Devletin para birimi, basılmış olsun ya da olmasın, altın ve gümüşle sınırlı olacaktır. Devlet için altın ve gümüş dışında başka bir para birimi kabul edilmez. Devlet, Beytü'l-Mal'da çıkardığı paranın karşılığı kadar altın ve gümüş bulunması şartıyla, altın ya da gümüşün yerine geçecek bir şey çıkarabilir. Buna göre devlet, tamamen altın ve gümüşle karşılanmak kaydıyla, kendi adına pirinç, bakır, kâğıt para vb. sikke çıkarabilir.

The currency of the State is to be restricted to gold and silver, whether minted or not. No other form of currency for the State is permitted. The State can issue something as a substitute for gold or silver provided that the Bayt Al-Mal has the equivalent amount of gold and silver to cover the issued coinage. Thus, the State may issue coinage in its name from brass, bronze or paper notes and so on as long as it is covered completely by gold and silver.

İslam, alım satım ve kiralama kurallarını belirlerken, mal veya hizmet karşılığında ne verileceğini ve hangi faydanın bu temele dayanarak zorunlu kılınacağını belirtmemiştir. Bunun yerine insanı, karşılıklı rıza olduğu sürece herhangi bir şeyle değiş tokuş yapma konusunda serbest bırakmıştır. Nitekim bir kadınla, ona dikiş öğretmek karşılığında evlenmek caizdir; bir ay fabrikada çalışmak karşılığında bir araba satın almak caizdir; belirli miktarda şeker karşılığında bir kişi için çalışmak da caizdir. Şeriat, değiş tokuş meselesini insanlara açık bırakmış, böylece onlar bunu istedikleri şeye dayandırabilmişlerdir. Bu durum, ticaret ve kiralama ile ilgili delillerin genelliğiyle sabittir; örneğin:

When Islam decided the rules of selling and hiring, it did not specify what would be exchanged for the goods or service and benefit such that upon that basis that thing would become obligatory. Rather it left man to exchange using anything as long as there was mutual consent for that exchange, and so it is permitted to marry a woman upon teaching her sewing, and to buy a car in exchange for working in the factory for a month, and it is permitted to work for an individual for a specific amount of sugar. The Shari’ah left the issue of exchange open for people so that they could base it upon whatever they wanted, which is proven by the generality of the evidences for trade and hiring such as:

"Ve Allah (SWT) alışverişi helal kılmıştır" (Bakara 2:275) – her şey için ve her şeyle; bir de şu rivayet vardır:

“And Allah (swt) has permitted trade” (TMQ 2:275) – for anything and by anything, and the narration:

.» أَعْطُوا الأَجِيرَ أَجْرَهُ قَبْلَ أَنْ يََِفَّ عَرَقُه «.

.» أَعْطُوا الأَجِيرَ أَجْرَهُ قَبْلَ أَنْ يََِفَّ عَرَقُه «.

“Ücretini, teri kurumadan önce işçiye ver.” (İbn Mâce rivayet etmiştir); yani işçinin ücreti, işini bitirdiğinde, bu ücretin mahiyeti ne olursa olsun, kendisine verilmelidir. Ayrıca, değişim aracı olarak kullanılan bu şeyler, aslında kısıtlanmış olan ibadet türünden fiiller değildir ki bunların caiz olması bir delil gerektirsin; bunlar birer maddi şeylerdir. Eşya hakkındaki asıl, onları yasaklayan bir delil bulunmadığı sürece caiz olmalarıdır. Hiçbir şeyin değişim aracı olarak kullanılmasını yasaklayan bir delil de rivayet edilmemiştir. Buna dayanarak, bunlarla şer‘î alışverişler yapmak, yani satmak, satın almak, hediye vermek veya karşılığında değiş tokuş etmek caizdir; ancak değişimi yasaklayan bir nass bulunan şeyler bunun dışındadır. Bu esasa göre, malı paraya, parayı mala değiştirmek hiçbir kayda tabi olmaksızın caizdir; yalnız para ile paranın değiştirilmesi bunun dışındadır, çünkü bunun kendine özgü hükümleri vardır ve bu hükümlerle sınırlıdır. Aynı şekilde, emeği paraya, parayı emeğe değiştirmek de, mal veya hizmetin bir nassla yasaklandığı belirtilmediği sürece kayıtsız şartsız caizdir. Buna göre, malı belirli bir türdeki paraya, aynı şekilde bir hizmeti veya emeği belirli bir miktar paraya değiştirmek de, paranın birimi ne olursa olsun, kayıtsız şartsız caizdir. Dolayısıyla bu birimin arkasında bir karşılık bulunsun ya da bulunmasın fark etmez: Ister devlet parası (fiat para) gibi hiçbir karşılığı olmayan, ister belirli miktarda altınla teminat altına alınmış kâğıt para (secured paper currency) gibi, ister değerine kadar altın ve gümüşle karşılanan temsilî kâğıt para (representative paper currency) olsun, hepsiyle muamele yapmak caiz kabul edilir. Bu nedenle, mal veya hizmeti herhangi bir para birimiyle değiştirmek doğrudur; Müslüman'ın herhangi bir para ile satış yapması, herhangi bir para ile satın alması, herhangi bir para ile kiralaması ve herhangi bir para karşılığında çalıştırılması caizdir.

“Give the worker his wages before his sweat dries.” (reported by Ibn Maja); in other words, that the worker should receive his salary when he finishes his work, whatever the nature of that wage. Additionally, these things that are used for exchange are not actions such that they would in origin be restricted (to the evidence) and so their permission would require an evidence, but rather they are things. The origin regarding things is that they are permitted as long as there is no evidence to prohibit them, and there is no evidence reported which prohibits using anything as an exchange, and so accordingly it is permitted to carry out Shari’ah transactions with them whether buying and selling, giving as a gift or exchanging with the exception of anything where there is a text prohibiting its exchange. Based upon this, exchanging goods for money, and money for goods is permitted without any restrictions, except for exchanging money with money because it has specific rules and so it is restricted by those rules. In the same manner, exchanging effort for money, and money for effort, is permitted without restriction unless the goods or service have been mentioned in a text as being forbidden. Accordingly, to exchange goods for a specific form of money, and in the same manner to exchange a service or effort for a specific unit of money, is also permitted without any restriction, whatever the unit of that money may be. So irrespective of whether that unit doesn’t have anything backing it, such as fiat currency, or if it was backed by a specific amount of gold , such as secured paper currency, or if the unit was backed by gold and silver to its value such as representative paper currency, all of them are considered to be allowed to trade with. Therefore, it is correct to exchange goods or services for any unit of money and it is permitted for the Muslim to sell for any currency and to buy with any currency and to hire with any currency and to be employed for any currency.

Ancak Devlet, hükmettiği topraklarda belirli bir para birimini benimsetmek isteseydi, öyle ki zekât, sarf, faiz ve diğer mali konulardaki şer'i hükümleri malın bir değer ölçüsü olması yönünden uygulasın, ayrıca diyet ve hırsızlık sayılacak asgari çalınan miktar gibi malın sahibiyle ilgili hükümleri de uygulasın, bu durumda belirli bir para birimi kullanma konusunda serbest değildir; yalnızca belirli bir türde parayı kullanabilir, başkasını kullanamaz. Şer'i hüküm, metinde belirtilen belirli bir cinsten para birimini tayin etmiştir ve bu cins altın ile gümüştür. Dolayısıyla Devlet bir para basmak isterse, bu paranın altın ve gümüşten olmasıyla sınırlıdır, başka hiçbir şeyle olamaz. Şer'i hüküm, Devlete istediği her parayı, istediği her türden basmasına izin vermemiş; eğer belirli para birimleriyle bir para çıkarmak isterse, kendisi için para birimi olarak yapabileceği birimleri tayin etmiştir ki bunlar yalnızca altın ve gümüştür. Bunun delili, İslam'ın altın ve gümüşle sabit hükümler üzerinden, herhangi bir değişiklik olmaksızın bağlantı kurmasıdır. Nitekim diyet belirlendiğinde belirli bir miktar altından belirlenmiş, hırsızın elinin kesilmesi gerektiğinde ise cezanın uygulanacağı asgari miktar altından tespit edilmiştir. Resûlullah ﷺ, Yemen halkına gönderdiği yazıda şöyle buyurmuştur:

However, if the State wanted the lands that it ruled to adopt a specific unit of money, such that it implements the rules of the Shari’ah related to finance from the angle of it being wealth such as Zakah, exchange, interest and anything else, and the rules related to the individual who owned the wealth such as blood money, the minimum stolen amount that would be considered theft, and so on, then it does not have an open hand to use any specific monetary unit, but rather it is restricted to use only a specific type of money and no other. The Shari’ah specified the monetary unit, from a specific genus which the text mentioned, and this is gold and silver. So if the State wanted to issue a currency, it is restricted to the money being gold and silver and nothing else. The Shari’ah did not leave the State to issue any money it pleased, from any type it wanted, but rather it specified the monetary units which the State could make as a currency for itself if it wanted to issue a currency with specific monetary units; which are gold and silver alone. The evidence for this is that Islam connected to gold and silver with fixed rules, and without any change. So when blood money was specified, it was specified from a specific amount of gold, and when the cutting of the hand of the thief was obligated, the minimum amount that the punishment would be applied for was specified from gold; the Messenger (pbuh) said in his message to the people of Yemen:

. ؤْمِنَةِ مِاْئَةٍ مِنَ الإِبِلِ، وَعَلَى « ُ » وَأَنَّ فِي النَّفْسِ الم أَهْلِ الْوَرَقِ أَلْفُ دِينَارٍ .

. ؤْمِنَةِ مِاْئَةٍ مِنَ الإِبِلِ، وَعَلَى « ُ » وَأَنَّ فِي النَّفْسِ الم أَهْلِ الْوَرَقِ أَلْفُ دِينَارٍ .

“ve mü'min bir canın (öldürülmesi halinde) diyeti yüz deve, gümüş sahipleri için ise bin dinar”dır (İbn Kudame'nin el-Mugni'sinde, Amr b. Hazm'dan, Resulullah ﷺ'in Yemen halkına yazdığı mektuptan rivayet edilenlerden nakledilmiştir). Nesâî'de Resulullah ﷺ'in Yemen halkına yazdığı mektupla ilgili rivayette ise "gümüş sahipleri" yerine "altın sahipleri üzerine bin dinar" ifadesi yer almaktadır. Ve şöyle demiştir:

“and for the believing soul (if killed) it is one hundred camels, and for the people of silver one thousand Dinars” (mentioned by Ibn Qudamah in Al-Mughni from what was reported from ‘Amru b. Hazim from the letter of the Messenger of Allah (pbuh) to the people of Yemen). And in the report in Al-Nisa’i regarding the letter of the Messenger of Allah (pbuh) to the people of Yemen: “and upon the people of gold it is one thousand Dinars” in place of: “people of silver”. And he said:

. » لا تقُْطَعُ يَدُ السَّارِقِ إِلاَّ فِي رُبْعِ دِينَارٍ فَصَاعِدًا «.

. » لا تقُْطَعُ يَدُ السَّارِقِ إِلاَّ فِي رُبْعِ دِينَارٍ فَصَاعِدًا «.

“Bir çeyrek dinar ve daha fazlası için olmadıkça (elin) kesilmesi yapılmaz” (Müslim, Âişe (ra)'dan rivayet etmiştir).

“Do not cut (the hand) except for a quarter of a Dinar and more” (reported by Muslim from Aisha(ra)).

Bu, Dinar ve Dirhem'in belirli kurallarını, Dinar'ın ağırlığının altınla, Dirhem'in ise gümüşle ölçülmesini tanımlar; bu da onları nesnelerin ve emeğin değerine benzer parasal birimler haline getirir. Bu parasal birim para ve onun temelidir. Şeriatın, paraya ilişkin kuralları bu kurallarla ilişkilendirdiğinde altın ve gümüşü şer'i hükümlere metin yoluyla bağlaması, paranın yalnızca altın ve gümüşten olabileceğinin delilidir.

This defines specific rules with Dinars and Dirhams, and the weight of the Dinar measured by gold, and the Dirham by silver, which made them monetary units analogous to the value of objects and effort. This monetary unit is the currency and its basis. The fact that the Shari’ah textually connected gold and silver to the Shari’ah rules when these rules were related to currency is evidence that the currency can only be from gold and silver alone.

Ayrıca, Allah (SWT) zekâtı farz kıldığında, onu yalnızca altın ve gümüş üzerine farz kılmış ve nisabı altın ve gümüşten belirlemiştir. Dolayısıyla para üzerindeki zekâtın altın ve gümüşe göre belirlenmiş olması, paranın altın ve gümüş olduğunu gösterir. Eğer bunların dışında bir para birimi olsaydı, o zaman paraya ait zekât da o para birimi üzerine farz olurdu. Çünkü altın ve gümüşten başka hiçbir para üzerine zekâtı gösteren bir nass yoktur; bu da başka hiçbir para türü için bir itibarın bulunmadığını ortaya koymaktadır. Ayrıca, parasal işlemlere dair kılınan döviz alım satımı kuralları yalnızca altın ve gümüşü ele almıştır ve İslam'da zikredilen bütün mali işlemler altın ve gümüş üzerinden yürütülür. Döviz alım satımı ise parayı parayla satmaktır; yani bir para türünü aynı türle satmak veya onu başka bir para türüyle satmaktır. Başka bir ifadeyle, döviz alım satımı bir parayı bir parayla satmaktır. Şeriat, tamamen parasal bir işlem olan döviz alım satımını yalnızca altın ve gümüşle sınırlamıştır; bu da paranın altın ve gümüşten olması gerektiğinin ve başka hiçbir şeyin olmaması gerektiğinin açık bir delilidir. Nitekim (Peygamber ﷺ) şöyle buyurmuştur:

Additionally, when Allah (swt) obligated Zakah, He (swt) obligated it upon gold and silver alone, and specified the Nisab from gold and silver, and so the consideration that the Zakah upon money is by gold and silver specifies that the currency is gold and silver, and if there was a currency other than them then Zakah for money would have been obligatory upon it. Because there is no text for Zakah upon money except upon gold and silver, this indicates that there is no consideration for any other type of money. Also, the rules of currency exchange which were revealed regarding monetary transactions alone addressed gold and silver alone and all of the financial transactions mentioned in Islam are dealt with in gold and silver. And currency exchange is to sell money for money, either to sell one type of money with itself, or to sell it for another type of money, and by another expression currency exchange is to sell a currency for a currency. The Shari’ah specified currency exchange – which is a purely monetary transaction – with gold and silver alone, which is a clear evidence that the currency must be from gold and silver and nothing else. He said:

.» وَبِيعُوا الذَّهَبَ بِالْفِضَّةِ وَالْفِضَّةَ بِالذَّهَبِ كَيْفَ شِئْتُمْ «.

.» وَبِيعُوا الذَّهَبَ بِالْفِضَّةِ وَالْفِضَّةَ بِالذَّهَبِ كَيْفَ شِئْتُمْ «.

“Altın gümüşle dilediğiniz gibi satın” (Buhârî, Ebû Bekre’den rivayet etmiştir). Müslim de benzer bir hadisi Ubâde bin es-Sâmit yoluyla rivayet etmiştir. Resûlullah ﷺ şunu da buyurmuştur:

“Sell gold for silver as you please” (reported by Al-Bukhari from Abu Bakra). And Muslim reported similar to it through Ubada Bin Al-Samit. The Messenger (pbuh) also said:

.» الذَّهَبُ بِالْوَرِقِ رِباً إِلاَّ هَاءَ وَهَاء «.

.» الذَّهَبُ بِالْوَرِقِ رِباً إِلاَّ هَاءَ وَهَاء «.

"Altın karşılığında gümüş, elden ele verilmediği sürece faizdir (riba)" (Umar'dan rivayet edilen, üzerinde ittifak edilen hadis).

“Gold for silver is interest (usury) unless it is exchanged hand to hand” (agreed upon from Umar).

Bunun üzerine Elçi (sav), altın ve gümüşü para olarak belirlemiş, mal ve emeklerin değerinin ölçüldüğü ve alım satımın üzerine kurulduğu parasal değer ölçütleri olarak yalnızca bunları kılmıştır. Bu paranın ölçüleri Awqiya, Dirhem, Daniq, Qirat, Mithqal ve Dinar idi. Bunların hepsi Peygamber ﷺ döneminde iyi bilinen ve meşhur olup insanlar bunlarla alışveriş yapıyordu. Ayrıca onun bunlara onay verdiği de sabittir. Bütün ticaret ve evlilikler altın ve gümüşle gerçekleşiyordu; bu, birçok sahih rivayetle doğrulanmıştır. Dolayısıyla Elçi (sav)'nin altın ve gümüşü para kılması, şeriatın bazı hükümleri yalnızca bunlara bağlaması, paradan verilen zekâtın yalnızca bunlarla sınırlı olması ve para birimi değişimi ile mali işlemlerin yalnızca bunlarla yapılması, İslam'ın parasının yalnızca altın ve gümüş olduğu ve başka hiçbir şey olmadığı konusunda açık delillerdir.

Above that, the Messenger (pbuh) specified gold and silver as money, and made them alone the measures of monetary value which the values of goods and efforts were measured against, and upon which basis transactions were carried out. The measures for this currency were the Awqiya, the Dirham, the Daniq, the Qirat, the Mithqal, and the Dinar. These were all well known and famous at the time of the Prophet , and the people would transact with them. And it is confirmed that he consented to them. All of the trade and marriages took place with gold and silver, as has been confirmed by several authentic narrations, and so the fact that the Messenger (pbuh) made gold and silver the currency, and the fact that the Shari’ah linked some of the Shari’ah rules with them alone, and that Zakah upon money is limited to them, and currency exchange and financial transactions were limited to them, are all clear evidence that the money of Islam is only gold and silver and nothing else.

Ancak, Şeriatın devletin basabileceği para birimini altın ve gümüşten parasal birimler olarak belirlemiş olmasının, devletin bu parayla yönetilen topraklardaki insanlar arasındaki alışverişleri kısıtladığı anlamına gelmediğini açıkça belirtmek gerekir. Bu, yalnızca bu belirli parasal birimlerin kullanımını Şeriatın öngördüğü bazı hükümlerin ancak bu paraya uygun olarak uygulanabileceği anlamına gelir. Genel alışverişlere gelince, Şeriatın getirdiği gibi mübah olmaya devam ederler. Devletin bunları belirli bir birimle sınırlandırması caiz değildir; yani bunları kendi parasıyla ya da başka herhangi bir parayla sınırlandırması caiz değildir, çünkü bu kısıtlama mübah olan bir şeyin yasaklanması olur ve devletin bunu yapması caiz değildir. Ancak devlet, yönetimi altındaki topraklarda başka herhangi bir paranın serbest bırakılmasının kendi parasına, maliyesine veya ekonomisine zarar vereceğini, yani zarara yol açacağını düşünürse, "Harama götüren vasıta da haramdır" kaidesi uyarınca bunu engellemesi caizdir. Aynı şekilde, belirli bir paranın bu zarara yol açacağını düşünürse, "Mübah bir şeyin bir türü zarara yol açarsa, yalnızca o tür yasaklanır ve şey mübah olmaya devam eder" kaidesi uyarınca o parayı yasaklayabilir. Bu hüküm, devletin kendi parasının ihracı ile yabancı paranın ithalat ve ihracı için de geçerlidir; tıpkı devletin içindeki işlemler hakkında uygulandığı gibi.

However, it is necessary to be clear that the fact that the Shari’ah specified the currency that the State can issue as being monetary units from gold and silver, does not mean that the State restricts the exchanges between the people in the lands which are ruled by this currency, rather it means that the Shari’ah rules which the Shari’ah specified the use of these specific monetary units cannot be carried out other than in accordance with this money. As for general exchanges, they remain permitted as brought by the Shari’ah. It is not permissible for the State to restrict them to a particular unit; in other words, it is not permissible to restrict them to its or any other currency, since this restriction would be the forbiddance of something permitted, which is not permitted for the State to do. However, if the State thought that permitting any other currency in the lands it had authority over would lead to damaging its currency, its finance or its economy, in other words, would lead to harm, then it would be permitted to prevent it in accordance with the principle: “The means to something forbidden is also forbidden”. In the same manner, if it thought that a particular currency would lead to that harm, then it could prohibit that currency in accordance with the rule: “If one type of a permitted thing leads to harm then only that one is prohibited, and the thing remains permitted”. This is also applied to exporting the currency of the State, and importing and exporting foreign currency, in the same way that it is applied upon the transactions within the State.