Devletin içinde yabancı fonlar tarafından yapılan geliştirme ve yatırım yasaktır. Yabancılara bayilik (franchise) verilmesi de yasaktır.

Development and investment by foreign funds within the State are forbidden. It is also prohibited to grant franchises to foreigners.

"yatırım" ve "kalkınma" iki Batılı terimdir. Yatırım terimi, paranın kendisinin faiz getirerek kâr üretmesi anlamına gelir. Kalkınma terimine gelince, bu da parayı kâr elde etmek amacıyla sanayide, tarımda veya ticarette kullanmak anlamına gelir.

The two words: “investment” and: “development” are Western terms. The term investment means that the money itself produces profit, which is by yielding interest. As for the term development, it means to use the money in industry, agriculture or trade, in order to produce profit.

Bu anlayışa göre, faiz olduğu ve faiz haram olduğu için her türlü yatırım caiz değildir. Yabancı yatırımla ilgili metin, bir Harbi ile faiz alışverişinde bulunmanın, Zımmi ve Müslümanla aynı şekilde, aralarında Allah'ın (SWT) şu sözünün genelliği gereği hiçbir fark gözetilmeksizin yasak olduğu kuralıyla açıklansa da durum budur:

Based upon this understanding, all investment is not allowed, since it is interest and interest is forbidden (Haram). Although the text regarding foreign investment is explained by the rule that it is prohibited to engage in interest with a Harbi, in the same way as a Dhimmi and a Muslim without any difference between them due to the generality of His (swt) words:

“Ve faizi (riba'yı) haram kılmıştır.” (TMQ 2:275). Sahih bir metin bunu tahsis etmediği için bu ayet genel olarak kalır. Şu rivayetin de bunu tahsis ettiği söylenemez:

“And has forbidden interest (usury).” (TMQ 2:275), and since there is no authentic text which specifies it then it remains general. It cannot be said that the narration:

. » لاَ رِبًا بيََْ الْمُسْلِمِيَ وَأَهْلُ الحَْرْبِ فِي دَارِ الحَْرْبِ «.

. » لاَ رِبًا بيََْ الْمُسْلِمِيَ وَأَهْلُ الحَْرْبِ فِي دَارِ الحَْرْبِ «.

"Dar Al-Harb'de Müslümanlarla düşman arasında faiz (riba) yoktur" şeklindeki rivayet, Mekhul'den gelen mursel bir rivayet olduğu için zayıftır. Şafiî, el-Umm'da bu rivayetin sabit olmadığını ve delil teşkil etmediğini söylemiş, İbn Müflih ise bu rivayetin meçhul olduğunu belirtmiştir. Dolayısıyla bu rivayet, faizin caiz olduğuna delil olarak kullanılamaz; ayeti tahsis etmez ve onu kısıtlamaz, bu nedenle ayet genel olarak geçerliliğini korur. Bu sebeple, yabancı yatırım da tebaadan (Müslümanlar ve zimmiler) yapılan yatırımla aynı şekilde yasaktır, çünkü faizdir ve bu yüzden haramdır.

“there is no interest (usury) between the Muslims and the enemy in Dar Al-Harb” specifies it since the narration is weak as it is Mursal from Makhul. Shafi’i said in Al-Umm that it is not confirmed and it is not an evidence, and Ibn Muflih said the report is unknown - so it is not suitable as an evidence to prove the permission of interest, and nor does it specify/restrict the verse, and so the verse remains general. Therefore, foreign investment is forbidden in the same way as investment from the subjects (Muslims and Dhimmis) because it is interest and thus it is forbidden.

Yabancı fonlarla kalkınmanın yasaklanmasına gelince, bu, "Haram olana götüren yol da haramdır" kuralına uygun olarak haram olana yol açtığı içindir; ve en güçlü ihtimal bir şeyi yasaklı kılmaya yeter. Peki ya yabancı kalkınma kesin bir harama yol açarsa? Duyularla ve güvenilir kaynaklardan gelen bilgilerle doğrulanmıştır ki ülkede kalkınma için yabancı fonların kullanılması, kâfirlerin o ülke üzerindeki etkisini genişletmenin yoludur ve yerdeki etkilerini genişletmek haramdır.

As for the prohibition of development through foreign funds this is because it leads to Haram in agreement with the rule: “The means to something forbidden is also forbidden”, and the strongest possibility is enough to make something prohibited, so what about when foreign development leads to a confirmed Haram? It is confirmed by the senses and by information whose authenticity is trusted that the use of foreign funds for development in the country is the method to extend the influence of the disbelievers over them, and extending their influence in the land is Haram.

İmtiyazlara gelince, bu da Batılı bir terimdir ve iki anlamı vardır. Birincisi, belirli bir yabancı devlete, bunların İslam Devleti üzerinde o devlete yükümlülük sayılan özel haklar verilmesidir; örneğin İslam Devleti'nin zayıf olduğu on dokuzuncu yüzyılda tanıdığı imtiyazlar ve Britanya ile Fransa'nın Mısır'da sahip olduğu imtiyazlar gibi. Bu imtiyazlarda yabancı tebaa, İslam hukukuna göre değil, kendi ülkelerinin kanunlarına göre yargılanıyordu; ayrıca Devletin yabancılar üzerinde yetkisi bulunmuyordu. Bu anlamdaki imtiyazlar iki yönden haramdır. Birincisi: İslam Devleti'nin egemenliğini zedeler ve kâfir devletlere İslam topraklarında yetki verir; bu ise kat'i surette haram olan bir şeydir. İkincisi: Bunlar, İslam Devleti'nde gayrimüslimler üzerine İslam hükmünün uygulanmasını engeller ve bunun yerine küfrün hükmünü uygulanabilir kılar; bu da kat'i surette haramdır. Bundan dolayı, belirtilen anlamdaki imtiyazlar yasaktır.

As for concessions, it is also a Western term, and has two meanings. Firstly, that a particular foreign State is given special rights with the consideration that they are an obligation for that state upon the Islamic State, such as the concessions that the Islamic State gave in the nineteenth century while it was weak, and such as the concessions that Britain and France used to have in Egypt, such as the foreign subjects being judged according to the laws of their country rather than the laws of Islam, and the example of the State having no authority over the foreigners. These concessions, with this meaning, are forbidden from two angles; firstly: they take away from the sovereignty of the Islamic State, and give the disbelieving States authority over the Islamic lands, which is something decisively forbidden (Haram Qat’an); secondly: they prevent the rule of Islam being applied upon the non-Muslims in the Islamic State and make the rule of disbelief (Kufr) applicable in its stead, which is also decisively forbidden. Due to this, concessions according to the meaning mentioned are prohibited.

Ruhsatların ikinci anlamına gelince, bu, mübah bir fiili gerçekleştirmek için izin vermek anlamına gelir; izni olmayanlar ise bundan men edilir. Bunların hepsi haramdır; bu durum yabancıya uygulansın veya uygulanmasın fark etmez, çünkü herhangi bir mübah konu herkes için mübahtır. Dolayısıyla bunu belirli bir kişiye has kılıp diğerlerini yasaklamak, insanlar için mübah olan bir şeyi yasaklamak demektir. Devletin mübah konuları, bunlardan en iyi şekilde yararlanmasını sağlayacak biçimlerde düzenlemesi doğrudur; ancak bu düzenlemenin, mübah olan bir şeyden kimseyi men etmesi doğru değildir.

As for the second meaning of concessions, it means to give a permit to carry out a permitted action, and those without the permit would be forbidden. This is all forbidden, irrespective of whether it was being applied to the foreigner or not, since any permitted issue is permitted for everyone, and so to restrict it to a particular individual while prohibiting others, is forbidding something which is permitted for the people. It is correct that the State can organise the permitted issues according to the styles which would enable it to benefit from them in the best manner; however it is not correct that this organisation would prohibit anyone from something that was permitted.

Buna göre, bu anlamdaki imtiyazlar yabancı için de, yabancı olmayan için de yasaktır; metin yabancıdan söz etmektedir, çünkü ona imtiyaz vermek zarara yol açar, çünkü bu, ona ülke üzerinde hakimiyet sağlar; nitekim petrol imtiyazlarında olduğu gibi.

Accordingly, concessions according to this meaning are also prohibited for the foreigner and the one who was not a foreigner, and the text mentions foreigner since giving the concession to him is a cause of harm, since it gives him control over the country, as is the case with the oil concessions.