Halife, ibadetlerle ilgili meselelerde, Zekât ve Cihad ile Müslümanların birliğini korumak için gerekli olan hususlar dışında, belirli bir şeriat hükmünü benimsemez; İslam akidesiyle ilgili düşünceler arasından da hiçbir düşünceyi benimsemez.

The Khalifah does not adopt any specific Shari’ah rule in matters related to rituals (‘Ibadaat) except in Zakat and Jihad, and whatever is necessary to protect the unity of the Muslims, and nor does he adopt any thought from among the thoughts related to the Islamic 'Aqeedah.

Sahabe arasında, yalnızca Halife'nin benimseme (tebenni) hakkına sahip olduğu yönünde bir icma vardır ve bu icmadan "İmamın kararı ihtilafı ortadan kaldırır" ve "İmamın kararı bağlayıcıdır" şeklindeki meşhur kaideler çıkarılmıştır. Ancak Al-Ma'mun olayları (Kur'an'ın yaratılmış olduğu fitnesi ile ilgili olanlar) sonucunda ortaya çıkmıştır ki, Akaid (inançlar, Akide'nin çoğulu) ile ilgili düşüncelerde benimseme, Halife için fitneye ve Müslümanlar arasında fitnaya yol açmıştır. Bu nedenle Halife, sorunlardan kaçınmak ve Müslümanların rızasını ve huzurunu sağlamak amacıyla, Akaid ile ilgili konularda ve ibadetlerle ilgili hükümlerde benimsemeden kaçınmayı uygun görmektedir. Ancak Akaid ve ibadet konularında benimsemekten kaçınmak, Halife'nin bu konularda benimsemesinin haram olduğu anlamına gelmez; bu, Halife'nin benimseyebileceği ya da benimsemekten kaçınabileceği anlamında, benimsememeyi tercih ettiği anlamına gelir. Dolayısıyla benimsememeyi seçebilir. Bu yüzden Madde, Halife'nin benimsemesinin "yasak olduğunu" belirtmek yerine, Halife'nin "benimsemediğini" belirtmiş; bu da onun benimsememeyi seçebileceğini göstermektedir.

There is a consensus of the companions that the Khalifah alone has the right to adopt and from this consensus the famous rules “the decision of the Imam resolves the disagreement” and “the decision of the Iman is binding” have been derived. However, it emerged from the events of Al-Ma’mun (pertaining the Fitna (strife) of the creation of the Quran), that adoption in the thoughts related to ''Aqa'id (beliefs, plural of 'Aqeedah) caused Fitna for the Khalifah and Fitnah amongst the Muslims. Therefore, the Khalifah deems it fit to abstain from adopting in matters related to 'Aqeedah and in rules related to rituals in order to avoid problems and to gain the consent and tranquillity of the Muslims. However, abstaining from adopting in matters of ''Aqa'id and in rituals does not mean that it is forbidden for the Khalifah to adopt in them, it rather means that the Khalifah chooses not to adopt in them for he can either adopt or abstain from adopting. Thus, he may choose not to adopt. That is why the Article stated that the Khalifah “does not adopt” rather than stating that the Khalifah is “forbidden from adopting”, which indicates that he may choose not to adopt.

Asıl soruya gelince, Halife'nin 'Akaid ve ibadetlerde bir görüşü benimsemekten kaçınmasının nedeni iki noktaya dayanır: Birincisi, insanları akide konularında belirli bir görüşe zorlamanın yol açacağı sıkıntı. İkincisi, Halife'nin bir görüşü benimsemesine yol açan şeyin, aslında tek bir görüşle Müslümanların işlerini yönetmek ve Devletin birliğini ve yönetimin birliğini korumak olmasıdır. Bu yüzden, bireyler arasındaki ilişkilerle ve kamusal konularla ilgili meselelerde görüş benimser, insanın Rabbiyle olan ilişkisiyle ilgili meselelerde ise benimsemez.

As for why he chooses to abstain from adopting in ''Aqa'id and in rituals, this is based upon two issues: Firstly, the hardship caused by coercing people to follow a specific opinion related to 'Aqeedah matters. Secondly, the fact that what prompts the Khalifah to adopt is in reality the management of the Muslims’ affairs by one single opinion and preserving the unity of the State and the unity of the ruling. Hence, he adopts in matters related to the relationships between individuals and related to public matters, and he does not adopt in matters related to relationship of man with his God.

Birinci meseleye gelince, Allah, kâfirleri inançlarından vazgeçmeye ve İslam akîdesini benimsemeye zorlamayı yasaklamış; onları ibadetlerini terk etmeye zorlamayı da yasaklamış, bunun yerine onları diğer Şeriat hükümleriyle kısıtlamalarını emretmiştir. O hâlde, daha güçlü bir akılyürütmeyle, Müslümanlar da akîdeyle ilgili hükümleri, bunlar İslami akîde olduğu sürece terk etmeye zorlanmamalı; ibadetlerle ilgili hükümleri de bunlar Şeriat hükümleri olduğu sürece terk etmeye zorlanmamalıdır. Ayrıca, akîdeyle bağlantılı fikirleri terk etmeye zorlamak, kuşkusuz bir sıkıntı kaynağıdır ve (bu fikirlere) bağlılığı alevlendirir; nitekim Kur'an'ın yaratılışı fitnesinde İmam Ahmed İbn Hanbel gibi imamların başına gelenler bunu kanıtlamıştır. Dövülüp aşağılandıklarında boyun eğmediler ve inandıklarını terk etmediler. Allah (swt) şöyle buyurmaktadır: "(Allah) dinde size hiçbir zorluk yüklemedi." (TMQ 22:78). İbadetler de akîde gibidir, çünkü kişinin başka bir görüşte olduğu hâlde belirli hükümlere zorlanması, ruh üzerinde sıkıntı yaratır; zira bu, insanın Allah ile ilişkisidir ve akîdeye bağlıdır. Bu yüzden Halife, Müslümanlara sıkıntı veren hiçbir şeyi benimsememelidir. Yine de bunu yapması haram değildir.

With respect to the first issue, Allah prohibited the compulsion of the disbelievers to leave their beliefs and to embrace the Islamic 'Aqeedah, forbade forcing them to leave their rituals and ordered compelling them to be restricted by other Shari’ah rules so, by greater reasoning, the Muslims should not be forced to leave the rules related to the beliefs as long as they remained Islamic beliefs and should not be forced to leave the rules related to rituals as long as they were Shari’ah rules. Also, the compulsion to leave ideas connected to beliefs is a definite cause of hardship and will inflame loyalty (to those ideas) without doubt as proven by what happened with Imams such as Imam Ahmed Ibn Hanbal in the Fitna of creation of the Quran. When they were subjected to beating and humiliation, they did not submit neither did they leave what they believed in. Allah (swt) says,. “(Allah) has not placed upon you in the religion any difficulty.” (TMQ 22:78). The rituals are like the beliefs since compulsion upon specific rules while the person holds another opinion as the Shari’ah rule is a cause of distress upon the soul for it is the relationship of people with Allah and because it is bound to the 'Aqeedah; so the Khalifah should not adopt in whatever causes distress upon the Muslims. However, it is not forbidden for him to do so.

İkinci meseleye gelince: inanç ve ibadetler insan ile Yaratıcı arasındaki ilişkidir ve bunlar, ortaya sorunların çıktığı ilişkilere yol açmaz; oysa muamelat ve uqubat (cezalar), toplum içindeki bireyler arasındaki ilişkidir ve sorunların doğduğu ilişkilerin oluşmasına neden olur. Muamelattaki asıl amaç, anlaşmazlıkların çözülmesidir ve Halife'nin atanmasının özü, insanların işlerini yönetmektir. Halife tarafından, aralarındaki ilişkiler bakımından onların işleri açıkça yönetilir; Allah ile olan ilişkileri, yani inanç ve ibadetleri bakımından ise bunun için bir alan yoktur.

As for the second issue, the beliefs and the rituals are the relationship between man and the Creator and they do not bring about relationships upon which problems spring from, as opposed to the transactions and punishments since they are the relationship between the individuals within the society and cause the occurrence of relationships from which problems result. The origin in transactions is the resolution of disputes and the essence of the Khalifah’s adoption is to manage the peoples’ affairs. Their affairs are openly managed on the part of the Khalifah with respect to what is between them in terms of relationships and there is no scope for this in regards to their relationship with Allah, in other words, in their beliefs and rituals.

Bu nedenle Halife tarafından benimsemenin (tebennî) somut gerçekliği, yalnızca insanların işlerini yürütmek amacıyla insanlar arasındaki ilişkilere ilişkin olabilir, onlarla Allah arasındaki ilişkilere ilişkin olamaz. Dolayısıyla benimsemenin gerçekliği, yalnızca insanlar arasındaki ilişkilerde ve kamusal ilişkilerde bulunmasıdır. Buna göre, insan ile Yaratıcı arasındaki ilişkide, yani inançlarda ve ibadetlerde benimseme, benimsemenin gerçekliğiyle çelişir. Bundan hareketle Halife, benimsemenin gerçekliğiyle çelişen bir konuda benimseme yapmaz. Ancak bunu yapması haram değildir.

For that reason the tangible reality of adoption by the Khalifah is that it can only be in respect to the relationships between people in order to manage their affairs and not in the relationships between them and Allah. Consequently, the reality of adoption is that it is only in the relationships between the people and the public relationships. So, adoption in the relationship between man and the Creator, in other words, in the beliefs and rituals, contradicts the reality of adoption. Based upon this, the Khalifah will not adopt in what contradicts the reality of adoption. However, it is not forbidden for him to do so.

Bu iki hususa dayanarak: sıkıntı ya da güçlük ile somut gerçeklik olan benimsemenin (tebenni) çelişkisi bağlamında, halife inançların düşüncelerinde ve ibadetlerin hükümlerinde benimseme yapmaz. Ancak Kur'an'da ve Sünnet'te belirli bir inanç ('Akide) hakkında açık bir yasak zikredilmişse, o zaman sıkıntı olsa ve somut gerçeklik olan benimsemeyle çelişse bile, kesin nasa üstünlük vermek için (o inancın yasaklanmasını) benimser. Örneğin inançlar yalnızca kanaatle benimsenebilir. Benzer şekilde, Müslümanların işlerini yürütmek onları tek bir hükme toplamayı gerektiriyorsa, bu da yapılabilir. Bu, Müslümanların cemaatinin korunmasını ve devletin birliğinin korunmasını emreden nasslara dayanmaktadır. Bunun örnekleri ise Hac ve Ramazan orucunun vakitlerinin belirlenmesi, Bayram kutlamaları, Zekât ve Cihaddır.

Built upon these two matters – the distress or the hardship and the contradiction of the tangible reality of adoption, the Khalifah does not adopt in the thoughts of the beliefs or in the rules of the rituals. However, if a clear prohibition is mentioned in the Quran and in the Sunnah regarding a certain belief ('Aqeedah), then, at that time it is adopted (prohibiting that belief) even if there is hardship and even if it contradicts the reality of adoption so as to give preference to the definite text. For example, beliefs cannot be adopted except by conviction. In a similar fashion, it can be done if managing the affairs of the Muslims necessitates collecting them upon one rule. This is based upon the texts that enjoin the protection of the congregation of Muslims and the protection of the unity of the state. As example for this are the specification for the times of Hajj and fasting Ramadan, the Eid celebrations, Zakat and Jihad.

Bu konularda Halife, belirli bir Şer'i hükmü benimser; çünkü akideyle ilgili konularda insanı inancını terk etmeye zorlamak caiz değildir, aksine kabul edilmiş olan inancın uygulanması zorunludur. Bu hüküm, hem sübutu hem de delaleti kat'î olan nasslardan alınmıştır (Kat'î Sübut Kat'î Delalet). Ritüel konularına gelince, bunlarda bir zorluk yoktur; çünkü bunlar, namaz gibi yalnızca insanla Rabbi arasındaki ilişkiye ait olan şeylerden değildir, bilakis insanlar arasındaki ilişkilerle bağlantılı olan, bayramlar gibi şeylerdir. Bu nedenle, bu iki durumda, yani inançlar ve ritüeller hususunda, bu benimseme caizdir.

In these issues the Khalifah adopts a specific Shari’ah rule since, with respect to the 'Aqeedah, there cannot be compulsion to leave conviction, rather adhering to what is held as conviction is enforced. This is from text which is conclusive in its narration and indication (Qati’ Thobut Qati’ Dalalah). With regards to the ritualistic issues, there is no hardship in them since they are not from that which pertains to the relationship solely between man and His Lord such as prayer, rather they are those that are connected to the relationships between people, such as the celebrations. Due to this adoption is permitted in these two circumstance regarding beliefs and rituals.

Bir fikrin 'Akîde'den mi yoksa Şer'î hükümlerden mi olduğunu belirleyen şey, onun şer'î delilidir. Eğer delil, Allah'ın kullarının fiillerine ilişkin bir hitapsa, o zaman Şer'î hükümdür; çünkü şer'î hüküm, Şâri'in kulun fiilleriyle ilgili hitabıdır. Eğer kulun fiilleriyle ilgili değilse, o zaman 'Akîde'dendir. Ayrıca 'Akîde ile şer'î hüküm arasındaki fark şudur: Üzerine iman edilmesi istenen ve içinde herhangi bir fiil talep edilmeyen şeyler 'Akîde'dendir; örneğin kıssalar ve gaybe dair bilgiler gibi. Fiil talep eden konular ise şer'î hükümlerdir. Buna göre Allah'ın şu sözlerinin tümü 'Akîde'dendir:

What determines whether an idea is from the 'Aqeedah or from the Shari’ah rules is its Shari’ah evidence. So, if the evidence is an address related to the action of the servants of Allah, then, it is a Shari’ah rule since the Shari’ah law is the address of the Legislator related to the actions of the servant, and if it is not related to the actions of the servant, then, it is from the 'Aqeedah. Additionally, the difference between the 'Aqeedah and the Shari’ah rule is that what is requested to have Iman in and has no action requested in it, is from the 'Aqeedah, such as the stories and the information regarding the unseen. Those issues that request action are the Shari’ah rules. So, the following words of Allah are all from 'Aqeedah:

“Allah'a ve Elçisine, Elçisine indirdiği Kitap'a iman edin.” (TMQ 4:136),

“Believe in Allah and His Messenger and the Book that He revealed to His Messenger.” (TMQ 4:136),.

"Allah her şeyin yaratıcısıdır." (TMQ 39:62),

“Allah is the Creator of all things.” (TMQ 39:62),.

"Ve Kitap'ta Meryem'i de an." (19:16), ve sözleri.

“And mention, [O Muhammad], in the Book [the story of] Maryam.” (TMQ 19:16), and the words.

“Bu, insanların dağılmış pervaneler gibi olacağı ve dağların atılmış yün gibi olacağı gündür.” (TMQ 101:4-5). Bunların hepsi Akîde'dendir, çünkü kulların fiilleriyle ilgili değildirler; imanın kendisinden istenen şeylerdir ve bunlarda bir amel talebi yoktur. Ayrıca Allah'ın şu sözleri:

“It is the Day when people will be like moths, dispersed, And the mountains will be like wool, fluffed up.” (TMQ 101:4-5). All of these are from 'Aqeedah because they are not related to the actions of the servants; they are from what Iman is requested in, and there is no request for action in them. Also, the words of Allah:

"Ama Allah alışverişi helal kılmış, faizi ise haram kılmıştır." (Bakara, 275)

“But Allah has permitted trade and has forbidden interest (usury).” (TMQ 2:275),.

“Eğer sizin için emzirirlerse, o zaman onlara ücretlerini verin.” (TMQ 65:6) ve Onun şu sözleri,

“And if they breastfeed for you, then give them their payment.” (TMQ 65:6), and His words,.

“İnsanlar arasında hükmettiğinizde adaletle hükmedesiniz.” (TMQ 4:58) Bunların hepsi, kulların fiilleriyle ilgili oldukları ve fiillerin yapılması istenen konulardan oldukları için Şeriat hükümlerindendir.

“When you judge between people to judge with justice.” (TMQ 4:58) are all from the Shari’ah rules since they are related to the actions of the servants and they are from the issues that actions are requested in.

Buna dayanarak, Allah'ın Resulü (sallallahu aleyhi ve sellem) peygamberlerin mührü olduğu gerçeği, iman edilmesi istenenlerden olduğu için Akîde'dendir. Buna karşılık, İmamet, yani Hilafet, amel edilmesi istenen konulardan olduğu için Akîde'den değildir. Peygamberin (sallallahu aleyhi ve sellem) günahlardan arınmış olması Akîde'dendir. Ancak halifenin Kureyş'ten olması, Ehl-i Beyt'ten (Peygamber'in ailesinden) olması veya Müslümanlar arasındaki herhangi bir Müslümandan olması meselesi Şeriat hükümlerindendir ve Akîde'den değildir, çünkü kulların fiilleriyle ilgilidir ve halifenin şartlarıyla bağlantılıdır. Bu şekilde, fiillerle bağlantılı olmayan veya iman edilmesi istenen her şey Akîde'dendir; ancak kulların fiillerinden olan veya üzerinde amel edilmesi istenen şeyler Şeriat hükümlerinden kabul edilir.

Based upon this, the fact that the Messenger of Allah (pbuh) is the seal of the Prophets is considered from the 'Aqeedah since it comes under what is requested to have Iman in. Conversely, the Imamate, in other words, the Khilafah is not from the 'Aqeedah since it is amongst the issues which action is requested in. The fact that the Prophet (pbuh) is free from sin is considered from the 'Aqeedah. However, the issue of the Khalifah being from Quraysh, Ahl Al-Bayt (family of the Prophet) or any Muslim from amongst the Muslims is from the rules of the Shari’ah and it isn’t from the 'Aqeedah since it is related to the actions of the servants and is related to the conditions of the Khalifah. In this manner, everything that is not connected to the actions or is requested to have Iman in is from the 'Aqeedah, but what is from the actions of the servants or what is requested to be acted upon is considered to be from the Shari’ah rules.

Akîdenin gerçeği, onun temel bir düşünce olmasıdır; akîde olmasının anlamı, her şeyi ölçmek için temel ölçüt olarak alınmasıdır. Dolayısıyla bir fikir temel olmasaydı, akîde sayılmazdı. Ayrıca akîde, evren, insan ve hayat hakkındaki kapsamlı düşünce; bu dünya hayatından önce olanlar ile bundan sonra olacaklar ve hayat ile ondan önce ve sonra gelecek olanlar arasındaki ilişkidir. Bu tanım her akîde için geçerlidir ve İslam akîdesi üzerine de uygulanır. Tanım, gaybı da kapsamına almaktadır. Buna göre bu kapsamlı düşüncenin fikirlerinden her biri akîdedendir. Dolayısıyla Allah'la, Kıyamet Günü ile evrenin yaratılışıyla ilgili her şey ve benzerleri akîdenin bir parçasıdır; bununla hiçbir ilgisi olmayan her şey ise akîdeden sayılmaz.

The reality of 'Aqeedah is that it is a fundamental thought; the meaning of it being an 'Aqeedah is that it is taken as the fundamental criteria to measure anything else; ,therefore, if the idea was not a fundamental one, then it would not be considered 'Aqeedah. Also, 'Aqeedah is the comprehensive thought regarding the universe, man and life, what came before the life of this world and what will come after it and the relationship between life and what came before it and what will be after it. This definition is for every 'Aqeedah and is applied upon the Islamic 'Aqeedah. The definition also includes the unseen within it. Accordingly, every thought from the ideas of this comprehensive thought is from the 'Aqeedah. So, everything which is related to Allah, the Day of Judgement, the creation of the universe and the like is part of the 'Aqeedah, but everything which has no relation with that is not considered from the 'Aqeedah.