Bayt'ül-Mal'in sabit gelirleri Devletin harcamalarını karşılamaya yetmediği takdirde, Müslümanların üzerine vergi koymak mümkündür. Vergi koymak şu şekilde farz olur:

If the permanent revenues of the Bayt Al-Mal are not sufficient to cover the expenditure of the State, then it is possible to impose taxes upon the Muslims. It becomes obligatory to impose taxes as follows:

a. Bayt Al-Mal'in, fakirler, yoksullar ve yolcular için olan zorunlu harcamalarını karşılamak ve cihat yükümlülüğünü yerine getirmek.

a. To fulfil the obligatory expenses upon the Bayt Al-Mal for the poor, needy, and wayfarers, and to undertake the obligation of Jihad.

b. Devlet görevlilerinin ve askerlerin ücretleri ile yöneticilere yapılacak ödemeler gibi, Beytülmal'in üstlendiği zorunlu harcamaları karşılamak.

b. To fulfil the obligatory expenses upon the Bayt Al-Mal for remunerations of the civil servants and soldiers, as well as compensation for the rulers.

c. Bayt Al-Mal'in yükümlü olduğu giderleri karşılamak; yol yapımı, su çıkarma, cami, okul ve hastane inşası gibi hizmetleri ve ihtiyaçları üstlenmek.

c. To fulfil the obligatory expenses upon the Bayt Al-Mal to undertake the services and needs such as establishing roads, extracting water, building mosques, schools and hospitals.

d. Bayt el-Mal'in, kıtlık, sel ve deprem gibi halkın başına gelen bir felaket durumunda gerekli olan zorunlu harcamaları karşılamasıdır.

d. To fulfil the obligatory expenses upon the Bayt Al-Mal which are necessary in case of a disaster which afflicted the subjects such as famine, floods and earthquakes.

Bunun delili, Şeriatın, bir yöneticinin salt kendi emrine dayanarak Müslümanlara vergi koyma yetkisini yasakladığıdır; Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur:

The evidence for this is that the Shari’ah prohibited the authority to impose taxes upon the Muslims simply based upon an order emanating from him; the Prophet said:

.» لا يَدْخُلُ الجَْنَّةَ صَاحِبُ مَكْسٍ «.

.» لا يَدْخُلُ الجَْنَّةَ صَاحِبُ مَكْسٍ «.

“Haksız yere fazladan vergi alan (Sahib Maks) kimse Cennet'e giremez.” (Ahmed tarafından rivayet edilmiş ve el-Zeyn tarafından sahih kabul edilmiştir) Gümrük vergisi ise sınır kapılarında tüccarlardan alınan vergidir. Bu yasak, Ebu Bekre aracılığıyla rivayet edilen, Peygamber ﷺ'in üzerinde ittifak edilen hadisi uyarınca her türlü vergiyi kapsar:

“One who wrongfully takes an extra tax (Sahib Maks) will not enter Paradise.” (reported by Ahmad and authenticated by Al- Zayn), and the custom duty is tax which is taken from the tradesmen at the borders of the country. This prohibition encompasses every tax due to the agreed upon narration of the Messenger (pbuh) through Abu Bakra:

. إِنَّ دِمَاءكَُمْ وَأَمْوَالَكُمْ وَأَعْرَاضَكُمْ عَلَيْكُمْ حَرَامٌ كَحُرْمَةِ يوَْمِكُمْ هَذَا فِي بلََدِكُمْ هَذَا « »... فِي شَهْرِكُمْ هَذَا .

. إِنَّ دِمَاءكَُمْ وَأَمْوَالَكُمْ وَأَعْرَاضَكُمْ عَلَيْكُمْ حَرَامٌ كَحُرْمَةِ يوَْمِكُمْ هَذَا فِي بلََدِكُمْ هَذَا « »... فِي شَهْرِكُمْ هَذَا .

"Muhakkak ki kanınız, malınız ve namusunuz, bugününüzün kutsallığı, şu beldenizin kutsallığı ve şu ayınızın kutsallığı gibi kutsal ve dokunulmazdır." Bu hadis geneldir ve halifeyi de diğer insanları kapsadığı gibi kapsar. Şeriat vergi almayı yasakladığı sürece, halifenin kendi verdiği bir emre dayanarak halka vergi koyması caiz değildir. Ancak amaç, Allah'ın (c.c.) Müslümanlar üzerine farz kıldığı bir şey ise, bu amaç için halifenin Müslümanlara vergi koyması ve bunu onlardan zorla alması caizdir.

“Verily your blood, your property and your honour are as sacred and inviolable as the sanctity of this day of yours, in this town of yours, and in this month of yours.”, which is general and so encompasses the Khalifah in the same way it encompasses the rest of the people. As long as the Shari’ah prohibited taking taxes, it is not permitted for the Khalifah to impose them upon the people based upon an order he made. However, if the purpose was something that Allah (swt) had made obligatory upon the Muslims, then it is permitted for the Khalifah to impose taxes upon the Muslims and take it from them by force for such purpose.

Bu durumda bu vergilerin alınması, otoritenin bir emrine değil, Allah'ın (swt) emrettiği şeye dayanır; otorite ise yalnızca Allah'ın (swt) koyduğu emri uygulamakla yükümlüdür. Dolayısıyla Şeriat, Halife'nin, Allah'ın (swt) emretmesi üzerine vergi almasına izin vermiştir; ancak bu şartla ki vergiyi alma emri, Halife'den çıkan emirle birlikte Allah'ın (swt) Müslümanlara yerine getirmelerini emrettiği şeye dayanmalıdır, ve bu verginin konulması için yalnızca Halife'den gelen tek başına bir emir yeterli değildir. Buna dayanarak, Şeriat'ın Müslümanlara ve Beytü'l-Mal'a yüklediği yükümlülükler, Beytü'l-Mal'dan harcanır. Beytü'l-Mal'da bir şey bulunmazsa, ya da orada bulunan şey zaten harcanmışsa veya harcama ihtiyaçlarını karşılamaya yetmiyorsa, Halife, bu konuyu Müslümanların üzerine ilk olarak yükleyen Şeriat hükümlerine göre Müslümanlara vergi koyabilir. Makalede belirtilenler ise Allah'ın (swt) Müslümanların üzerine farz kıldığı şeylerin ayrıntılarıdır.

In this circumstance taking them would not be based upon an order from the authority but rather based upon what Allah (swt) had ordered, and the authority is merely implementing the order that Allah (swt) had made. So the Shari’ah permitted the Khalifah to take taxes if it was ordered by Allah (swt), with the condition that the order to take the taxes is from the Khalifah together with what Allah (swt) ordered the Muslims to fulfil, and not simply an order from the Khalifah alone to impose this tax. Based upon this, what the Shari’ah obligated upon the Muslims and the Bayt Al-Mal is spent upon from the Bayt Al-Mal, and if nothing is found in the Bayt Al-Mal, or if whatever was there had already been spent, or was not sufficient to fulfil the expenditure needs, then the Khalifah may impose taxes upon the Muslims according to the Shari’ah rules which obligated that issue upon the Muslims in the first place. And what were mentioned in the article are details of what Allah (swt) has obligated upon the Muslims.

“a” maddesinin delili şudur: Allah (SWT) Halife'ye fakirleri, yoksulları ve yolculara harcama yapmayı, ayrıca Cihad yükümlülüğünü yerine getirmek için harcama yapmayı farz kılmıştır; bu da Müslümanlara farz kılınmıştır. Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur: «مَا آمَنَ بِِ مَنْ بَاتَ شَبْعَانَ وَجَارُهُ جَائِعٌ وَهُوَ يعَْلَمُ».

As for clause: “a” its evidence is that Allah (swt) obligated the Khalifah to spend upon the poor, needy and wayfarer, and to spend in order to undertake the obligation of Jihad, and this was also made an obligation upon the Muslims; the Prophet said: .» مَا آمَنَ بِِ مَنْ بَاتَ شَبْعَانَ وَجَارُهُ جَائِعٌ وَهُوَ يعَْلَمُ «.

“Komşusu aç olduğunu bilerek tok yatan kimse bana iman etmemiştir” (Bezzâr, Enes'ten rivayet etmiştir; Heysemî ve Münzirî bunu hasen kabul etmişlerdir). Ayrıca yoksulları, muhtaçları, yolcuları ve dilencileri zikreden deliller ile zekât ayeti de vardır. Cihadın delilleri arasında Allah'ın (c.c.) şu sözü de yer alır: “Malларınızla ve canlarınızla Allah yolunda cihad edin.” (Tevbe, 9/41).

“One who goes to bed full while he knows that his neighbour is hungry, does not believe in Me” (reported by Al-Bazzar from Anas and Al-Haythami and Al-Mundhiri considered it Hasan). And there are evidences related which mention the poor, needy, wayfarers and beggars and the verse of Zakah. And the evidences of Jihad include His (swt) words: “And strive with your wealth and your lives in the cause of Allah (swt).” (TMQ 9:41).

"b" bendine gelince, dayanağı şudur: Allah (swt), Halife'ye kamu görevlilerinin giderlerini ve askerlerin, kendileriyle kararlaştırılana göre maaşlarını ödemeyi farz kılmıştır; Bayt el-Mal'ın da Halife'ye ve diğer yöneticilere karşılık vermesi farzdır. Bunun delili, sahabenin, Ebu Bekir (ra) ticaretini bırakıp Hilafet görevlerini tamamen yerine getirebilmesi karşılığında Bayt el-Mal'dan belli bir miktar para belirlemiş olmalarıdır. Aynı şekilde Allah (swt), eğitimi, mahkemelerin kurulmasını ve malla cihadı Müslümanlar üzerine farz kılmış ve onları, lider atamanın farz olduğu gibi Halifeliğin kurulmasını da farz kılmıştır. Askerlerin erzakına gelince, Ebu Davud'un Abdullah bin Ömer'den rivayet ettiği bir hadiste şöyle buyurulmuştur:

As for clause: “b”, its evidence is that Allah (swt) obligated the Khalifah to pay for the expenses related to the civil servants, and the salaries for the soldiers according to what was agreed with them, and it is obligatory for the Bayt Al-Mal to recompense the Khalifah and the rest of the rulers, due to the evidence that the companions specified some money for Abu Bakr (ra) from the Bayt Al-Mal in return for him leaving his trade and being completely free to carry the duties of the Khilafah. In the same manner Allah (swt) made education, establishing the courts and Jihad with wealth obligatory upon the Muslims, and obligated them to establish the Khalifah in the same way it is obligatory upon them to establish the leader. As for the provisions for the soldiers, he said in a report from Abu Dawud from Abdullah Bin Umar:

.» لِلْغَازِي أَجْرُهُ، وَلِلْجَاعِلِ أَجْرُهُ وَأَجْرُ الْغَازِي «.

.» لِلْغَازِي أَجْرُهُ، وَلِلْجَاعِلِ أَجْرُهُ وَأَجْرُ الْغَازِي «.

“Gazi (savaşçı) ödülünü alır; onu donatan (Câʼil) da hem kendi ödülünü hem de savaşçının ödülünü alır.” Kamu görevlilerinin, yani öğretmenlerin, hâkimlerin ve Allah (swt)'ın sürekli olarak ayakta tutulmasını farz kıldığı diğer görevlilerin geçimine gelince, bu konularla uğraşanların ücretlerini ödemek, gereklilik delaleti açısından farzdır; yani bir hâkimi atamanın farz olması, onun ücretini ödemenin de farz olmasını gerektirir. Ayrıca “Bir farzın tamamlanması için gerekli olan şey de farzdır” kaidesi açısından, öğretmenlerin ve hâkimlerin atanması, maaşlarını karşılayacak paranın bulunmasına bağlı olduğundan, bu ödeme de farzdır. Geri kalan kamu görevlilerine gelince, eğer işleri Allah (swt)'ın Müslümanlara ve Beytü'l-Mâl'e farz kıldığı işlerden ise, örneğin cami imamları, Savaş Bakanlığı'ndaki görevliler ve buna benzer her şey, bunların ücretleri için vergi konulur. Yalnızca Beytü'l-Mâl'e farz kıldığı işler, örneğin insanlardan malı toplayanlar gibi görevler için ise vergi konulmaz. Yöneticiye gelince, Allah (swt) Müslümanlara yöneticiyi atamayı farz kılmıştır; dolayısıyla onun görevlerine tam olarak vakit ayırabilmesi için gerekli olanı ödemeleri de farzdır.

“The warrior (Ghazi) gets his reward, and the one who equips (Ja’il) him gets his own reward and that of the warrior.” And as for the maintenance of the civil servants, which are the teachers, judges, and those whom Allah (swt) has made it constantly obligatory to ensure they are established, then it is obligatory to pay the wages of those who undertake these issues, from the angle of the indication of necessity, in other words, the obligation to establish a judge necessitates the obligation of paying his wage, and from the angle of: “Whatever is required to complete an obligation is itself an obligation”, since the appointment of teachers and judges cannot be possible without the availability of money to cover their salaries. As for the remaining civil servants, if their work is part of what Allah (swt) obligated upon the Muslims and upon the Bayt Al-Mal such as the Imams of mosques, and the civil servants in the War Department and anything else similar, then taxes are imposed for their sake. With respect to whatever Allah (swt) obligated upon the Bayt Al-Mal alone such as the ones who collect the wealth from the people, then taxes are not imposed for their sake. And as for the recompense for the rulers, Allah (swt) obligated the Muslims to establish the ruler, and so it is obligatory for them to pay what is required to ensure he is free for his duties.

“c” maddesinin delili şudur: Allah (SWT), Halife'yi Müslümanların menfaatlerini yönetmekle yükümlü kılmıştır; bunu, sahip oldukları her menfaate harcama yaparak ve ihtiyaç duydukları her şeyi kolaylaştırarak yapar. Menfaat, bütün Ümmet'in kullandığı şeylerdir; örneğin suyun çıkarılması, eğitim, yolların onarılması ve benzeri şeyler. Kullanım ise menfaatlerini yerine getirmek için insanların yararlandığı, kolaylaştırmadan doğan şeylerdir; örneğin yolcular için bir dinlenme yeri, umumi tuvaletler, hastaların tedavisi için hastaneler ve ibadet edenler için camiler inşa etmek gibi. Bir şeyden faydalanmak, onu kullanmaktır; bu yüzden Müslüman, camide oturmak için alanından ve abdest almak için suyundan yararlanır. Dolayısıyla Şeriat, Halife'yi yol yapmak, su çıkarmak, okul, cami ve hastane inşa etmek ve bunlara benzer diğer işlerle yükümlü kılmıştır; çünkü bunlar işlerin yönetiminin bir parçasıdır ve menfaat, fayda elde etmek ve zarardan korunmaktır; bunların sağlanmaması ise zarara yol açar. Kullanım da insanların ihtiyaçlarını karşılamak için yararlandıkları şeydir ve bunun bulunmaması zorunlu olarak zarar doğurur. Zararı gidermek ise Halife'nin üzerine bir görevdir, aynı şekilde Müslümanların da üzerine vaciptir. İbn Abbas'tan rivayet edildiğine göre, o şöyle demiştir: Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurdu:

As for clause: “c”, its evidence is that Allah (swt) obligated the Khalifah to undertake the management of the interests of the Muslims by spending upon whatever interest they have and facilitating anything they need. The interest is what the whole Ummah uses, such as extracting the water, education, fixing the roads, and anything similar, and the utility is from the facilitation, which is what people utilise in order to fulfil their interests, such as a place of rest for travellers/passengers, public toilets, hospitals for the treatment of the ill and building mosques for the worshippers. It is said to utilise something is to use it, and so the Muslim utilises the space of the mosque for sitting and its water for ablution. So the Shari’ah obligated the Khalifah with issues such as building roads, extracting water, building schools, mosques and hospitals and anything else similar, since they are part of the management of the affairs, and because the interest is to attain a benefit and protect against a harm, and not making these available leads to harm. And utilisation is whatever the people utilise to fulfil their needs, and its lack of availability would necessarily bring about harm, and removing the harm is an obligation upon the Khalifah and in the same manner is obligatory upon the Muslims; it is reported from Ibn ‘Abbas who said: The Messenger of Allah (pbuh) said:

.» لا ضَرَرَ وَلا ضِرَارَ «.

.» لا ضَرَرَ وَلا ضِرَارَ «.

"Zarar verilmemeli ve zarara karşılık zarar verilmemelidir" (Ahmed, İbn Abbas'tan rivayet etmiştir; Hakim ise Ebu Said el-Hudri'den rivayet edip sahih olduğunu bildirmiştir). Ve (Peygamber) ﷺ şöyle buyurmuştur: «Kim başkasına zarar verirse, Allah da ona zarar verir. Kim başkasına güçlük çıkarırsa, Allah da ona güçlük çıkarır.»

“There should be neither harming nor reciprocating harm” (reported by Ahmad from Ibn Abbas and reported and authenticated by Al-Hakim from Abu Sa‘id Al-Khudri), and he said: .» مَنْ ضَارَّ أَضَرَّ اللهُ بِهِ، وَمَنْ شَاقَّ شَقَّ اللهُ عَلَيْهِ «.

“Kim başkalarına zarar verirse, Allah (SWT) da ona zarar verir; kim başkalarına zorluk çıkarırsa, Allah (SWT) da ona zorluk çıkarır.” (Ahmed, Ebu Sarme'den, senedi Ez-Zeyn tarafından sahih kabul edilmiş olarak rivayet etmiş; benzer şekilde Hakim de Ebu Said el-Hudri'den rivayet edip sahih kabul etmiştir.) Buna göre, eğer menfaat ve faydanın gerektirdiği şey için bir düzenleme yapılmaz ve bir karşılık sağlanmazsa Müslümanlara ne gibi zararların geleceği dikkate alınmalıdır; bu düzenleme o zararı ortadan kaldırıyorsa, bunu temin etmek Halife'ye ve Müslümanlara vaciptir. Halife'ye neden vacip olduğu açıktır, çünkü bu işlerin yönetilmesinin bir parçasıdır; Müslümanlara neden vacip olduğu ise delillerin genelliği sebebiyledir, zira...

“Whoever harms others, Allah (swt) will harm him; and whoever causes hardship to other Allah (swt) will cause hardship to him.” (reported by Ahmad from Abu Sarmah with a chain that Al- Zayn authenticated, and similarly reported and authenticated by Al- Hakim from abu Sa’id Al-Khudri). Therefore, what would occur from harm upon the Muslims if there was no provision for what the interest and utility necessitated if there was no recompense must be considered, and it would be obligatory upon the Khalifah and the Muslims to ensure it is provided if this provision removed that harm. What made it obligatory upon the Khalifah is clear since it is part of managing the affairs, and what made it obligatory upon the Muslims is the generality of the evidences, since the words:

.» لا ضَرَرَ وَلا ضِرَارَ «.

.» لا ضَرَرَ وَلا ضِرَارَ «.

"Ne zarar verilmeli ne de zarara zararla karşılık verilmelidir" sözleri genel niteliktedir ve aynı şekilde:

“There should be neither harming nor reciprocating harm” are general, and in the same way:

. » مَنْ شَ اقَّ «.

. » مَنْ شَ اقَّ «.

“kim ki zorluk çıkarırsa” ifadesi genel olduğundan, halifeyi de kapsar ve aynı zamanda bütün Müslümanları da kapsar.

“whoever causes hardship” is general, therefore, encompasses the Khalifah and also encompasses all of the Muslims.

“d” maddesinin delili, sel, deprem ve benzeri musibetlerin bu konuya girmesi nedeniyle, sıkıntı içinde olan kişiyi kurtarma delilidir. Açlıktan ölmek üzere olabilecek kişilere gelince, onlar şu rivayet kapsamına girer:

As for clause: “d”, its evidence is the evidence of saving the one who is in trouble, since issues like floods and earthquakes and the like, fall under this issue. As for those who may be starving they fall under the narration:

.» مَا آمَنَ بِِ مَنْ بَاتَ شَبْعَانَ وَجَارُهُ جَائِعٌ وَهُوَ يعَْلَمُ «.

.» مَا آمَنَ بِِ مَنْ بَاتَ شَبْعَانَ وَجَارُهُ جَائِعٌ وَهُوَ يعَْلَمُ «.

“Komşusu aç olduğunu bilerek tok yatan kimse bana iman etmemiştir” (Bezzâr, Enes'ten rivayet etmiştir; Münzirî ise hasen olduğunu söylemiştir) ve rivayet:

“One who goes to bed full while he knows that his neighbour is hungry, does not believe in Me” (reported by Al-Bazzar from Anas and considered Hasan by Al-Mundhiri), and the narration:

. » أَ يََا أَهْلُ عَرْصَةٍ «.

. » أَ يََا أَهْلُ عَرْصَةٍ «.

"Herhangi bir mahallenin halkından..." (Ahmed, İbn Ömer'den rivayet etmiş ve Ahmed Şakir sahihliğini tespit etmiştir). Bu nedenle, delillerin genelliği gereği Beytü'l-Mal'in ve Müslümanların üzerine (bu sorumluluk) vaciptir.

“Whoever from the people of a neighbohood” (reported by Ahmad from Ibn Umar and authenticated by Ahmad Shakir). Therefore, it is obligatory upon the Bayt Al-Mal and the Muslims due to the generality of the evidences.