Devlet aygıtı on üç kurum üzerine kuruludur:

The state apparatus is established upon thirteen institutions:

1. Halife (Devletin Lideri).

1. The Khalifah (Leader of the State).

2. Yardımcılar (yetkilendirilmiş bakanlar).

2. The Assistants (delegated ministers).

3. İcra bakanı.

3. Executive minister.

4. Vali ve Yöneticiler.

4. The Governors.

5. Cihad Emiri.

5. The Amir of Jihad.

6. İç Güvenlik.

6. The Internal Security.

7. Dış İlişkiler.

7. The Foreign Affairs.

8. Sanayi.

8. Industry.

9. Yargı.

9. The Judiciary.

10. Halkın İşleri (idari yapılanma).

10. The People’s Affairs (administrative apparatus).

11. Hazine (Beytülmal).

11. The Treasury (Bayt Al-Mal).

12. Medya.

12. Media.

13. Ümmetin Meclisi (Şûrâ ve hesap verebilirlik).

13. The Ummah’s Council (Shura and accounting).

Bunun delili, Resulullah'ın (ﷺ) fiilleridir; zira devlet aygıtını bu biçimde kurmuştur. Kendisi devletin başkanıydı ve Müslümanlara, halife ve imam kurmalarını emrettiğinde devlet için bir başkan oluşturmalarını da emretmiştir. Şöyle buyurmuştur:

The evidence for this is the actions of the Messenger (pbuh) , since he established the state apparatus in this form. He was himself the leader of the State, and he ordered the Muslims to establish a leader for the state when he ordered them to establish the Khalifah and the Imam. He said.

. مَنْ خَلَعَ يَدًا مِنْ طَاعَةٍ لَقِيَ اللَّهَ يَ وْمَ الْقِيَامَةِ لا حُجَّةَ لَهُ، وَمَنْ مَاتَ وَلَيْسَ فِي « » عُ نُقِهِ بَ يْ عَةٌ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّة .

. مَنْ خَلَعَ يَدًا مِنْ طَاعَةٍ لَقِيَ اللَّهَ يَ وْمَ الْقِيَامَةِ لا حُجَّةَ لَهُ، وَمَنْ مَاتَ وَلَيْسَ فِي « » عُ نُقِهِ بَ يْ عَةٌ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّة .

“Kim itaatten (Emir'e itaatten) elini çekerse, Kıyamet Günü Allah'ın huzuruna çıktığında hiçbir delili olmayacaktır; kim de biat etmeden ölürse, Cahiliye ölümüyle ölmüş olur” (Müslim tarafından rivayet edilmiştir). Biat ise Halife'ye yapılan biattir. Sahabe, Resulullah ﷺ'in vefatından sonra kendisine bir halef, bir Halife'nin tayin edilmesinin zorunlu olduğu konusunda icma etmiştir. Sahabenin bir Halife'nin tayin edilmesi konusundaki icmaı, Resulullah ﷺ'in defnini, ona bir halef seçme işiyle meşgul olmaları nedeniyle geciktirmelerinde açıkça teyit edilmektedir.

“One who withdraws his hand from obedience (to the Amir) will find no argument (in his defense) when he stands before Allah on the Day of Resurrection; and one who dies without having sworn allegiance will die the death of one belonging to the Days of Ignorance (Jahilliyah)” (reported by Muslim), and the pledge of allegiance is the pledge of allegiance to the Khalifah. And the companions agreed upon the necessity of establishing a successor, a Khalifah, to the Messenger of Allah (pbuh) after his death. The consensus of the companions upon the establishment of a Khalifah is clearly confirmed by their delaying of the burial of the Messenger of Allah (pbuh) due to their busyness in electing a successor to him .

Yardımcılar konusunda delil, Ebû Dâvûd'un güvenilir bir senetle Âişe (ra)'dan rivayet ettiği hadistir; Âişe (ra) şöyle demiştir: Allah'ın Resûlü ﷺ şöyle buyurdu:

As for the assistants, the evidence is from what Abu Dawud narrated with a good chain from 'Aisha (ra) who said that the Messenger of Allah (pbuh) said.

. "إِذَا أَرَادَ اللَّهُ بِالأَمِيرِ خَيْ رًا جَعَلَ لَهُ وَزِيرَ صِدْقٍ، إِنْ نَسِيَ ذكََّرَهُ وَإِنْ ذكََرَ أَعَانَهُ. وَإِذ ا أَرَادَ اللَّهُ بِهِ غَيْ رَ ذَلِكَ جَعَلَ لَهُ وَزِيرَ سُوءٍ، إِنْ نَسِيَ لَمْ يُذَكِّرْهُ وَإِنْ ذكََرَ لَمْ يُعِنْه " .

. "إِذَا أَرَادَ اللَّهُ بِالأَمِيرِ خَيْ رًا جَعَلَ لَهُ وَزِيرَ صِدْقٍ، إِنْ نَسِيَ ذكََّرَهُ وَإِنْ ذكََرَ أَعَانَهُ. وَإِذ ا أَرَادَ اللَّهُ بِهِ غَيْ رَ ذَلِكَ جَعَلَ لَهُ وَزِيرَ سُوءٍ، إِنْ نَسِيَ لَمْ يُذَكِّرْهُ وَإِنْ ذكََرَ لَمْ يُعِنْه " .

“Allah (SWT), Müslümanlara bir yönetici atadığında ve bu yönetici hakkında hayır dilediğinde, ona samimi bir vezir (yardımcı) atar; bu vezir unuttuğunda onu hatırlatır, hatırladığında ona yardım eder.” Tirmizi, Ebu Said el-Hudri'den rivayet etmiştir ki Resulullah ﷺ şöyle buyurmuştur:

“When Allah (swt) appoints a governer over Muslims, and desire good for him (this ruler), Alla (swt) appoints a sincere minister (assistant) to him who will remind him if he forgets and helps him if he remembers.”. And Tirmidhi reported from Abu Said Al-Khudri that the Messenger (pbuh) said.

. "مَا مِنْ نَبِيٍّ إِلاَّ لَهُ وَزِيرَانِ مِنْ أَهْلِ السَّمَاءِ وَوَزِيرَانِ مِنْ أَهْلِ الأَرْضِ فَ أَمَّا وَزِيرَايَ مِنْ أَهْلِ السَّمَاءِ فَجِبْرِيلُ وَمِيكَائِيلُ وَأَمَّا وَزِيرَايَ مِنْ أَهْلِ الأَرْضِ فَأَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ " .

. "مَا مِنْ نَبِيٍّ إِلاَّ لَهُ وَزِيرَانِ مِنْ أَهْلِ السَّمَاءِ وَوَزِيرَانِ مِنْ أَهْلِ الأَرْضِ فَ أَمَّا وَزِيرَايَ مِنْ أَهْلِ السَّمَاءِ فَجِبْرِيلُ وَمِيكَائِيلُ وَأَمَّا وَزِيرَايَ مِنْ أَهْلِ الأَرْضِ فَأَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ " .

“Her peygamberin (ﷺ) (selâm)… ” — wait, the original says "(phuh)", which is an honorific written as an abbreviation for another prophet's peace formula, so it stays as an honorific in Turkish: (selam). Her peygamberin göksel iki vezîri, yerden de iki vezîri vardır. Benim göksel iki vezirim Cibrîl ve Mikâil'dir; yerdeki iki vezirim ise Ebû Bekr ve Ömer'dir.” Buradaki “vezirayya (benim iki vezirim)” sözcüğünün anlamı, dilsel anlamı gereği, benim iki yardımcım demektir; “vezir” sözcüğünün çağdaş anlamı ise Batılı bir tanımdır ve onunla kastedilen belirli bir yönetme eylemidir. Bu anlam Müslümanlar tarafından bilinmemiştir ve o bölümde açıkça ortaya konulduğu gibi, İslam'daki yönetim sistemiyle çelişmektedir.

“Every Prophet (phuh) has two ministers from heavens and two ministers from Earth. My two ministers from heavens are Jibril and Mika’il, and from Earth are Abu Bakr and Omar”. The meaning of the word “my two ministers (Waziraya)” here is my two assistants for, since this is the linguistic meaning, and the word ‘minister’ according to its contemporary meaning is a Western definition, and what is intended by it is a specific act of ruling. This meaning was not known to the Muslims and contradicts the system of ruling in Islam as is made clear in that section.

İcra müdürü, Allah Resulü ve ardından gelen salih halifeler döneminde "El-Katib" (kâtip, kaydeden) olarak bilinen kişidir ve görevi, Halife'ye görevlerin yürütülmesi, takibi ve tamamlanmasında yardımcı olmaktır. Buhari, Sahih'inde Zeyd bin Sabit'ten şöyle rivayet etmiştir: ﷺ Peygamber, ona Yahudilerin kitabını öğrenmesini emretti; öyle ki ben Peygamber ﷺ adına yazışmalar yapıyordum ve onlar (Yahudiler) kendisine yazdıklarında, onların mektuplarını ona okuyordum.

The executive minister is what was known as Al-Katib (the recorder) at the time of the Messenger of Allah (pbuh) and the righteous successors, and his job is to assist the Khalifah in the execution, follow up and accomplishment of tasks. Bukhari narrated in his Sahih from Zaid Bin Thabit. . كتُبَهُ أَمَرَهُ أَنْ يَ تَ عَلَّمَ كِ تَابَ الْيَ هُودِ حَتَّى كَتَبْتُ لِلنَّبِيِّ أَنَّ النَّبِيَّ « » وَأَقْ رَأْتُهُ كُتُبَ هُمْ إِذَا كَتَبُوا إِلَيْهِ .

"Peygamber ﷺ ona Yahudilerin yazısını öğrenmesini emretti. Hatta ben Peygamber ﷺ için (Yahudilere) mektuplar yazdım ve onlar ona mektup yazdıklarında, gelen mektupları da okudum." ve İbn İshak, Abdullah bin ez-Zübeyr'den rivayet etmiştir.

“The Prophet (phuh) commanded him to learn the writing of the Jews. I even wrote letters for the Prophet (phuh) (to the Jews) and also read their letters when they wrote to him.” and Ibn Ishaq reported from ‘Abd Allah Bin Al-Zubair,

. اسْتَكْتَبَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ الأَرْقَمِ بْنِ عَبْدِ ي غَُوثَ، وَكَانَ "أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ يُجِيبُ عَنْهُ المُلُوكَ ..." .

. اسْتَكْتَبَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ الأَرْقَمِ بْنِ عَبْدِ ي غَُوثَ، وَكَانَ "أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ يُجِيبُ عَنْهُ المُلُوكَ ..." .

Allah'ın Resûlü ﷺ, kendisi adına krallara cevap veren ‘Abdullah b. el-Erkam b. ‘Abdi Yağûsa'ya diktirirdi...”. Hâkim, el-Müstedrek'te bu rivayeti nakletmiş ve sahih olduğunu belirtmiş; ez-Zehebî de bu sahihliği teyit etmiştir. Rivayet, ‘Abdullah b. Ömer'den nakledilmektedir; o şöyle demiştir:

“The Messenger of Allah (pbuh) used to dictate to ‘Abd Allah Bin Al-Arqam b. ‘Abdi Yaghootha, who used to respond to the Kings on his behalf...”. Al-Hakim reported a narration in Al-Mustadrak which he authenticated, and Al-Dhahabi confirmed the authentication, from ‘Abd Allah Bin Umar who said.

. ك تَابُ رَجُلٍ، فَ قَالَ لِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ الأَرْقَمِ: أَجِبْ عَنِّي. فَكَتَبَ "أَتَى النَّبِيَّ جَوَابَهُ ثُمَّ قَ رَأَهُ عَلَيْهِ، فَ قَالَ: أَصَبْتَ وَأَحْسَنْتَ، اللّهُمَّ وَفِّ قْهُ، فَ لَمَّا وَلِيَ عُمَرُ كَانَ يُشَاوِرُه " .

. ك تَابُ رَجُلٍ، فَ قَالَ لِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ الأَرْقَمِ: أَجِبْ عَنِّي. فَكَتَبَ "أَتَى النَّبِيَّ جَوَابَهُ ثُمَّ قَ رَأَهُ عَلَيْهِ، فَ قَالَ: أَصَبْتَ وَأَحْسَنْتَ، اللّهُمَّ وَفِّ قْهُ، فَ لَمَّا وَلِيَ عُمَرُ كَانَ يُشَاوِرُه " .

Bir adamın mektubu Peygamber ﷺ'e geldi; bunun üzerine ‘Abdullah bin el-Arkam'a şöyle dedi: "Cevabını benim adıma yaz." O da öyle yaptı ve cevabı Peygamber ﷺ'e okudu. Peygamber ﷺ de şöyle buyurdu: "Doğru yaptın ve güzel davrandın; Allah sana yardım etsin." Ömer halife olduğunda ona danışırdı.

“A man’s letter came to the Prophet (phuh) , so he said to ‘Abd Allah Bin Al-Arqam: answer it on my behalf, and so he did and read it to the Prophet (phuh) who said: You were correct and you did well; may Allah help you. When Omar took office, he used to consult him”.

Valiler hakkında ise hem Buhârî hem de Müslim, Ebû Bürde'den rivayet etmiştir.

As for the governors, both Al-Bukhari and Muslim reported from Abu Birda.

. أَبَا مُوسَى وَمُعَاذَ بْنَ جَبَلٍ إِلَى الْيَمَنِ، قَالَ: وَبَ عَثَ كُلَّ بَ عَثَ رَسُولُ اللَّهِ « » وَاحِدٍ مِنْ هُمَا عَلَى مِخْلافٍ، قَالَ: وَالْيَمَنُ مِخْلافَانِ .

. أَبَا مُوسَى وَمُعَاذَ بْنَ جَبَلٍ إِلَى الْيَمَنِ، قَالَ: وَبَ عَثَ كُلَّ بَ عَثَ رَسُولُ اللَّهِ « » وَاحِدٍ مِنْ هُمَا عَلَى مِخْلافٍ، قَالَ: وَالْيَمَنُ مِخْلافَانِ .

Allah'ın Resulü ﷺ, Ebu Musa ile Muâz bin Cebel'i Yemen'e gönderdi. Yemen iki eyaletten oluştuğu için her birini bir eyaleti yönetmekle görevlendirdi. Müslim'in Ebu Musa'dan rivayet ettiği hadiste ise Resulullah ﷺ şöyle buyurdu:

“The Messenger of Allah (pbuh) sent Abu Musa and Mu’adh Bin Jabal to Yemen. He sent each of them to administer a province as Yemen consisted of two provinces.” And in the report with Muslim from Abu Musa the Messenger (pbuh) said,

. لَنْ أَوْ لاَ نَسْتَ عْمِلُ عَلَى عَمَلِنَا مَنْ أَرَادَهُ، وَلَكِنِ اذْهَبْ أَنْتَ يَا أَبَا مُوسَى أَوْ « » يَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ قَ يْسٍ، فَ بَ عَثَهُ عَلَى الْيَمَنِ ثُمَّ أَتْ بَ عَهُ مُعَاذَ بْنَ جَبَلٍ .

. لَنْ أَوْ لاَ نَسْتَ عْمِلُ عَلَى عَمَلِنَا مَنْ أَرَادَهُ، وَلَكِنِ اذْهَبْ أَنْتَ يَا أَبَا مُوسَى أَوْ « » يَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ قَ يْسٍ، فَ بَ عَثَهُ عَلَى الْيَمَنِ ثُمَّ أَتْ بَ عَهُ مُعَاذَ بْنَ جَبَلٍ .

“Biz, işlerimize, iş talep eden birini asla atamayız (veya: atamayız). Ama ey Ebu Musa! (veya Abdullah bin Kays!) Yemen'e git.” “Ardından Peygamber (ﷺ) Muaz bin Cebel'i onun peşinden gönderdi.” Buhari ve Müslim, Amr bin Avf el-Ensari'den rivayet etmişlerdir. . هُوَ صَالَحَ أَهْلَ الْبَحْرَيْنِ وَأَمَّرَ عَلَيْهِمْ الْعَلاءَ بْنَ "... وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ الْحَضْرَمِيِّ " .

“We never (or, we do not) appoint for our affairs anyone who seeks to be employed. But O Abu Musa! (or Abdullah bin Qais!) Go to Yemen. “The Prophet (phuh) then sent Mu adh bin Jaba after him.” Al-Bukhari and Muslim reported from Amr Bin ‘Auf Al-Ansari. . هُوَ صَالَحَ أَهْلَ الْبَحْرَيْنِ وَأَمَّرَ عَلَيْهِمْ الْعَلاءَ بْنَ "... وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ الْحَضْرَمِيِّ " .

“... Ve Allah'ın Elçisi ﷺ Bahreyn halkıyla bir ateşkes yapmış ve onların üzerine Al-‘Ala Bin Al-Hadrami'yi görevlendirmişti”. İbn Abdul Al-Birr, Al-isti’ab adlı eserinde şöyle demiştir: “Allah'ın Elçisi ﷺ, Amr b. Al-‘As'ı Umman'a vali tayin etmişti ve Allah'ın Elçisi ﷺ vefat edene kadar o bu görevde kalmıştır.”

“... And the Messenger of Allah (pbuh) had made a truce with the people of Bahrain, and had appointed Al-‘Ala Bin Al-Hadrami over them”. Ibn Abdul Al-Birr in Al-isti’ab said “The Messenger of Allah (pbuh) made Amr b. Al-‘As the governor over Oman, and he remained in that position until the death of the Messenger of Allah (pbuh) ”.

Cihat Emiri makamının delili Sünnet'tendir: İbn Sa'd, et-Tabakat adlı eserinde, Allah'ın Elçisi ﷺ'in şöyle buyurduğunu rivayet etmiştir: ".

The evidence for the position of Amir of Jihad comes from the Sunnah: Ibn Sa’d reported in Al-Tabaqat that the Messenger of Allah (pbuh) said, ".

. أَمِيرُ النَّاسِ زَيْدُ بْنُ حَارِثَةَ، فَإِنْ قُتِلَ فَجَعْفَرُ بْنُ أَبِي طَالِبَ، فَإِنْ قُتِلَ فَ عَبْدُ اللَّه بْنُ رَوَاحَةَ، فَإِنْ قُتِلَ فَ لْيَ رْتَضِ ال مُ سْ لِمُونَ بَ يْ نَ هُمْ رَجُ لاً فَ يَجْعَلُوهُ عَلَيْهِمْ " .

. أَمِيرُ النَّاسِ زَيْدُ بْنُ حَارِثَةَ، فَإِنْ قُتِلَ فَجَعْفَرُ بْنُ أَبِي طَالِبَ، فَإِنْ قُتِلَ فَ عَبْدُ اللَّه بْنُ رَوَاحَةَ، فَإِنْ قُتِلَ فَ لْيَ رْتَضِ ال مُ سْ لِمُونَ بَ يْ نَ هُمْ رَجُ لاً فَ يَجْعَلُوهُ عَلَيْهِمْ " .

"Halkın Emiri (Amir) Zeyd bin Harise'dir; o öldürülürse Ca'fer bin Ebi Talib; o da öldürülürse Abdullah bin Revaha; o da öldürülürse Müslümanların razı olduğu kimse onların emiri olacaktır." Buhârî, Abdullah b. Ömer'den (ra) rivayet etmiştir ki şöyle demiştir.

“The Leader (Amir) of the people is Zaid Bin Haritha; if killed then Ja’far Bin Abi Talib; if killed then ‘Abd Allah Bin Rawaha; if he killed then whomever the Muslims are satisfied with will become their leader”. Al-Bukhari reported from ‘Abd Allah b. Umar (ra) who said.

. فِي غَزْوَةِ مُؤْتَةَ زَيْدَ بْنَ حَارِثَةَ ... " "أَمَّرَ رَسُ ولُ اللَّهِ .

. فِي غَزْوَةِ مُؤْتَةَ زَيْدَ بْنَ حَارِثَةَ ... " "أَمَّرَ رَسُ ولُ اللَّهِ .

“Allah'ın Elçisi ﷺ, Mu'te seferinin komutanlığına Zeyd bin Hârise'yi atadı” ve Buhârî, Seleme bin el-Ekva'ın rivayetinde şöyle dediğini nakletmiştir: "

“The Messenger of Allah (pbuh) appointed Zaid Bin Haritha in charge of the Mu’ta expedition” and Al-Bukhari reported in the narration of Salamah Bin Al-Akwa’ that he said, ".

. » سَبْعَ غَزَوَاتٍ وَغَزَوْتُ مَعَ ابْنِ حَارِثَةَ اسْتَ عْمَلَهُ عَلَيْ نَا "غَزَوْتُ مَعَ النَّبِيِّ .

. » سَبْعَ غَزَوَاتٍ وَغَزَوْتُ مَعَ ابْنِ حَارِثَةَ اسْتَ عْمَلَهُ عَلَيْ نَا "غَزَوْتُ مَعَ النَّبِيِّ .

“Allah'ın Elçisi ﷺ ile yedi gazveye katıldım ve bir de bizim üzerimize komutan atanmış olan Zeyd bin Hârise ile katıldım.” Buhârî ve Müslim, Abdullah b. Ömer'in şöyle dediğini rivayet etmişlerdir:

“I went on seven expeditions with the Messenger of Allah (pbuh), and one with Zaid Bin Haritha who had been appointed over us”. And Al-Bukhari and Muslim reported from ‘Abd Allah b. Umar who said,

. بَ عْثًا وَأَمَّرَ عَلَيْهِمْ أُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ، فَطَعَنَ بَ عْضُ النَّاسِ فِي "بَ عَثَ النَّبِيُّ أَنْ تَطْعُنُوا فِي إِمَارَتِهِ فَ قَدْ كُنْتُمْ تَطْعُنُونَ فِي إِمَارَةِ أَبِيهِ مِنْ : إِمَارَتِهِ، فَ قَالَ النَّبِيُّ قَ بْلُ، وَايْمُ الل هِ إِنْ كَانَ لَخَلِيقًا لِلإِمَارَةِ ... " .

. بَ عْثًا وَأَمَّرَ عَلَيْهِمْ أُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ، فَطَعَنَ بَ عْضُ النَّاسِ فِي "بَ عَثَ النَّبِيُّ أَنْ تَطْعُنُوا فِي إِمَارَتِهِ فَ قَدْ كُنْتُمْ تَطْعُنُونَ فِي إِمَارَةِ أَبِيهِ مِنْ : إِمَارَتِهِ، فَ قَالَ النَّبِيُّ قَ بْلُ، وَايْمُ الل هِ إِنْ كَانَ لَخَلِيقًا لِلإِمَارَةِ ... " .

Peygamber ﷺ bir askeri birlik gönderdi ve bu birliğin komutanlığına Usame bin Zeyd'i atadı. Bazı kimseler Usame'nin komutanlığını eleştirdi (hakkında kötü konuştu). Bunun üzerine Allah'ın Resulü ﷺ ayağa kalkarak şöyle buyurdu: "Eğer siz Usame'nin komutanlığını eleştiriyorsanız, daha önce babasının komutanlığını da eleştirmiş oldunuz. Vallahi, (babası) Zeyd de komutanlığı hak ediyordu." Müslim, Büreyde'den rivayet etmiştir ki o şöyle demiştir:

“The Prophet (phuh) sent an army detachment and made Usama bin Zaid its commander. Some people criticized (spoke badly of) Usama's leadership. So Allah's Prophet (phuh) got up and said, "If you people are criticizing Usama's leadership, you have already criticized the leadership of his father before. But Waaimullah (i.e., By Allah), he (i.e. Zaid) deserved leadership”. Muslim reported from Barida who said,

. إِذَا أَمَّرَ أَمِيرًا عَلَى جَيْشٍ أَوْ سَرِيَّةٍ أَوْصَاهُ ... " "كَانَ رَسُولُ اللَّهِ .

. إِذَا أَمَّرَ أَمِيرًا عَلَى جَيْشٍ أَوْ سَرِيَّةٍ أَوْصَاهُ ... " "كَانَ رَسُولُ اللَّهِ .

Allah'ın Elçisi ﷺ bir orduya veya birliğe komutan atadığında, o kişiye özellikle öğütte bulunurdu.

“Whenever the Messenger of Allah (pbuh) appointed anyone as a leader of an army or detachement, he would especially exhort him”.

Dahili Güvenlik'e gelince, bu, Polis başkanının yöneteceği ve amacı Dar al-İslam'daki güvenliği korumak olacak bir makamdır. Eğer onlar yetersiz kalırsa, Halife'nin izniyle ordu görevlendirilir. Delil, Buhari'nin Enes'ten rivayet ettiği hadistir.

As for the Internal Security, this is the office that will be led by the head of the Police, and its objective would be to protect the security in Dar Al-Islam. If they were incapable then the army would be appointed with the permission of the Khalifah. The evidence is from what was reported by Al-Bukhari from Anas.

. بِمَنْزِلَةِ صَاحِبِ الشُّرَطِ مِنْ الأَمِيرِ " "كَانَ قَ يْسُ بْنُ سَعْدٍ مِنْ النَّبِيِّ .

. بِمَنْزِلَةِ صَاحِبِ الشُّرَطِ مِنْ الأَمِيرِ " "كَانَ قَ يْسُ بْنُ سَعْدٍ مِنْ النَّبِيِّ .

Kays bin Sa'd, Peygamber'e (ﷺ) bir emir'e karşı bir emniyet müdürü gibiydi.

“Qais bin Sa`d was to the Prophet (phuh) like a chief police officer to an Amir”.

Dış İlişkiler konusunda Resulullah ﷺ, diğer devletler ve kurumlarla dış ilişkiler kurardı. Kureyş ile müzakere etmesi için Useman bin Affan'ı gönderdi; tıpkı Kureyş'in elçileriyle müzakere ettiği gibi. Aynı şekilde kralların yanına elçiler gönderdi, kralların ve liderlerin elçilerini kabul etti ve antlaşmalar ile barış düzenlemeleri yaptı. Aynı şekilde halifeleri de kendisinden sonra diğer devletler ve kurumlarla diplomatik ilişkiler kurdu. Ayrıca bu işleri kendileri adına yapmaları için başkalarını görevlendirdiler; çünkü kişinin bizzat yapabildiği bir işin, onun adına başka birine devredilebileceği ve bu işi yerine getirmek üzere başka birinin vekil kılınabileceği esasına dayanarak.

With respect to Foreign Affairs, the Messenger (pbuh) used to establish external relations with other states and bodies. He sent ‘Uthman Bin ‘Affan to negotiate with Quraysh, just as he negotiated with the messengers of Quraysh. In the same manner, he sent messengers to the kings, and received messengers from the kings and leaders, and concluded agreements and peace settlements. And likewise, his successors, after him , established diplomatic relations with other states and bodies. And they appointed others to do that for them, on the basis that what the individual does himself can be delegated to someone else on his behalf, and deputise someone else to carry it out for him.

Sanayi (Industry) hakkındaki delil, Kur'an ve Sünnet'tir. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur.

As for Industry, its evidence is from the Quran and the Sunnah. Allah (swt) said.

“Ve onlara karşı gücünüzün yettiği her türlü kuvveti ve bağlanmış savaş atlarını hazırlayın ki bununla Allah’ın düşmanını ve sizin düşmanınızı, bir de sizin bilmediğiniz, ama Allah’ın bildiği başkalarını korkutasınız. Allah yolunda ne harcarsanız, size tam olarak geri ödenecek ve haksızlığa uğratılmayacaksınız.” (TMQ 8:60). Sünnete gelince, İbn Sa‘d, Et-Tabakat’ta Mekhul’dan şöyle rivayet etmiştir:

“And prepare against them whatever you are able of power and of steeds of war by which you may terrify the enemy of Allah and your enemy and others besides them whom you do not know [but] whom Allah knows. And whatever you spend in the cause of Allah will be fully repaid to you, and you will not be wronged.” (TMQ 8:60). With regards to the Sunnah Ibn Sa’d reported in Al-Tabaqat from Makhul,

. نَصَبَ المِنْجَنِيقَ عَلَى أَهْلِ الطَّائِفِ أَرْبَعِينَ يَ وْم اً" "أَنَّ النَّبِيَّ .

. نَصَبَ المِنْجَنِيقَ عَلَى أَهْلِ الطَّائِفِ أَرْبَعِينَ يَ وْم اً" "أَنَّ النَّبِيَّ .

“Taif halkına saldırırken Peygamber ﷺ kırk gün boyunca mancınık kurdurdu.” Ve Vakıdî, el-Mağâzî'de şöyle dedi.

“While attacking the people of at-Ta’if, the Prophet (phuh) set up the ballista for forty days.” And Al-Waqidi in Al-Maghazi said.

. أَصْحَابَهُ، ف قَالَ لَهُ سَلْمَانُ الفَارِسِيُّ: يَا رَسُولَ اللَّهِ ، "وَشَاوَرَ رَسُولُ اللَّهِ أَرَى أَنْ تَ نْصُبَ المِنْجَنِيقَ عَلَى حِصْنِهِمْ، فَإِنَّا كُنَّا بِأَرْضِ فَارِسَ نَ نْصُبُ المِنْجَنِيقَاتِ عَلَى الحُصُونِ وَتُ نْصَبُ عَلَيْ نَا. فَ نُصِيبُ مِنْ عَدُوِّنَا وَيُصِيبُ مَنَّا بِالمِ نجَنِيقِ، وَإِنْ لَمْ يَكُنْ فَ عَمِلَ مِنْجَنِيقاً بِيَدِهِ، فَ نَصَبَهُ عَلَى حِصْنِ المِنْجَنِيقُ طَالَ الثِّواءُ؛ فَأَمَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ الطَّائِفِ ... " .

. أَصْحَابَهُ، ف قَالَ لَهُ سَلْمَانُ الفَارِسِيُّ: يَا رَسُولَ اللَّهِ ، "وَشَاوَرَ رَسُولُ اللَّهِ أَرَى أَنْ تَ نْصُبَ المِنْجَنِيقَ عَلَى حِصْنِهِمْ، فَإِنَّا كُنَّا بِأَرْضِ فَارِسَ نَ نْصُبُ المِنْجَنِيقَاتِ عَلَى الحُصُونِ وَتُ نْصَبُ عَلَيْ نَا. فَ نُصِيبُ مِنْ عَدُوِّنَا وَيُصِيبُ مَنَّا بِالمِ نجَنِيقِ، وَإِنْ لَمْ يَكُنْ فَ عَمِلَ مِنْجَنِيقاً بِيَدِهِ، فَ نَصَبَهُ عَلَى حِصْنِ المِنْجَنِيقُ طَالَ الثِّواءُ؛ فَأَمَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ الطَّائِفِ ... " .

"Allah'ın Elçisi de (ﷺ) sahabileriyle istişare etti; Selman el-Farisi ona şöyle dedi: Ey Allah'ın Elçisi, bence onların kalelerine karşı mancınık kullanmalıyız. Farsta bulunduğumuzda kalelere karşı mancınık kullanırdık ve onlar da bize karşı kullanılırdı; biz onlara vurur, onlar da bize vururdu. Eğer mancınık olmasaydı, kuşatma daha uzun sürerdi. Elçi (ﷺ) ona mancınık yapmasını emretti; kendisi bir tane yapıp Taif kalelerine karşı kurdu." Bunu İbn İshak Siyer'inde nakletmiştir.

“and the Messenger of Allah (pbuh) consulted his companions; Salman Al-Farsi said to him, O Messenger of Allah, I think we should use the ballista against their fortifications. When we were in Persia, we used to use the ballista against fortification, and they were used against us; we hit them and they hit us. If it had not been for the ballista, the siege would have taken longer. The Messenger (pbuh) commanded him to build ballista; he made one himself and set it up against Al-Ta’if fortifications”. And Ibn Ishaq said in his Sirah.

. "حَتَّى إِذَا كَانَ يَ وْمُ الشَّدْخَةِ عِنْدَ جِدَارِ الطَّائِفِ، دَخَلَ ن فََرٌ مِنْ أَصْحَابِ تَحْتَ دَبَّابَةٍ ، ثُمَّ زَحَفُوا بِهَا إَلَى جِدَارِ الطَّائِفِ لِيَخْرُقُوهُ ... " رَسُولِ اللَّهِ .

. "حَتَّى إِذَا كَانَ يَ وْمُ الشَّدْخَةِ عِنْدَ جِدَارِ الطَّائِفِ، دَخَلَ ن فََرٌ مِنْ أَصْحَابِ تَحْتَ دَبَّابَةٍ ، ثُمَّ زَحَفُوا بِهَا إَلَى جِدَارِ الطَّائِفِ لِيَخْرُقُوهُ ... " رَسُولِ اللَّهِ .

“Tâif surunun yıkıldığı gün, Allah Resulü'nün (sav) bir kısım ashabı bir tank altına girdi ve ardından surunu yıkmak için surun yanına doğru ilerledi…” Ayrıca düşmanı korkutan şeye hazırlanmak farzdır; bu hazırlık sanayi olmadan gerçekleştirilemez ve bu nedenle sanayi, bu kuraldan dolayı farzdır.

“On day that the wall protecting Ta’if broke, a number of the companions of the Messenger of Allah (pbuh) entered under a tank, and then marched forward to the wall in order to destroy it…” Also, preparation for that which puts fear into the enemy is obligatory and this preparation cannot be carried out without industry, and ,therefore, industry is obligatory from the rule.

. )ما لا يتم الواجب إلا به فهو واجب( .

. )ما لا يتم الواجب إلا به فهو واجب( .

"Bir farzın tamamlanması için gerekli olan her şey de kendisi farzdır." Halife ya da onun görevlendirdiği kişi bunu yönetecek olandır.

“whatever is required to complete an obligation is itself an obligation”. The Khalifah or anyone he appoints is the one who will manage it.

Yargı konusunda Peygamber (ﷺ) hükmü bizzat kendisi verirdi ve insanlar arasında hüküm vermeleri için başkalarını da görevlendirirdi. Ümmü Seleme'nin rivayet ettiği gibi, Allah'ın Resulü (ﷺ) şöyle buyurmuştur; yargılamayı bizzat kendisi üstlenirdi.

With respect to the judiciary, the Prophet (phuh) used to act as the judge personally, and appointed others to judge between the people. He used to undertake the judging himself as narrated by Umm Salamah that the Messenger of Allah (pbuh) said.

. "إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ وَإِنَّكُمْ تَخْتَصِمُونَ إِلَيَّ، وَلَعَلَّ بَ عْضَكُمْ أَنْ يَكُونَ أَلْحَنَ بِحُجَّتِهِ مِنْ ب عَْضٍ وَأَقْضِيَ لَهُ عَلَى نَحْوِ مَا أَسْمَعُ، فَمَنْ قَضَيْتُ لَهُ مِنْ حَقِّ أَخِيهِ شَيْئًا فَلاَ يَأْخُذْ، فَإِنَّمَا أَقْطَعُ لَهُ قِطْعَةً مِنْ النَّارِ " .

. "إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ وَإِنَّكُمْ تَخْتَصِمُونَ إِلَيَّ، وَلَعَلَّ بَ عْضَكُمْ أَنْ يَكُونَ أَلْحَنَ بِحُجَّتِهِ مِنْ ب عَْضٍ وَأَقْضِيَ لَهُ عَلَى نَحْوِ مَا أَسْمَعُ، فَمَنْ قَضَيْتُ لَهُ مِنْ حَقِّ أَخِيهِ شَيْئًا فَلاَ يَأْخُذْ، فَإِنَّمَا أَقْطَعُ لَهُ قِطْعَةً مِنْ النَّارِ " .

“Şüphesiz ben de sadece bir insanım; davacılar bana (anlaşmazlıklarını) getiriyor; belki bazıları diğerlerinden daha belagatli olabilir. Ben onlardan duyduğum şeye göre hüküm veriyorum. Kim ki, benim hükmümle bir Müslüman'ın hakkından (haksız bir pay) verirsem, aslında ona (Cehennem) ateşinden bir parça vermiş olurum.” (Buhari'nin lafzıyla, ittifakla rivayet edilmiştir.) Ve bu, Ebu Hureyre ile Zeyd b. Halid el-Cuhenî'nin rivayetidir; ikisi de şöyle demiştir:

“Verily, I am only a human and the claimants bring to me (their disputes); perhaps some of them are more eloquent than others. I judge according to what I hear from them). So, he whom I, by my judgment, (give the undue share) out of the right of a Muslim, I in fact give him a portion of (Hell) Fire” (agreed upon with the wording from Al-Bukhari). And the narration of Abu Hurayrah and Zayd b. Khalid Al-Juhani who said.

Bir bedevi geldi ve dedi ki: "Ey Allah'ın Resulü ﷺ! Aramızda Allah'ın Kitabı ile hükmet." Davacısı ayağa kalktı ve dedi ki: "Doğru söylüyor, aramızda Allah'ın Kitabı ile hükmet ..." (Muttefekun aleyh; lafız Buhari'ye aittir). Başkalarının yargıya atanmasına gelince, delil Hakim'in rivayet ettiği ve Müslim ile Buhari'nin şartlarına göre sahih olduğunu belirttiği, Zehebi'nin de teyit ettiği, İbn Abbas'tan naklettiği hadistir; İbn Abbas şöyle demiştir:

. "جَاءَ أَعْرَابِ ي فَ قَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، اقْضِ بَ يْ نَ نَا بِكِتَابِ اللَّهِ. فَ قَامَ خَصْمُهُ فَ قَالَ: صَدَقَ، اقْضِ بَ يْ نَ نَا بِكِتَابِ اللَّهِ ... " “A Bedoin came and said, "O Allah's Prophet (phuh)! Judge between us according to Allah's Laws." His opponent got up and said, "He is right. Judge between us according to Allah's Laws …” (agreed upon and the wording is from Al-Bukhari). As for the appointment of others to the judiciary, the evidence is what Al-Hakim narrated and stated was Sahih based upon the conditions of Muslim and Al-Bukhari which was also confirmed by Al-Dhahabi, from Ibn Abbas who said.

. إِلَى اليَمَنِ عَلِيّاً فَ قَالَ: عَلِّمْهُمُ الشَّرَائِعَ وَاقْضِ بَ يْ نَ هُمْ. قَالَ: "بَ عَثَ النَّبِيُّ لاَ عِلْمَ لِي بِالقَضَاءِ. فَدَفَعَ فِي صَدْرِهِ فَ قَالَ: اللَّهُمَّ اهْدِهِ لِلْقَضَاءِ " .

. إِلَى اليَمَنِ عَلِيّاً فَ قَالَ: عَلِّمْهُمُ الشَّرَائِعَ وَاقْضِ بَ يْ نَ هُمْ. قَالَ: "بَ عَثَ النَّبِيُّ لاَ عِلْمَ لِي بِالقَضَاءِ. فَدَفَعَ فِي صَدْرِهِ فَ قَالَ: اللَّهُمَّ اهْدِهِ لِلْقَضَاءِ " .

Peygamber (s.a.v.) Ali'yi Yemen'e gönderdi ve şöyle buyurdu: "Onlara şeriatın hükümlerini öğret ve aralarında hükmet." Ali (r.a.) ise, "Hüküm vermeyi bilmiyorum" dedi. Bunun üzerine Peygamber göğsüne vurdu ve şöyle dedi: "Allah'ım, onu hüküm vermeye hidayet et." Hakim de bunu rivayet etmiş ve Müslim ile Buhari'nin şartlarına göre sahih olduğunu belirtmiştir; Zehebi de ona katılmıştır. Ali (r.a.) şöyle demiştir: ...

“The Prophet (phuh) sent ‘Ali to Yemen and said: Teach them the rules (Shari’ah) and judge between them. He replied I have no knowledge of judging, and so he struck his chest and said O Allah guide him to judgement”. Al-Hakim also narrated and authenticated upon the conditions of Muslim and Al-Bukhari, and Al-Dhahabi agreed with him, that ‘Ali (ra) said.

. إِلَى اليَمَنِ فَ قُلْتُ: تَ بْ عَثُنِي إِلَى قَ وْمٍ ذَوِي أَسْنَانٍ وَأَنَا "بَ عَثَنِي رَسُولُ اللَّهِ حَدَثُ السِّنِّ ! قَالَ: إِذَا جَلَسَ إِلَيْكَ الخَصْمَانِ فَلاَ تَ قْضِ لأَحَدِهِمَا حَتَّى تَسْمَعَ مِنَ الآخَرِ كَمَا سَمِعْتَ مِنَ الأَوَّلِ. قَالَ عَل ي: فَمَا زِلْتُ قَاضِي اً" .

. إِلَى اليَمَنِ فَ قُلْتُ: تَ بْ عَثُنِي إِلَى قَ وْمٍ ذَوِي أَسْنَانٍ وَأَنَا "بَ عَثَنِي رَسُولُ اللَّهِ حَدَثُ السِّنِّ ! قَالَ: إِذَا جَلَسَ إِلَيْكَ الخَصْمَانِ فَلاَ تَ قْضِ لأَحَدِهِمَا حَتَّى تَسْمَعَ مِنَ الآخَرِ كَمَا سَمِعْتَ مِنَ الأَوَّلِ. قَالَ عَل ي: فَمَا زِلْتُ قَاضِي اً" .

“Allah'ın Resulü ﷺ beni Yemen'e gönderdi ve ben dedim ki: Beni tecrübeli insanlara gönderiyorsun, oysa ben gençim! O şöyle buyurdu: İki dava tarafı önünde oturduğunda, diğerinin ne diyeceğini dinleyene kadar hüküm verme. Ali (ra) dedi ki: Uzun süre kadılık yapmıştım.”

“The Messenger of Allah (pbuh) sent me to Yemen, and I said: You have sent me to people of experience, and I am young! He said: When the two litigants sit in front of you, do not decide till you hear what the other has to say. Ali (ra) said: I had been a judege for long”.

İcma ile ilgili olarak, Al-Mawardi, El-Havi'de şöyle belirtmiştir: "Salih halifeler insanlar arasında hükmederdi ve kadıları ve yöneticileri atardı… bu nedenle bu, onların uygulamaları yoluyla bir icmadır." İbn Kudame ise El-Mugni'de şöyle zikretmiştir: "Müslümanlar kadı atamanın meşruiyeti konusunda ittifak etmişlerdir."

With respect to the consensus, Al-Mawardi mentioned in Al-Hawi, “The righteous khulafaa’ used to judge between the people, and appointed the judiciary and the rulers…and so it is a consensus through their actions”. Ibn Qudamah mentioned in Al- Mugni “The Muslims are agreed on the legitimacy of appointing judiciary”.

Halkın işlerine gelince (idari yapılanma), Allah'ın Resulü ﷺ işleri yönetir, onların idaresi için yazıcılar tayin ederdi. Halkın maslahatını gözetir, işlerini üstlenir, sorunlarını çözer, ilişkilerini düzenler, ihtiyaçlarını korur ve onları kendi işlerine yarayacak olana yönlendirirdi. Bunların tümü, hayatlarını sorunsuz ve karmaşasız bir biçimde yönlendiren idari işlerdendir ﷺ.

As for the peoples’ affairs (the administrative apparatus) the Messenger of Allah (pbuh) used to manage the affairs and used to appoint writers for their administration. He managed the peoples’ interests, took care of their affairs, resolved their problems, organised their relationships, protected their needs and directed them to what would benefit their matters. All of these are from the administrative affairs, which directs their lives without problems or complication.

Eğitim konusunda Allah'ın Resulü ﷺ, kâfir esirlerin fidye olarak Müslüman çocuklardan on kişiye okuma yazma öğretmelerini kararlaştırdı. Fidye, Müslümanların malı olan savaş ganimetinin bir parçasıdır; dolayısıyla eğitimin sağlanması, Müslümanların menfaatlerinden biridir.

In the issue of education, the Messenger of Allah (pbuh) made ransom of the disbelieving prisoners that they should teach ten of the Muslim children. Ransom is part of the war booty, which is the property of the Muslims, and so ensuring education is an interest from the Muslims’ interests.

Tıp uygulamasında da — Allah'ın Resulü ﷺ'e bir hekim hediye edildi ve böylece Müslümanların hizmetine sunuldu. Allah'ın Resulü ﷺ'in kendisinin kullanmadığı, almadığı, bunun yerine Müslümanlara verdiği bir hediye alması, tıbbi uygulamanın insanların maslahatlarından biri olduğunun bir delilidir. Aişe (ra)'dan, üzerinde ittifak edilen sahih bir rivayette şöyle dediği nakledilmiştir:

And in medical practice – the Messenger of Allah (pbuh) was given a doctor as a gift and so he was made available to the Muslims. The fact that the Messenger of Allah (pbuh) was given a gift which he did not use himself, and nor took it but rather gave it to the Muslims is a proof that medical practice is an interest from the people’s interests. In an authentic narration from 'Aisha (ra) which is agreed upon she said.

. "أُصِيبَ سَعْدٌ يَ وْمَ الْخَنْدَقِ رَمَاهُ رَجُلٌ مِنْ قُ رَيْشٍ ي قَُالُ لَهُ ابْنُ الْعَرِقَةِ رَمَاهُ فِي خَيْمَةً فِي الْمَسْجِدِ يَ عُودُهُ مِنْ قَرِيبٍ ..." الأَكْحَلِ فَضَرَبَ عَلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ .

. "أُصِيبَ سَعْدٌ يَ وْمَ الْخَنْدَقِ رَمَاهُ رَجُلٌ مِنْ قُ رَيْشٍ ي قَُالُ لَهُ ابْنُ الْعَرِقَةِ رَمَاهُ فِي خَيْمَةً فِي الْمَسْجِدِ يَ عُودُهُ مِنْ قَرِيبٍ ..." الأَكْحَلِ فَضَرَبَ عَلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ .

“Sa’d, Hendek Savaşı günü, Kureyş'ten İbnü'l-Ariḳa adında bir adamın attığı okla kolundaki damara isabet alarak yaralanmıştı. Bunun üzerine Allah'ın Resulü ﷺ, onunla ilgilenebilmesi için onu mescidde bir çadır kurdurdu.” Devlet başkanı olan Peygamber ﷺ'in, hastalandığı sırada Sa’d'a gösterdiği bu ilgiden, onu mescidin içinde tutmasından anlaşılmaktadır ki tıbbi uygulama ya da tedavi, devletin üstlendiği Müslümanların çıkarları arasındadır. Doğru yolda olan Halifeler de aynı uygulamayı sürdürmüştür. Hâkim, el-Müstedrek'te Zeyd b. İslâm'dan, onun da babasından şöyle dediğini rivayet etmiştir:

“Sa’d was injured on the day of Al-Khandaq (battle of the Trench), having been hit by an arrow in the arm vein from a Qurayshi man called Ibn Al-Ariqa, and so the Messenger of Allah (pbuh) set up a tent for him in the mosque to look after him”. It is understood from the concern of the Messenger (pbuh) , who was the head of the State, over Sa’d while he was ill, by keeping him within the mosque, that medical practice or treatment is an interest from the Muslims’ interests which the state takes care of. The righteous Khulafaa’ followed the same practice. Al-Hakim narrated in Al-Mustadrak from Zayd b. Islam from his father who said.

. )مرضت في زمان عمر بن الخطاب مرضاً شديداً فدعا لي عمر طبيباً فحماني حتى كنت أمص النواة من شدة الحمية( .

. )مرضت في زمان عمر بن الخطاب مرضاً شديداً فدعا لي عمر طبيباً فحماني حتى كنت أمص النواة من شدة الحمية( .

“Ömer b. el-Hattab'ın halifeliği döneminde ağır bir hastalığa yakalandım. Bunun üzerine Ömer bir hekim çağırttı. Hekim beni ısıttı, öyle ki aşırı sıcaktan dolayı hurma çekirdeklerini emmeye başladım.”

“I fell severely ill in the time of Umar b. Al-Khattab, and so Umar called a physician for me. He warmed me up to the point I would suck on date pits due to the intense heat”.

İş konularında Allah'ın Elçisi (ﷺ), bir adama halatla bir balta satın almasını, sonra odun toplayıp bunu insanlara satmasını; insanlardan para istemek yerine böyle yapmasını tavsiye etti. Böylece biri verir, diğeri ise vermezdi. Bu, Ebu Davud ve İbn Mace'nin rivayet ettiği hadiste geçmektedir.

In affairs of work the Messenger of Allah (pbuh) advised a man to purchase rope and an axe and then to collect wood and sell it to the people instead of asking them for money such that one person would give and the next would refuse. This was in the narration from Abu Dawud and Ibn Maja which mentioned.

. وَاشْتَرِ بِالدِّرْهَمِ الآخَرِ قَدُوماً فَائْتِنِي بِهِ، فَأَتَاهُ بِهِ، فَشَدَّ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ ...« عُوداً بِيَدِهِ ثُمَّ قَالَ: اذْهَبْ وَاحْتَطِبْ وَبِعْ، فَلاَ أَرَيَ نَّكَ خَمْسَةَ عَشَرَ يَ وْماً، فَ فَعَلَ، »... فَجَاءَ وَقَدْ أَصَابَ عَ شْ رَةَ دَرَاهِ مَ .

. وَاشْتَرِ بِالدِّرْهَمِ الآخَرِ قَدُوماً فَائْتِنِي بِهِ، فَأَتَاهُ بِهِ، فَشَدَّ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ ...« عُوداً بِيَدِهِ ثُمَّ قَالَ: اذْهَبْ وَاحْتَطِبْ وَبِعْ، فَلاَ أَرَيَ نَّكَ خَمْسَةَ عَشَرَ يَ وْماً، فَ فَعَلَ، »... فَجَاءَ وَقَدْ أَصَابَ عَ شْ رَةَ دَرَاهِ مَ .

“…ve diğer dirhemle bir balta satın alıp bana getir. Adam baltayı getirdi. Allah'ın Elçisi ﷺ baltaya kendi elleriyle bir sap taktı ve şöyle buyurdu: Git, odun topla ve sat; on beş gün boyunca beni gözüme görünme. Adam gidip odun topladı ve sattı; döndüğünde on dirhem kazanmıştı...”. Buhârî'nin bir rivayetinde ise Allah'ın Elçisi ﷺ şöyle buyurmuştur:

“…and buy an axe with the other dirham and bring it to me. He brought it to him. The Messenger of Allah (pbuh) fixed a handle on it with his own hands and said: Go, gather firewood and sell it, and do not let me see you for fifteen days. The man went away and gathered firewood and sold it, and when he returned he had earned ten dirhams...”. And in a narration from Al-Bukhari the Messenger of Allah (pbuh) said,

. لَأَنْ يَأْخُذَ أَحَدُكُمْ حَبْ لَهُ فَ يَأْتِيَ بِحُزْمَةِ الْحَطَبِ عَلَى ظَهْرِهِ فَ يَبِيعَهَا فَ يَكُفَّ « » اللَّهُ بِهَا وَجْهَهُ خَ يْ رٌ لَهُ مِنْ أَنْ يَسْأَلَ النَّاسَ أَعْطَوْهُ أَوْ مَنَ عُوه .

. لَأَنْ يَأْخُذَ أَحَدُكُمْ حَبْ لَهُ فَ يَأْتِيَ بِحُزْمَةِ الْحَطَبِ عَلَى ظَهْرِهِ فَ يَبِيعَهَا فَ يَكُفَّ « » اللَّهُ بِهَا وَجْهَهُ خَ يْ رٌ لَهُ مِنْ أَنْ يَسْأَلَ النَّاسَ أَعْطَوْهُ أَوْ مَنَ عُوه .

"Sizden biriniz bir ip alıp (kesip) sırtında odun demeti taşıyarak (ormandan) getirmesi ve onu satması, bu sayede Allah'ın onun yüzünü (Cehennem ateşinden) koruması, insanlardan bir şey isteyip onun kendisine verilip verilmemesine bağlı olmasından daha iyidir." Bu sözle, Peygamber ﷺ çalışma sorununu Müslümanların çıkarlarından biri olarak çözüyordu.

“It is better for anyone of you to take a rope (and cut) and bring a bundle of wood (from the forest) over his back and sell it and Allah will save his face (from the Hell-Fire) because of that, rather than to ask the people who may give him or not .” So he used to solve the problem of work in that matter as one of the interests of the Muslims.

Yollarla ilgili olarak, Allah'ın Resulü ﷺ, anlaşmazlık olduğunda, zamanında yolların düzenini, yol alanını yedi zira' yaparak sağlardı. Buhari, "Et-Tarîku'l-Mîtâ'" (iki yol arasındaki boşluk) babında bunu rivayet etmiştir.

With regards to the highways, the Messenger of Allah (pbuh) used to organise the pathways in his time by making the space of the pathway seven cubits if there was a dispute. Al-Bukhari narrated in the chapter of Al-Tariq Al-Mita’ (the space between the road).

. » إِذَا تَشَاجَرُوا فِي الطَّرِيقِ بِسَبْ عَةِ أَذْرُعٍ قَضَى النَّبِيُّ « .

. » إِذَا تَشَاجَرُوا فِي الطَّرِيقِ بِسَبْ عَةِ أَذْرُعٍ قَضَى النَّبِيُّ « .

Peygamber ﷺ, yol üzerinde anlaşmazlık olduğunda yedi dirseklik bir alanın ortak yol olarak bırakılması gerektiğine hükmetti. Bunu Müslim rivayet etmiştir.

“The Prophet (phuh) judged that seven cubits should be left as a public way when there was a dispute about the pathway”, and Muslim narrated.

. » إِذَا اخْ تَ لَفْ تُمْ فِي الطَّرِيقِ جُعِلَ ع رْضُهُ سَبْعَ أَذْرُعٍ « .

. » إِذَا اخْ تَ لَفْ تُمْ فِي الطَّرِيقِ جُعِلَ ع رْضُهُ سَبْعَ أَذْرُعٍ « .

“Bir yol hakkında ihtilafa düşüldüğünde, o yolun genişliğinin yedi dirsek olduğuna hükmedilir”; bu, o dönemde bir idari düzenlemeydi ve ihtiyaç daha büyük olsaydı karşılanırdı, nitekim Şafiî mezhebinde de böyledir.

“When you disagree about a pathway, it is judged to be seven cubits in width”, which was an administrative organisation at that time and if the need was greater it would have been met, as it is in the Shafi’i school of thought.

Tarımda, Zübeyr ile Ensar'dan bir adam sulama konusunda anlaşmazlığa düştü ve bunun üzerine Peygamber ﷺ şöyle buyurdu.

In agriculture, Al-Zubayr and a man from the Ansar had a dispute regarding irrigation, and so the Prophet (phuh) said.

. » اسْقِ يَا زُبَ يْ رُ ثُمَّ أَرْسِلِ الْمَاءَ إِلَى جَارِكَ « .

. » اسْقِ يَا زُبَ يْ رُ ثُمَّ أَرْسِلِ الْمَاءَ إِلَى جَارِكَ « .

"Ey Zübeyr, suyu sula, sonra suyu komşuna bırak." (Müslim'in lafzıyla, üzerinde ittifak edilen hadis.)

“O Zubayr, irrigate and then let the water flow to your neighbour” (agreed upon with the wording from Muslim).

Allah Resulü'nün (s.a.v.) ümmetin işlerini yürütme biçimi buydu; ondan sonra salih halifeler de işleri ya bizzat kendileri yürütür ya da bunu yönetmesi için birini görevlendirirlerdi.

This is the manner in which the Messenger of Allah (pbuh) managed the affairs of the people and the righteous khulafaa’ after him managed them either by themselves or by appointing someone to manage them.

Hazine konusuna gelince, Bayt el-Mal'in doğrudan Resulullah ﷺ'in, halifenin ya da halifenin bu işle görevlendirdiği kimsenin yetkisi altında olduğunu gösteren pek çok delil vardır. Nitekim Allah'ın Resulü ﷺ bazen malı doğrudan kendisi biriktirir, bir depoya sahipti. Malı bizzat alır, taksim eder ve yerine koyardı. Bazen ise bu işleri üstlenmesi için başkalarını görevlendirirdi. Ondan sonraki doğru yolda giden halifeler de aynı şekilde hareket etmişlerdir; ya hazinenin işlerini doğrudan kendileri üstlenmişler ya da bu işi onların adına yapmaları için başkalarını görevlendirmişlerdir.

As for the treasury, there are plenty of evidences that indicate that the Bayt Al-Mal was under the direct authority of the Messenger (pbuh) , the Khalifah, or whoever was encharged with it by the Khalifah. And so the Messenger of Allah (pbuh) sometimes used to directly store the wealth and he had a storehouse. He would directly take the wealth, apportion it and put it in its place. At other times he would appoint others to undertake these issues. The righteous khulafaa’ after him carried on in the same way after him , either directly taking charge of the affairs of the treasury or appointing others to do it on their behalf.

Allah'ın Elçisi ﷺ, malı ya mescide koyardı; bu, Buhari'nin Enes'ten rivayet ettiğine göre şöyle demiştir.

The Messenger of Allah (pbuh) would either place the wealth in the mosque, as has been narrated by Al-Bukhari from Anas who said.

. » يبَِالٍ يمنَ الْبَحْرَيْ ي ن فَ قَالَ : انْ ثُ رُوهُ فِي الْمَسْجِدِ أُيتَِ النَّيبُِّ « .

. » يبَِالٍ يمنَ الْبَحْرَيْ ي ن فَ قَالَ : انْ ثُ رُوهُ فِي الْمَسْجِدِ أُيتَِ النَّيبُِّ « .

“Bahreyn'den bir mal Peygamber ﷺ'e getirildi. O da şöyle buyurdu: Onu mescitte yayın” veya eşlerinden birinin odasında, Buhari'nin Ukbe'den rivayet ettiğine göre, o şöyle demiştir:

“Wealth from Bahrain was brought to the Prophet (phuh) . He said: Spread it out in the mosque”, or in one of his wives’ rooms as has been narrated by Al-Bukhari from Uqbah who said,

. بيالْمَ ي دينَية الْعَصْرَ، فَسَلَّمَ ثُمَّ قَامَ مُسْيرعًا، فَ تَخَطَّى يرقَابَ صَلَّيْتُ وَرَاءَ النَّيبِِّ « النَّا ي س إيلَى ب عَْ ي ض حُجَير نيسَائييه، فَ فَيزعَ النَّاسُ يمنْ سُرْعَتييه، فَخَرَجَ عَلَيْيهمْ، فَ رَأَى أَن هَُّمْ عَ ي جبُوا يم نْ » سُرْعَتييه، فَ قَالَ: ذكََرْتُ شَيْئًا مِنْ تِبْرٍ عِنْدَنَا، فَكَرِهْتُ أَنْ يَحْبِسَنِي، فَأَمَرْتُ بِقِسْمَتِهِ .

. بيالْمَ ي دينَية الْعَصْرَ، فَسَلَّمَ ثُمَّ قَامَ مُسْيرعًا، فَ تَخَطَّى يرقَابَ صَلَّيْتُ وَرَاءَ النَّيبِِّ « النَّا ي س إيلَى ب عَْ ي ض حُجَير نيسَائييه، فَ فَيزعَ النَّاسُ يمنْ سُرْعَتييه، فَخَرَجَ عَلَيْيهمْ، فَ رَأَى أَن هَُّمْ عَ ي جبُوا يم نْ » سُرْعَتييه، فَ قَالَ: ذكََرْتُ شَيْئًا مِنْ تِبْرٍ عِنْدَنَا، فَكَرِهْتُ أَنْ يَحْبِسَنِي، فَأَمَرْتُ بِقِسْمَتِهِ .

"Medine'de Peygamber'in (phuh) arkasında ikindi namazı kıldım. Peygamber selamla namazını bitirdiğinde, hızla kalktı ve insanların saflarını geçerek eşlerinden birinin odalarından birine çıktı. İnsanlar onun bu acelesinden korktu. Peygamber ﷺ geri döndü ve insanların onun aceleciliğine şaşırdığını görünce onlara şöyle dedi: 'Evimde bir altın parçasının durduğunu hatırladım ve bunun Allah'ın ibadetinden dikkatimi dağıtmasını istemedim, bu yüzden dağıtılmasını emrettim.'"

“I offered Asr prayer behind the Prophet (phuh) at Medina. When he had finished the prayer with Taslim, he got up hurriedly and went out by crossing the rows of the people to one of the dwellings of his wives. The people got scared at his speed . The Prophet (phuh) came back and found the people surprised at his haste and said to them, "I remembered a piece of gold lying in my house and I did not like it to divert my attention from Allah's worship, so I have ordered it to be distributed ”.

Râşidîn halifeleri döneminde, malın saklandığı yer Beytü'l-Mâl (hazine) adıyla anılır oldu. İbn Sa'd, et-Tabakât adlı eserinde Sehl b. Ebî Hasme ve başkalarından bunu nakletmiştir.

During the era of the righteous Khulafaa’ the place where the wealth would be stored became known as the Bayt Al-Mal (treasury). Ibn Sa’d mentioned in Al-Tabaqat from Sahl b. Abi Hathmah and others.

. أن أبا بكر كان له بيت مال بالسنح ليس يحرسه أحد، فقيل له: ألا تجعل « عليه من يحرسه؟ قال: عليه قفل. فكان يعطي ما فيه حتى يفرغ. فلما انتقل إلى وروى هناد في الزهد بإسناد جيد عن أنس قال: .» المدينة، حوّله فجعله في داره جاء رجل إلى عمر فقال: يا أمير المؤمنين، احملني فإني أريد الجهاد، فقال عمر « »... لرجل: خذ بيده فأدخله بيت المال يأخذ ما يشاء .

. أن أبا بكر كان له بيت مال بالسنح ليس يحرسه أحد، فقيل له: ألا تجعل « عليه من يحرسه؟ قال: عليه قفل. فكان يعطي ما فيه حتى يفرغ. فلما انتقل إلى وروى هناد في الزهد بإسناد جيد عن أنس قال: .» المدينة، حوّله فجعله في داره جاء رجل إلى عمر فقال: يا أمير المؤمنين، احملني فإني أريد الجهاد، فقال عمر « »... لرجل: خذ بيده فأدخله بيت المال يأخذ ما يشاء .

Ebu Bekir'in bir Beytülmal'i vardı ve onu koruyan kimse yoktu. Kendisine, "Onu koruması için birini görevlendirmeyecek misin?" denildi. O, "Üzerinde bir kilit var" diye cevap verdi. İçindeki her şeyi, boşalana kadar dağıtırdı. Medine'ye taşındığında, onu alıp evine yerleştirdi. Hinad, el-Zühd adlı eserinde, Enes'ten sağlam bir senedle şöyle rivayet etmiştir: "Bir adam Ömer'e gelip şöyle dedi: 'Ey müminlerin emiri, cihada katılmak istiyorum, bana yardım et.' Bunun üzerine Ömer bir adama, 'Onu Beytülmal'e götür, dilediği kadar alsın' dedi."

“Abu Bakr had Bayt Al-Mal which had no one guarding it. It was said to him: Won’t you appoint someone to guard it? He replied it has lock on it. He used to distribute all that were in it until it became empty. When he moved to Madinah, he took it and placed it in his house”. It is reported by Hinad in Al-Zuhd with a good chain from Anas “a man came to Omar and said: O leader of the believers, fund me because I want to participate in the Jihad, and so Omar said to a man – take him to Bayt Al-Mal, so that he can take whatever he wishes”.

Bilgiye gelince, buna dair delil Kur'an'dan ve Sünnet'tendir. Kur'an hakkında, Allah (SWT) şöyle buyurmuştur.

As for information, the evidence for it is from the Quran and the Sunnah. With respect to the Quran, He (swt) said.

“Onlara güvenlik ya da korkuyla ilgili bir haber geldiğinde, onu hemen yayarlar. Oysa bunu Peygambere ﷺ veya aralarındaki yetkililere götürselerdi, içinden doğru sonuç çıkarabilecek olanlar bunu bilirdi.” (TMQ 4:83).

“And when there comes to them information about [public] security or fear, they spread it around. But if they had referred it back to the Messenger (pbuh) or to those of authority among them, then the ones who [can] draw correct conclusions from it would have known about it.” (TMQ 4:83).

Sünnete gelince, Hakim'in el-Müstedrek adlı eserinde yer alan, Mekke'nin fethi sırasındaki İbn Abbas rivayeti vardır. Hakim bu rivayetin sahih olduğunu ve Müslim'in şartlarına uygun olduğunu söylemiş, Zehebi de bunu teyit etmiştir. Rivayette şöyle geçmektedir: "Haber Kureyş'ten gizlendi, bu yüzden Allah'ın Resulü ﷺ hakkında hiçbir bilgi almadılar ve ne yapılmakta olduğunu bilmediler." Ayrıca İbn Ebi Şeybe'nin rivayet ettiği, Ebu Seleme'den gelen mürsel bir rivayet vardır; bu rivayette şöyle denmektedir: "Ardından Peygamber ﷺ Aişe (ra)'ye şunu söyledi:"

As for the Sunnah, the narration of Ibn Abbas during the opening of Makkah which is found in Al-Mustadrak of Al-Hakim who said it was authentic and upon the conditions of Muslim, and Al-Dhahabi confirmed this, which mentioned “and the news was kept from the Quraysh, and so they did not receive any information about the Messenger of Allah (pbuh) and did not know what was being undertaken”. And a Mursal narration from Abu Salama with Ibn Abi Shaybah which mentioned: and then the Prophet (phuh) said to 'Aisha (ra),

. جَهِّزِينِي وَلاَ تُ عْلِمِي بِذَلِكَ أَحَداً، ... ثُمَّ أَمَرَ بِالطُّرُقِ فَحُبِسَتْ، فَ عَمَّى عَلَى « » أَهْلِ مَكَّةَ لاَ يَأْتِيهِمْ خَبَ رٌ .

. جَهِّزِينِي وَلاَ تُ عْلِمِي بِذَلِكَ أَحَداً، ... ثُمَّ أَمَرَ بِالطُّرُقِ فَحُبِسَتْ، فَ عَمَّى عَلَى « » أَهْلِ مَكَّةَ لاَ يَأْتِيهِمْ خَبَ رٌ .

"Beni hazırla ve bu konuda kimseye bilgi verme." Sonra da yolların kapatılmasını emretti; böylece Mekke halkı bilgisiz bırakıldı ve kendilerine hiçbir haber ulaşmadı.

“Prepare me, and do not inform anyone about it.and then he commanded that the highways be obstructed, and so the people of Makkah were kept in the dark and, no news came to them”.

Bu, devletin güvenliğiyle ilgili bilgilerin Halifeye veya bu amaca hizmet eden bir kuruma bağlı olduğunu göstermektedir.

This indicates that the information which is connected to the security of the state is tied to the Khalifah or an institution which meets this aim.

Şûra (istişare) meclisine gelince, Elçi (sav) belirli, kalıcı bir meclisi yoktu; bunun yerine Allah'ın (c.c.) şu sözü uyarınca Müslümanlara pek çok defa danışırdı ﷺ.

As for the Shura (consultative) council, the Messenger (pbuh) did not use to have a specific permanent council, but rather he used to consult the Muslims at numerous times in line with His (swt) words.

"Ve iş hakkında onlara danış." (Âl-i İmrân, 3:159). Bu istişarelerin bir örneği, Müslim'in Enes'ten rivayet ettiği Bedir Savaşı günüyle ilgili olarak nakledilenlerden gelmektedir:

“And consult them in the matter.” (TMQ 3:159). An example of these consultations comes from what has been narrated by Muslim from Anas about the day of the battle of Badr:

. شَاوَرَ حِينَ ب لََغَهُ إِقْ بَالُ أَبِي سُفْيَانَ. قَالَ: فَ تَكَلَّمَ أَبُو بَكْرٍ "أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ فَأَعْرَضَ عَنْهُ، ثُمَّ تَكَلَّمَ عُمَرُ فَ أَعْرَضَ عَنْهُ، فَ قَامَ سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ فَ قَالَ: إِيَّانَا تُرِيدُ يَا رَسُولَ اللَّهِ، وَالَّذِي نَ فْسِي بِيَدِهِ، لَوْ أَمَرْتَ نَا أَنْ نُخِيضَهَا الْبَحْرَ لأَخَضْنَاهَا، وَلَوْ أَمَرْتَ نَا أَنْ فَانْطَلَقُوا حَتَّى نَضْرِبَ أَكْبَادَهَا إِلَى بَ رْكِ الْغِمَادِ لَفَعَ لْنَا. قَالَ فَ نَدَبَ رَسُولُ اللَّهِ نَ زَلُوا بَدْرًا" .

. شَاوَرَ حِينَ ب لََغَهُ إِقْ بَالُ أَبِي سُفْيَانَ. قَالَ: فَ تَكَلَّمَ أَبُو بَكْرٍ "أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ فَأَعْرَضَ عَنْهُ، ثُمَّ تَكَلَّمَ عُمَرُ فَ أَعْرَضَ عَنْهُ، فَ قَامَ سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ فَ قَالَ: إِيَّانَا تُرِيدُ يَا رَسُولَ اللَّهِ، وَالَّذِي نَ فْسِي بِيَدِهِ، لَوْ أَمَرْتَ نَا أَنْ نُخِيضَهَا الْبَحْرَ لأَخَضْنَاهَا، وَلَوْ أَمَرْتَ نَا أَنْ فَانْطَلَقُوا حَتَّى نَضْرِبَ أَكْبَادَهَا إِلَى بَ رْكِ الْغِمَادِ لَفَعَ لْنَا. قَالَ فَ نَدَبَ رَسُولُ اللَّهِ نَ زَلُوا بَدْرًا" .

Allah'ın Resulü (sallallahu aleyhi ve sellem) ashabıyla istişare etti. Ravi şöyle dedi: Ebu Bekir konuştu (kendi görüşünü ifade ederek), ancak Resulullah ona kulak asmadı. Sonra Ömer konuştu, ancak ona da kulak asmadı. Ardından Sa'd b. Ubade ayağa kalktı ve şöyle dedi: "Ey Allah'ın Resulü, bizden konuşmamızı istiyorsunuz. Canımın elinde olduğu Allah'a yemin ederim ki, bize atlarımızı denize sürmemizi emretseniz, bunu yapardık. Bize atlarımızı Bark'ul-Ghimad gibi en uzak bir yere kadar koşturmamızı emretseniz, bunu da yapardık." Ravi dedi ki: Bunun üzerine Allah'ın Resulü ﷺ insanları (karşılaşmaya) çağırdı. Böylece yola çıktılar ve Bedir'de konakladılar. Buhari, Hudeybiye günüyle ilgili başka bir örneği de El-Miswar ve Mervan yoluyla rivayet etmiştir; Mervan şöyle demiştir:

The Messenger of Allah (pbuh) held consultations with his Companions. The narrator said: Abu Bakr spoke (expressing his own views), but he did not pay heed to him. Then spoke 'Umar , but he did not pay heed to him (too). Then Sa'd b. 'Ubada stood up and said: Messenger of Allah, you want us (to speak). By God in Whose control is my life, if you order us to plunge our horses into the sea, we would do so. If you order us to goad our horses to the most distant place like Bark Al- Ghimad, we would do so. The narrator said: Now the Messenger of Allah (pbuh) called upon the people (for the encounter). So they set out and encamped at Badr”. Al-Bukhari reported another example from the day of Al-Hudaybiyah through Al-Miswar and Marwan who said:

. حَتَّى كَانَ بِغَدِيرِ الأَشْطَاطِ أَتَاهُ عَيْ نُهُ، قَالَ إِنَّ قُ رَيْشًا جَمَعُوا "وَسَارَ النَّبِيُّ لَكَ جُمُوعًا، وَقَدْ جَمَعُوا لَكَ الأَحَابِيشَ، وَهُمْ مُقَاتِلُوكَ وَصَادُّوكَ عَنِ الْب يْتِ، وَمَانِعُوكَ. فَ قَالَ: أَشِيرُوا أَي هَُّا النَّاسُ عَلَيَّ، أَتَ رَوْنَ أَنْ أَمِيلَ إِلَى عِيَالِهِمْ وَذَرَارِيِّ هَؤُلاءِ الَّذِينَ يُرِيدُونَ أَنْ يَصُدُّونَا عَنِ الْبَ يْتِ؟ فَإِنْ يَأْتُونَا كَانَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ قَدْ قَطَعَ عَيْ نًا مِنَ الْمُشْ رِكِينَ وَإِلاَّ تَ رَكْنَاهُمْ مَحْ رُوبِينَ. قَالَ أَبُو بَكْرٍ: يَا رَسُولَ اللَّهِ خَرَجْتَ عَامِدًا لِهَذَا الْبَ يْتِ لا تُرِيدُ قَ تْلَ أَحَ دٍ وَلا حَرْبَ أَحَدٍ، فَ تَ وَجَّهْ لَهُ فَمَنْ صَدَّنَا عَنْهُ قَاتَ لْنَاهُ. قَالَ امْضُوا عَلَى اسْمِ اللَّهِ .

. حَتَّى كَانَ بِغَدِيرِ الأَشْطَاطِ أَتَاهُ عَيْ نُهُ، قَالَ إِنَّ قُ رَيْشًا جَمَعُوا "وَسَارَ النَّبِيُّ لَكَ جُمُوعًا، وَقَدْ جَمَعُوا لَكَ الأَحَابِيشَ، وَهُمْ مُقَاتِلُوكَ وَصَادُّوكَ عَنِ الْب يْتِ، وَمَانِعُوكَ. فَ قَالَ: أَشِيرُوا أَي هَُّا النَّاسُ عَلَيَّ، أَتَ رَوْنَ أَنْ أَمِيلَ إِلَى عِيَالِهِمْ وَذَرَارِيِّ هَؤُلاءِ الَّذِينَ يُرِيدُونَ أَنْ يَصُدُّونَا عَنِ الْبَ يْتِ؟ فَإِنْ يَأْتُونَا كَانَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ قَدْ قَطَعَ عَيْ نًا مِنَ الْمُشْ رِكِينَ وَإِلاَّ تَ رَكْنَاهُمْ مَحْ رُوبِينَ. قَالَ أَبُو بَكْرٍ: يَا رَسُولَ اللَّهِ خَرَجْتَ عَامِدًا لِهَذَا الْبَ يْتِ لا تُرِيدُ قَ تْلَ أَحَ دٍ وَلا حَرْبَ أَحَدٍ، فَ تَ وَجَّهْ لَهُ فَمَنْ صَدَّنَا عَنْهُ قَاتَ لْنَاهُ. قَالَ امْضُوا عَلَى اسْمِ اللَّهِ .

“Peygamber ﷺ yoluna devam etti, nihayet (Gadir-el-Eştat adında bir yer olan) yere ulaştı. Orada casusu geldi ve şöyle dedi: ‘Kureyş (kafirler) sana karşı çok sayıda insan topladı, sana karşı Habeşlileri de topladılar; seninle savaşacaklar ve seni Kâbe'ye girmekten alıkoyup engelleyecekler.’ Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: ‘Ey insanlar! Bana görüşünüzü söyleyin. Bizi Kâbe'den alıkoymak isteyenlerin ailelerini ve çocuklarını yok etmemi tavsiye ediyor musunuz? Eğer bize (barış için) gelirlerse, Allah müşriklerden bir casusu helak edecektir; yoksa onları perişan bir halde bırakacağız.’ Bunun üzerine Ebû Bekir şöyle dedi: ‘Ey Allah'ın Peygamberi ﷺ! Sen bu Evi (yani Kâbe'yi) ziyaret niyetiyle geldin ve kimseyi öldürmek veya kimseyle savaşmak istemiyorsun. O halde yoluna devam et; bizi ondan kim alıkoymaya çalışırsa, onunla savaşırız.’ Bunun üzerine Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: ‘Allah'ın adıyla yoluna devam edin!’ Her ne kadar Müslümanları toplayıp onlara danışmış olsa da, sürekli olarak belirli kişileri istişare için çağırırdı; bunlar halkın önderleriydi: Hamza, Ebû Bekir, Cafer, Ömer, Ali, İbn Mes'ud, Süleyman, Ammar, Huzeyfe, Ebû Zer, el-Mikdad ve Bilal (Allah onlardan razı olsun). Bu kişiler, onunla sürekli olarak danışmak üzere özellikle aranıp seçildikleri için, kendisi için bir şûrâ meclisi sayılabilirler.”

“The Prophet (phuh) proceeded on till he reached (a village called) Ghadir-Al-Ashtat. There his spy came and said, "The Quraish (infidels) have collected a great number of people against you, and they have collected against you the Ethiopians, and they will fight with you, and will stop you from entering the Ka`ba and prevent you." The Prophet (phuh) said, "O people! Give me your opinion. Do you recommend that I should destroy the families and offspring of those who want to stop us from the Ka`ba? If they should come to us (for peace) then Allah will destroy a spy from the pagans, or otherwise we will leave them in a miserable state." On that Abu Bakr said, "O Allah Prophet (phuh)! You have come with the intention of visiting this House (i.e. Ka`ba) and you do not want to kill or fight anybody. So proceed to it, and whoever should stop us from it, we will fight him." On that the Prophet (phuh) said, "Proceed on, in the Name of Allah!'”. Though he gathered the Muslims and consulted them, he would call specific people consistently to consult with, and these were the leaders of the people; Hamza, Abu Bakr, Ja’far, Umar, ‘Ali, Ibn Mas’ud, Sulayman, ‘Ammar, Hudhayfah, Abu Dharr, Al-Miqdad, and Bilal (may Allah be pleased with them). They could be considered as a Shura council for him due to his specifically seeking them out consistently for consultation.

Aynı şekilde doğru yolda olan halifeler genel olarak halka danışırlar ve özellikle belirli kişilere danışmak üzere başvururlardı. Ebu Bekir (ra), bir mesele ortaya çıktığında görüşlerini almak için özellikle Muhacirler ve Ensar arasından kişilere danışırdı ve onun yanında istişare ehli bunlardı. Onun döneminde istişare ehli, âlimler ve fetva verenlerdi. İbn Sa'd, el-Kasım'dan rivayet etmiştir. أن أبا بكر الصديق كان إذا نزل به أمر يريد مشاورة أهل الرأي وأهل الفقه فيه، دعا رجالاً من المهاجرين والأنصار، دعا عمر، وعثمان، وعلياً، وعبد الرحمن بن عوف، ومعاذ بن جبل، وأبي بن كعب، وزيد بن ثابت.

In the same manner the righteous khulafaa’ would consult the people generally, and would specifically seek out individuals for consultation. Abu Bakr (ra) used to specially consult men from the emigrants and Ansar in order to take their opinion if an issue occurred, and they were the people of Shura to him. The people of Shura in his time were the ‘ulama’ and those who would give fatawa (verdicts). Ibn Sa’d reported from Al-Qasim. . أن أبا بكر الص دي ق كان إذا نزل به أمر يريد مشاورة أهل الرأي وأهل الفقه « فيه، دعا رجالاً من المهاجرين والأنصار، دعا عمر، وعثمان، وعلياً، وعبد الرحمن بن » عوف، ومعاذ بن جبل، وأبي بن كعب، وزيد بن ثابت .

“Ebu Bekir es-Sıddık zamanında bir mesele ortaya çıktığında, bu durum kendisini basiret ve fıkıh sahibi kişilere danışmaya yönelttiğinde, muhacirler ve Ensar arasından bazı kişileri çağırırdı; Ömer'i, Osman'ı, Ali'yi, Abdurrahman b. Avf'ı, Muaz bin Cebel'i, Übey bin Ka'b'ı ve Zeyd b. Sabit'i çağırırdı. Bunların hepsi Ebu Bekir'in (ra) halifeliği döneminde fetva verirlerdi ve insanlar hüküm için onlara başvururdu. Ebu Bekir (ra) da böyle hareket ederdi. Ömer (ra) işbaşına geldiğinde de aynı topluluğu çağırırdı.”

“When some issue occurred at the time of Abu Bakr Al-Siddiq making him want to consult with the people of insight and Fiqh, he would call some men from the emigrants and Ansar; he would call Umar, Uthman, Ali, ‘Abd Al-Rahman b. ‘Awf, Mu’adh Bin Jabal, Abai Bin Ka’ab and Zayd b. Thabit.” All of these used to give fatawa during the Khilafah of Abu Bakr (ra), and the people would refer to them for verdicts and so this was the way that Abu Bakr (ra) preceded and when Umar (ra) took charge he used to call that same group of men.

Bütün bunlar, Kur'an ve Sünnet'in metninde zikredilen belirli Şûra için, Ümmet'i temsil eden ve Şûra'da Ümmetin temsilcisi olduğu için Millet Meclisi (Meclisü'l-Ümme) adı verilen özel bir meclisin alınmasına işaret etmektedir. Aynı şekilde, bu meclisin görevi de delillerde kaydedildiği üzere hesap sorma faaliyetini içerecektir. Müslim rivayet etmiştir,

All of this indicates taking a specific council that represents the Ummah for the fixed Shura that is mentioned in the text of the Quran and Sunnah, which is called the People’s Council (Majlis Al-Ummah) since it is the representative of the Ummah in Shura. In the same manner, its work would include accounting due to the evidence recorded. Muslim reported,

. سَتَكُونُ أُمَرَاءُ فَ تَ عْرِفُونَ وَتُ نْكِرُونَ، فَمَنْ عَرَفَ بَرِئَ، وَمَنْ أَنْكَرَ سَلِمَ، وَلَكِنْ « » مَنْ رَضِ يَ وَتَابَعَ، قَالُوا: أَفَلاَ ن قَُاتِلُهُمْ ؟ قَ الَ: لاَ مَا صَلَّوْا .

. سَتَكُونُ أُمَرَاءُ فَ تَ عْرِفُونَ وَتُ نْكِرُونَ، فَمَنْ عَرَفَ بَرِئَ، وَمَنْ أَنْكَرَ سَلِمَ، وَلَكِنْ « » مَنْ رَضِ يَ وَتَابَعَ، قَالُوا: أَفَلاَ ن قَُاتِلُهُمْ ؟ قَ الَ: لاَ مَا صَلَّوْا .

“Emirler (yöneticiler) olacak; onların iyi işlerini beğeneceksiniz, kötü işlerini ise beğenmeyeceksiniz. Onların işlerini görüp bunların tekrarlanmasını engellemeye çalışan kişi suçtan beri kılınır; kötü işlerinden nefret eden kişi ise (kalbinde, bunların yinelenmesini önleyemese de) yine selamettedir. Ancak kötü işlerini onaylayan ve onları taklit eden kişi ise manen helak olmuştur.” Sahabeler sordular: “Onlarla savaşmayalım mı?” Buyurdu: “Hayır, namaz kıldıkları sürece.” Buradaki namaz, İslam ile hükmetmenin bir mecazıdır.

“There will be Amirs (rulers) and you will like their good deeds and dislike their bad deeds. One who sees through their deeds (and tries to prevent their repetition), is absolved from blame, and one who hates their bad deeds (in their hearts, being unable to prevent their recurrence), is (also) safe. But one who approves of their bad deeds and imitates them is spiritually ruined. They asked: “Shouldn't we fight against them?” He replied: No, as long as they still pray” and prayer here is a metaphor for ruling by Islam.

İslam'da bu meselede ilk tartışmanın çıkması bir yana, bu tartışmanın başında Ömer (ra) vardı; Ebu Bekir (ra), irtidat edenlerle savaşmakta ısrar ettiğinde Ömer (ra) ona itiraz etmişti. Müslim ve Buhârî, Ebu Hureyre'den rivayet etmiştir ki, şöyle demiştir:

Part of accounting is Muslims disputing at the start of the issue and at the head of them is Umar (ra) who did that to Abu Bakr (ra) when he was insistent to fight against the apostates. Muslim and Al-Bukhari reported from Abu Hurayrah who said,

وَكَفَرَ مَنْ كَفَرَ مِنَ الْعَرَبِ، ، وَكَانَ أَبُو بَكْرٍ لَمَّا تُ وُفِّيَ رَسُولُ اللَّهِ « أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ : كيْفَ تُ قَاتِلُ النَّاسَ وَقَدْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ : فَ قَالَ عُمَرُ النَّاسَ حَتَّى يَ قُولُوا لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ، فَمَنْ قَالَهَا فَ قَدْ عَصَمَ مِنِّي مَالَهُ وَنَ فْسَهُ إِلاَّ بِحَقِّ هِ، وَحِسَابُهُ عَلَى اللَّهِ . فَ قَالَ: وَاللَّهِ، لأُقَاتِلَنَّ مَنْ فَ رَّقَ بَ يْنَ الصَّلاةِ وَالزَّكَاةِ، فَإِنَّ لَقَاتَ لْتُ هُمْ الزَّكَاةَ حَقُّ الْمَالِ، وَاللَّهِ، لَوْ مَنَ عُونِي عَنَاقًا كَانُوا ي ؤَُدُّونَ هَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ  فَ وَاللَّهِ مَا هُوَ إِلاَّ أَنْ قَدْ شَرَحَ اللَّهُ صَدْرَ أَبِي بَكْرٍ عَلَى مَنْعِ هَا. قَالَ عُمَرُ » فَ عَرَفْتُ أَنَّهُ الْحَقُّ.

وَكَفَرَ مَنْ كَفَرَ مِنَ الْعَرَبِ، ، وَكَانَ أَبُو بَكْرٍ لَمَّا تُ وُفِّيَ رَسُولُ اللَّهِ « أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ : كيْفَ تُ قَاتِلُ النَّاسَ وَقَدْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ : فَ قَالَ عُمَرُ النَّاسَ حَتَّى يَ قُولُوا لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ، فَمَنْ قَالَهَا فَ قَدْ عَصَمَ مِنِّي مَالَهُ وَنَ فْسَهُ إِلاَّ بِحَقِّ هِ، وَحِسَابُهُ عَلَى اللَّهِ . فَ قَالَ: وَاللَّهِ، لأُقَاتِلَنَّ مَنْ فَ رَّقَ بَ يْنَ الصَّلاةِ وَالزَّكَاةِ، فَإِنَّ لَقَاتَ لْتُ هُمْ الزَّكَاةَ حَقُّ الْمَالِ، وَاللَّهِ، لَوْ مَنَ عُونِي عَنَاقًا كَانُوا ي ؤَُدُّونَ هَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ  فَ وَاللَّهِ مَا هُوَ إِلاَّ أَنْ قَدْ شَرَحَ اللَّهُ صَدْرَ أَبِي بَكْرٍ عَلَى مَنْعِ هَا. قَالَ عُمَرُ » فَ عَرَفْتُ أَنَّهُ الْحَقُّ.

"Allah'ın Resulü (sallallahu aleyhi ve sellem) vefat edip Ebu Bekir halife olunca, bazı Araplar dinden döndü (küfre geri döndü) (Ebu Bekir onlara karşı savaş ilan etmeye karar verdi). Ömer, Ebu Bekir'e dedi ki: 'Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurmuşken bu insanlarla nasıl savaşabilirsin: "(Allah tarafından) bana, insanlar 'Allah'tan başka ilah yoktur' diyene kadar onlarla savaşmam emredildi. Bunu söyleyen kimse, hakkını çiğnemesi (hukuka aykırı davranması, bunun için adilane cezalandırılacağı haller hariç) dışında, canını ve malını benden korumuş olur ve hesabı Allah'a kalmıştır." Ebu Bekir dedi ki: "Allah'a yemin ederim ki, namaz ile zekâtı birbirinden ayıranlarla savaşacağım, çünkü zekât, mallardan (Allah'ın emriyle) alınması farz olan bir haktır. Allah'a yemin ederim ki, Allah'ın Resulü ﷺ zamanında verdikleri bir oğlak yavrusunu bile bana vermekten kaçınırlarsa, bunu vermemekte direndikleri için onlarla savaşırım." Bunun üzerine Ömer dedi ki: "Allah'a yemin ederim ki, bu başka bir şey değildi; ancak Allah, Ebu Bekir'in göğsünü bu karara (savaşmaya) açmıştı ve onun kararının doğru olduğunu anladım."

“When Allah's Prophet (phuh) died and Abu Bakr became the caliph some Arabs renegade (reverted to disbelief) (Abu Bakr decided to declare war against them), `Umar, said to Abu Bakr, "How can you fight with these people although Allah's Prophet (phuh) said, 'I have been ordered (by Allah) to fight the people till they say: "None has the right to be worshipped but Allah, and whoever said it then he will save his life and property from me except on trespassing the law (rights and conditions for which he will be punished justly), and his accounts will be with Allah.' " Abu Bakr said, "By Allah! I will fight those who differentiate between the prayer and the Zakat as Zakat is the compulsory right to be taken from the property (according to Allah's orders) By Allah! If they refuse to pay me even a she-kid which they used to pay at the time of Allah's Prophet (phuh) . I would fight with them for withholding it" Then `Umar said, "By Allah, it was nothing, but Allah opened Abu Bakr's chest towards the decision (to fight) and I came to know that his decision was right ”.

Aynı şekilde, Bilal bin Rabah (ra) ve Zübeyr b. Avvam (ra) ile diğerleri de Ömer (ra) ile, Irak arazisinin savaşçılar arasında paylaştırılmasına ilişkin kararı konusunda tartıştılar; bir bedevinin de Ömer (ra) ile bazı arazilerin korunması hususunda tartıştığı nakledilmiştir. Ebu Ubeyd, el-Emval adlı eserinde, Amir bin Abdullah bin Zübeyr'den, onun da babasından naklettiğini düşünüyorum, şöyle dediğini rivayet etmiştir:

Likewise, Bilal Bin Rabah (ra) and Al-Zubayr (ra) and others disputed with Umar (ra) about his decision regarding splitting the land of Iraq between the fighters, and how a Bedouin argued with Umar (ra) regarding protecting some of the land; Abu ‘Ubayd narrated in Al-Amwal from Amer Bin ‘Abd Allah Bin Al- Zubayr, I consider it to be from his father, who said.

أتى أعرابي عمر فقال: يا أمير المؤمنين، بلادنا قاتلنا عليها في الجاهلية، « وأسلمنا عليها في الإسلام، علام تحميها؟ قال: فأطرق عمر، وجعل ينفخ ويفتل شاربه، وكان إذا كربه أمر فتل شاربه ونفخ، فلما رأى الأعرابي ما به جعل يردد ذلك عليه، فقال عمر: المال مال الله، والعباد عباد الله، والله لولا ما أحمل عليه في سبيل » الله ما حميت من الأرض شبراً في شبر.

أتى أعرابي عمر فقال: يا أمير المؤمنين، بلادنا قاتلنا عليها في الجاهلية، « وأسلمنا عليها في الإسلام، علام تحميها؟ قال: فأطرق عمر، وجعل ينفخ ويفتل شاربه، وكان إذا كربه أمر فتل شاربه ونفخ، فلما رأى الأعرابي ما به جعل يردد ذلك عليه، فقال عمر: المال مال الله، والعباد عباد الله، والله لولا ما أحمل عليه في سبيل » الله ما حميت من الأرض شبراً في شبر.

Bir Bedevi Ömer'in yanına gelip şöyle dedi: "Ey müminlerin emiri! Cahiliyye döneminde kendi topraklarımızda savaştık, ve toprağımız hâlâ elimizdeyken Müslüman olduk. – Neden onu koruma altına alıyorsun (hima yapıyorsun)?" Ömer başını eğdi, üflenip bıyığını büktü – sıkıntılı olduğunda yaptığı gibi. Bedevi onun bu hâlini görünce sözünü yeniden tekrarladı. Bunun üzerine Ömer şöyle dedi: "Mal Allah'ın malıdır, köleler de Allah'ın kullarıdır. Allah adına yemin ederim ki, eğer bunu Allah yolunda üzerime yüklenmiş bir sorumluluk olarak görmeseydim, bir karış toprağı bile koruma altına almazdım (hima yapmazdım)." Ömer (ra), Müslüman süvarilerin ihtiyacı için genel mülkten bazı arazileri koruma altına alırdı. Aynı şekilde bir kadın, insanların mehri dört yüz dinarın üzerine çıkarmasını yasaklamasına karşı ona itiraz etti ve ona şöyle dedi:

“A Bedouin came to Omar and said: O Amir of the believers, we fought on our land in Jahiliyyah, and we became Muslims while it is still under our possession, – Why are you protecting it (make it Hima) ? Umar bowed his head, blew and twisted his moustache – would do so when distressed – so when the Bedouin saw what he was doing, he repeated what he said again. Then Umar said: The property is Allah’s property, and the slaves are Allah’s; I swear by Allah- had I not been charged with that in the cause of Allah, would I not have protected (made Hima) a hand-span of land”. , and Umar (ra) used to protect some of the land from the general property for the Muslim cavalry. In the same way a woman accounted him over his prohibition of people increasing the Mahr over four hundred Dinar, saying to him:

“Bu sana değil, ey Ömer – Allah'ın şu sözünü duymadın mı: “Onlardan birine bir yığın mal (mehir olarak) vermiş olsanız bile, ondan hiçbir şey geri almayın.” (TMQ 4:20)” Bunun üzerine (Peygamber ﷺ) kadının doğru söylediğini, Ömer'in (ra) ise yanıldığını belirtti.

“This is not for you Umar – did not you hear the words of Allah “And you have given one of them a great amount [in gifts], do not take [back] from it anything.” (TMQ 4:20), and so he said the woman is correct and Umar (ra) is wrong.

Bu şekilde, bu maddenin açıklaması netleşmiştir: Elçi ﷺ, Devlet için belirli bir biçimde belirli bir aygıt kurmuş ve bunu Rabbi ile buluşana kadar uygulamıştır. Ondan sonra gelen doğru yolda Halifeler de aynı yönteme devam etmiş, Elçi ﷺ'in kurduğu bu aygıta göre yönetmişlerdir; sahabelerin gördüğü ve duyduğu gibi. Bu nedenle İslam Devleti'nin aygıtının bu biçimde olması belirtilmiştir.

In this way, the explanation for this article has been made clear in that the Messenger (pbuh) established a specific apparatus for the State with a specific form and applied that until he met His Lord (swt). The righteous Khulafaa’ after him continued upon the same method, ruling according to this apparatus that the Messenger (pbuh) set up, as seen and heard by the companions, and for this reason it is specified that the apparatus of the Islamic State should be upon this form.