alıkoydu, sonra da onu serbest bıraktı. Benzer şekilde Hakim, Ebu Hureyre'den rivayet etmiştir ki:

“The Messenger of Allah (pbuh) detained a person accused of a crime and then he released him.” It has also been reported similarly by Al-Hakim on the authority of Abu Hurayrah that.

. » حَبَسَ فِي تُ هْمَةٍ ي وَْماً وَلَيْ لَة أَنَّ النَّبِيَّ « .

. » حَبَسَ فِي تُ هْمَةٍ ي وَْماً وَلَيْ لَة أَنَّ النَّبِيَّ « .

Allah'ın Elçisi ﷺ, suçla itham edilen birini bir gün bir gece alıkoydu. Bu rivayetin senedinde İbrahim bin Haytam bulunmaktadır ve hakkında ihtilaf edilmektedir; ancak rivayet, Bahzi bin Hakim bin Muaviye'nin babasından, onun da dedesinden naklettiği farklı senetlerle, Beyhaki'nin el-Kübra'sında ve İbnü'l-Carud'un el-Muntekâ'sında da nakledilmiştir.

“The Messenger of Allah (pbuh) detained someone accused of a crime for a day and a night”, and though the chain includes Ibrahim bin Khaitam who there is dispute over, it has also been reported though other chains by Al-Bayhaqi in Al-Kubra and Ibn Al-Jarud in Al-Muntaqi on the authority of Bahzi bin Hakim bin Mu’awiyah on that of his father on that of his grandfather:

. حَ بَسَ رَجُلاً في تُ هْمَةٍ ساعةً مِنْ نَهارٍ ثُمَّ خَلَّى عنه" "أنَّ النبيَّ .

. حَ بَسَ رَجُلاً في تُ هْمَةٍ ساعةً مِنْ نَهارٍ ثُمَّ خَلَّى عنه" "أنَّ النبيَّ .

“Peygamber ﷺ suçlanan birini gündüz bir saat alıkoymuş, sonra serbest bırakmıştır.” Bütün bunlar, alıkoyma süresinin sınırlandırılmasının ve mümkün olan en kısa süre olması gerektiğinin delilidir; çünkü Allah'ın Elçisi ﷺ birini bir gün ve bir gece alıkoymuş, bir başkasını ise gündüz bir saat alıkoymuştur. Ayrıca bu alıkoyma bir ceza değildir, bilakis soruşturmalara yardımcı olmayı amaçlayan bir alıkoymadır.

“The Prophet (pbuh) detained someone accused of a crime for an hour during the day and then released him”. All of this is evidence about the obligation of limiting the period of detention, and that it should be for the shortest time possible, since the Messenger of Allah (pbuh) detained him for a day and a night, and that he detained him for an hour during the day. Besides, this detention is not a punishment, but it is rather a detention aimed at helping with the enquiries.

Üçüncü husus, sanığın üzerine suçu sabit olmadan ceza uygulanmasının yasaklandığını ifade eder; ayrıca Allah'ın (SWT) ahirette, yani Cehennem ateşinde bir azap olarak belirlediği cezanın uygulanmasının yasaklandığını, yani ateşle yakarak cezalandırmanın yasak olduğunu da ifade eder. Suç sabit olmadan ceza verilmesinin yasaklanmasına gelince, bunun delili Peygamber ﷺ'in şu sözüne dair rivayettir:

As for the third matter, it denotes the prohibition of imposing a penalty upon the accused before the charge against him has been established; it also denotes the prohibition of imposing a penalty which Allah (swt) has made as a punishment in the hereafter, that is the Hellfire, in other words, the prohibition of punishing by burning with fire. As for the prohibition of inflicting a punishment before establishing the charge, its evidence is derived from the narration of the Messenger of Allah (pbuh) in which he was reported to have said.

. » لَوْ كُنْتُ رَاجِمًا أَحَدًا بِغَيْرِ بَ يِّ نَةٍ لَرَجَمْتُ هَا « .

. » لَوْ كُنْتُ رَاجِمًا أَحَدًا بِغَيْرِ بَ يِّ نَةٍ لَرَجَمْتُ هَا « .

“Eğer delil olmadan birini recmettirecek olsaydım, o kadını recmettirirdim” (Sahih hadis, İbn Abbas'tan rivayet edilmiştir) sözü, İbn Abbas'ın ifadelerinden anlaşıldığı üzere o kadının zina ettiği bilinmesine rağmen söylenmiştir. Eğer sanığa, suçunu itiraf etmesi için ceza uygulamak uygun olsaydı, Allah'ın Resulü ﷺ o kadını, açık saçık davranışlarından haberdar olduğu halde itiraf ettirmek için işkence ederdi. Sanığı cezalandırmak kesinlikle yasaktır; dolayısıyla suç sabit olmadan sanığı dövmek de yasaktır. Suçu doğrulanmadığı sürece ona hakaret etmek veya herhangi bir ceza uygulamak da yasaktır. Bu, İbn Abbas'tan rivayet edilen şu hadisle desteklenmektedir: فَلَمَّا شَرِبَ رَجُلٌ فَسَكِرَ، فَلُقِيَ يَمِيلُ فِي الْفَجِّ، فَانْطُلِقَ بِهِ إِلَى النَّبِيِّ ﷺ، فَلَمَّا حَاذَى بِدَارِ الْعَبَّاسِ انْفَلَتَ فَدَخَلَ عَلَى الْعَبَّاسِ فَالْتَزَمَهُ، فَذُكِرَ ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ ﷺ، فَضَحِكَ وَقَالَ: أَفَعَلَهَا وَلَمْ يَأْمُرْ فِيهِ بِشَيْءٍ.

“If I were to have someone stoned without proof, I would have her stoned” (agreed upon from the narration of Ibn Abbas), despite the fact that she was known to be an adulteress according to what is understood from the words of Ibn Abbas. If it were fitting to inflict punishment upon the accused in order to make them confess, the Messenger of Allah (pbuh) would have tortured that woman to make her confess, knowing that she was indiscreet about her illicit behaviour. It is absolutely forbidden to punish the accused and ,therefore, it is forbidden to beat the accused before the charge has been established. It is also forbidden to insult him or to inflict upon him any punishment as long as his guilt has not been confirmed. This is supported by what has been narrated from Ibn Abbas: . فَ لَمَّا شَرِبَ رَجُلٌ فَسَكِرَ، فَ لُقِيَ يَمِيلُ فِي الْفَجِّ، فَانْطُلِقَ بِهِ إِلَى النَّبِيِّ « حَاذَى بِدَارِ الْعَبَّاسِ انْ فَلَتَ فَدَخَلَ عَلَى الْعَبَّاسِ فَالْتَ زَمَ هُ، فَذُكِرَ ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ » فَضَحِكَ وَقَالَ: أَفَ عَلَهَا وَلَمْ يَأْمُرْ فِيهِ بِشَيْءٍ .

“Şarap içip sarhoş olan bir adam yolda sendeleyerek yürürken bulundu ve Peygamber'e (s.a.v.) götürüldü. Abbas'ın evinin karşısına geldiğinde kaçtı, Abbas'ın evine girdi, bunun üzerine onu yakaladılar. Bu durum Peygamber'e (s.a.v.) anlatıldığında güldü ve dedi ki: 'Bunu mu yaptı?' ve onun hakkında bir emir vermedi.” (Ebu Davud ve Ahmed rivayet etmiştir, lafız Ebu Davud'a aittir.) Dolayısıyla Allah'ın Elçisi ﷺ, bu adama had cezasını uygulamadı; çünkü adam itiraf etmemiş ve suçlama da onun huzurunda sabit kılınmamıştı. Yani adam sarhoşlukla suçlanmış, ancak bu doğrulanmamış; itiraf ettirmek için işkence de edilmemiş ve sırf suçlamadan dolayı herhangi bir ceza da verilmemiştir. Bu nedenle, suçlama yetkili bir hakim önünde ve bir mahkemede sabit kılınmadan sanığa herhangi bir ceza uygulamak yanlıştır.

“A man who had drunk wine and become intoxicated was found staggering on the road, so he was taken to the Prophet (pbuh) . When he was opposite Al-Abbas's house, he escaped, and entered Al-Abbas’s house, so he grasped hold of him. When that was mentioned to the Prophet (pbuh) , he laughed and said: Did he do that? and he gave no command regarding him.” (reported by Abu Dawud and Ahmad, with the wording from Abu Dawud). So the Messenger of Allah (pbuh) did not apply the punishment upon that man because he did not confess and nor were the charges against him established in his presence. This means that he was accused of drunkenness but this was not confirmed and thus he was not tortured in order to make him confess and no penalty was imposed upon him just for the mere accusation. Therefore, it would be wrong to inflict any punishment on the accused prior to the establishment of the charge before a competent judge and in a court of law.

"İfk" (iftira) olayı hakkında, Ali (ra)'nın Allah Resulü (sav) huzurunda cariyeyi dövdüğüne dair rivayetlere gelince, şunu kabul etmek gerekir: Bu cariye suçlanmış değildi; dolayısıyla bu, suçlananı dövmenin caiz olduğuna delil olarak kullanılamaz. Ayrıca Buhari'nin rivayet ettiği, Ali (ra)'nın Allah Resulü (sav)'nün cariyesi Berîre'yi dövdüğüne dair rivayete gelince, Buhari, Ali (ra)'nın Allah Resulü (sav)'e "Cariyeye sor" dediğini nakleder. Soruyu soran Allah Resulü (sav)'dür. Buhari, Ali (ra)'nın cariyeyi dövdüğünden bahsetmemiştir. Rivayetin lafzı şöyledir:

As for the reports of “Al-Ifk” (the lie) incident that ‘Ali (ra) beat the slave-girl before the Messenger of Allah (pbuh) , it should be recognised that the slave-girl was not accused, thus it cannot be used as evidence denoting the permissibility of beating the accused. Besides the narration of ‘Ali’s (ra) beating of Burayrah, the Messenger of Allah (pbuh)’s slave-girl, was reported by Bukhari and he said that ‘Ali (ra) said to the Messenger of Allah (pbuh) “Ask the slave-girl”. It was the Messenger of Allah (pbuh) who did the asking. Bukhari did not mention that ‘Ali (ra) had beaten the slave-girl. To quote from the narration.

. وَأَمَّا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ فَ قَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، لَمْ يُضَيِّقِ اللَّهُ عَلَيْكَ وَالنِّسَاءُ، « بَرِيرَةَ فَ قَالَ: سِوَاهَا كَثِيرٌ، وَإِنْ تَسْأَلِ الْجَارِيَةَ تَصْدُقْكَ، قَالَتْ: فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ » أَيْ بَرِيرَة .

. وَأَمَّا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ فَ قَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، لَمْ يُضَيِّقِ اللَّهُ عَلَيْكَ وَالنِّسَاءُ، « بَرِيرَةَ فَ قَالَ: سِوَاهَا كَثِيرٌ، وَإِنْ تَسْأَلِ الْجَارِيَةَ تَصْدُقْكَ، قَالَتْ: فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ » أَيْ بَرِيرَة .

“Ali bin Ebi Talib dedi ki: Ey Allah'ın Resulü! Allah size zorluk yüklemedi; onun dışında da pek çok kadın var. Eğer cariyeye sorarsan, sana doğruyu söyleyecektir.” Bunun üzerine Allah'ın Resulü ﷺ cariyeyi çağırdı ve şöyle dedi: “Ey Büreyre!…” Buhari'nin başka bir rivayetinde ise şöyle nakledilmiştir:

“‘Ali bin Abi Talib said O Messenger of Allah (pbuh) , Allah has not made it hard upon you and there are plenty of other women other her, and if you ask the slave-girl, she will tell you the truth.” So the Messenger of Allah (pbuh) summoned the slavegirl and said: “O Burayrah!…” In another narration from Al- Bukhari, it was reported:

بَ يْتِي فَسَأَلَ عَنِّي خَادِمَتِي، فَ قَالَتْ: لاَ وَاللَّهِ، مَا وَلَقَدْ جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ « عَلِمْتُ عَلَيْ هَا عَيْبًا إِلاَّ أَن هََّا كَانَتْ تَ رْقُدُ حَتَّى تَدْخُلَ الشَّاةُ فَ تَأْكُلَ خَمِيرَهَا أَوْ عَجِينَ هَا، » حَتَّى أَسْقَطُوا لَهَا بِهِ وَانْ تَ هَرَهَا بَ عْضُ أَصْحَابِهِ فَ قَالَ: اصْدُقِي رَسُولَ اللَّهِ .

بَ يْتِي فَسَأَلَ عَنِّي خَادِمَتِي، فَ قَالَتْ: لاَ وَاللَّهِ، مَا وَلَقَدْ جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ « عَلِمْتُ عَلَيْ هَا عَيْبًا إِلاَّ أَن هََّا كَانَتْ تَ رْقُدُ حَتَّى تَدْخُلَ الشَّاةُ فَ تَأْكُلَ خَمِيرَهَا أَوْ عَجِينَ هَا، » حَتَّى أَسْقَطُوا لَهَا بِهِ وَانْ تَ هَرَهَا بَ عْضُ أَصْحَابِهِ فَ قَالَ: اصْدُقِي رَسُولَ اللَّهِ .

“Allah'ın Elçisi ﷺ evime gelip cariyem hakkında sordu; cariye şöyle dedi: “Hayır, Allah'a yemin ederim ki onda, uyuyakalması dışında bir kusur bilmiyorum; öyle ki koyunlar gelip hamurunu yiyordu.” Sahabelerinden bazıları onu azarladı ve şöyle dediler: “Allah'ın Elçisi ﷺ'e doğruyu söyle…” Buhari ise Ali'nin (ra) cariyeyi dövdüğünü zikretmemiştir. Ancak başka rivayetlerde Ali'nin (ra) cariyeyi dövdüğü belirtilmiştir. İbn Hişam, onu gerçekten dövdüğünü zikretmiştir. İbn Hişam'ın Siyer'inde şöyle rivayet edilmiştir:”

“The Messenger of Allah (pbuh) came to my house and asked about my slave-girl; she said: “No by Allah, I do not know of any fault in her other than that she would sleep to the point that the sheep would enter and eat her dough. Some of his companions rebuked her and said: “Tell the truth to the Messenger of Allah (pbuh)…”, and Al-Bukhari did not mention that ‘Ali (ra) had beaten the slave-girl. However, in other reports, it was mentioned that ‘Ali (ra) had beaten the slave-girl. Ibn Hisham mentioned that he did beat her. In the Sirah of Ibn Hisham it was reported:

وَأَمَّا عَلِيٌ فَإِنَّهُ قَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ النِّسَاءَ كَثِيرٌ، وَإِنَّكَ لَقَادِرٌ عَلَى أَنْ « بَرِيرَةَ لِيَسْ أَلَهَا، تَسْ تَخْ لِ فَ، وَسَ لِ الْجَ ارِيَ ةَ فَإِن هََّا سَ تَ صْ دُقُ كَ، فَدَعَا رَسُ ولُ اللَّهِ ، فَ قَامَ إِلَيْ هَا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ فَضَ رَبَ هَا ضَرْباً شَدِيداً وَيَ قُولُ: اصْدُقِي رَسُ ولَ اللَّهِ » قَ الَ تْ، فَ تَ قُولُ: واللَّهِ مَا أَعْلَمُ إِلاَّ خَيْر اً .

وَأَمَّا عَلِيٌ فَإِنَّهُ قَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ النِّسَاءَ كَثِيرٌ، وَإِنَّكَ لَقَادِرٌ عَلَى أَنْ « بَرِيرَةَ لِيَسْ أَلَهَا، تَسْ تَخْ لِ فَ، وَسَ لِ الْجَ ارِيَ ةَ فَإِن هََّا سَ تَ صْ دُقُ كَ، فَدَعَا رَسُ ولُ اللَّهِ ، فَ قَامَ إِلَيْ هَا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ فَضَ رَبَ هَا ضَرْباً شَدِيداً وَيَ قُولُ: اصْدُقِي رَسُ ولَ اللَّهِ » قَ الَ تْ، فَ تَ قُولُ: واللَّهِ مَا أَعْلَمُ إِلاَّ خَيْر اً .

“Ali’ye gelince, şöyle dedi: “Ey Allah’ın Elçisi! Kadın çoktur ve birini kolayca başkasıyla değiştirebilirsiniz. Cariyeye sorun, o size gerçeği söyleyecektir.” Bunun üzerine Allah’ın Elçisi ﷺ, Burayra’yı çağırıp ona sordu. ‘Ali ise kalkıp onu şiddetle dövdü ve şöyle dedi: “Allah’ın Elçisi ﷺ’ye gerçeği söyle.” Burayra da şu cevabı verdi: “Onda yalnızca iyilik biliyorum.” Bu rivayetin sahih olduğu varsayılsa bile, sanığı dövmenin caiz olduğunu göstermez; çünkü bu olayda cariye Burayra sanık değildi ve şahit olduğu da söylenemez. Şahit olduğu için dövülmemiştir, çünkü Allah’ın Elçisi ﷺ diğer kişilere de sormuş, ancak onları dövmemiştir. Nitekim Buhârî’nin İfk hadisinde rivayet ettiğine göre, Zeynep binti Cahş’a sormuş ve onu dövmemiştir; oysa kız kardeşi Hamne binti Cahş, Âişe (ra) hakkında dedikodu yayıyordu.

“As for ‘Ali, he said: “O Messenger of Allah (pbuh) Women are many, and you can easily take one for another. Ask the slave-girl, for she will tell you the truth.” So the Messenger of Allah (pbuh) called Burayrah to ask her, and ‘Ali got up and gave her a violent beating, and said: “Tell the Messenger of Allah (pbuh) the truth.” To which she replied: “I know only good of her”. Assuming that this report is sound, it however does not stipulate the permissibility of beating the accused, because the slave-girl Burayrah was not accused in this case and it cannot be said that she was a witness. She was not beaten for being a witness because the Messenger of Allah (pbuh) did ask other people but did not beat them. He asked Zaynab Bint Jahsh and he did not beat her, despite the fact that her sister Hamnah Bint Jahsh used to spread rumours about 'Aisha (ra) as Al-Bukahri reported in the narration of Al-Ifk:

. » قَالَتْ وَطَفِقَتْ أُخْتُ هَا حَمْنَةُ تُحَارِبُ لَهَا، فَ هَلَكَتْ فِيمَنْ هَلَكَ « .

. » قَالَتْ وَطَفِقَتْ أُخْتُ هَا حَمْنَةُ تُحَارِبُ لَهَا، فَ هَلَكَتْ فِيمَنْ هَلَكَ « .

Zeynep'in bilgisi olduğundan şüphelenildi ve kendisi sorguya çekildi, ancak hiçbir zaman dövülmedi. Dolayısıyla Berîre'nin bir şahit sıfatıyla dövüldüğünü söylemek yanlış olur; aksine Allah Resûlü'nün (ﷺ) cariyesi sıfatıyla dövüldü. Allah Resûlü (ﷺ), cariyesini dövmeye ve dövdürmeye hakkı olan kimsedir. Allah Resûlü (ﷺ) cariyesini de sorguya çekti, başkalarını da sorguya çekti; aynı zamanda Ali'nin (ra) cariyeyi dövmesine ve sahabilerin onu azarlamasına ise sessiz kaldı. Ancak başka hiçbir kimseyi dövmedi ve başka hiçbir kimsenin dövülmesine de sessiz kalmadı. Bu da onun, cariye olduğu için dövülmesine izin verdiğini gösterir; kişinin cariyesini terbiye etmek veya bir meseleyi araştırmak amacıyla dövme hakkı vardır. Bu nedenle bu rivayet, sanığın dövülmesinin caiz olduğuna dair delil olarak kullanılamaz ve sanığın dövülmesinin yasak olduğuna dair deliller geçerliliğini korur. Nitekim Allah Resûlü'nün (ﷺ) şu sözü bunu yansıtır: «لَوْ كُنْتُ رَاجِمًا أَحَدًا بِغَيْرِ بَيِّنَةٍ لَرَجَمْتُهَا».

“She said: her sister Hamna set about fighting her battle; she perished alongside those who perished”. Hence, Zaynab was suspected of knowing something and she was questioned, but she was never beaten. Therefore, it would be wrong to say that Burayrah was beaten in her quality as a witness; rather, she was rather beaten in her quality as the slave-girl of the Messenger of Allah (pbuh) . The Messenger of Allah (pbuh) is entitled to beat his slave-girl and to order her beating. The Messenger of Allah (pbuh) did ask his slave-girl and he asked others as well and at the same time he kept silent over Ali’s (ra) beating of the slavegirl and over the companions reprimanding her. However he did not beat any other person and nor did he keep silent over the beating of any other person, which indicates that he permitted her beating because she was his slave-girl, and one is entitled to beat his slave-girl in order to discipline her or to investigate a matter. Therefore, this narration cannot be used as evidence about the permissibility of beating the accused and the evidence pertaining to the prohibition of his beating stands; this is reflected in the saying of the Messenger of Allah (pbuh) : .» لَوْ كُنْتُ رَاجِمًا أَحَدًا بِغَيْرِ بَ يِّ نَةٍ لَرَجَمْتُ هَا « .

"Eğer birine kanıtsız olarak recm uygulayacak olsaydım, onu recmettirirdim." (İbn Abbas'tan, üzerinde ittifak edilen rivayet). Bu nedenle, sanığı dövmek, hakaret etmek, azarlamak veya işkence etmek kesinlikle haramdır. Ancak bu konuda delil bulunduğu için onu gözaltında tutmak caizdir. Suçlama sabit olmadan sanığa ceza uygulamanın yasaklanması konusunda söylenenler bunlardır. Ahirette Allah'ın (swt) ceza olarak belirlediği bir cezanın uygulanmasının yasaklanmasına gelince, bunun delili Buhari'nin İkrime'den rivayet ettiği şu hadistir; İkrime şöyle demiştir:

“If I were to stone someone without proof, I would have her stoned.” (agreed upon from Ibn Abbas). Therefore, it is absolutely forbidden to beat, insult, reprimand or torture the accused. It is however permitted to detain him because evidence exists about this. This is as far as the prohibition of inflicting punishment upon the accused prior to establishing the charge is concerned. As for the prohibition of inflicting a punishment which Allah (swt) has made a punishment in the Hereafter, its evidence is reflected in what Al-Bukhari reported on the authority of ‘Ikrimah who said:

. أُتِيَ عَلِ ي رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ بِزَنَادِقَةٍ فَأَحْرَقَ هُمْ، فَ بَ لَغَ ذَلِكَ ابْنَ عَبَّاسٍ فَ قَالَ: لَوْ « » لاَ تُ عَذِّبُوا بِعَذَابِ اللَّهِ كُنْتُ أَنَا لَمْ أُحْرِقْ هُمْ لِنَ هْيِ رَسُولِ اللَّهِ .

. أُتِيَ عَلِ ي رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ بِزَنَادِقَةٍ فَأَحْرَقَ هُمْ، فَ بَ لَغَ ذَلِكَ ابْنَ عَبَّاسٍ فَ قَالَ: لَوْ « » لاَ تُ عَذِّبُوا بِعَذَابِ اللَّهِ كُنْتُ أَنَا لَمْ أُحْرِقْ هُمْ لِنَ هْيِ رَسُولِ اللَّهِ .

"Bazı zındıklar (dinsizler) Ali'nin huzuruna getirildi ve o da onları yaktı. Bu olayın haberi İbn Abbas'a ulaştı ve şöyle dedi: "Ben onun yerinde olsaydım, onları yakmazdım; çünkü Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurarak bunu yasaklamıştır: 'Kimseyi Allah'ın azabıyla (ateşle) cezalandırmayın.'" Buhârî, Ebû Hureyre'den rivayet etti ki Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur."

“Some Zanadiqa (atheists) were brought to `Ali and he burnt them. The news of this event, reached Ibn `Abbas who said, "If I had been in his place, I would not have burnt them, as Allah's Prophet (phuh) forbade it, saying, 'Do not punish anybody with Allah's punishment (fire).”. Al-Bukhari narrated on the authority of Abu Hurayrah that the Messenger of Allah (pbuh) said .

. » وَإِنَّ النَّارَ لا ي عَُذِّبُ بِهَا إِلاَّ اللَّه « .

. » وَإِنَّ النَّارَ لا ي عَُذِّبُ بِهَا إِلاَّ اللَّه « .

"Ateşle azap edecek olan yalnızca Allah'tır." Ebu Davud, İbn Mes'ud'un rivayetinden şu sözlerle nakletmiştir:

“it is none but Allah Who punishes with fire”. Abu Dawud reported from the narration of Ibn Mas’ud with the words,.

. » فَإِنَّهُ لا ي عَُذِّبُ بِالنَّارِ إِلاَّ رَبُّ النَّارِ « .

. » فَإِنَّهُ لا ي عَُذِّبُ بِالنَّارِ إِلاَّ رَبُّ النَّارِ « .

"Çünkü ateşle azap edecek olan, ateşin Rabbinden başkası değildir." Bu nedenle, sanık yetkili bir hâkim önüne çıkarılıp, suçlandığı suçu işlediği kanıtlanmışsa, ateşle, ya da elektrik gibi ona benzeyen bir şeyle, ve nihayet Allah'ın (swt) azap ettiği herhangi bir şeyle cezalandırılmamalıdır. Ayrıca, Kanun Koyucu'nun (swt) takdir etmediği hiçbir cezayı uygulamak yasaktır. Bunun nedeni, Kanun Koyucu'nun (swt) suçlu taraflara uygulanacak cezaları belirlemiş olması ve bunların öldürme, kırbaçlama, taşlama, sürgün, kesme, hapsetme, malın yok edilmesi, para cezası uygulanması, aşağılama ve vücudun herhangi bir yerine damga vurma olmasıdır. Bunların dışında, kimseye başka herhangi bir ceza türü uygulamak yasaktır. Dolayısıyla hiç kimse ateşle yakılarak cezalandırılmamalıdır; her ne kadar malını yakmak caiz olsa da. Ayrıca kimse tırnaklarını çekerek, kaşlarını koparak, elektrik vererek, boğarak, üzerine soğuk su dökerek, aç bırakarak, soğukta bırakarak ya da buna benzer bir şeyle cezalandırılmamalıdır. Sanığın cezalandırılması, Şeriat'ın takdir ettiği cezalarla sınırlı olmalı ve yöneticinin bunların dışında herhangi başka bir ceza uygulaması yasaktır. Bu nedenle, hiç kimseye işkence yapmak kesinlikle yasaktır ve bunu yapan kişi Şeriat'a aykırı davranmış olur. Birinin bir başkasına işkence ettiği tespit edilirse, o kişi cezalandırılır. Bu maddenin delilleri bunlardır.

“for no one punishes with fire except the Lord of the fire”. Therefore, if the accused was brought before a competent judge in a court of law and shown to have committed the crime he was accused of, he should not be punished by fire, nor by that which is similar to it, such as electricity and nor by anything else which Allah (swt) punishes with. Furthermore, it is forbidden to inflict any punishment from among those not decreed by the Legislator (swt). This is so because the Legislator (swt) has determined the punishments to be imposed upon the guilty parties, and these are killing, lashing, stoning, exile, cutting, and imprisonment, destruction of property, imposing a fine, vilification and branding any part of the body. Apart from these, it is forbidden to inflict any other type of punishment upon anyone. Hence, no one should be punished by burning with fire, though it is permitted to burn his property, and nor should anyone be punished by pulling his nails, nor by pulling his eyebrows, nor by electrocution, nor by drowning, nor by pouring cold water over him, nor by starving him, nor by letting him go cold and nor by anything similar. Punishing the accused should be confined to the penalties decreed by the Shari’ah and the ruler is forbidden from applying any other form of punishment apart from these. Therefore, it is absolutely forbidden to torture anyone, and whoever does so will be violating the Shari’ah. If it is established that someone has tortured anyone else, he will be punished. These are the evidences of this article.